ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี 30

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2563 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี 30
แบบอักษร

 

 

บทที่ 30 

 

 

 

 

" สวัสดีค่ะ คุณขุนเขา " มิถุนาทักทาย " สวัสดีค่ะ คุณเกรย์ " เธอยิ้มให้เกรย์มากกว่าขุนเขา การเจอกันที่คฤหาสน์ของขุนเขาทำให้เธอรู้สึกกับเขาดีขึ้น  

" สวัสดีครับ มิน " เกรย์ตอบกลับ 

" ใจร้ายจังเลยนะครับ คุณมิน -- วันนั้นอยู่ๆก็กลับไปเลย " ขุนเขาว่าสีหน้าผิดหวัง 

" มินขอโทษคุณขุนเขาด้วยนะคะ คือวันนั้นมินรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยขอตัวกลับไปโดยไม่ได้บอกคุณก่อน "  

" น่าจะบอกผมสักหน่อยนะครับ อย่างน้อยผมจะได้ไปส่งคุณได้ " 

" แหม คุณขุนเขานี่ใจดี แล้วก็สุภาพบุรุษกับเพื่อนเอ็มมี่มากเลยนะคะเนี่ย " เอ็มมี่ส่งยิ้มหวานให้ขุนเขา " สวัสดีค่ะเอ็มมี่ค่ะ วันนี้มาเป็นผู้ช่วยมิถุนา ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ " เอ็มมี่ยกมือไหว้ ขุนเขารับไหว้แทบไม่ทัน " คุณขุนเขานี่ตัวจริงดูดีและก็หล่อในภาพถ่ายอีกนะคะ "  

" ขอบคุณครับ คุณเอ็มมี่ -- เชิญทางนี้เลยครับทั้งสองคน " ขุนเขายิ้มแล้วเดินนำทั้งคู่ไปด้านบนชั้นดาดฟ้าของตึกเอสแอลที่ถูกเนรมิตให้เป็นร้านอาหารและผับลอยฟ้า  บรรยากาศก่อนเวลาเปิดร้านดูเงียบไร้ผู้คน 

" เป็นยังไงบ้างครับ ร้านของผมพอจะลงในนิตยสารของพวกคุณได้มั้ยครับ -- มีหลายนิตยสารเลยนะครับที่อยากจะมาโปรโมทร้านให้ แต่ว่าผมปฏิเสธไปเพราะอยากให้คุณมินเป็นคนเขียนโปรโมทให้ ผมรับรองนะครับว่างานเขียนร้านผมของคุณ ต้องทำให้คุณมีชื่อเสียงแน่ๆ " 

" ต๊าย! น่ารักจังเลยค่ะ คุณขุนเขา " เอ็มมี่ร้องเสียงแหลมยกมือทาบอกก่อนหันไปมองมิถุนา " นี่เธอต้องตั้งใจทำงานนี้มากเลยนะ เธอจะได้ดังเป็นพลุแตกแล้ว "  

มิถุนากลั้นยิ้มกับการเล่นใหญ่ของเพื่อนสาวที่ทำเอาขุนเขาหน้าเหวอ  

" เราเริ่มงานกันเลยดีกว่ามั้ยคะ " มิถุนาถามท่าทางเป็นการเป็นงาน " ที่นี่เป็นครัวร้อนหรือครัวเย็นเหรอคะ "  

" เอ่อครับ ครัวร้อนครับ -- ทางนี้เลย " ขุนเขาเดินนำไปที่ด้านหลังส่วนที่เป็นครัว " นี่เชฟประจำร้านผมครับ " 

มิถุนาทักทายเชฟและพูดคุยกันอยู่ครู่เดียว พวกเขาก็เริ่มทำงาน ขุนเขาปล่อยให้มิถุนากับเอ็มมี่อยู่ในครัวไป ส่วนเขากับเกรย์เดินออกมาข้างนอก 

" เรื่องที่ให้นายไปจัดการ ได้เรื่องมั้ย " ขุนเขาถามเกรย์  

" ก็ได้เรื่องบ้าง "  

" หมายความว่าไง -- พวกมันไม่ยอมซื้อขายกับเราเหรอ " 

เกรย์พยักหน้า " พวกนั้นว่าเราหน้าใหม่ ไม่กล้าซื้อขายด้วย ไม่มั่นใจว่าทองที่ได้จากเราไปจะเป็นโกลด์แอฟริกาจริงๆ  

" ก็ต้องของจริงซิวะ!! " ขุนเขาสบถ " นายไม่ได้ให้พวกมันดูเหรอ เกรย์ "  

" แค่รูปถ่ายใครจะเชื่อวะ อีกอย่างแค่เราบอกว่ามีทองของที่นี่ ทุกคนยังคิดเลยว่าเราโกหก ย้อมแมวขาย " 

ขุนเขายิ่งได้ฟังคำตอบก็ยิ่งโมโห " แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้ไอ้ไมเคิล เฮิร์บนั่นมาเป็นพ่อค้าคนกลางให้ฉันอีกแน่ -- กำไรที่มันให้มาน่ะเทียบไม่ได้กับกำไรที่มันขายได้จริงเลย " ขุนเขาขบกรามแน่น " ไม่มีใครสนใจยอมซื้อกับเราเลยเหรอวะ " 

" ไม่เชิงว่ะ "  

" ยังไง -- ทำไมทำหน้าแบบนั้น " ขุนเขามองสีหน้าเครียดเขม็งของเกรย์ 

" มีคนหนึ่งน่ะที่ดูสนใจเรื่องทองของเรา แต่มันอาจจะทำให้เราลำบาก และฉันคิดว่าเราไม่น่าจะทำได้ " 

" หมายความว่าไง "  

" เขาต้องการทองทั้งหมดที่โกลด์แอฟริกาผลิตได้ " 

ขุนเขาถลึงตามองเกรย์ " จะจ่ายให้ร้อยล้านก่อนเพื่อวางมัดจำและขอเห็นทองทั้งหมด ถึงจะจ่ายเงินตามจำนวนที่นายต้องการขายให้ " เกรย์ว่า 

" คนซื้อเป็นใครวะ ทำไมใจกล้าขนาดนี้ " ขุนเขาถามน้ำเสียงทั้งตื่นเต้นทั้งสงสัย  

" ปีเตอร์ สมิธ " เกรย์ส่งมือถือให้ขุนเขา เขารับไปกวาดสายตาดูคร่าวๆ " เป็นนักสะสม ชอบสะสมพวกของหายากของแปลก ของมีมูลค่าและหนึ่งในนั้นก็คือทองจากโกลด์แอฟริกา "  

ขุนเขายิ้มกว้าง " หมอนี่จะเอาทองทั้งหมดเลยเหรอ " 

" ของที่ผลิตได้ " เกรย์ต่อประโยค " ฉันว่ามันยากนะที่แกจะเอาทองทั้งหมดมาอ่ะ ไอ้ผู้จัดการนั่นคงไม่ยอมแน่ "  

" นายติดต่อกลับไปหาหมอนั่นว่าโอนเงินร้อยล้านมาได้เลย ฉันจะเอาทองทั้งหมดของโกลด์แอฟริกาไปให้ "  

" ไอ้ขุน! ทองทั้งหมดนะเว้ย แกจะทำยังไง "  

" ก็ทำเหมือนเดิมสิวะ " ขุนเขาเข่นเขี้ยว " ไม่มีใครทนกลิ่นเงินได้หรอกนะเว้ย ครั้งนี้ฉันต้องได้มากกว่าที่เคย และฉันก็ต้องทำให้ไอ้อชิระล้มต่อหน้าฉันให้ได้ "  

" เงินมากขนาดนั้นแกจะใช้เงินที่ไหน แกคิดจะฮุบกองทุนเหรอแบบนั้นไอ้จองกุกต้องไม่ยอมแน่ "  

" งั้นก็ไม่ต้องรอให้มันยอมสิ ยังไงเงินพวกนั้นก็เป็นของฉัน -- แกเองก็อย่าชักช้ารีบๆจัดการไอ้อชิระนั่นสักที "  

" ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการได้แน่ " 

ขุนเขามองเกรย์ " ฉันหวังว่าแกจะไม่ใช่อย่างที่จองกุกพูดนะ เกรย์! " 

" ฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้แกเชื่อใจฉันนิ " เกรย์ตอบ ท่าทางไม่ใส่ใจ ขุนเขาครางกรอดเบาๆ เขาเดาท่าทีของอีกฝ่ายไม่ออกเลย แต่ตั้งแต่ได้เกรย์มาช่วยงาน เขาก็หาเงินได้มากขึ้น และที่สำคัญการที่เขากับเกรย์ร่วมมือกันก็เพราะต้องการจัดการกับโซลด้วย สำหรับเขาแล้วโซลที่ชอบทำตัวเด่นกว่าทุกอย่างย่อมเหมือนหนามยอกอกที่อยากจะกำจัดให้พ้นทาง 

" แกยังคิดที่จะกำจัดลูกพี่ลูกน้องอยู่ใช่มั้ย เกรย์ " 

" สำหรับฉันไม่มีอะไรดีกว่าไปการเห็นไอ้โซลมันอยู่แทบเท้าหรอกนะ " 

" คุณคะ มายืนทำอะไรตรงนี้เหรอคะ " 

ขุนเขากับเกรย์หันไปมองตามเสียง เกรย์สาวเท้าเร็วไปตรงที่พนักงานเสิร์ฟยืนอยู่ 

" มีอะไรหรือเปล่าครับ " เกรย์ถามพนักงานเสิร์ฟสาว 

" อ๋อ พอดีคุณผู้หญิงที่มาจากนิตยสารเมื่อสักครู่มายืนอยู่ตรงนี้น่ะค่ะ คิดว่าคงมาเข้าห้องน้ำ แต่เธอไปแล้วค่ะ " 

 

 

    

****** 

 

 

" ถ้าบทความเรียบร้อยแล้ว มินจะรีบส่งมาให้คุณขุนดูอีกครั้งนะคะ " มิถุนายิ้มให้ขุนเขา " วันนี้มินขอตัวกลับเลยนะคะ "  

" เดี๋ยวสิครับ คุณมิน " ขุนเขาดึงมือมิถุนาไว้ มิถุนาพยายามดึงมือออกแต่กลับถูกขุนเขาจับแน่นขึ้น เขายิ้มให้เธอ " อย่าพึ่งรีบกลับเลยนะครับ อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน คุณจะได้เก็บบรรยากาศตอนกลางคืนของที่นี่ไปด้วยเลยไงครับ "  

" เห็นทีมินไม่น่าจะอยู่ทานข้าวกับคุณขุนได้แล้วน่ะค่ะ " เอ็มมี่เข้ามาแทรกทำทีดึงมือของมิถุนาออก " พอดีเมื่อสักครู่ พี่โกโก้โทรมาตามให้กลับเข้าออฟฟิสไปประชุมด่วน " เอ็มมี่ฉีกยิ้มกว้าง " แต่ถ้าไม่รังเกียจจะให้เอ็มมี่อยู่ทาน้ขาวกับคุณขุนก็ได้นะคะ เอ็มมี่ไม่ต้องกลับเข้าออฟฟิสค่ะ " เพื่อนสาวของมิถุนาทำตาปริบๆใส่ขุนเขา อีกฝ่ายรอยยิ้มหายไปจากใบหน้าเหลือเพียงสีหน้าหงุดหงิดที่ปรากฏชัด 

" ไม่เป็นไรครับ พอดีผมไม่สะดวกทานด้วย "  

" ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวกลับเลยนะคะ " มิถุนาตัดบท แล้วรีบเดินลงมาจากชั้นดาดฟ้าของตึกเอสแอลพร้อมกับเอ็มมี่ 

" เป็นผู้ชายที่น่ากลัวนะยะ อีตาขุนเขาคนนี้น่ะ " เอ็มมี่พูดกับมิถุนาทันทีที่พวกเขาเข้ามาในลิฟท์แล้ว " ดูเหมือนพยายามจะงาบแกให้ได้เลย นังมิน "  

" ใช่น่ะสิ ฉันถึงต้องให้แกมาช่วยนี่แหละ " มิถุนาลูบแขนตัวเองไปมา เธอยังจำบทสนทนาวันนั้นได้เป็นอย่างดีขุนเขา ลักษณธิการน่ากลัวพอๆกับปฐพีเลย ผู้ชายพวกนี้ก็เห็นผู้หญิงมีค่าแค่วัตถุทางเพศเท่านั้น จะไม่มีคนจัดการคนๆนี้ได้เลยหรือไง 

" แล้วตอนที่แกหายไปอ่ะ ไปไหนมา " เอ็มมี่ถาม 

" ฉันตามไปดูคุณขุนเขามาน่ะ คิดว่าอาจจะเจออะไร "  

" เจอมั้ย "  

" ไม่เจอ แต่ได้ยินเขาคุยกับคุณเกรย์ " มิถุนาตอบ " ฉันจับใจความมาได้บางส่วน พอดีพนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาน่ะ " 

" ตายแล้ว นังมิน! " เอ็มมี่อุทานเสียงหลง มองซ้ายมองขวาไปทั่วลานจอดรถ เมื่อพวกเขาออกจากลิฟท์มาแล้ว " แล้วสองคนนั้นเห็นแกหรือเปล่า "  

มิถุนาส่ายหน้า " ฉันรีบเดินกลับมา สองคนนั้นเลยไม่ทันเห็นฉัน -- พวกนั้นจะพยายามยักยอกทองของโซล " มิถุนาเล่าสีหน้าไม่สบายใจ " เรื่องการซื้อหุ้นของโรมแรมที่โซลเป็นเจ้าของอยู่นั่นก็ด้วย ไหนจะเรื่องเงินกองทุนนั่นอีกทั้งหมดนี้น่ะขุนเขาเป็นคนวางแผนไว้เพราะอยากเห็นโซลพังไม่เป็นท่า "  

" ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แกคิดจะทำไงต่อ ยัยมิน " คำถามของเอ็มมี่ทำเอามิถุนาตอบไม่ถูก เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับโซลอีก ผู้ชายใจร้ายใจดำคนนั้นน่ะจะเป็นจะตายยังไงก็ช่าง เธอไม่สนใจแล้ว แต่ว่านะโซลสมควรที่จะมาโดนคู่แข่งโกงแบบนี้มั้ย ถ้าถูกยักยอกทองขนาดนั้น ไหนจะเรื่องโรงแรมอีก มิถุนายืนสีหน้าครุ่นคิดที่รถของตัวเอง 

 

ปี้น ปี้น 

 

ทั้งมิถุนาและเอ็มมี่หันไปมองรถเก๋งยี่ห้อหรูสีดำที่ขัดเงาเป็นมันปล๊าบ กระจกลดลง ใบหน้าหล่อเหลาที่ใส่แว่นตาดำแบรนด์หรูมองออกมา " ขึ้นรถ มิน "  

มิถุนายืนนิ่งไม่ขยับ เอ็มมี่มองสลับไปมาระหว่างโซลกับมิถุนา " จะขึ้นรถดีๆ หรือจะให้ฉันลงไปอุ้มขึ้นรถ " โซลเค้นเสียงเข้มใส่ เขาจองมิถุนาผ่านแว่นดำ เธอเม้มปากแน่น 

" ฉันขับรถมา! " มิถุนาพูดเสียงห้วนใส่ 

" เอากุญแจรถแกมา เดี๋ยวฉันขับกลับไปให้ " เอ็มมี่ว่ายื่นมือออกไปรอรับกุญแจรถจากมิถุนา 

" ไม่ต้องขับกลับไปที่คอนโดมินเค้าหรอกครับ คุณเอ็มมี่ -- มินจะยังไม่กลับไปที่นั่น " โซลว่า " จะให้ฉันลงไปอุ้มจริงๆใช่มั้ย มิถุนา " โซลขยับตัวทำท่าจะเปิดประตูรถ 

" ไม่ต้อง! " มิถุนาตวาดใส่เบาๆ เธอหันไปส่งกุญแจให้เอ็มมี่ เพื่อนสาวคนสนิททำปากขมุบขมิบบอกกับเธอว่า 

" ใจเย็นๆไว้นะ "  

มิถุนาไม่ได้พยักหน้าหรือตอบกลับเอ็มมี่ เธอเดินกระแทกเท้าขึ้นรถหรูของโซลไปจากนั้นโซลก็ขับออกจากที่จอดรถของตึกเอสแอลไป ตลอดทางที่มิถุนาไม่รู้ว่าโซลจะพาไปไหนไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาเลยโซลกดปุ่มเปิดเพลงในรถให้บรรยากาศไม่เงียบจนเกินไปแต่มิถุนากลับปิดมันทิ้ง โซลเลิกคิ้วมองก่อนจะกดปุ่มเปิดใหม่อีกครั้ง มิถุนากดปิด โซลกดเปิด มิถุนากดปิด พวกเขาทำแบบนี้ซ้ำกันอีกสองครั้งจนโซลคำรามใส่ 

" ฉันจะฟังเพลง "  

" ฉันไม่อยากฟัง! " มิถุนาแหวใส่ 

" แต่ฉันอยาก "  

" แต่ฉันไม่อยาก มันหนวกหู! " 

" แต่ฉันไม่หนวกหูนิ! " โซลกดเปิดอีกครั้ง มิถุนาเอื้อมมือจะไปกดปิดแต่ถูกโซลคว้ามือไว้ได้ " รถฉัน! ฉันจะทำอะไรก็ได้ "  

มิถุนาจ้องตาเขียวใส่ " งั้นก็จอดรถ ฉันจะลง เพราะฉันไม่อยากนั่งรถของนาย! " 

" เธอนี่หูหนวกนะ มิถุนา ฉันบอกอยู่นี่ไงว่ารถฉัน! ฉันขับ แล้วจะจอดหรือไม่จอดก็เป็นสิทธิ์ของฉัน " โซลบีบมือมิถุนาเบาๆ  

" ได้! รถนาย! นายขับ! นายไม่จอดก็เรื่องของนายแต่ฉันจะลง! " มิถุนากรีดเสียงแหลมใส่ เธอใช้มือข้างที่เป็นอิสระปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก ก่อนจะใช้มือข้างเดิมพยายามเปิดประตูที่โดนออโต้ล็อคไว้ออก โซลเห็นก็ตกใจ 

" เธอจะทำบ้าอะไร มิถุนา! " โซลตวาดใส่ ประสาทสัมผัสร่างกายทำงานกันอย่างพร้อมเพรียงเขาดึงมือของเธอไว้ตามองทางข้างหน้ามองที่กระจกข้างแล้วใช้มือที่จับพวงมาลัยของตัวเองหักเลี้ยวรถจอดเข้าข้างทางได้ทันก่อนที่มิถุนาจะกระโดดลงจากรถไป 

มิถุนาใช้โอกาสที่โซลจอดรถแล้วลงจากรถทันที โซลลงจากรถตามเข้าไปจับตัวมิถุนาไว้ 

" ปล่อยนะ! " มิถุนาดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนของโซล 

" เธอทำบ้าอะไร มิถุนา! " โซลออกอาการเดือดดาล เมื่อกี้นี้น่ะมิถุนาทำให้ใจของเขาหล่นไปอยู่ที่เท้าตอนที่เธอพยายามจะลงจากรถทั้งๆที่ยังวิ่งอยู่ " อยากตายหรือไง! "  

" ก็ยังดีอยู่กับนายบนรถนั่นแหละ " มิถุนาแว้ดใส่ มองโซลด้วยสายตาชิงชัง อีกฝ่ายถูกจ้องมองแบบนั้นก็รู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดที่หน้าอกซ้าย เขาคลายวงแขนออก มิถุนาสะบัดโซลได้เธอก็เดินกลับขึ้นไปทางถนนที่รถวิ่งมา โซลยกมือขึ้นเสยผมตัวเองก่อนจะเดินตามหลังมิถุนาไป 

" เธอจะไปไหน มิน " โซลถาม ไม่มีเสียงตอบมองมิถุนาที่เดินอยู่ข้างหน้า 

" มิน "  

 

" มิน " โซลเรียก มิถุนาไม่ตอบเธอเร่งฝีเท้าเดินเร็วขึ้น จังหวะนั้นเองที่มิถุนาสะดุดตกจากส้นสูงตัวเองล้มลงไปกองที่พื้น 

" มิน! " โซลรีบเข้าไปดูแต่ถูกมิถุนาปัดออกไม่ยอมให้เขามาดู เธอมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ มิถุนาถอดรองเท้าออกมาก็เห็นว่ารองเท้าที่เธอใส่นั้นส้นหักแล้ว บ้าจริง! เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะถอดรองเท้าอีกข้างออกแล้วลุกขึ้นยืนรู้สึกเจ็บร้าวที่ข้อเท้าตัวเอง 

" โอ๊ย! " มิถุนาร้อง กลับลงไปนั่งตามเดิมมือจับที่ข้อเท้าตัวเองไว้  

" เป็นไง เจ็บล่ะสิ "  

มิถุนาเงยหน้ามองโซลที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ มิถุนาคำรามฮึ่มในคอก่อนจะยันตัวเองลุกอีกครั้ง เธอพาตัวเองออกเดินไปไม่กี่ก้าวก็ทำท่าจะล้มแต่คราวนี้โซลเข้ามาคว้าไว้ได้ทัน 

" อย่ามายุ่งนะ! "  

" ไม่ได้! เธอเจ็บขนาดนี้จะฝืนตัวเองทำไม! " โซลไม่สนใจช้อนตัวมิถุนาขึ้นมาอุ้มเสียงร้องห้ามและอาการฟาดงวงฟาดงาของมิถุนาที่พยายามดิ้นหนีจากเขา " แล้วก็หยุดโวยวายซักที มิน! "  

เพี้ยะ! 

" ปล่อย! " มิถุนาตบหน้าโซล ใบหน้าของเขามีริ้วแดงปรากฏ โซลไม่ได้ตอบโต้เขาแค่มองหน้าเธอ แล้วก็อุ้มเธอเดินกลับมาที่รถ 

เพี้ยะ!  

" ปล่อย! " 

โซลไม่สนใจสีหน้าและแววตาเกรี้ยวกราดของมิถุนา 

เพี้ยะ! 

" บอกให้ปล่อยไง!! " มิถุนากรี๊ดใส่ เงื้อมือขึ้นสูงอีกครั้ง เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ยิ่งเห็นใบหน้าที่มีริ้วแดงปรากฏชัดแต่ไม่ได้แสดงอาการเจ็บออกมาให้เธอเห็น มิถุนาก็ยิ่งอยากร้องไห้ หัวใจเจ็บหนักกว่ามือที่ตบโซลซะอีก โซลรอรับฝ่ามือที่กำลังจะฟาดลงมาบนหน้าเขาอีกครั้ง 

" ทำแบบนี้ทำไม! " มิถุนาร้องไห้โฮ เธอไม่ได้ตบโซลแต่กลับกอดคอเขาไว้แน่น โซลเม้มปากแน่นเอียงใบหน้าลงมาซบมิถุนาอย่างโหยหา เขาวางเธอไว้ที่กระโปรงหลังรถแล้วโอบกอดเธอไว้ 

 

 

********************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารัก ทุกคน 

ใครกำลังรอพี่โซลกับน้องมินอยู่มาแล้วนะคะ ^^ มาครั้งนี้มินแอบโหดกับโซลนะเนี่ย 

ยังต้องตามลุ้นเอาใจช่วยพวกเขากันนะ อีกไม่นานก็ใกล้ช่วงโค้งสุดท้ายกันแล้วค่ะ  

ปอลอ ; ไรท์จะหายไปสองวันและพยายามจะกลับมาอัพให้ได้ภายในวันศุกร์นะคะ ขอโทษรี้ดทุกคนด้วยนะคะ T_________T 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความ และทุกการติดตามมากเลยนะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

 

 

   

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว