ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 โยนศรเดิมพันรัก

ชื่อตอน : บทที่ 1 โยนศรเดิมพันรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 129

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2563 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 โยนศรเดิมพันรัก
แบบอักษร

แคว้นฉินมีการจัดงานสานสัมพันธ์การค้าต่างแคว้นขึ้นแทนการเผชิญหน้าทางสงคราม เพราะไม่เป็นผลดีต่อแคว้นของตนและราษฎรยังต้องเดือดร้อน งานครั้งนี้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ โดยได้เชิญแคว้นฉู่กับแคว้นฉีมาร่วมตกลงการค้าต่างๆ ฮ่องเต้โจวเฟยเทียนสั่งให้กรมพิธีการดูแลผู้ที่มาร่วมงานจากทั้งสองแคว้นให้ดีที่สุด แคว้นฉู่จัดให้พักในตำหนักเหยียนจิ้งใกล้กับตำหนักเหวินไหลซึ่งเป็นตำหนักที่พักขององค์ชายโจวจิ้นหยาง ส่วนแคว้นฉีอยู่ตำหนักเหอเหลียวซึ่งอยู่ถัดไปจากตำหนักเหยียนจิ้ง

"องค์หญิงอี้หลิน องค์หญิงซ่อนอยู่แถวไหนเพคะ ออกมาเถอะเพคะ" นางกำนัลส่งเสียงเรียกว่าหากันวุ่นวาย ส่วนอี้หลินที่ปีนขึ้นไปบนต้นไม้มองดูเหล่านางกำนัลที่ตามหาตนเองไม่เจอก็อดขำออกมาไม่ได้ เมื่อเห็นว่านางกำนัลเดินไปหาทางอื่น เธอจึงหันไปมองตำหนักที่อยู่ข้ามกำแพงไป ซึ่งเป็นตำหนักขององค์ชายโจวจิ้นหยางที่ตอนนี้กำลังเล่นโยนศรอยู่ จึงเกิดนึกสนุกรีบลงจากต้นไม้ทันทีแล้วเดินตรงไปยังฝั่งตำหนักองค์ชาย แต่ไม่ได้ออกมาแสดงตนให้เห็นเพียงแอบตามพุ่มไม้เข้าไปใกล้ จากทางด้านหลังของผู้เล่นโยนศรอยู่โดยที่เขาไม่รู้ตัวว่าตอนนี้มีคนกำลังแอบมองอยู่ ซึ่งตอนนี้องค์ชายโจวจิ้นหยางกำลังโยนศรพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วหัวของลูกศรพุ่งลงไปเสียบที่กระบอกอย่างพอดิบพอดี 

"ว้าว...ทำได้ยังไงเนี่ย" อี้หลินเผลอส่งเสียงชื่นชมออกมา เพราะฝีมือการโยนศรขององค์ชายโจวจิ้นหยางนั้นช่างแม่นยำนัก โจวจิ้นหยางหันหน้ามองตามเสียงที่ออกมาทางพุ่มไม้

"เจ้าเป็นใครออกมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นข้าจะสั่งลงโทษเจ้าโทษฐานแอบเข้ามาในตำหนักของข้า" เขาออกคำสั่งให้คนผู้ที่ส่งเสียงนั้นออกมา ทำให้อี๋หลินจำใจต้องเดินก้มหน้าออกมาแต่โดยดี เธอเดินมาหยุดตรงหน้าองค์ชาย โจวจิ้นหยางเห็นอาภรณ์ที่นางใส่ก็เข้าใจได้ว่าน่าจะมาจากต่างแคว้นจึงเอ่ยถามขึ้น

"เจ้าเป็นใคร แล้วแอบเข้ามาในตำหนักข้าด้วยเหตุใดกัน" อี้หลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมององค์ชายที่อยู่ตรงหน้า เธอถึงกับตะลึงด้วยพบว่าองค์ชายนั้นมีใบหน้าที่งดงามหล่อเหลายิ่งนัก แม้ว่าจะยังทรงพระเยาว์อยู่ ก่อนจะส่ายหัวไปมาเล็กน้อยจึงตอบคำถามองค์ชาย

"หม่อนชั้นคือองค์หญิงจ้าวอี้หลินจากแคว้นฉู่เพคะ" เมื่อพูดจบก็ย่อตัวทำความเคารพ เมื่อโจวจิ้นหยางเห็นก็รู้สึกเอ็นดูในความน่ารักขององค์หญิงยิ่งนักจึงเอ่ยชวนมาเล่นโยนศรด้วยกัน 

"องค์หญิงจ้าวอี้หลินอยู่ที่ตำหนักทั้งวัน คงจะทรงเบื่อใช่หรือไม่"

"ทรงเรียกหม่อมชั้นว่าน้องอี้หลินก็ได้เพคะ การที่อยู่ตำหนักทั้งวันทำให้หม่อมชั้นรู้สึกเบื่อจริงๆ เป็นเช่นที่องค์ชายทรงตรัส"

"ถ้าเช่นนั้นน้องอี้หลินจะรังเกียจหรือไม่ ถ้าข้าจะชวนเจ้ามาเล่นโยนศรแก้เบื่อด้วยกัน"

"ถ้าเช่นนั้นขอให้องค์ชายโปรดชี้แนะ ด้วยข้ายังไม่เคยเล่นโยนศรมาก่อน"

"เจ้าเรียกเราว่าพี่จิ้นหยางก็ได้หากจะให้เรียกเจ้าว่าน้อง" อี้หลินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะตอบกลับ

"เพคะ พี่จิ้นหยาง"

"น้องอี้หลินเจ้าเดินมายืนข้างๆข้าซิ เดี๋ยวช้าจะสอนเจ้าเล่นโยนศรได้ถนัดหน่อย" อี้หลินเดินไปหยุดตรงด้านซ้ายมือของจิ้นหยาง

"เจ้าเห็นกระบอกสามอันที่อยู่ตรงไกลๆ นั่นมั้ย" อี้หลินพยักหน้าให้จิ้งหยางทีหนึ่ง

"หากเจ้าโยนลงกระบอกที่อยู่ใกล้ที่สุดจะได้ 1 แต้ม กระบอกถัดไปคือ 2 และ 3 แต้ม พูดง่ายๆคือคะแนนจะเพิ่มขึ้นทีละแต้มตามระยะใกล้ไกล ข้าอธิบายเช่นนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่"

"หม่อมชั้นเช้าใจเพคะ" จิ้นหยางหยิบศรขึ้นหนึ่งอัน

"หากเจ้าเข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าจะโยนศรเป็นตัวอย่างให้เจ้าดูก่อนแล้วเจ้าค่อยทำตาม ซึ่งเทคนิคการโยนก็ไม่มีอะไรมากเพียงกะระยะแรงที่จะโยนแล้วใช้สายตาเล็งศรให้ตรงกระบอกมากที่สุด" พออธิบายจบจิ้นหยางก็ทำการโยนศรไปยังกระบอกที่อยู่ไกลที่สุด โดยศรพุ่งลอยลงไปตกในกระบอกอย่างแม่นยำอย่างกับจับวาง

"ว้าว...แม่นมากเลยเพคะพี่จิ้นหยาง ลงกระบอกไกลที่สุดด้วย" อี้หลินเอามือข้างหนึ่งไปจับที่แขวนของจิ้นหยางแล้วเขย่าแขวนรัวๆ และมืออีกข้างชี้ไปยังกระบอกที่ศรตกลงไป จิ้นหยางรู้สึกตกใจเพราะอี้หลินเป็นสตรีแม้จะเยาว์วัยก็กลัวจะเสื่อมเสียเกียรติได้ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นรอยยิ้มของอี๋หลิน

"น้องอี้หลิน เจ้าลองโยนดูหน่อยเถิด" จิ้นหยางพูดพร้อมหยิบศรยื่นให้อี๋หลิน นางรับศรมาแล้วตั้งท่าเล็งด้วยสายตาก่อนจะโยนศรพุงด้วยความเร็วหากแต่ไม่ได้เข้ากระบอกแต่กลับพุงเลยกระบอกไปตกยังพื้น อี้หลินเห็นดังนั้นก็รู้สึกผิดหวังทำหน้าเศร้าสร้อย เมื่อเห็นเช่นนั้นจิ้นหยางรีบพูดปลอบใจนางทันที

"น้องอี้หลินอย่าได้ทำสีหน้าเช่นนั้น แลดูแล้วจะมิงามนะ"

"เพคะพี่จิ้นหยาง ฝีมือของข้ายังอ่อนนัก"

"เช่นนั้นเจ้าลองใหม่อีกครั้งเถอะ หากครั้งนี้เจ้าทำได้ข้าให้รางวัลแก่เจ้า"

"รางวัลอะไรหรือเพคะ" อี้หลินรู้สึกตื่นเต้นกับของรางวัล

"หากเจ้าทำได้แม้เจ้าต้องการสิ่งใดที่ข้ามีอยู่ ข้าก็จะให้เจ้า" อี้หลินหันไปหยิบลูกศรขึ้นตั้งท่าเล็งพลางสูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง ก่อนลืมตาขึ้นแล้วโยนศรพุงไปด้วยความรวดเร็วศรลอยโค้งลงกระบอกที่ใกล้ที่สุด เมื่ออี้หลินเห็นว่าศรของตนลงกระบอกก็ดีใจสุดนางหันไปกอดจิ้นหยางอย่างลืมตัว จนจิ้นหยางทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนให้นางกอดจนพอใจ ซึ่งตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำใบหูก็็เริ่มแดงเช่นกัน จนจิ้นหยางเริ่มไม่ไหวแล้วจึงจับตัวนางแยกออกห่าง

"พี่จิ้นหยางเห็นหรือไม่เพคะ ข้าโยนศรเข้ากระบอกได้แล้ว" นางยังคงดีใจอยู่พลางชี้ไปที่กระบอกอันนั้น

"หากเจ้าตั้งใจแม้ในคราวแรกจะไม่สำเร็จ แต่หากได้ทำมันอีกครั้งก็ย่อมสำเร็็จได้ เช่นนั้นเจ้าอยากได้รางวัลเป็นสิ่งใด"

"ข้าขอกลับไปคิดก่อนได้หรือไม่เพคะ เพราะตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าต้องการสิ่งใด"

"เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ" อี๋หลินเพิ่งนึกได้ว่าตนเองออกมานานแล้ว ปานนี้พวกเหล่านางกำนัลคงร้อนใจเป็นแน่ที่หาตนเองไม่พบ

"พี่จิ้นหยาง หากแต่ข้าออกมานานคงต้องกลับตำหนักแล้ว เกรงว่าเหล่านางกำนัลที่ตำหนักจะร้อนใจที่หม่อมชั้นหายไป จึงขอทูลลาเพคะ"

"เจ้าไปเถอะ หากเจ้าคิดออกว่าต้องการสิ่งใดก็จงมาบอกแก่ข้าได้ทุกเมื่อ "

"เพคะ หม่อมชั้นไปแล้วนะเพคะ" อี้หลินย่อตัวทำความเคารพก่อนหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้จิ้นหยางยืนมองนางเดินจากไปอย่างอดเสียดายมิได้ที่ได้พบปะกันแค่ไม่นาน ซึ่งนี่คงเป็นครั้งแรกและยังเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พบนางเพราะเย็นนี้เขานั้นจะต้องเดินทางกลับสำนักศึกษาเสียแล้ว

เช้าวันใหม่อี้หลินก็เตรียมตัวเดินทางกลับแคว้นฉู่หลังจากการเจรจาตกลงด้านการค้าเสร็จสิ้นลงตั้งแต่เมื่อวาน ในวันนี้นางตั้งใจว่าจะไปหาจิ้นหยางเพื่อบอกสิ่งที่นางต้องการเป็นรางวัลที่ควรได้ตามที่ตกลงกันไว้กับจิ้นหยาง กลับพบว่าจิ้นหยางนั้นได้กลับสำนักศึกษาไปแล้ว นางเสียใจมากที่จะไม่ได้เจอหน้าจิ้นหยางอีกถึงกลับร้องไห้ออกมา และทำได้แค่เพียงเขียนจดหมายฝากไปให้กับจิ้นหยางเท่านั้น ซึ่งตอนนี้นางรับรู้ได้แล้วว่าได้ตกหลุมรักจิ้นหยางเสียแล้ว เนื้อความในจดหมายที่ฝากไปเขียนเพียงว่า

'พี่จิ้นหยางข้าจะยังไม่ขอสิ่งที่ข้าต้องการกับท่านในตอนนี้ แต่ซักวันที่ข้าพร้อมแล้ว ข้าจะกลับมาขอสิ่งนั้นกับท่าน ขอให้ท่านจงรักษาสัญญา องค์หญิงจ้าวอี้หลิน'

 

************* 

หากไรท์ใช้คำผิดหรือพิมพ์ตกตรงไหน รีดสามารถคอมเม้นแก้ได้ 

ไรท์เพิ่งเขียนแนวที่เกี่ยวกับเรื่องในวังครั้งแรก 

หากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ 

อ่านให้สนุกนะเจ้าคะ...เลิฟเลิฟ 

---- ลู่เหยียน ---- 

ความคิดเห็น