facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่2 ยุ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2563 02:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2 ยุ่ง
แบบอักษร

บังเอิญรัก NC20+++

เมืองเมา x บังเอิญ

::บทที่2::

 

คนตัวเล็กรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาป้อยๆ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงลำคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาดุๆนั่น

 

"ติดอ่างเก่งจังเลยนะ แล้วไม่รู้หรือไงว่าเขาไม่ให้เอาอาหารขึ้นมากินบนห้อง" คนตัวสูงว่าพลางหยิบขนมขึ้นมากิน การกระทำของเขามันขัดกับประโยคเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง เขาปรายตามองกล่องข้าวลายหมีสีเหลืองเพียงนิด ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา "หน้าตาก็ดูมีตังค์ ทำไมห่อข้าวมากิน"

 

"เรื่องของเรา" บังเอิญบอกเขาทั้งๆที่ไม่กล้าสบตา มันเป็นเรื่องของเธอนี่นา ไม่เห็นเขาจะต้องมายุ่งเลย "เมืองไม่ให้เรายุ่งเรื่องของเมือง เมืองก็ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของเราสิ"

 

"อย่าสำคัญตัว ฉันไม่ได้อยากยุ่ง แค่บอกว่าเขาไม่ให้เอาอาหารขึ้นมากิน และเธอก็ทำข้าวหล่นใส่โต๊ะฉันด้วย" นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่เม็ดข้าวเม็ดเล็กๆที่ตกอยู่บนโต๊ะของเขา บังเอิญยังไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำข้าวหล่นใส่โต๊ะเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

 

"เมืองยังเอาขนมขึ้นมากินได้เลย" เธอเถียงเสียงแผ่ว ดวงตากลมโตจ้องมองถุงขนมที่ชายหนุ่มถืออยู่ มันเป็นขนมที่เธอชอบกิน แต่มันราคาแพง

 

"ก็พ่อฉันเป็นผอ." คนตัวสูงยกเรียวขาขึ้นมาพาดไว้บนโต๊ะเรียน

 

"เราจะกินข้าวต่อ" มือเรียวเล็กยื่นไปจับกล่องข้าวของตัวเองมาวางไว้ที่หน้าตัก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตักมันเข้าปาก มือหนาก็แย่งช้อนไปเสียก่อน

 

เมืองเมาถือวิสาสาะตักข้าวพร้อมไข่เจียวรสชาติห่วยๆของเธอเข้าปาก ไม่นานนักเขาก็กลืนมันลงคอ

 

"นึกว่ากินอ้วกหมา แดกไปได้ยังไงวะ" ยังไม่พอแค่นั้น คนไร้มารยาทคนเดิมคว้ากระบอกน้ำสีม่วงของเธอขึ้นมาเปิดดื่มด้วย

 

"เรากินได้" คนตัวเล็กบอกเสียงตะกุกตะกัก พร้อมทั้งจับช้อนกินข้าวของตัวเองเอาไว้แน่นเพราะกลัวว่าเมืองเมาจะแย่งไปอีก

 

"กินข้าวนี่ได้ ก็แปลว่าเธอกินอ้วกได้ใช่ป้ะ"

 

"เมืองไม่ต้องยุ่งเรื่องของเราได้ไหม" บังเอิญกำหมัดอย่างสุดจะทน แต่ก็ทำได้แค่นั้นเพราะเธอไม่กล้าทำอะไรไปมากกว่านี้แล้ว

 

"พวกมึงมาดูไอ้เมืองจีบบังเอิญดิ" เสียงใครบางคนดังขึ้นจากหลังห้อง ทำเอาร่างเล็กรีบขยับออกห่างจากเมืองเมาทันที

 

"อะไรมึง ไอ้สัตว์แบงค์" คนตัวสูงเอ่ยถามอย่างเหนื่อยหน่าย

 

"มานั่งกินข้าวด้วยกันสองคน จีบกันอยู่หราา" เด็กนักเรียนชั้นมอหก ขยับแว่นที่ตนเองสวมใส่อย่างกวนอารมณ์

 

"จีบพ่อมึงดิ ก็ยัยนี่นั่งโต๊ะใกล้กู กูจะนั่งใกล้กันก็ไม่แปลก" เมืองเมาหยิบขนมเข้าปากอย่างไม่สะทกสะท้าน

 

"ปกติเห็นมึงไปนั่งสูบบุหรี่อยู่หลังห้องน้ำตลอด ก็นึกว่าติดสาวจนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นคนเหี้ย" แบงค์เอ่ยแซว ก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตัวเอง

 

"อย่างยัยบังเอิญนี่อะเหรอ"

 

"..."

 

"กินครั้งเดียวก็เกินพอละว่ะ ไม่มีอะไรให้กูติด" คำพูดคุกคามหลุดมาจากริมฝีปากหนา ทำเอาร่างบางนิ่งไป

 

"ให้มันจริงเถอะ พูดเหมือนมึงได้กินแล้วงั้นแหละ กูว่านะ เนิร์ดๆแบบนี้เอาจริงๆคงแซบน่าดู นมโตดันเสื้อนักเรียนขนาดนั้น" ชายหนุ่มสองคนกำลังข่มขืนเธอทางคำพูดทั้งๆที่เธอเองก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้ มันไม่ควรมีใครโดนแบบนี้ และไม่ควรทำด้วย

 

"ยังหรอกว่ะ แต่ถ้ากูจะเอา แค่จูงมือเข้าห้องน้ำก็ถกกระโปรงให้กูแล้ว" เมืองเมาแค่นหัวเราะราวกับไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพ่นคำพูดสารเลวออกมา

 

"...." บังเอิญได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่คิดว่าโรงเรียนที่ค่อนข้างมีคุณภาพขนาดนี้ จะมีคนไร้คุณภาพอยู่ด้วย

 

"งั้นเอาให้กูดูดิ้ ถ่ายคลิปมาด้วยก็ดีนะ กูอยากเห็นยัยนี่อ้าขาให้มึงว่ะ"

 

"เอาตอนนี้เลยไหมล่ะ บนโต๊ะอาจารย์ก็กว้างดีนะ"

______________________

เลวค่ะ เลวและจัญไรไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ ฝากทุกคนจำคำพูดพี่เขาวันนี้ไว้ด้วยนะคะ

อ่านจบแล้วคอมเมนท์ให้พีชด้วยน้าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว