ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ความบริสุทธิ์ของข้า

ชื่อตอน : บทที่ 2 ความบริสุทธิ์ของข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 121

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 00:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ความบริสุทธิ์ของข้า
แบบอักษร

** ไรท์เพิ่งแต่งแนวในวังครั้งแรกคำศัพท์ต่างๆ อาจจะยังไม่ถูกต้องเท่าไร โปรดอภัยด้วยนะเจ้าคะ ** 

# เอามันไว้ก่อน 

ขณะนี้ที่สำนักศึกษาในช่วงพักเที่ยงบัณฑิตกำลังพักผ่อนอยู่บริเวณสวนที่บรรยากาศร่มรื่น องค์ชายโจวจิ้นหยางและเพื่อนบัณฑิตกำลังนั่งจิบน้ำชาคุยกันเรื่องบทเรียนของวันนี้อยู่ในศาลา องครักษ์ประจำตัวรีบเดินเข้ามาในศาลาพร้อมจดหมาย

"องค์ชายจิ้นหยางมีจดหมายจากองค์หญิงจ้าวอี้หลินถึงพระองค์พะย่ะค่ะ" องครักษ์ประจำตัวยื่นจดหมายให้กับโจวจิ้นหยาง แล้วเปิดอ่านทันที

'พี่จิ้นหยางข้าจะยังไม่ขอสิ่งที่ข้าต้องการกับท่านในตอนนี้ แต่ซักวันที่ข้าพร้อมแล้ว ข้าจะกลับมาขอสิ่งนั้นกับท่าน ขอให้ท่านจงรักษาสัญญา องค์หญิงจ้าวอี้หลิน'

"องค์หญิงเสด็จกลับแคว้นหรือยัง" โจวจิ้นหยางมีสีหน้ากังวลใจ

"กำลังเสด็จพะย่ะค่ะ หลังจากที่กะหม่อมออกมา" 

"ถ้าเช่นนั้นน่าจะยังทัน เจ้ารีบไปเอาม้ามาให้ข้า" โจวจิ้นหยางรีบลุกขึ้นเดินออกจากศาลาอย่างรวดเร็ว เขาขี่ม้ามุ่งหน้าตามเส้นทางลัดที่จะไปแคว้นฉู่หวังว่าจะได้ไปบอกลาองค์หญิง หากแต่เมื่อไปถึงบริเวณทุ่งหญ้าตรงเนินสูงก็เห็นขบวนเสด็จห่างไปไกลเสียแล้ว 

"น้องอี้หลิน หวังว่าซักวันเราจะได้พบกันอีก ข้าจะรักษาสัญญา" โจวจิ้นหยางนั่งอยู่บนหลังม้ามองขบวนเสด็จที่ห่างออกไกลขึ้นเรื่อยๆ 

ขบวนเสด็จกำลังเคลื่อนเข้าสู่แผ่นดินแคว้นฉู่ จ้าวอี้หลินรู้สึกใจหายสีหน้าเศร้าสร้อยที่จะไม่ได้เจอกับโจวจิ้นหยางอีก  

"องค์หญิงทรงไม่สบายหรือเพคะ ทำไมท่านดูเศร้าๆ" จื่อถงนางกำนัลคนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"จื่อถงหากคนที่ชอบเจ้าอยู่ห่างไกลถึงต่างแคว้น เจ้าจะทำเช่นไรที่ไม่ได้เห็็นหน้าคนที่เจ้าชอบ"

"สำหรับหม่อนชั้นถ้าไม่ได้เจอหน้าก็เขียนจดหมายได้เพคะ " จื่อถงตอบด้วยสีหน้างุนงง

"นั่นซินะ ติดต่อทางจดหมายเขาจะได้ไม่ลืมข้า" นางเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาแล้วยิ้มเบาๆ

"องค์หญิงนั่นขบวนเสด็จแคว้นฉีใช่หรือไม่เพคะ"

"ว้าว...ขบวนใหญ่มากสมกับเป็นแคว้นที่ร่ำรวยที่สุด"

"เห็นว่าจะหยุดพักที่แคว้นของเราก่อนด้วยนะเพคะ"

"มิน่าล่ะถึงเสด็จมุ่งหน้ามาเส้นทางเดียวกัน"

"หม่อมชั้นได้ข่าวว่าองค์ชายเจี๋ยอู่เย่ว์รูปงามยิ่งนักแถมเก่งวิชาต่อสู้อนาคตคงได้ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ที่เก่งกาจ องค์หญิงทรงสนพระทัยหรือไม่เพคะ" เมื่อจื่อถงพูดจบ จ้าวอี้หลินถึงกับขมวดคิ้ว

"จื่อถงสงสัยเจ้าจะชอบซักผ้าแทนที่จะอยู่รับใช้ข้า เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าไปซักผ้าดีหรือไม่"

"องค์หญิงหม่อมชั้นไม่พูดแล้วเพคะ อย่าส่งหม่อมชั้นไปซักผ้าเลย" จื่อถงรีบขอร้องผู้เป็นนาย นางคงไม่ชอบใจที่ตนเองพูดเช่นนั้น ก่อนทำหน้าหงอย

ขบวนเสด็จของทั้งสองแคว้นก็มาถึงแคว้นฉู่ใช้เวลาถึงสองวัน ฮ่องเต้จ้าวเหลียงตงจัดให้แคว้นฉีพักที่ตำหนักฉินซูใกล้ๆ ตำหนักเหวินเชียงขององค์หญิงจ้าวอี้หลิน

"องค์ชายจะเสด็จที่ใดหรือพะย่ะค่ะ"

"ข้าจะออกไปเที่ยวดูบรรยากาศแคว้นฉู่หน่อย ว่าคนที่นี่ใช้ชีวิตกันอย่างไร"

"เช่นนั้นกระหม่อมจะจัดองครักษ์ไว้อารักขาอยู่ห่างนะพะย่ะค่ะ"

องค์ชายเจี๋ยอู่เย่วปลอมโดยการแต่งกายเป็นชาวบ้านออกไปเดินตลาด ในตลาดยามเฉิน(7.00-8.59น.)บรรยากาศคึกคักผู้คนมากมายต่างออกมาเดินเที่ยวเล่น บ้างก็มาจับจ่ายซื้อของทั้งอาหาร ของใช้ เครื่องประดับ และอื่นๆ อีกมากมาย มีร้านอาหารอร่อยอยู่หลายร้านด้วยที่แคว้นฉู่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารอร่อยและสุรารสเลิศ ขณะเดี๋ยวกันองค์หญิงจ้าวอี้หลินก็ออกมาเดินเล่นตลาดเหมือนกัน หากแต่นางปลอมตัวเป็นบุรุษออกมาเพื่อความปลอดภัยเพราะว่าหนีออกมานั้นเอง

"จื่อถงดูนั้นมีการจัดประลองฝีมือด้วยเราไปดูกัน" องค์หญิงจ้าวอี๋หลินรีบลากนางกำนัลคนสนิทไปที่การแสดงประลองฝีมือด้วยความตื่นเต้น เช่นเดี๋ยวกับองค์ชายเจี๋ยอู่เย่ว์ ทั้งสามคนมายืนดูการประลองอยู่ใกล้ๆ กันโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร

"จื่อถงข้าอยากเข้าประลองฝีมือหน่อย นะๆๆ" องค์หญิงจ้าวอี้หลินอ้อนนางกำนัลเพราะเธออยากทดสอบฝีมือดูซักครั้ง

"ถ้าเกิดท่านบาดเจ็บขึ้นมา ข้าต้องโดนโบยแน่ๆ ข้าไม่ให้ท่านประลองหรอก" ยังไม่ทันทีที่จื่อถงพูดจบองค์หญิงจ้าวอี้หลินก็กระโดดขึ้นไปที่สนามประลอง ทำให้จื่อถงร้อนรนจนอย่าจะร้องไห้ด้วยกลัวว่าองค์หญิงจะได้รับอันตราย 

"คุณชายท่านนี้สนใจประลองหรือ" เจ้าของเวทีประลองเอ่ยถามทันที

"ข้าอยากจะทดสอบวิชาที่ฝึกมา ท่านโปรดชี้แนะด้วย" ทั้งสองฝ่ายยืนอยู่คนละฝั่งเวทีประลอง การประลองใช้เพียงไม้พองเท่านั้น หากผู้ใดตกเวทีก่อนก็จะเป็นฝ่ายแพ้ ผู้ชนะจะได้สุรารสเลิศที่หาได้ยาก ทั้งคู่ประลองฝีมือกันเพียงไม่ถึงสิบกระบวนท่าเป็นฝ่ายจ้าวอี้หลินที่ฝีมือเหนือกว่าเอาชนะไปได้อย่างง่ายดาย แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่พอใจอาศัยจังหวะที่จ้าวอี้หลินไม่ทันระวังตัวจะเข้าทำร้ายนางจากทางด้านหลัง เจี๋ยอู่เย่ว์สังเกตุเห็นเข้าเลยกระโดดขึ้นไปขัดขวางได้ทันพอดี และใช้สันกระบี่ซัดเข้าที่หน้าอกคนผู้นั้นเต็มๆ จนสลบไป จ้าวอี้หลินหันหน้ากลับมา ขณะเดียวกับที่เจี๋ยอู่เย่ว์ก็หันหน้ามาทางนางเช่นเดียวกัน ทั้งสองประจันหน้ากันสายตาประสานระยะใกล้มากจนเจี๋ยอู่เย่ว์หัวใจเต้นแรงจึงเป็นฝ่ายหลบตาก่อน ฝ่ายจ้าวอี้หลินเพียงเขินอายเล็กน้อยที่เพิ่งเคยจ้องตาบุรุษระยะเช่นนี้

"ต้องขอบคุณคุณชายท่านนี้ ที่ช่วยข้าไว้ไม่งั้นข้าคงจะโดนทำร้ายจนบาดเจ็บเสียแล้ว" นางรีบตั้งสติพลางกล่าวขอบคุณเขา

"ไม่เป็นไรหรอกท่าน ข้าเพียงทำตามสัญชาตญาณ หากมีผู้ใดรอบทำร้ายโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ข้าย่อมต้องยื่นมือเข้าไปช่วย" เจี๋ยอู่เย่ว์กล่าวอย่างถ่อมตน พลางเอามือลูบศีรษะตนเอง

"นี่คือรางวัลของคุณชายเป็นสุราชั้นเลิศในแคว้นนี้มีเพียงสิบไหเท่านั้น" เจ้าของงานประลองเอารางวัลมอบให้กับจ้าวอี้หลิน นางรับไว้ก่อนจะยื่นให้กับเจี๋ยอู่เย่ว์

"ถ้าเช่นนั้นรางวัลข้าขอมอบให้กับท่านแล้วกัน ถือว่าแทนคำขอบคุณจากข้า"

"เช่นนั้นท่านกับข้ามิสู้ไปดื่มด้วยกันดีหรือไม่ ยังไงซะท่านก็อุตส่าห์ใช้ฝีมือตนเองประลองมาได้" ทั้งสามคนไปนั่งดื่มสุราในร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งของแคว้นฉู่ 

"ข้าชื่อเจี๋ยอู่เย่ว์ ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร"

"ข้าชื่อจ้าวอี้หลง และนี่คือจื่อถงบ่าวคนสนิทข้าเอง" จ้าวอี้หลินจำเป็นต้องโกหก ด้วยที่ตนเองนั้นปลอมตัวเป็นบุรุษ เจี๋ยอู่เย่ว์ จ้าวอี้หลินและจื่อถงนั่งร่ำสุรากันจนเมามาย

"อู่เย่ว์ข้าว่าเจ้าเมาแล้ว ดูเจ้าซิหน้าแดงแล้ว"

"เจ้าก็เหมือนกับข้า หน้าเจ้าก็แดงเช่นกัน เช่นนั้นข้าพาเจ้าไปนอนพักก่อน ดูสภาพเจ้าคงไม่ถึงบ้านแน่ๆ" 

"ดี๊ดี ข้าไม่ไหวแล้ว ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว" เจี๋ยอู่เย่ว์ประคองจ้าวอี้หลินเข้าไปพักในโรงเตี๊ยมข้างร้านอาหาร ทั้งสองเดินโซเซจนไปถึงห้อง เจี๋ยอู๋เย่ว์ประคองจ้าวอี้หลินไปจนถึงเตียงทั้งสองล้มหงายหน้าลงนอนบนเตียง

"อี้หลงเดี๋ยวข้าจะกลับบ้านก่อนนะ เจ้านอนที่นี่ไปก่อนแล้วกัน นี่นี่ ...อี้หลงเจ้าได้ยินที่ข้าพูดมั้ย ข้าจะกลับแล้วนะ" เจี๋ยอู่เย่ว์กำลังลุกขึ้นยืนแต่จ้าวอี้หลินกลับดึงมือเขาจนล้มลงไปคร่อมร่างของนางหน้าอกแกร่งสัมผัสกับส่วนนิ่มเข้าเต็มๆ จนเจี๋ยอู่เย่ว์ถึงกับงงว่าบุรุษใยมีหน้าอกนุ่มนิ่มไปได้ แต่ด้วยความเมาเลยไม่ได้สงสัยอะไรมาก เขายันตัวขึ้นมองหน้าจ้าวอี้หลิน

"อี้หลง อี้หลง..." ทันใดนั้นมือของนางยกขึ้นมาโอบที่คอของเจี๋ยอู่เย่ว์ พลางลืมตาขึ้นด้วยความเมานางเห็นเจี๋ยอู่เย่ว์เป็นโจวจิ้นหยาง นางดึงคอเจี๋ยอู่เย่ว์เข้ามาใกล้กับหน้าของนางเพียงสองคืบ เจี๋ยอู่เย่ว์งงอย่างมากว่าอี้หลงจะทำอะไร

"ข้าชอบเจ้า เจ้าต้องแต่งงานกับข้าเข้าใจมั้ย" เมื่อพูดจบนางยื่นหน้าขึ้นไปจูบปากของเจี๋ยอู่เย่ว์ ทำให้เขาถึงกับตาโตรีบผลักจ้าวอี๋หลงออกทันที

"เจ้าเป็นบุรุษตัดแขนสั้นหรืออี้หลง" เขารีบเอามือเช็ดปากรัวๆ 

"ความบริสุทธิ์ของข้าหมดกัน" พลางหันหน้าไปมองที่จ้าวอี้หลินที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง ก่อนรีบเดินออกจากห้องไป ตอนนี้ถึงกับหายสร่างเมาเลยทันที

 

************* 

ฝากรีดดูคำผิดด้วยนะ ไรท์รีบลงอาจจะไม่ทันดู 

อ่านให้สนุกนะเจ้าคะ ....เลิฟเลิฟ 

---- ลู่เหยียน ---- 

ความคิดเห็น