email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แหวนแต่งงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2565 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แหวนแต่งงาน
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 11

 

 

เมื่อจัดการกินยาคุมฉุกเฉินแล้วศิรสาก็เดินกลับมาที่ร้านเพชรแต่ดูเหมือนณัฐนิธานยังไม่ออกมาจากห้อง จึงเดินดูเพชรไปเรื่อยๆแก้เซ็งรอเวลาเขาออกมา

 

"ชอบชิ้นไหนเป็นพิเศษไหมครับคุณรสา ไอ้ณัฐมันพร้อมเพย์นะครับ"

 

หญิงสาวหันมาตามเสียง ก็เห็นณัฐนิธานกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งยืนยิ้มมองอยู่ก่อน จึงยิ้มให้แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

 

"ผม..มนต์ธร เรียกว่าธรก็ได้ เป็นเพื่อนกับไอ้ณัฐ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"

 

หนุ่มตี๋หล่อพูดขึ้นก่อนชูมือให้ เธอจึงยื่นมือตัวเองให้เขาสัมผัสแล้วบอกสั้นๆว่า

 

"รสาค่ะ"

 

"งั้นกูไปก่อนนะ ต้องเข้าโรงงานก่อนบ่ายโมง มีประชุม ไปก่อนนะครับคุณรสา"

 

พูดจบมนต์ธรก็ก้มหัวให้เธอแล้วเดินจากไป หญิงสาวหันมามองสามีที่เดินเข้ามาโอบไหล่เธอไว้ พยายามเบี่ยงตัวหลบแต่ก็ถูกมือใหญ่ยึดไว้แน่นขณะพาเธอออกมานอกร้าน

 

"เดี๋ยวพี่แวะอีกร้านหนึ่งนะคะ อาจนานหน่อยนะ"

 

ณัฐนิธานกระซิบบอกข้างหู แล้วพาภรรยามาหยุดยืนที่ร้านอาหารจีนสุดหรู ที่เคยเป็นร้านโปรดของหญิงสาว ก่อนที่เขาจะบอกพนักงานว่า

 

"จองไว้สองที่ ชื่อคุณณัฐครับ"

 

พนักงานก้มหัวรับทราบ แล้วเดินนำทั้งสองคนมาที่โต๊ะอาหารด้านในสุด ที่สามารถมองเห็นวิวสวยจากด้านนอกอาคารได้จนสุดลูกหูลูกตา หญิงสาวเลือกนั่งฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม เขาสั่งอาหารสี่ห้าอย่างที่เป็นของโปรดภรรยาทั้งหมด ก่อนพูดเบาๆ ว่า

 

"ทานข้าวก่อนนะคะ พี่หิวแล้ว"

 

ศิรสารับฟังนิ่งเฉยและนั่งเงียบมาตลอด เธอกำลังสงสัยว่า ..

 

ณัฐนิธานต้องการอะไรจากเธอกันแน่ ทั้งที่เขาก็ได้ในสิ่งที่ต้องการไปตั้งนานแล้ว ยังจะกลับมาอีกทำไม และที่สำคัญตอนนี้เธอก็ไม่มีผลประโยชน์ใดให้เขามาตักตวงได้อีกแล้ว

 

"คุณต้องการอะไรกันแน่คะคุณณัฐ?"

 

ชายหนุ่มหันมามองหน้าสวยก่อนขมวดคิ้วแล้วถามกลับว่า

 

"พี่ต้องการอะไรหรอคะ? ก็ไม่ได้อยากได้อะไรนี่"

 

"แล้วคุณเข้ามาวุ่นวายกับฉันทำไม?"

 

"วุ่นวาย? หนูเรียกสิ่งที่พี่ทำว่าวุ่นวายหรอคะ? พี่ก็แค่ทำหน้าที่สามีที่ควรจะทำมาตั้งนานแล้ว ก็เท่านั้นเองค่ะ" ชายหนุ่มพูดสีหน้างุนงง

 

"พอเถอะค่ะ คุณเลิกแสดงละครได้แล้ว ฉันรำคาญ"

 

ณัฐนิธานนั่งมองหน้าภรรยาคนสวยอย่างชั่งใจ แล้วลุกจากที่นั่งตัวเองมานั่งข้างๆเธอ เขาเอื้อมมือไปจับมือนิ่มของเธอมาถือไว้ ศิรสานิ่วหน้ามองการกระทำของสามีพยายามดึงมือกลับมา แต่เขาก็ยื้อไว้แล้วใช้อีกมือล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบบางอย่างขึ้นมา

 

ศิรสามองเห็นสามีถือกล่องเล็กๆ กำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม เขาค่อยๆ เปิดมันออกมาจนเธอเห็นเป็นแหวนเพชรวงน้อย ซึ่งมันเป็นแบบเดียวกับ

 

แหวนแต่งงานของเธอ

 

แหวนเพชรน้ำงาม ที่เขาให้ไว้ตอนแต่งงานเมื่อสี่ปีที่แล้ว

 

ณัฐนิธานหยิบแหวนออกมาใส่ให้ภรรยาที่นิ้วนางข้างซ้าย ยกมันขึ้นมาจุมพิตเบาๆ แล้วยิ้มหวานให้เธอ

 

"แหวนแต่งงานพี่สั่งไอ้ธรทำให้ใหม่แล้ว ต่อไปก็ระวังหน่อยนะคะ อย่าให้มันหายอีกล่ะ" เขาพูดเสียงนุ่มนวล

 

"มันไม่ได้หาย แต่ฉันเอาไปขายต่างหาก เอาของคุณคืนไปเถอะ เพราะถ้าวันหนึ่งฉันไม่มีจะกินขึ้นมาก็คงต้องเอาไปขายอีก"

 

ศิรสาพูดเสียงห้วน แล้วดึงแหวนออกจากนิ้วตัวเอง แต่ก็ถูกคุณสามีจับมือไว้ เขาบอกเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า

 

"พี่ให้หนูแล้ว มันเป็นสิทธิ์ของหนูที่จะทำอะไรกับมันก็ได้ จะเก็บไว้หรือว่าจะขายก็แล้วแต่หนูเลยค่ะ แต่ถ้าหนูขาย พี่ก็มีหน้าที่สั่งไอ้ธรให้มันทำให้ใหม่ก็แค่นั้นเอง"

 

"ไม่ต้องห่วง เพราะฉันเอาไปขายแน่"

 

ภรรยาสาวพูดประชดมองหน้าสามีตัวเองกี่งหมั่นไส้ผสมดีใจ

 

เขาพาเธอมาที่นี่เพราะจะมาเอาแหวนวงนี้หรอกหรอ?

 

ธุระของเขาคือซื้อแหวนแต่งงานวงใหม่ให้เธอหรอเนี้ย?

 

เธอแอบยิ้มในใจแต่ใบหน้าภายนอกกลับเรียบเฉย เพราะไม่อยากให้ณัฐนิธานรู้ว่าเธอปลื้มใจในสิ่งที่เขาทำให้ เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟจนครบ เขาจึงพูดกับเธอว่า

 

"ทานข้าวเถอะค่ะ"

 

"คุณกลับไปนั่งที่ตัวเองได้แล้ว ฉันอึดอัด"

 

เธอสั่งเขา แต่ดูเหมือนสามีสุดหล่อจะไม่ได้สนใจฟัง เขาตักอาหารมาไว้ในจานให้เธอแล้วเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ศิรสาฮึดฮัดอย่างขัดใจไปคนเดียว ก่อนจะลงมือตักอาหารเข้าปากบ้าง

 

หื้อ.. อร่อยจัง!!

 

เธอคิดแล้วหลับตาซึมซับรสชาติอาหารที่ไม่ได้ลิ้มลองมานาน เพราะตั้งแต่ตำรวจอายัดสมบัติของพ่อไปจนหมดเธอก็แทบสิ้นเนื้อประดาตัว ไม่เคยได้ทานอะไรดีๆเลยสักมื้อ ส่วนใหญ่ที่ทานประจำจะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จ ไข่แล้วก็ปลากระป๋อง นี่ก็หรูสุดสำหรับเธอแล้ว หญิงสาวทานอาหารหมดอย่างรวดเร็ว ณัฐนิธานเห็นอย่างนั้นจึงถามขึ้นว่า

 

"หนูอิ่มไหมคะ? เดี๋ยวพี่สั่งเพิ่มให้"

 

"พอแล้ว"

 

เธอตอบสั้นๆ แต่สามีก็เรียกพนักงานมาสั่งอาหารกลับบ้านอีกหลายอย่าง เขาหันมายิ้มให้แล้วพูดว่า

 

"รอแป๊บนึงนะรสา พี่สั่งอาหารกลับบ้านเอาไว้เป็นมื้อเย็นด้วย"

 

"ทำไมคุณไม่กลับบ้านคุณไปซะที" เธอถามเขาตรงๆ

 

"หนูอยู่ที่ไหน พี่ก็อยู่ที่นั่นแหละค่ะ หรือว่าหนูอยากไปอยู่ที่บ้านพี่"

 

"ไม่!!"

 

เธอรีบปฏิเสธเขาทันที จนอีกฝ่ายส่ายหัวแล้วยิ้มอ่อน

 

"พี่ก็คิดว่าอย่างนั้นแหละค่ะ"

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

 

 

หลังมื้อเที่ยงณัฐนิธานพาศิรสาไปซื้อของใช้ส่วนตัว หญิงสาวเลือกเฉพาะของที่จำเป็นเพราะงบมีจำกัด แต่ชายหนุ่มกลับหยิบทุกอย่างที่เขาจำได้ว่าเธอเคยใช้และของใช้ส่วนตัวของเขาเองด้วย โดยไม่สนใจว่าชิ้นนั้นมันจะมีราคาเท่าไหร่

 

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หญิงสาวจึงยื่นเงินในส่วนของเธอให้เขา แต่ชายหนุ่มกลับมองเฉยเธอก็เลยจับเงินยัดใส่มือแล้วเดินออกมาก่อน ปล่อยให้คุณสามีเข็นรถเข็นเดินตามมาห่างๆ เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ ณัฐนิธานสตาร์ทเครื่องเปิดแอร์เรียบร้อย แต่เขายังไม่ได้ขับรถออกไปไหนเพราะมัววุ่นวายกับการใช้โทรศัพท์มือถือ

 

ศิรสาหันมามองเมื่อเห็นเขาจิ้มโทรศัพท์โดยไม่สนใจใคร จึงนั่งรออย่างเงียบๆ เพราะคิดว่าเขาคงคุยกับเพื่อน

 

อาจจะเป็นคุณมนต์ธรเจ้าของร้านเพชร?

 

สักพักก็มีเสียงเตือนดังจากโทรศัพท์มือถือของศิรสา เธอหยิบขึ้นมาดูก็ขมวดคิ้วเรียวสวยแล้วหันไปมองคุณสามีด้วยสายตาไม่พอใจ ถามเขาเสียงห้วนว่า

 

"คุณโอนเงินมาให้ฉันทำไมตั้งเยอะ? แล้วรู้เลขบัญชีธนาคารฉันได้ไง"

 

เธอถามอย่างหงุดหงิดใจเมื่อเห็นตัวเลขที่เขาโอนเข้ามาให้จำนวน

 

.. ส อ ง แ ส น ..

 

"ค่าใช้จ่ายเดือนนี้ หนูเอาไว้ใช้นะคะ ถ้าไม่พอเดี๋ยวพี่โอนให้อีก"

 

ณัฐนิธานพูดขณะวางโทรศัพท์ที่คอนโซนรถ แล้วเคลื่อนรถออกไปช้าๆ

 

"เอาของคุณคืนไป ฉันไม่ต้องการ ขอเลขบัญชีด้วย"

 

เธอพูดจริงจังมองเขาสีหน้าโกรธแต่ณัฐนิธานชิงพูดขึ้นว่า

 

"แต่พี่พิมต้องการนะรสา หนูก็รู้ดีว่าค่าใช้จ่ายในการล้างไตมันครั้งละเท่าไหร่ ถือซะว่าพี่ช่วยค่าล้างไตของพี่พิมก็แล้วกัน"

 

คำพูดของณัฐนิธานทำให้หญิงสาวชะงักไป

 

เขารู้ได้ยังไงว่าพี่พิมป่วยเป็นโรคไต?

 

แต่ก็ใช่!! ณัฐนิธานพูดถูก

 

ศศิพิมมีปัญหาเกี่ยวกับไต และการฟอกไตแต่ละครั้งมีค่าใช้จ่ายที่สูงมาก ลำพังรายได้ของเธอคนเดียวแค่ค่ากินค่าอยู่ก็แทบไม่พอแล้ว

 

แต่ศศิพิมต้องฟอกไตทุกสัปดาห์ ทำให้เงินเก็บของสองพี่น้องที่ได้มาจากมรดกฝั่งมารดาถูกใช้จ่ายไปกับเรื่องนี้จนเกือบหมดแล้ว

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

รับไว้เถอะรสา เงินสามีก็เหมือนเงินตัวเอง เป็นไรท์จะบอกว่าไม่พอ ขอเพิ่มอีกค่าาา อิ_อิ

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว