ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 124

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ม.ค. 2564 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

รักนี้ผมลิขิตเอง 

-17- 

 

“ไอ้คิน!! ช่วยกูด้วยมึง!!! ลูกน้องพ่อมะ..….” เขาตามหาผมเจอแล้วสินะ 

..................................................................... 

 

“เกิดอะไรขึ้น” ไอ้ซันถามขึ้นทันทีที่ผมวางสาย 

 

“มีปัญหานิดหน่อย กูไปก่อนนะ” ว่าแล้วผมก็กำลังจะรีบวิ่งออกไปจากบ้านไอ้ซัน 

 

“กูไปด้วย เอารถกูไปจะได้เร็วๆ” ซันรีบวิ่งไปหยิบกุญแจรถตัวเองพร้อมกับปิดบ้านอย่างรวดเร็ว 

 

“งั้นกูขับเองจะได้ไว” คินรีบวิ่งไปประจำที่คนขับแล้วรีบขับรถตรงไปที่หอพักตะวันทันที ตอนนี้ในหัวเขาคิดแต่ว่าพ่อเขาจะมาไม้ไหน เขาถึงขั้นหนีออกมาขนาดนี้แล้วยังจะตามเขามาอีกทำไม เขายอมทิ้งทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเงินทองชื่อเสียงรวมไปถึงอำนาจ เขาแค่อยากมีชีวิตที่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ได้รักคนที่ตัวเองรัก ใช้ชีวิตตามที่ใจอยาก ไม่ใช่วันๆ เอาแต่ทำตามคำสั่งผู้เป็นพ่อ นั่งปั้นหน้ายิ้มให้ผู้หญิงที่แม่พยายามหามาให้ 

 

ผมขับรถมาไม่นานก็ถึงหอพักไอ้ตะวัน ตอนนี้ผมรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องไอ้ตะวันอย่างเร็วโดยที่มีซันคอยวิ่งตามมาติดๆ 

 

“ปล่อยเพื่อนผมเดี๋ยวนี้!!” ทันทีที่ผมไปถึงภาพแรกที่เห็นคือเพื่อนรักผมกำลังโดนลูกน้องของพ่อผมจับมัดมือมัดเท้าแล้วจับมันคุกเข่าให้นั่งกับพื้น ตามตัวและใบหน้าก็มีแต่รอยฟกช้ำไหนจะเลือดที่ไหลออกมาตรงมุมปากอีก 

 

ซัน Part 

 

“กูบอกให้ปล่อยไงวะ!!!! ปล่อยเพื่อนกูเดี๋ยวนี้!!!!!” ตอนนี้คินเหมือนโกรธจนเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว เขาเดินไปผลักผู้ชายชุดดำทุกคนออกจากตะวันอย่างไม่เกรงกลัว ผมเลยรีบวิ่งเข้าไปแกะเชือกให้ตะวันได้เป็นอิสระ ผมไม่รู้ว่าพวกเขามีเรื่องอะไรกันถึงขั้นได้ลงไม้ลงกันขนาดนี้ และดูเหมือนไอ้คินจะโกรธมากและมันก็ไม่ได้มีสีหน้าว่าจะเกรงกลัวพวกนั้นด้วยซ้ำ 

 

“พวกมึงออกไปจากห้องเพื่อนกู! แล้วไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก!!” ไอ้คินว่าขึ้นเสียงนิ่งๆ จนคนฟังอย่างผมถึงกับขนลุกเลย 

 

“แต่คุณท่านบอกให้พวกผมพาคุณหนูกลับบ้าน” 

 

“กูไม่กลับ! พวกมึงไปบอกเขาว่าเลิกยุ่งกับชีวิตกูได้แล้ว” 

 

“ถ้าคุณหนูไม่ยอมกลับพวกผมคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดตามที่คุณท่านสั่ง ผมขอโทษด้วยนะครับคุณหนู” ผู้ชายชุดดำคนนั้นว่าแล้วก็ยกมือไหว้ไอ้คินก่อนที่จะชกเข้าไปที่หน้าท้องไอ้คินไม่แรงมาก แต่ในขณะเดียวกันผู้ชายอีกคนก็เอาผ้าบางอย่างขึ้นมาโปะเข้าที่หน้าไอ้คินอย่างเร็ว ถ้าผมเดาไม่ผิดมันคงเป็นยาสลบ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จนผมตั้งสติไม่ทันรู้ตัวอีกทีคนพวกนั้นก็แบกไอ้คินออกไปแล้ว 

 

“เห้ย!! ไอ้คินโดนจับตัวไปแล้วมึง” ผมหันไปพูดกับตะวันด้วยความตกใจสุดขีด 

 

“ปล่อยมันไปก่อน ยังไงพ่อมันก็ไม่ทำอะไรมันหรอก” อะไรนะ!! พ่อเหรอ พ่อลูกเขาทำกันแบบนี้เหรอวะ 

 

“แล้วไอ้คินจะเป็นอะไรไหม เราไม่ตามไปช่วยหน่อยเหรอวะ” 

 

“ช่วยน่ะช่วยแน่ แต่ตอนนี้มึงช่วยมาทำแผลให้กูก่อนเถอะ” ตะวันว่าขึ้นพร้อมกับเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเองออกอย่างเซงๆ 

 

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ มึงช่วยเล่าให้กูหายงงหน่อยดิ” ผมถามตะวันขึ้นอีกครั้งในขณะที่กำลังทำแผลให้ตะวันอยู่ 

 

“คืออย่างนี้นะ ที่ไอ้คินมาย้ายมาเรียนที่นี่เพราะมันหนีพ่อแม่มันมา” 

 

“ทำไมต้องหนีวะ” 

 

“ก็เพราะพ่อแม่มันไม่ได้เหมือนพ่อแม่คนอื่นไง พ่อกับแม่มันเลี้ยงมันด้วยเงิน ไม่เคยใส่ใจหรือให้ความรักแม้แต่น้อย ที่มันโตเป็นคนมาได้จนถึงทุกวันนี้เพราะคุณปู่มันทั้งนั้น ท่านเลี้ยงมันมาตั้งแต่เด็กให้ความรักให้ทุกอย่างที่พ่อกับแม่มันไม่เคยให้ แต่ตอนนี้ท่านไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้วไง ไอ้คินมันก็เหมือนคนขาดที่พึ่ง มันถึงได้หนีมาอยู่ที่นี่ ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อจะให้ชีวิตหลุดพ้นจากการบงการชีวิตจากพ่อกับแม่ที่ไม่เคยให้อะไรมันเลยนอกจากเงิน” ผมฟังมาถึงตอนนี้แล้วผมก็รู้สึกหน่วงๆ เหมือนกันนะ ไม่คิดว่าคนขี้เล่นและจอมกวนตีนแบบมันจะมีชีวิตอีกด้านที่โคตรเจ็บปวด 

 

“แล้วเราจะช่วยไอ้คินยังไงได้บ้าง” 

 

“หึ! กูว่าที่พ่อกับแม่มันตามตัวกลับแบบนี้ คงเพราะจะบังคับให้มันไปแต่งงานกับลูกหลานนักธุรกิจใหญ่โตหรือไม่ก็ลูกสาวผู้มีอิทธิพลเพื่อความก้าวหน้าของธุรกิจเขานั่นแหละ วิธีเดียวที่กูคิดออกตอนนี้คือต้องช่วยไอ้คนหนีออกมาจากคุมนรกนั้นก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง” 

ความคิดเห็น