email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย ตอนที่ 26

ชื่อตอน : รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย ตอนที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2563 13:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย ตอนที่ 26
แบบอักษร

หลังจากที่จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จแล้ววายุก็รีบให้เคนตรงกลับบ้านทันทีเพราะรู้สึกเป็นห่วงนนท์ ขับรถมาได้สักพักก็ถึงบ้าน วายุรีบตรงเข้าไปในบ้านทันที

"นนท์" วายุเรียกชื่อออกมาที่เห็นคนร่างบางเดินออกมา ก่อนจะเข้าไปสวมกอดเอาไว้

"คุณวายุ คุณเป็นอะไร" นนท์ถามด้วยความเขินอายปนงงๆ

"นึกว่าจะเป็นอะไรไปสะแล้ว รู้มั้ยว่ากูเป็นห่วงมากแค่ไหน" วายุพูดออกมา นนท์ชะงักไปนิดก่อนจะดันอกวายุออกเบาๆ

"คุณรู้เรื่องได้ยังไง" นนท์ถามออกมาพร้อมมองไปที่พีท ที่ตอนนี้ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตานนท์

"ทำไมต้องให้พวกเขาปิดบังกู ถ้าเกิดมึงเป็นอะไรขึ้นมากูจะทำยังไงถ้าพวกมันจับตัวมึงไปได้กูจะทำยังไง" วายุร่ายยาวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ พอเคนรับโทรศัพท์จากพีทว่านนท์เกือบโดนจับตัวไปเท่านั้นแหละ เขาบอกให้เคนรีบเหยียบเร็วๆให้ถึงบ้านสักที

"ผมขอโทษ" นนท์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดก่อนจะโผล่เข้ากอดวายุอีกครั้ง วายุเองก็กอดตอบกลับมาเช้นกัน

..

..

ครึ่งชั่งโมงที่แล้ว

"ทำไมคุณวายุยังไม่มาสักทีนะ" นนท์ที่เดินเล่นอยู่สวนหน้าบ้านเดินวนไปวนมาอย่างเป็นห่วงวายุ เพราะวันนี้เขารู้สึกไม่ค่อยดีเท่สไหร่

"เข้าบ้านก่อนเถอะครับ" พีทที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดินเข้ามาเรียกให้วายุเข้าไปในบ้านเพราะเคนโทรมาบอกว่าให้ดูแลนนท์ดีๆ

"เข้าไปก่อนเลยก็ได้พีท อยากนั่งรอคุณวายุตรงนี้อ่ะ" นนท์พูดออกมาพร้อมมองไปที่รั้วหน้าบ้านตลอด

"งั้นผมจะนั่งอยู่ด้วยครับ" พีทพูดบอกก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ที่เดิม

"ใครน่ะ" นนท์พูดขึ้นก่อนจะเดินไปที่รั้วหน้าบ้านเพราะเขาเห็นว่ามีคนด้อมๆ มองๆอยู่ พีทเองที่เห็นว่านนท์เดินไปหน้าบ้านก็รีบตามไปพร้อมกดโทรออกหาภพทันที

"เฮ้ยย" นนท์ร้องออกมาด้วยความตกใจที่ชายคนที่ด้อมๆมองๆหน้าบ้านพยายามกระชากแขนเขาให้ขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

"พี่นนท์ ช่วยด้วยย" พีทที่เห็นก็รีบมาช่วยนนท์ เขาพอจะมีทักษะการต่อสู้อยู่บ้างถึงแม้จะตัวเล็กก็เถอะ

"พีท" นนท์ที่หันมาเห็นพีทก็ตะโกนร้องเรียกพร้อมพยายามดิ้นให้หลุดจากผู้ชายที่จับเขาไว้

"ปล่อยนะ ปล่อย" นนท์พยายามดิ้นสุดกำลัง ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้น ภาพเหตุการณ์เก่าๆที่เคยโดนเอาปืนจ่อวนกลับมาหานนท์ตัวสั่นระริกไปหมด

" คุณนนท์" ภพที่รับโทรศัพท์ของพีทได้ยินเสียงทุกอย่างก็รีบวิ่งมาช่วยพร้อมลูกน้องสองสามคน

ผลัก ผวั่ะ ตุ้บ

พีทที่วิ่งเข้ามาใกล้นนท์กระโดดถีบไอ้คนที่จับตัวนนท์เอาไว้จนมันล้มไปกองที่พื้นด้วยความเจ็บ

"พี่นนท์ เข้าบ้านไปก่อนครับ" พี่พูดบอกนนท์ลังเลนิดๆ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที ภพกับลูกน้องอีกสองสามคนก็รีบมาจัดการกับพวกที่มาจับตัวนนท์ไปก่อนที่พวกมันจะรีบขึ้นรถและหนีไป พีทเองก็โดนต่อยหน้าช้ำไปนิดหน่อย

"ไม่เป็นไรนะครับ" พีทที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมภพถามนนท์ขึ้น นนท์พยักหน้าให้นิดๆ เขาเองก็ยังกลัวและตกใจไม่น้อย

"พี่นนท์ไปพักเถอะครับ" พีทพูดบอกออกมาอีกเมื่อสังเกตุเห็นอาการของนนท์

"ห้ามบอกเรื่องนี้กับคุณวายุนะ" นนท์พูดบอกออกมาเสียงจริงจังพร้อมจ้องหน้าพีท และจ้องหน้สภพ ภพไม่ตอบอะไรได้แต่ก้มหน้าพีทเองก็เหมือนกัน

..

..

"ผมไม่อยากให้คุณเป็นห่วง ไม่อยากให้คิดมาก" นนท์พูดออกมาหลังจากผละออกจากอ้อมกอดของวายุ

"ขึ้นห้องเถอะ" วายุพูดบอก นนท์พยังหน้ารับก่อนจะหันไปหาพีท

"ขอบคุณนะพีท" นนท์พูดบอกพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องกับวายุ

เมื่อมาถึงห้อง นนท์ก็เข้าไปอาบน้ำวายุก็เดินไปเปิดทีวีดูคลายเครียด ไม่นานนนท์ก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ วายุก็เดินสวนเข้าไปอาบ นนท์เองก็มานั่งดูทีวีรอ

"ไม่เป็นไรจริงๆใช่มั้ย" วายุที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินเข้ามานั่งข้างๆตรงปลายเตียง

"ไม่ครับ" นนท์ตอบออกมาพร้อมเอนหัวไปซบอกของวายุ วายุเองก็อ้าแขนออกแล้วโอบกอดเขาไว้

"อ้อนแบบนี้ อยากได้อะไรหื้ม" วายุยกยิ้มถามออกมาเสียงเจ้าเล่ห์

"เปล่า ผมแค่รู้สึกผิดที่ทำให้คุณเป็นห่วง" นนท์พูดบอกพร้อมเงยหน้ามองวายุ วายุเองก็ก้มลงมามอง สายตาสอดประสานกัน วายุก้มลงมาเรื่อยๆจนริมฝีปากแตะกับริบฝีปากของนนท์

นนท์เองก็เผยปากออกให้วายุเข้ามาช่วงชิมความหวานอย่างว่าง่าย

"อื้อ อื้ม" ไม่รู้ว่าจูบกันนานแค่ไหน นนท์ส่งเสียงครางเบาๆออกมาให้ได้ยิน วายุผละปากออกและมองหน้านนท์ด้วยสายตาหื่นกระหายเหมือนเสือเจอเหยื่อให้ตะคุบ

"นะ นอนกันเถอะครับ พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานนะ" นนท์พูดบอกและรีบผละออกจากอ้อมกอดของวายุ

"ยั่วกู แล้วก็หนีกูไปนอน เดี๋ยวเถอะจะลงโทษให้เข็ด" วายุพูดออกมาแต่ก็ยอมปล่อยให้นนท์ขึ้นไปนอน เขาไม่อยากรังแกนนท์อีก เพราะเขาเองก็กลัวว่านนท์จะไปทำงานไม่ได้

นนท์ส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะรีบเดินอ้อมมาขึ้รเตียงและสิดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม วายุเองก็เดินไปปิดทีวีปิดไฟในห้องและเดินขึ้นมาบนเตียงอีกฝั่งข้างๆนนท์ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงแล้วล้มตัวลงนอน ดึงร่างบางของนนท์เข้ามากอดอย่างหวงแหน

"ฝันดีนะ กูรักมึงนะนนท์รักแบบไม่เคยรักใครมาก่อน" วายุพูดบอกพร้อมกดจูบไปที่หน้าผากของนนท์เบาๆ ร่างบางใจเต้นตึกตักแบบไม่เคยเป็นมาก่อน วายุไม่เคยพูดแบบนี้เลยสักครั้งตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมา

"ฝันดีครับ ผมก็รักคุณ รักแบบไม่เคยรักใครมาก่อน" นนท์พูดบอกออกมาจากใจจริงตามความรู้สึก เขารู้สึกกับวายุมากกว่าที่เคยรู้สึกกับแพนเสียอีก

"นอนได้แล้ว" วายุพูดบอกพร้อมดึงนนท์เข้ามากอด

"ผมรักคุณนะ" นนท์พูดบอกพร้อมจุ๊บที่ปากของวายุเบาๆและหลับลงไปในอ้อมแขนของวายุ วายุเองก็หลับไปพร้อมกับกอดนนท์เอาไว้

..

..

เช้า

นนท์ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของวายุอย่างเช่นเคย มองหน้าวายุนิ่งๆก่อนจะเลื่อนปากเข้าไปจุ้บแก้มวายุเบาๆแล้วผละออก วายุลืมตามองนิดๆพร้อมส่งยิ้มมาให้

"ยั่วกูอีกแล้ว" วายุพูดขึ้นพร้อมจูบลงที่หน้าผากนนท์เบาๆ

"ผมเปล่าสักหน่อย ผมแค่มอนิ่งคิส เฉยๆ ผมจะไปอาบน้ำไปทำงานแล้ว" นนท์พูดบอกออกมาพร้อมรีบหาทางชิ่ง เพราะตอนนี้เขาเขินสายตาที่วายุมองมาเหลือเกิน

"หึ ก็ได้" วายุหัวเราะในลำคอก่อนจะยอมปล่อยนนท์ออกให้เป็นอิสระ เมื่อได้อิสระนนท์ก็รีบกระโจนลงจากเตียงและวิ่งดข้าไปในห้องน้ำทันที วายุเองก็มองตามยิ้มๆและส่ายหน้าเบาๆ

..

"อย่าออกไปไหนคนเดียวนะ" วายุพูดบอกกับนนท์ หลังจากที่มาส่งที่บริษัท

"รับทราบครับ ไอ้โยก็อยู่ พี่ภพก็อยู่ ไม่ต้องห่วงนะครับ" นนท์พูดบอกพร้อมเอื้อมมือไปจับมือวายุเอาไว้ วายุมองตามมาที่มือและส่งยิ้มเล็กๆให้พร้อมบีบมือนนท์เบาๆ

"เดี๋ยวตอนเย็นมารับนะ" วายุบอกออกมาก่อนจะขยับตัวและเลื่อนปากเข้าไปหอมที่หน้าผากนนท์เบาๆและเลื่อนมากดจูบที่ปากอีกรอบก่อนจะผละออก

"ผมไปทำงานก่อนนะครับ" นนท์ก้มหน้าหงุดเพราะความเขิน วายุเลยอดไม่ได้ที่จะเชยคางมนของนนท์ขึ้นมา

"จะมาเขินทำไม มากกว่านี้ก็เคยทำ" วายุว่าออกมายิ้มๆ นนท์ตีไปที่มือเบาๆก่อนจะหันไปเปิดประตูเพื่อนจะไปทำงาน

"ตอนเย็นเจอกันครับ" นนท์พูดบอก วายุพยักหน้ารับก่อนที่นนท์จะเปิดประตูออกไป วายุมองตามนนท์แล้วส่งยิ้มออกมาบางๆ เขานั่งมองจนนนท์เข้าบริษัทและลับสายตาไปเขาจึงค่อยออกรถและไปยังบริษัทของตัวเอง

"ไงมึง" วาโยที่พึ่งมาถึงทักขึ้น

"...." นนท์ไม่ตอบแต่ส่งยิ้มแหย่ๆไปให้

"คิดไรมาก กูอยู่นี้ทั้งคน พี่วายุบอกกูหมดแล้ว อันที่จริงกูก็ไม่อยากให้มึงมาทำงานเลยนะ อยากให้จัดการกับคนพวกนั้นได้ก่อน" วาโยบอกออกมาอย่างเป็นห่วง เขารู้เรื่องที่นนท์โดนหมายไว้จากว่ยุแล้ว เขาค่อนข้างห่วงเพื่อนของเขามาก

"กูไม่อยากหยุดงานนี้ และอีกอย่าง พวกนั้นคงไม่คิดลงมือต่อกันแบบนี้หรอก" นนท์พูดออกมาทั้งใจไม่ดียังไงชอบกล

"เออนั้นแหละ อย่าคิดมากไปทำงานได้แล้วว" วายโยบอกออกมาพร้อมดันหลังเพื่อนเบาๆ นนท์ส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินไปยังฝั่งห้องทำงานตัวเอง

วันนี้ที่ทำงานก็ไม่มีอะไรมาก เขาทำงานไป ชั่วครู่ก็มานึกถึงเรื่องเมื่อคืน เขาเป็นแบบนี้อยู่สองสามครั้งจนร่างบางเริ่มหงุดหงิด

"อยากกินกาแฟจังเลย" นนท์พึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินออกจาห้องทำงานเพื่อจะไปยังร้านกาแฟใกล้ๆบริษัท

"คุณนนท์จะไปไหนหรอครับ" ภพถามขึ้นเมื่อเห็นนนท์เดินออกมาจากห้องทำงาน พร้อมทั้งวาโยก็เดินเข้ามาหาพอดี

"จะไปร้านกาแฟครับ" นนท์พูดบอกกับภพก่อนจะหันไปหาเพื่อนรัก

"จะไปร้านกาแฟ ไปด้วยกันมั้ย" นนท์เอ่ยถามขึ้นมา วาโยพยักหน้างึกหงัก นนท์เดินคุยกับวาโยมาตามทางที่มายังร้านกาแฟ โดยมีภพเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง

เอี๊ยดดดดดดดดด

เสียงลากล้อดังลั้นถนนก่อนจะมีชายฉกรร 3-4 คนลงมาจากรถและเดินตรงมาที่กลุ่มของนนท์ ภพที่เห็นดังนั้นก็รีบบอกให้นนท์หนีไปและรีบโทรหาวายุ

วาโยพานนท์วิ่งเพื่อจะหนีแต่ก็มีพวกนั้นมาดักทางเอาไว้ วาโยรีบดึงนนท์ให้หลับหลังทันที ภพเองก็สู้อยู่กับอีกคน ซึ่งเหมือนจะเป็นหัวหน้าพวกนี้เพราะฝีมือสูสีภพมาก เพราะในบรรดาลูกน้องของวายุคมจะเก่งสุด และโหดสุดรองลงมาก็คือภพนี้แหละ ภพโดนต่อยบ้างโดนเตะบ้าง แต่ก็เอาคืนฝ่ายนั้นได้อยู่ ดูแล้วเหมือนฝ่ายนั้นจะเจ็บตัวมากกว่าเสียอีก

วาโยเองก็ซัดกับอีกสองคนที่มาขวางทางเขา และจู่ๆก็มีรถอีกคันมาจอดก่อนจะมีคนลงมาและใช้ผ้าปิดปากที่ใส่ยาสลบเอาไว้มาปิดจมูกนนท์นนท์เองที่ไม่ได้รับวังตัวก็ดิ้นไปมาก่อนจะสและพวกมันลากตัวนนท์ขึ้นรถไปทันที วาโยที่เห็นเพื่อนก็รีบวิ่งตามไปแต่ก็ไม่ทัน นนท์ถูกคนในรถคันนั้นจับตัวไปแล้ว เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ พวกที่เหลือที่มาหลอกล้อก็รีบถอยกลับขึ้นรถและขับออกไปทันมี ภพเองก็รีบโทรรายงานวายุทันที

"โถ่ โว้ย แม่ง" วาโยสถบออกมาอย่างหัวเสียที่เขาช่วยเพื่อนไว้ไม่ได้ก่อนที่เขากับภพจะรีบกลับไปยังบ้านใหญ่ที่พี่ชายอยู่

..

..

หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากภพ เขาก็รีบให้เขาบึ่งรถกลับมาที่บ้านทันที วายุในตอนนี้ความรู้สึกแทบจะระเบิดเขาไม่รู้เลยว่านนท์จะเป็นยังไง พวกมันจะทำอะๆรนนท์รึป่าวก็ไม่รู วายุมาถึงบ้านก็รีบเข้ามาก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสภาพของวาโยและภพถึงกับทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก เพราะเขาก็น่าจะรู้ว่าภพกับวาโยพยายามเต็มที่แล้ว

"พี่วาโย" วายุเอายเรียกน้อยชายตนเบาๆ

"พี่วายุ พี่ต้องไปช่วยนนท์นะ พี่ต้องไปช่วยมัน" วาโยรีบเดินเข้ามาหาก่อนจะเขย่าแขนพีาชายตัวเองไปมา

"พี่รู้มั้ยว่าพวกมันเป็นใคร" วาโยถามออกมาอีก

"รู้ แกไปพักก่อนเถอะ พี่ไปช่วยนนท์แน่ ถ้านนท์เป็นอะไรไปพวกมันก็ต้องสิ้นซากเหมือนกัน" วายุพูดออกมาเสียงเย็นๆ ดวงตาวาวโรจน์พร้อมจะขย่ำพวกที่จะนนท์ไปให้แหลกคามือ

ตอนแรกที่รับโทรศัพท์จากภพเขาแทบจะไปบุกรังของพวกคนที่จับนนท์ไป แต่โชคดีที่มีเคนคอยช่วยเตือนสติอยู่ข้างๆ เขาเลยต้องกลับมาคิดแผน เพราะเขาจะกำจัดทีเดียวให้สิ้นซากไปเลย

"เคน โทรหาพี่คมบอกให้มาที่กรุงเทพได้แล้ว ตอนเย็นต้องถึง" วายุบอกเคนเสียงเรียบ แววตายังคงดุดันเหมือนมีไฟลุกอยู่ตลอดเวลา เคนก้มหน้ารับคำก่อนจะเดินออกไป ที่วายุให้เคนตามคมเพราะมีคมคนเดียวเท่านั้น ที่สามารถคุมมาม่อนได้ ถึงแม้จะเป็นสัตว์เลี้ยงของวายุก็ตาม แต่มาม่อนมักจะเชื่อฟังคมเสมอแม้จะนานๆได้เจอครั้งก็ตาม

 

 

 

#ขออภัยนะคะถ้ามีคำผิด ไรท์ไม่ได้ตรวจคำผิดนะ รีบ😂

ใกล้จบแล้วแหละ ฝากติดตามกันให้จบด้วยน๊า

#ฝากเคนพีท #แอบรัก ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว