ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 45

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 759

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2563 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
45
แบบอักษร

  คืนนั้น ตะวันคะยั้นคะยอพาใบหม่อนกับอชิมาเที่ยวสถานบันเทิงยามราตรี เขาอยากพามาด้วยตัวเองมากว่า อยากรู้ด้วยว่าคนที่ประกาศว่าไม่อยากเที่ยวแล้ว จะรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ หรือเปล่า 

            “นี่ยัยใบหม่อน ดูผู้ชายโต๊ะนั้นสิ น่ากิ๊น น่ากิน เนอะ...” อชิหันมาพยักเพยิดกับเพื่อนสาวอย่างลืมตัว 

            “อชิ...เชิญแกกินคนเดียวเหอะ” ใบหม่อนปรามเพื่อน ที่ปากควานหาความซวยมาให้ ก็ดูหน้าตาของคนข้าง ๆ สิ อย่างกับมีคุณพ่อมาคุม 

            “เอ่อ...ขอโทษฮ่ะ พี่ตะวัน อชิก็อย่างนี้แหละไม่เคยได้กินใครจริงจังหรอก” อชิรีบแก้ตัว 

            “ครับ” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ไม่ได้ว่ากล่าวอะไร ปล่อยให้ทั้งคู่สนุกได้เต็มที่ ส่วนเขาก็กวาดสายตาดูไปรอบ ๆ บังเอิญสะดุดตาเข้ากับ  ผู้หญิงคนหนึ่งรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ก็นึกไม่ออก กำลังวาดลวดลายทำท่าเซ็กซี่อยู่กับเด็กหนุ่ม ขนาดในความมืดก็ยังมองออกว่าคนละรุ่น  สงสัยสาว ๆ ในชมรมกินเด็ก คิดแล้วเขาก็มองเลยไปไม่ได้ให้ความสนใจอีก 

            “แน้...พี่ตะวันมองใครคะ” 

            “หลายคนเลยจ้า...” 

            “พี่ตะวันน่ะ ห้ามมองผู้หญิงคนอื่นนะคะ” 

            “อะไรกัน พี่ไม่ได้ตาบอดนี่ มันก็ต้องเห็นบ้างแหละ” 

            “นี่ยัยใบหม่อนอย่าหวงเว่อร์ น่ารำคาญ” อชิหมั่นไส้เพื่อนสาว 

            “หึ...หึ..” ตะวันหัวเราะ อชิพูดถูกใจ 

            “ไอ้อชิ ปากหรือนั่น” 

            “เอ๊ะ...” ใบหม่อนร้องออกมา มองหญิงสาวกำลังเต้นอย่างเมามัน ตาโต 

            “อะไรยะ...ยัยใบหม่อน เห็นผีเข้าหรือไง” อชิค่อนว่า 

            “นั่นมัน พี่ราตรีนี่คะ” หญิงสาวหันกลับไปพูดกับตะวัน 

            “คนนี้สวยเกินไปหรือเปล่า” ตะวันแย้ง 

            “ใช่ค่ะ  นี่แหละพี่ราตรีตอนไม่ใส่แว่น” 

            “อืม...ก็คุ้นอยู่นะ” 

            “เดี๋ยวใบหม่อนเข้าไปดูใกล้ ๆ” หญิงสาวเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ แต่โดนสามีคว้าแขนเอาไว้ก่อน 

            “ไม่ต้องหรอก” 

            “ทำไมล่ะคะ” ใบหม่อนไม่เข้าใจ 

 

            “เชื่อพี่เถอะ” 

          “นี่ ยัยใบหม่อน คุณพี่ราตีของแกเนี่ยกำลังได้ที่ขนาดนั้น คงไม่อยากเจอคนรู้จักอย่างแกหรอกมั้ง” อชิบ่น ส่ายหน้า ไม่ไหวจะเคลียร์ 

            “อืม...สงสัยจะจริงอย่างที่แกว่า” 

 

            ตะวันครุ่นคิดอะไรบางอย่าง  ใบหม่อนปิดปากหาวหวอด ทั้งที่ถ้าเป็นเมื่อก่อนหล่อนไม่มีอาการอย่างนี้เด็ดขาด  ขนาดเวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่ หูตายังสว่างไสวอยู่ได้เลย 

            “ง่วงเหรอครับ” ตะวันก้มลงถามเสียงนุ่ม ปากกับจมูกคลอเคลียอยู่ที่ข้างขมับเมียสาว   

            “ยังหรอกค่ะ” ใบหม่อนปด เพราะรู้ว่าเพื่อนยังสนุกกับเสียงเพลงเร้าใจอยู่ 

            “อชิ  ออกไปเต้นกันไหม” ใบหม่อนชวนเพื่อนอย่างเอาใจ 

       “พี่ตะวัน ไปด้วยกันไหมฮะ” 

            “ตามสบาย พี่ชอบนั่งดูมากว่า” ชายหนุ่มเอ่ยยิ้ม ๆ 

 

            เมื่ออยู่คนเดียว ชายหนุ่มจับจ้องไปที่ ราตรี เธอยังเต้นกับหนุ่มน้อยหน้าอ่อนอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย  แถมมีการลูบไล้กันเป็นระยะ ซึ่งไม่ใช่บุคลิกของราตรี ยามที่ทำหน้าที่ดูแลบัญชีอยู่ที่ไร่  แต่จะว่าไป มันก็เรื่องส่วนตัวของหล่อน และนี่ก็นอกเวลางานด้วย เขาพยายามสลัดความคิดในแง่ร้ายออกไป  แล้วหันมาให้ความสนใจกับคนที่เขาต้องดูแลให้ดีที่สุด 

 

            ล่วงเข้าวันใหม่  หลังจากไปส่งอชิที่บ้านแล้ว ตะวันก็พาใบหม่อนกลับบ้านเร่งให้หญิงสาวอาบน้ำสระผมอย่างรวดเร็วแถมช่วยซับและเป่าผมให้แห้งอีกต่างหาก ในขณะที่เจ้าตัวทำท่าจะหลับคาไดร์เป่าผมเสียให้ได้ 

            “พี่ตะวันน่ะ เอาไว้ค่อยสระผมตอนเช้าก็ไม่ได้” หญิงสาวกระเง้ากระงอด หล่อนทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย เขายังบังคับให้หล่อนสระผมอีก 

      “พี่ไม่ชอบนอนกอดผู้หญิงผมเหม็นกลิ่นบุหรี่นี่ครับ” 

            “ใครใช้ให้กอด” 

            “ไม่ให้กอด จะให้ทำอย่างอื่นเหรอ พี่พร้อมนะ” 

            “อื้อ...พี่ตะวัน อย่าเกเรสิคะ” ใบหม่อนขยับเรือนกายเข้าหา แขนกลมกลึงพาดกอดร่างหนา แล้วซุกหน้ากับอกของสามีอย่างเคยชินและหลับไปอย่างง่ายดาย 

            “เฮ้อ...เมื่อไหร่จะถึงวันแต่งงานสักทีนะ” ชายหนุ่มมองคนในอ้อมอก อย่างเอ็นดู ช่างแตกต่างกับใบหม่อนที่เขาเจอวันแรกลิบลับ ถึงขนาดนึกว่าหล่อนเป็นผู้หญิงขายบริการไปได้ 

            “พี่ตะวันขา...จะกลับแล้วหรือคะ” ใบหม่อนเรียกเสียงหวาน 

            “หยุดเลย ไม่ต้องมาอ้อนให้พี่เสียงานอีกนะ” ชายหนุ่มดุไม่จริงจังนัก 

            “เปล่านี่คะ...แค่จะมาบอกว่าอาหารพร้อมแล้ว” วันนี้ใบหม่อนรีบตื่นแต่เช้าลงไปเตรียมอาหารให้สามี ก่อนจะกลับขึ้นมาดู ถึงได้เห็นว่าเขาแต่งตัวเสร็จพอดี 

            “พี่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า” 

            “อะไรล่ะคะ” 

            “เมีย” ตะวันรั้งเอวบางเข้ามาหา 

            “ก็กินสิคะ” ใบหม่อนทำใจกล้า แหงนหน้าหลับตาพริ้มรอรับ 

 

       ตะวันทำแค่เพียงจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาเบา ๆ มองกลีบปากเย้ายวนอย่างหักห้ามอารมณ์เต็มที่ รู้ว่ายัยตัวแสบแกล้งยั่วให้เขาตบะแตก 

            “ฝากไว้ก่อน เอาไว้จะกลับมาคิดบัญชี” 

            “กลับมาเร็ว ๆ นะคะเก็บไว้นานเดี๋ยวใช้หนี้ไม่ไหว” หญิงสาวทำหน้าทะเล้น 

            “ยัยเด็กแก่แดด” ตะวันขยี้ผมหญิงสาวอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะโอบเอวพากันออกจากห้องนอน ไม่อย่างนั้น คงไม่ได้กลับไร่แน่ ๆ 

ความคิดเห็น