ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2563 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP1
แบบอักษร

 

คิ้วหนาของอีธานยกขึ้นข้างหนึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาแทบจะไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินคำตกลงของอีกคน พร้อมกับตั้งคำถามว่าคนตรงหน้าอยู่แบบนี้คนเดียวทำไมถึงยอมให้ตนนอนที่บ้านด้วย ไม่กลัวว่าเขาจะเป็นคนร้ายเหรอ ทำไมถึงได้ใสซื่อบริสุทธิ์อะไรขนาดนี้

 

ในชีวิตอีธานเจอแต่คนเก่งมากมาย พวกคนที่รู้หน้าไม่รู้ใจพร้อมแว้งกัดเขาตลอดเวลา โลกที่เขาอยู่มันช่างอันตรายและถ้าไม่เก่งไม่มีเล่ห์เหลี่ยมจริงๆก็ไม่สามารถอยู่ได้

 

แต่ดูโลกของร่างบางตรงหน้าสิ มันช่างต่างจากโลกของเขามาก ร่างสูงชักจะอยากรู้แล้วสิว่าโลกที่เขาไม่ได้เติบโตขึ้นมาจะเป็นยังไง

 

“คุณชื่ออะไรเหรอครับ ผมสีไม้นะ” สีไม้ถามขื่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญตรงหน้าพร้อมกับแนะนำตัวเอง สำหรับร่างบางแล้วเขามองโลกในแง่บวกเสมอ พ่อแม่สอนไว้ว่าถ้าเรามองโลกในแง่บวก จะทำให้เราอยู่อย่างสบายใจแต่ก็ต้องมีความรอบครอบไว้บ้าง

 

ตั้งแต่พ่อแม่เสียไปเขาก็อยู่บ้านหลังนี้คนเดียว จะมีบางครั้งที่น้าผู้เป็นน้องชายของแม่มาเยี่ยม ศรัณคือน้าชายของสีไม้เป็นญาติคนเดียวและเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินของพ่อแม่สีไม้แทน จนกว่าสีไม้จะบันลุนิติภาวะ

 

“ฉันอีธานนะ” ร่างสูงก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงบอกชื่อนี้ให้กับร่างบางตรงหน้า เพราะปกติแล้วจะไม่มีใครได้เรียกเขาชื่อนี้ ถ้าจะแนะนำตัวเองจะใช้ชื่อจีนมากกว่า สำหรับเขาแล้วชื่ออีธานมันมีความหมายมาก

 

“ครับอีธาน” ยิ้ม ยิ้มอีกแล้ว ทำไมเด็กตรงหน้าชอบยิ้มจัง ยิ้มทีทำให้ร่างสูงตกอยู่ในภวังค์

 

หลังจากแนะนำตัวเองเสร็จสีไม้ก็พาอีธานเข้าบ้านโดยใช้ไม้เท้านำทาง เพระาความเคยชินในโครงสร้างและรูปแบบของบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิด เลยทำให้เดินได้อย่างสบายเหมือนมองทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเห็น

 

อีธานเดินตามเงียบๆแล้วคอยสังเกตและพิจารณาร่างบางนี้ อดที่จะชื่นชมไม่ได้ที่ถึงแม้ตาจะมองไม่เห็นแต่สีไม้ยังร่าเริงและใช้ชีวิตแบบปกติแบบคนทั่วไปได้

 

“เชิญนั่งตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมทำอาหารให้กิน ตอนนี้น่าจะใกล้เวลาอาหารค่ำแล้ว” พอเดินจนมาถึงห้องรับแขกที่มีโซฟาตัวยาววางอยู่ตรงกลาง สีไม้ก็เชิญให้ร่างสูงนั่งรอก่อน ร่างสูงก็นั่งตามที่สีไม้บอกอย่างว่าง่าย แต่พอสีไม้เดินตรงไปทางครัว อีธานกลับเดินตามไปแบบไม่มีเสียง

 

ทุกการกระทำของร่างบางตกอยู่ในสายตาอันแหลมคมนั้น อีธานมองร่างบางตรงหน้าพร้อมกับแสะยิ้มอย่างพอใจ สีไม้หยิบของแต่ละอย่างออกมาคลำๆเบาๆ แล้วเอามาแนบจะมูกเพื่อดมกลิ่นว่าของที่อยู่ในมือคืออะไร

 

ของทุกอย่างในตู้เย็นสีไม้จะออกไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆบ้านกับชานนท์ เพื่อนบ้านที่แอบชอบสีไม้ตั้งแต่เด็กแต่สีไม้ก็ไม่เคยจะรู้ ชานนท์จะเอากับข้าวมาทานกับสีไม้เกือบทุกวัน แต่ตอนนี้ชานนท์ไม่อยู่ไปต่างจังหวัด

 

เมนูที่ร่างบางทำวันนี้เป็นเมนูง่ายๆ บางครั้งอีธานก็แอบช่วยบ้างเช่น ของบางอย่างที่วางไกลเกินกว่าแขนเรียวจะขว้าถึง ร่างสูงก็หยิบแล้ววางใกล้ๆสีไม้ อีธานแอบช่วยสีไม้แบบนี้จนสีไม้ทำข้าวผัดไข่เสร็จ แต่กว่าจะเสร็จเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวของเมืองไทยทำให้ทั้งร่างสูงและร่างบางเหงื่อไหลเต็มตัวเลยทีเดียว

 

ตามหน้าผากและใบหน้าเนียนมีหยาดเหงื่อเกาะอยู่ ทำให้ดูกึ่งเซกซี่กึ่งถ้าจะบอกว่าสวยก็ได้ ยังไม่ทันที่สมองจะสั่งแต่ร่างกายก็กระทำไปแล้ว มือหนายกขึ้นแบบไม่รู้ตัว นิ้วชี้และนิ้วกลางเช็ดเบาๆตรงหน้าผากเลื่อนลงมาตามกรอบหน้า

 

สัมผัสที่กระทันหันทำให้คนที่โดนกระทำสะดุ้งนิดหน่อย ขณะเดียวกันสายตาคมไม่สามารถที่จะละสายตาจากใบหน้าหวานตรงหน้าได้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเจอกันแค่ไม่ถึงชั่วโมง แต่กลับใจเต้นแรงตอนสบตาอีกคน

 

“เออ… อ้อคือเห็นเหงื่อไหลเยอะนะ เลยเช็ดให้”

 

“ขอบคุณครับ ผมทำเสร็จแล้ว หวังว่าอีธานจะกินได้นะ” พูดเสร็จก็ส่งยิ้มอันสดใสไปให้ อีกแล้ว อีธานโดนเด็กหนุ่มหน้าหวานตกอีกแล้ว นี่ยังไม่ทันถึงชั่วโมง เขาโดนตกหลายรอบมาก

 

ครั้งแรกที่พวกเขาสองคนนั่งทานข้าวด้วยกันด้วยอาหารง่ายๆฝีมือร่างบางก็ถือว่าไม่เลว มันเป็นอะไรที่ง่ายๆไม่หรูหราแต่ทำไมร่างสูงถึงสัมผัสได้ถึงความพิเศษละ ปกติแล้วเขาก็จะนั่งทานข้าวคนเดียวในห้องกว้างๆกับอาหารระดับห้าดาว แต่ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึกพิเศษและสำคัญเหมือนช่วงเวลานี้เลย

 

ทานไปเหลือบมองคนที่ตั้งน่าตั้งตากินข้าวผัดไป มันช่างมีความสุขมากกับบรรยากาศในบ้านชั้นเดียวหลังปานกลาง ทานเสร็จทั้งสองก็เอาจานไปล้างโดยมีอีธานอาสาล้างให้เอง

 

ตอนนี้ทั้งสองคนก็ย้ายมานั่งดูการ์ตูนเรื่องสพันจ์บ็อบอยู่ในห้องรับแขก แล้วในมือก็มีถังป็อปคอร์นถังใหญ่ ปกติแล้วร่างสูงจะไม่ดูการ์ตูนและเพราะคนที่นั่งอยู่ข้างๆชอบดู เขาเลยลองดูตาม สำหรับเขามันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก แต่พอได้มาดูจริงๆมันก็เพลินดีเหมือนกัน

 

ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่ร่างบางยังครี่ยิ้มและหัวเราะออกมาได้เพียงแค่ได้ยินเสียงบทสนทนาของเหล่าตัวการ์ตูน อีธานมองแล้วก็ยิ้มตาม ยามที่สีไม้เอามือจะไปหยิบป็อปคอร์นมือของร่างสูงก็จะไปหยิบด้วย เพราะสายตามัวมองแต่หน้าจอทีวีเลยทำให้มือทั้งสองสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

อีธานหันไปมองหน้าร่างบาง ใบหน้าของสีไม้ไม่ได้แสดงอะไรออกมา เอาแต่ใจจดใจจ่อกับการ์ตูน นี่เป็นครั้งแรกของอีธานที่เห็นคนอะไรก็ไม่รู้จะจริงจังกำการฟังเสียงการ์ตูนแบบต้งใจ และเป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้ หลายสิ่งหลายอย่างที่เป็นตัวตนของสีไม้ ทำให้ร่างสูงตกหลุมเข้าอย่างจัง มันอาจจะเป็นหลุมรักหรือแค่หลุมสวาทก็ไม่รู้ได้

 

เขาอาจจะแค่เหอของใหม่คนใหม่ๆอยู่ก็ได้ มันไม่น่าเรียกว่าความรัก เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงคำคำนี้ไม่อาจจะที่จะใช้กับเขาได้ อีธานได้แต่คิดในใจว่ามันคงไม่ใช่ คนไร้หัวใจอย่างเขาจะมาตกหลุมรักของคนคนนี้เหรอ

 

 

To be continued

 

 

ความคิดเห็น