ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 13:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

 

 

 

 

ตึง~ ตึ้ง~ตรึ๋ง~~

เสียงเปียโนคลอเคลียไปกับปลายนิ้วเรียวสวยของเด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทใบหน้าเรียวเล็กผิวขาวผ่องที่กำลังเรียกความสนใจจากผู้คนนับร้อยชีวิตในโรงแสดงดนตรีนานาชาติ

 

นิ้วเรียวบรรจงเคลื่อนย้ายไปตามตัวโน้ตของเปียโนสีขาวตัวใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเวที ลำตัวโอนเอนไปมาเล็กน้อยเพื่อสร้างความสง่า ทุกตัวโน้ตล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดออกมาทางเสียงดนตรี

 

สายตาของผู้คนนับร้อยกว่าชีวิตจับจ้องไปยังบุรุษหน้าหวานในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่กำลังบรรเลงเสียงเปียโนที่ฟังแล้วสะท้านก้องอยู่ในใจอย่างไม่อาจละสายตาราวต้องมนต์สะกด

 

ดวงไฟมากมายต่างฉาดฉายมาที่ตัวเขาเป็นทางเดียว เด็กหนุ่มนามว่า ศิลากาล บริพักตร์ หรือ ซิน นักดนตรีชื่อดังก้องโลกที่กำลังบรรเลงเพลงที่ตนเองเป็นผู้เเต่งขึ้นเกี่ยวกับชีวิต ซึ่งบาดลึกเข้าไปในจิตใจของผู้คนที่ได้ฟัง

 

ตรึ๋ง~~

 

ทันทีที่สิ้นเสียงตัวโน้ตสุดท้ายของเพลงจบลง เสียงปรบมือโห่ร้องชื่นชมมากมายก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะค่อยๆโค้งตัวลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มจริงใจที่มอบให้กับทุกคน

 

แต่ในขณะที่ร่างบางกำลังจะก้าวลงจากเวทีนั้นจู่ๆเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

 

ตูม!!!!

 

เสียงเพดานด้านบนเวทีเกิดพังทลายลงมาทับร่างของซินเข้าอย่างจัง ท่ามกลางความแตกตื่นตกใจของผู้คนมากมายที่เห็นเหตุการณ์

 

กรี๊ดดดดด!!!!! อ้ายยยย!!!!!

 

เสียงผู้คนแตกตื่นดังระงมอยู่ทั่วทั้งบริเวณแต่นั่นกลับไม่เข้าหูร่างบางที่กำลังนอนแน่นิ่งเลือดท่วมตัวเลยแม้แต่น้อย

 

เสาเหล็กขนาดใหญ่ที่ร่วงหล่นมาทับเขาอย่างเต็มแรงนั้นทำให้เกิดความรู้สึกเจ็บชาจนร่างกายไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่ปลายนิ้ว

 

' ชีวิตของผมคงมาได้แค่นี้เองสินะ... ' ร่างบางนึกคิดกับตัวเองด้วยนัยน์ตาสีนํ้าตาลเข้มเลื่อนลอยไร้จุดหมาย

 

' แต่ผมก็ยังอยากมีชีวิตอยู่... ยังไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำอีกตั้งหลายอย่าง... ในชีวิตของคนอายุยี่สิบห้านั้น... ยังต้องการเห็นสิ่งต่างๆให้มากกว่านี้ แต่คงจะไม่ได้แล้วสินะ... ไม่ไหวแล้ว... ลืมตาไม่ขึ้นเลย... คงจะต้องตายจริงๆแล้วสินะ... ลาก่อนโลกใบนี้.....ลาก่อน..... '

เปลือกตาสีไข่ค่อยๆปิดลงช้าๆราวกับว่าอยากจดจำภาพเรื่องราวต่างๆไว้ให้นานที่สุด โดยที่ไม่รู้เลยว่าชีวิตของเขานั้นจะเปลี่ยนไปตลอดกาล...

 

 

 

ปริ้นนน แอ๊ดด!

 

เสียงรถหรูสีดำสามคันเคลื่อนตัวเข้ามายังหน้าบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่ราคากว่าแสนล้าน พร้อมด้วยเหล่าชายฉกรรจ์ใส่สูทสีดำออกมายืนรอต้อนรับผู้เป็นนายของตน

 

ขายาวแกร่งก้าวลงมาจากรถคันกลางที่ถูกเปิดออกโดยมือขวาคนสนิท

 

" ยินดีต้อนรับกลับครับนาย!! " เสียงของเหล่าบอดี้การ์ดดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงพลางก้มหัวให้ผู้เป็นนาย แต่ร่างสูงกลับเดินตรงไปยังในตัวคฤหาสน์และมีเพียงจุดหมายเดียวเท่านั้นที่ทุกคนต่างรู้ว่าคือที่ไหน

 

ร่างหนาของ เอเดน โรเซนไฮซ์ มาเฟียผู้คุมโลกมืดก้าวขึ้นไปยังชั้นสี่ของคฤหาสน์พร้อมคนสนิททั้งสองคน

 

ตึ้ง~

 

เสียงประตูนิรภัยเหล็กถูกเปิดออกผ่านทางการสแกนลายนิ้วมือของผู้ที่ได้รับอนุญาติเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้

 

ทันทีที่ประตูนิรภัยเหล็กเปิดออกก็พบกับห้องกระจกใสห้องหนึ่งอยู่ภายใน มันเป็นห้องปลอดเชื้อพิเศษที่สั่งทำขึ้น ด้านในมีเพียงเตียงนอนใหญ่สีขาวสะอาดตากับเครื่องมือแพทย์มากมายที่มีสายห้อยระโยงระยางอยู่กับตัวเด็กน้อยวัยแปดขวบผู้เป็นเจ้าของห้องมาแปดปี โดยไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก พร้อมเหล่าหมอพยาบาลผู้มากความสามารถประจำตระกูลที่คอยดูแลเด็กน้อยอย่างใกล้ชิด

 

ประตูกระจกใสถูกเปิดออกด้วยฝีมือของผู้เป็นใหญ่ในคฤหาสน์โดยที่คนสนิททั้งสองรออยู่นอกห้อง

 

" เป็นไงบ้าง " คำถามเดิมที่เอ่ยออกมาตลอดแปดปีได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งโดยที่สายตายังไม่ละจากเด็กน้อยบนเตียงสีขาว

 

" ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยครับท่าน " และก็เป็นอีกครั้งที่คำตอบที่หมอวัยชราตอบมาตลอดแปดปี

 

" งั้นหรอ " เสียงเรียบเอ่ยขึ้นอีกครั้งแต่ทว่าแฝงไปด้วยความเศร้าที่ยากจะบรรยาย เหล่าคุณหมอพยาบาลนับสิบชีวิตมองหน้ากันไม่เว้นแม้กระทั้งสองคนสนิทที่มองผู้เป็นนายอย่างนึกเศร้าตาม

 

ตึด ตึด ตึด

 

เสียงของเครื่องวัดชีพจรยังเต้นมาตลอดแปดปีเป็นสิ่งยืนยันว่าเจ้าของร่างยังมีชีวิตอยู่เพียงแต่ไม่สามารถออกจากการหลับใหลตั้งแต่กำเนิดได้

 

มือหนาวางลงบนกลุ่มผมสีเทาเงินที่เกิดจากความผิดปกติทางพันธุกรรม พลางลูบลงมายังใบหน้าหวานงดงามบวกกับผิวสีขาวจัดที่ออกไปทางซีดนั้นทำให้เด็กคนนี้เหมือนกับนางฟ้าตัวน้อยๆที่กำลังหลับใหลแต่ทว่าเป็นการหลับใหลอันยาวนานหรือตลอกกาล....

 

ริมฝีปากหนาค่อยๆบรรจงจุมพิตลงบนหน้าผากกลมมลของผู้เป็นลูกชายอย่างรักใคร่

 

" น้องเรน เมื่อไหร่หนูจะตื่นขึ้นมาหาป๊ะป๋ากันครับ ป๊ะป๋าคิดถึงหนูมากนะรู้ไหม... " นํ้าเสียงอ่อนโยนอบอุ่นที่ไม่เคยมีใครได้รับนอกจากผู้เป็นนายหญิงของบ้านที่เสียชีวิตไปหลังคลอดคุณหนูเพราะร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้ว กับคุณหนูที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราตั้งแต่กำเนิดคนนี้เท่านั้น

 

กริ๊งๆ~ กริ๊งๆ~

 

มือหนาเลื่อนลงมาที่ตําแหน่งข้อเท้าซ้ายของผู้เป็นลูกก่อนบรรจงสวมสร้อยข้อเท้ากระดิ่งสีเงินที่มีลวดลายของดอกกุหลาบงดงามที่เป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลให้ลูกน้อยอย่างเบามือราวกับว่ากลัวร่างเล็กจะบุบสลายหากลงมือแรง

 

สวมสร้อยเสร็จร่างหนาก็กลับมาลูบกลุ่มผมสีเงินอีกครั้งด้วยแววตาโศกเศร้าก่อนที่จะเดินหันหลังออกไปโดนไม่ลืมจุมพิตหน้าผากมลอีกครั้ง

 

โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อตนกลับมากอีกครั้งทุกสิ่งที่ตนเฝ้ารอกำลังจะเป็นจริง......

 

 

 

 

......................................................

 

นี่เป็นเรื่องแรกของไรท์เองนะค่ะ

และยังมีเรื่องที่สองอีก ฝากคอมเม้นต์ ติดตาม กันด้วยนะคะ^^

ความคิดเห็น