ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 29

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2563 08:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 29
แบบอักษร

 

 

บทที่ 29 

 

 

 

 

" เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ นังมิน! นี่แกเลิกหาเรื่องใส่ตัวซักทีเถอะ! แกจะทำให้ฉันอายุสั้นไปด้วยรู้มั้ย " เอ็มมี่ร่ายยาวใส่เพื่อนสาวมาตามสาย  

" จ้า จ้า เพื่อนรัก -- ขอโทษที่ทำให้แกเป็นห่วง ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้น " มิถุนาว่าเธอกำลังเดินอยู่ในซุปเปอร์มาร์เกตเพื่อเลือกซื้อของกลับเจ้าคอนโดตัวเอง " ตอนนั้นมันฉุกละหุกไม่มีที่ให้หลบน่ะ ก็เลยต้องวัดดวงเอา -- ฉันเองก็ลุ้นสุดๆกลัวจะแย่ว่าพวกนั้นจะเดินเข้ามาที่โต๊ะ นึกไม่ออกเหมือนกันนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกนั้นรู้ว่าฉันกับ-- " มิถุนาเม้มปากแน่น เธอกำลังนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นยังจำได้ดีทุกอย่างแม้กระทั่งอ้อมกอดของโซลว่ามันยังอ่อนโยนสำหรับเธอเสมอ  

" แล้วแกกับคุณโซลทำยังไงหลังจากนั้น ออกมาได้โดยไม่มีใครสงสัยใช่มั้ย "  

" ก็มีแม่บ้านดูตกใจที่เห็นฉัน ฉันเลยบอกไปว่ามาเข้าห้องน้ำแต่ว่าหลงทางน่ะ แล้วฉันก็ดันมาไข้ขึ้นจนเป็นลมไป " มิถุนารับถุงผ้าที่พนักงานแคชเชียร์ใส่ของให้เธอแล้วมาถือไว้ 

" คุณโซลก็เลยพาแกไปที่คอนโดของเขา นี่มันโรแมนติกไปมั้ย ยัยมิน -- คุณโซลเขาง้อแกมั้ย ได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองน่ะ " เอ็มมี่ทิ้งเรื่องที่มิถุนาเกือบถูกขุนเขาจับได้หลังลักลอบเข้าไปอยู่ในวงสนทนาที่มันควรจะเป็นความลับไปน้ำเสียงตื่นเต้นทำเอามิถุนาพ่นลมฮึใส่  

" เลิกคิดไร้สาระเถอะ เอ็มมี่ -- ฉันกับโซลเราแยกทางกันเดินแล้วนะ อีกอย่างที่คอนโดนั่นก็มีผู้หญิงคนใหม่ของเขาอยู่ด้วย "  

" คุณพระ! " เอ็มมี่อุทาน " ตายแล้ว ~ " 

มิถุนาเดินออกมาที่ลานจอดรถฟังเอ็มมี่ร่ายคำอุทานได้แค่แป๊บเดียว เสียงแหลมร้องโวยวายก็ดังขึ้นไม่ไกล มิถุนากวาดตามองไปรอบๆ  

" แกไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ย ยัยมิน "  

" ไม่ ฉันปกติดี แต่แค่นี้ก่อนนะ " มิถุนาตัดบท เธอเร่งฝีเท้าตรงเข้าไปที่กลุ่มวัยรุ่นชายสองคน พวกเขากำลังยื้อยุดเด็กสาวเอาไว้ 

" ก็บอกแล้วไงว่าไม่ไปน่ะ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง! " อีกฝ่ายกรี๊ดใส่ เธอพยายามสะบัดแขนของอีกฝ่ายออก  

" เถอะน่า เธอเองก็ชอบเที่ยวกลางคืนไม่ใช่หรือไง ถ้าไปด้วยกันเราจะได้สนุกกันไง "  

" ประสาท! ถึงฉันจะชอบเที่ยวกลางคืนก็ไม่ได้หมายความว่าจะไปกับพวกนายซักหน่อย -- ปล่อยนะ! "  

" ทางนี้ค่ะ มีคนถูกลวนลามค่ะ " มิถุนาตะโกนโพล่งออกมา ก่อนจะอาศัยจังหวะทีเผลอผลักคนที่จับแขนของเดซี่ออกไป แล้วคว้ามือของเดซี่พาเธอวิ่งออกมาจากตรงนั้น 

" โอ๊ย! จะพาวิ่งมาทำไมเนี่ย! " เดซี่ร้องแล้วสะบัดมือมิถุนาออก ส่งสายตากราดเกรี้ยวใส่ " ใครขอให้เธอช่วยกัน"  

มิถุนายกคิ้วเรียวสวยมองกลับ เธอยืนกอดอกริมฝีปากบางสีหวานยกขึ้นเล็กน้อย " ถือซะว่าฉันยุ่งก็แล้วกัน อ่อ! เที่ยวให้สนุกกับเพื่อนล่ะกันนะ " เดซี่มองตามสายตามิถุนาไปที่ด้านหลัง วัยรุ่นสองคนนั้นกำลังกวาดตามองหาเธออยู่เดซี่หันมามองมิถุนาที่ยิ้มหวานให้ 

" ไปนะ บาย ~ " มิถุนาขึ้นนั่งประจำที่คนขับพร้อมกับเดซี่ที่รีบขึ้นรถของมิถุนาทันที  

" มองอะไรอยู่ล่ะ ขับออกไปซิ เดี๋ยวพวกนั้นก็มากันพอดี " เดซี่แหวใส่  

" ฉันนึกว่าเพื่อนเธอซะอีก " มิถุนายิ้มแล้วขับรถออกจากลานจอดรถทันที ตลอดเวลาที่อยู่บนรถกับช่วงเวลาที่ต้องติดแหง็กเพราะการจราจรบนท้องถนน พวกเธอสองคนไม่มีใครพูดหรือส่งเสียงอะไรออกมามิถุนาเผลอเหม่อมองออกไปที่หน้าต่างด้านข้างจนไม่ทันเห็นว่ารถข้างหน้าขยับแล้ว  

" นี่! ข้างหน้าขยับแล้ว ไม่ไปหรือไง! " เดซี่เสียงแว้ดใส่  

" โทษที " มิถุนาบอก แล้วขยับเกียร์เหยีบคันเร่งเดินหน้าตามคันหน้าไป เดซี่มองมิถุนาอย่างไม่สบอารมณ์  

" ถ้าเธอจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ อย่ามาจ้องตาเขียวใส่ฉันแบบนั้น " มิถุนาพูด รู้สึกอึดอัดกับสายตาของเดซี่ที่เอาแต่จ้องเธอมาตั้งแต่ขึ้นรถแล้ว เดซี่กัดปากแน่น 

" เธอมีอะไรดี ทำไมพี่โซลถึงได้รักเธอนัก "  

มิถุนาถอนหายใจ " แล้วเธอล่ะทำไมถึงได้รักโซลนัก "  

" ฉันถามเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาถามฉันนะ "  

" ถ้าเธออยากจะรู้เรื่องของคนอื่น เธอต้องหัดมีมารยาทมากกว่านี้นะ แล้วก็ไม่ใช้น้ำเสียงแบบที่เธอกำลังใช้อยู่เพราะมันทำให้เธอดูน่ารักน้อยลงไปเยอะ " มิถุนาตอบกลับอย่างเผ็ดร้อนทำเอาเดซี่อยากร้องกรี๊ดออกมา มิถุนามองกระจกข้างก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวหลบเข้าข้างทาง 

" อยากจะกรี๊ดก็เชิญเลย " มิถุนาหันมามองตาขุ่นใส่ เดซี่กัดปากแน่นจ้องตาวาวใส่มิถุนาเหมือนกัน สองคนจ้องตากันจนเดซี่เป็นฝ่ายยอมถอย เธอเขทอนสายตาหนีแล้วพ่นลมฮึออกมา 

" ฉันหนีออกจากบ้านมา แล้วฉันก็เจอพี่โซลครั้งแรกตอนที่ฉันกำลังเมาอยู่ในผับและเกือบถูกไอ้พวกบ้ากามนั่นลวมลาม " เดซี่เล่า " เขาพาฉันมาที่คอนโดให้ป้าขิมดูแลจนฉันสร่างเมา เขาต่อว่าฉันเรื่องที่ฉันอายุไม่ถึงยี่สิบไปกินเหล้าในผับ แถมเป็นผู้หญิงด้วย เขาพูดว่าทำแบบนี้แล้วปู่ของฉันจะรู้สึกยังไง ถ้าเกิดฉันเป็นอะไรปู่จะต้องเสียใจมากแน่ " เดซี่เม้มปากแน่น " พี่โซลเป็นคนแรกที่ขัดใจฉันแล้วก็ต่อว่าฉันแบบนั้น ไม่มีใครเคยกล้าว่าฉันมาก่อน คนรอบข้างมีแต่พวกขี้ประจบเอาใจกันทั้งนั้น "  

มิถุนานิ่งฟังเดซี่เล่าอย่างตั้งใจ " ฉันก็เลยคิดว่าฉันกำลังตกหลุมรักพี่โซลแล้ว " เดซี่เอนหัวพิงไปเบาะรถมองมาทางมิถุนา " ฉันรู้มาจากป้าขิมว่าเธอคือผู้หญิงคนแรกที่พี่โซลพาไปที่คอนโดของเขาก่อนหน้าฉันจะไปอยู่ และก็เป็นผู้หญิงที่พี่โซลรักมาก -- แค่เห็นหน้าเธอวันนั้นฉันก็รู้แล้วว่าเธอคือมิถุนาผู้หญิงคนนั้น -- ฉันอยากรู้ว่าเธอมีอะไรดีพี่โซลถึงได้รักเธอ มิถุนา "  

มิถุนายิ้มฮึกับความเอาแต่ใจของเดซี่ " ฉันว่าทั้งเธอและป้าขิมเช้าใจผิดแล้วล่ะ โซลไม่ได้รักฉัน และเขาก็ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับฉันด้วย " มิถุนาพูดพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ  

" แต่เธอรักเขา " เดซี่หรี่ตามองมิถุนา 

" ฉันจะไม่พูดเรื่องนี้ " มิถุนาว่าแล้วสตาร์ทรถอีกครั้ง " ฉันจะพาเธอไปส่งคอนโดของโซล "  

" ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่น -- ที่ๆไม่มีโซลอยู่น่ะ มันน่าเบื่อ " เดซี่ว่า " ฉันอยากไปคอนโดของเธอ มิถุนา "  

 

 

 

 

******* 

 

 

" ไม่ลำบากเลยค่ะ ป้าขิม " มิถุนาบอกกับป้าขิมทางโทรศัพท์หลังจากที่ให้เดซี่มาอยู่ที่คอนโดกับเธอ นี่ก็สามวันเข้ามาแล้วช่วงแรกมิถุนาก็เกือบจะเสียสติไปกับเดซี่เหมือนกัน 

" จริงๆมินว่า ตอนที่เดซี่กำลังอารมณ์ดีเธอน่ารักดีนะคะ "  

    ---  

" ไม่ต้องห่วงนะคะ มินจะช่วยดูแลให้ค่ะ "  

    --  

" สวัสดีค่ะ ป้าขิม "  

" คุณป้าคนนั้นโทรมาเหรอ " เดซี่เดินออกมาจากห้องนอนทั้งๆที่ยังสวมชุดนอนอยู่ เธออ้ากปากหาวหวอด มิถุนาพยักหน้ารับ 

" ใช่ ทุกคนเค้าเป็นห่วงเธอนะ เดซี่ " มิถุนาตักข้าวต้มกุ้งใส่ถ้วยส่งให้เดซี่ อีกฝ่ายมองข้าวต้มด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ 

" ไม่ชอบเหรอ " มิถุนาถาม 

" ใช่ " เดซี่ตอบ " ไม่ชอบที่เธอทำอาหารอร่อยแล้วก็ดูน่ากินไปหมดมันทำให้ฉันเจริญอาหารน่ะสิ " เดซี่ว่าทนกลิ่นหอมของน้ำซุปไม่ไหว เธอเลื่อนถ้วยข้าวต้มเข้ามาใกล้ตัวแล้วเริ่มตักข้าวต้มกินอย่างเอร็ดอร่อย มิถุนามองยิ้มๆ 

" วันนี้ฉันตามเธอไปทำงานด้วยได้มั้ย มิถุนา " เดซี่ถาม มิถุนายกคิ้วที่แต่งแล้วขึ้นสูง 

" ที่ทำงานฉันไม่สนุกสำหรับเธอหรอกนะ " มิถุนาตอบ 

" แต่ก็คงดีกว่าที่ทำงานของพี่โซลล่ะ " เดซี่ว่ายิ้มๆ มองปฏิกิริยาของมิถุนา " เธอเองก็เคยไปที่โรงแรมของเขามาใช่มั้ย 

" ฉันไปทำงานน่ะ " มิถุนาตอบอย่างเหนื่อยหน่าย รู้สึกเบื่อที่เดซี่เอาแต่จี้จุดเธอเรื่องของโซล " เธอน่าจะเลิกเซ้าซี้ฉันเรื่องของโซลได้แล้วนะ เดซี่ -- ถ้าเธอรักพี่โซลของเธอขนาดนั้นทำไมไม่บอกเค้าไปล่ะ " 

" Take it easy , Sis! " เดซี่ต้องโบกมือไปมาอย่างสบายอารมณ์ " ฉันก็แค่ถาม อีกอย่างถ้าฉันบอกรักพี่โซลไปจริงๆเธอยอมได้ใช่มั้ยถ้าเขาเกิดรักฉันตอบน่ะ " เด็กสาววัยสิบแปดนั่งเท้าคางมองหน้ามิถุนาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์  " เห็นๆกันอยู่แล้วว่ายังไงฉันก็เหนือกว่าเธอทุกอย่าง สวย รวยและมีเสน่ห์ คิดว่ายังไงโซลก็คงไม่ปฏิเสธฉันหรอก "  

ยัยเด็กบ้า! มันน่าเอาข้าวต้มราดใส่หัวจริงๆ มิถุนาร้องกรี๊ดในใจ  

" ถ้าคิดว่าเธอดีกว่าฉันทุกอย่าง งั้นก็แล้วแต่เธอเถอะ ยังไงฉันกับโซลเราก็เลิกกันแล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์ห้ามไม่ให้เขารักใคร " มิถุนายิ้มที่มุมปาก " แต่เขาจะรับรักหรือเปล่านั่นก็อีกเรื่อง โซลน่ะเค้าชอบผู้หญิงที่ทำให้เขารู้สึกเร่าร้อนนะ เธอล่ะอยู่ใกล้เขาขนาดนั้นทำให้เขาเร่าร้อนได้บ้างหรือยัง " มิถุนามองเดซี่ที่กำลังกัดปากแน่น ต่างฝ่ายต่างจ้องเขม็งใส่กัน เดซี่ลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินกลับเข้าห้องนอนของมิถุนาปิดประตูกระแทกเสียงดังปัง 

มิถุนาเก็บอาหารเช้าแล้วล้างจานเสร็จเรียบร้อย ก็ไม่มีวี่แววว่าเดซี่จะออกมาจากห้องนอน เธอจึงหยิบกระเป๋าและอุปกรณ์การทำงานของเธอออกจากคอนโดไป 

มิถุนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกอยากตบปากตัวเองจริงๆ ตอนพูดออกไปแบบนั้นก็แค่อยากให้ยัยเด็กเอาแต่ใจนั่นเลิกจี้เธอเรื่องโซลซักที แต่พอตอนนี้ความกลัวและหวาดหวั่นก็แทรกกลางเข้ามาในใจเธอ ภาวนากับความหวังเพียงน้อยนิดว่าโซลจะยับยั้งชั่งใจเรื่องของเดซี่ได้ เธอยังรักเขาและก็หวังด้วยเหมือนกันโซลจะยังเหลือใจให้เธอบ้างเธอยังคงทำใจไม่ได้ถ้าโซลจะรักใคร 

" มินนี่! " กิติกรณ์ดีดนิ้วนิ้วตรงหน้ามิถุนา ทำเอาเธอตื่นจากภวังค์ 

" อะไรเหรอคะ พี่โกโก้ "  

กิติกรณ์ถลึงตาใส่ " นี่เธอไม่ได้ฟังที่พี่พูดเลยใช่มั้ยเนี่ย ยัยมิน " มิถุนาออกอาการเหวอรีบผงกหัวขอโทษขอโพย  

" ขอโทษค่ะ พี่โกโก้ -- ช่วยพูดอีกทีได้มั้ยคะ " เธอยิ้มแห้ง กิติกรณ์ส่งสายตาเกรี้ยวกราดใส่มิถุนา พักหลังมานี้มิถุนาดูใจลอยแล้วก็เอาแต่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะ  

" เป็นอะไรของเธอ มิถุนา -- เอาแต่นั่งใจลอยอยู่แบบนี้น่ะ มีปัญหาอะไร "  

มิถุนารีบส่ายหัว " ไม่มีค่ะ ช่วงนี้มินแค่เหนื่อยๆแล้วก็พักผ่อนน้อยเท่านั้นเองค่ะ " เธอพูดไปตามจริงตั้งแต่เรื่องของโซลจนมาถึงคฤหาสน์ของขุนเขา และเรื่องเดซี่ทำให้มิถุนานอนไม่ค่อยหลับเกือบจะทุกคืน กิติกรณ์หรี่ตามองอย่างจับผิด 

" พี่โกโก้จะให้มินทำอะไรเดือนนี้เหรอคะ " มิถุนาย้ำถาม 

" รูฟท้อปเรสเตอรองท์แอนด์บาร์ของตึกเอสแอล " กิติกรณ์ตอบพลางยื่นเอกสารให้มิถุนา " พึ่งเปิดตัวไปเมื่อสองสามวันก่อน ทางคุณขุนเขา ลักษณธิการติดต่อมาเองเลยน่ะว่าอยากให้ร้านของเขาอยู่ในหนังสือของเรา "  

มิถุนาอ่านเอกสารในมือ รูฟท้อปเรสเตอรองท์แอนด์บาร์เปิดใหม่บนตึกธุรกิจย่านการค้าของกรุงเทพ เธอพึมพำออกมาเบาๆ แล้วเงยหน้ามองกิติกรณ์ " คุณขุนเขาอยากให้เธอไปเป็นสไตลิสต์ให้กับอาหารในร้านของเขาน่ะ -- เธอนี่เสน่ห์แรงเอาเรื่องเลยนะ ตั้งแต่โซล มาเกรย์ แล้วนี่ก็ขุนเขา ธรรมดาซะที่ไหนกัน "  

" พี่โกโก้! " มิถุนาร้องเสียงขุ่น " มินไม่ใช่คนแบบนั้นซักหน่อย อีกอย่างพวกเขาก็แค่ติดต่อมาเรื่องงานเท่านั้นเองนะคะ "  

" ไม่ต้องเสียงสูงก็ได้ย่ะ ฉันแค่แซวเล่น " กิติกรณ์รีบแก้ เมื่อเห็นท่าทางฉุนเฉียวของลูกน้องตัวเอง เขาตีสีหน้าเคร่งขรึม " อยากจะรับทำงานนี้มั้ย จริงๆพี่มีอีกงานให้มินทำถ้าเผื่อมินปฏิเสธงานนี้ -- เอาตามตรงชื่อเสียงของขุนเขาเทียบกับนายโซลกับเกรย์ ฉันให้สองคนนั้นเป็นเทพบุตรกว่าขุนเขาอะไรนี่อีกนะ เรื่องอื่นฉันรู้มาไม่มาก แต่ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิงนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ " 

" เขาทำร้ายผู้หญิงเหรอคะ " มิถุนาถามน้ำเสียงอยากรู้ เท่าที่เธอฟังจากโซลมาขุนเขาคนน้องน่ะแต่มีนิสัยเจ้าชู้ ไม่เคยมีข่าวการทำร้ายผู้หญิงมาก่อน 

" รู้แล้วเหยียบไว้นะ นี่คนในวงการนางแบบเค้าซุบซิบกันมาว่าอีตาขุนเขาอะไรนี่จะส่งต่อผู้หญิงของตัวเองให้พี่ชายที่ทำตัวเป็นนายหน้าจัดหาผู้หญิงให้กับนักธุรกิจคนดังหรือไม่ก็พวกนักการเมือง ข้าราชการระดับสูงน่ะ " 

" เป็นความจริงหรือคะ พี่โกโก้ " มิถุนารู้สึกขนลุกที่หลังคอ สันหลังเย็นวาบ 

" เรื่องจริงหรือเปล่า ฉันไม่รู้หรอกนะ -- แต่นางแบบหลายคนที่เคยยุ่งเกี่ยวกับขุนเขา ตอนนี้น่ะก็เป็นเด็กของคนพวกนั้น นาราเองก็กลายเป็นเด็กของเสี่ยปางไม้ที่จันทบุรีไปแล้ว " กิติกรณ์พูดน้ำเสียงหดหู่ " เธอคิดดูแล้วกันว่าคนอย่างนาราน่ะ จะเลือกไปเป็นเด็กของเสี่ยแก่ๆเจ้าของปางไม้เหรอ มิน " 

มิถุนาไม่ได้ตอบอะไร แต่เห็นด้วยกับกิติกรณ์อย่างที่สุด คนอย่างนาราเย่อหยิ่งและทำตัวเองสูงมองคนอื่นต่ำกว่าตัวเองไม่มีทางที่จะไปควงกับเจ้าของปางไม้แน่ๆ " หรือว่าเธอโดนพวกนั้นแบล็คเมลคะ พี่โกโก้ " 

" เธอต้องหัดเลิกสงสัยบ้างนะ มิถุนา -- เอาเป็นว่า ฉันจะส่งอีตาดิวไปทำงานนี้แทนเธอดีกว่า ฉันไม่อยากประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับคราวนายปั้นอีก " กิติกรณ์ตัดสินใจ แล้วกดโทรศัพท์บนโต๊ะของตัวเอง มิถุนารีบคว้ามือของกิติกรณ์ไว้ 

" ให้มินไปนะคะ พี่โกโก้ -- แต่มินจะขอเอาเอ็มมี่ไปด้วย " กิติกรณ์ไม่เข้าใจความหมายของสายตาที่มิถุนากำลังสื่อ  

 

 

 

******** 

 

 

 

" ข่าวลือไม่ค่อยดีเลยนะ คุณอชิระ -- เรื่องที่ทองของเราหลุดไปในตลาดแถมยังได้ราคาซื้อต่ำกว่าเราอีก " ชายชราสูงวัยท่าทางดูภูมิฐานเอ่ยขึ้น " คุณได้ยินมาแล้วใช่มั้ยเรื่องไมเคิล เฮิร์บ "  

โซลพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม " ครับ เจ้าสัวหลิว -- คุณเฮิร์บได้ทองของเราไปจริงๆในราคาที่ถูกมากด้วยแต่สามารถปล่อยขายในราคาที่ได้มามากเป็นเท่าตัว "  

" อีกฝ่ายจะรู้มั้ยว่าตัวเองโดนคุณเฮิร์บหลอกซื้อในราคาที่ถูกน่ะ "  

" ไม่ต้องห่วงครับ คนฉลาดอย่างหมอนั่นคงไม่ยอมค้าขายกับพ่อค้ากลางนานแน่นอน ถ้ายิ่งรู้ว่าคุณเฮิร์บให้กำไรจากเศษเงินที่ตัวเองได้มาให้มัน -- รับรองว่าคงวิ่งเต้นหาทางปล่อยทองด้วยตัวเองแน่ครับ " โซลลอบยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ทำให้สีหน้าที่เคร่งขรึมดูตึงเครียดน้อยลง เจ้าสัวหลิวยกคิ้วสีเทาขึ้นข้างหนึ่ง 

" บอกตามตรงนะ คุณอชิระ -- ผมไม่คิดว่าเราจะสามารถหาทางเอาเงินที่มันโกงไปคืนกลับมาให้ทุกคนได้ เราต่างก็รู้ดีว่านายคนนี้มีเส้นสายและบารมีมากแค่ไหน เงินที่โกงไปก็แปรเป็นทรัพย์สินอื่นๆ ถึงกับขนาดตั้งบริษัทในประเทศที่เราไม่สามารถเข้าไปจัดการทางกฏหมายได้ ชื่อเจ้าของนั่นก็ยังเป็นชื่อปลอม หาตัวตนจริงของบุคคลพวกนั้นก็ไม่ได้ " เจ้าสัวหลิวว่า " ผมยังมองไม่ออกว่าคุณจะจัดการผู้ชายคนนั้นยังไง "  

" ถ้าเจ้าสัวหลิวมองออกแสดงว่าแผนของผมก็คงใช้ไม่ได้กับคนอย่างมันน่ะสิครับ เพราะอย่างนั้นเจ้าสัวนั่งรออยู่เฉยๆ และทำใจให้เย็นดีกว่าครับ "  

เจ้าสัวพ่นลมฮึออกมา " ก็ได้ยินชื่อเสียงการทำธุรกิจของคุณมาบ้างอยู่นะ กล้าได้กล้าเสียแบบนี้ ธุรกิจโรงแรมของคุณถึงได้โตเร็วมาก " ชายสูงวัยพูดน้ำเสียงเคร่งขรึม " แต่ธุรกิจโรงแรมไม่เหมือนกับธุรกิจค้าทองหรอกนะ คุณอชิระของมันมีมูลค่าแปรเปลี่ยนเป็นเงินได้เร็วกว่าและคุณก็รู้ดีว่าเงินน่ะมันไม่เข้าใครออกใคร ไว้ใจใครก็ต้องระวังหน่อย "  

" ขอบคุณครับ ผมเข้าใจในข้อนี้ดี -- เพราะอย่างนั้นผมถึงเลือกใช้ศัตรูของศัตรูให้เป็นมิตรของเราไงล่ะครับ "  

เจ้าสัวหลิวกระตุกยิ้มที่มุมปากแอบพอใจโซลไม่น้อย " ผมชักเริ่มชอบคุณซะแล้วสิ คุณอชิระ -- เย็นนี้ทานข้าวด้วยกันมั้ยครับ ผมรู้จักภัตตาคารอาหารจีนดีๆอยู่ร้านหนึ่ง หลานผมเดซี่ เธอก็จะมากินข้าวด้วยนะครับ "  

" ดีใจด้วยนะครับ เจ้าสัว " โซลยิ้มให้ 

" อันที่จริงที่เธอยอมมากินข้าวด้วย เพราะเธอขอร้องผมเรื่องหนึ่งไว้ " เจ้าสัวหลิวมองตาโซล " เธออยากแต่งงานกับคุณ คุณอชิระ "  

โซลดูไม่ตกใจกับสิ่งที่เจ้าสัวหลิวพูดออกมา เขาแค่ยิ้มบางๆ " คำตอบของผมคงทำให้เจ้าสัวหลิวไม่พอใจแน่นอนครับ "  

    

 

****************************** 

 กลับมาแล้วค่า ^^  

บทนี้ก็ออกจะหนักหน่วงอยู่เล็กน้อย ไม่ใช่แค่มิถุนาที่ต้องรบกับเดซี่ โซลเองก็กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง รอตอนหน้ากันนะคะว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะดำเนินไปอย่างไร ตามลุ้นกันนะคะว่าโซลและมินจะมีโอกาสได้กลับมาคืนดีมั้ย แล้วเดซี่เองจะสามารถทำให้โซลแต่งงานกับเธอได้หรือเปล่า >_________< 

จากนี้ไป(ลุ้น)เหนื่อยแน่นอน อิอิ 

ขอบคุณสำหรับการติดตาม กดถูกใจ และทุกคอมเม้นมากๆนะคะ  

เราอยากให้รี้ดมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว