ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี 28

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2563 08:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี 28
แบบอักษร

 

 

 

บทที่ 28 

 

 

 

" โซล! " มิถุนาอุทานออกมาอย่างตกใจผ่านมือของเขา เธอมองร่างสูงของโซลในชุดพนักงานเสิร์ฟที่สวมหน้ากากอนามัย ปกปิดใบหน้าครึ่งล่าง แถมเขายังใส่แว่นพร้อมกับทำปรกลงมาข้างหน้า ไม่มีใครในงานสังเกตเลยว่าเจ้าของโรงแรมหรูหราระดับหกดาวจะมาปลอบตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นี่ แต่สำหรับมิถุนาแล้วแค่เห็นดวงตาแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนนั่นเธอก็จำเขาได้ทันที 

มิถุนาพยายามดันโซลออกเพราะตอนนี้เขากำลังกอดเธออยู่ทั้งๆที่มืออีกข้างก็ปิดปากเธอไว้ ตอนนี้มิถุนารู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกเลย เธอร้องอู้อี้  

"  ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ มิถุนา! " โซลคำรามจ้องตาเขียวใส่มิถุนา เธอตีมือของโซล 

" ปล่อยฉัน! " เธอร้องกรี๊ดใส่มือของโซล เขากัดปากแน่นก่อนจะปล่อยมือออก แต่ก่อนที่มิถุนาจะทันได้ตีเขาโซลก็คว้าแขนมิถุนารวบแล้วดันเธอติดเข้ากับกำแพงตรึงมือทั้งสองข้างของเธอไว้ " โอ๊ย! ตาบ้า นายทำฉันเจ็บนะ! "  

" ชู่ว์ เงียบสิ! " โซลเข้ามากระซิบสั่งที่ข้างหูเธอ " เดี๋ยวใครก็ได้ยินเข้าหรอก " เขามองมิถุนา ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันจนปลายจมูกของโซลแตะเบาๆที่แก้มของมิถุนา เขาได้กลิ่นหอมของแป้งที่มิถุนาชอบใช้เป็นประจำ เขาไม่เคยลืมกลิ่นนี้ได้เลยมันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่ไอ้เลวที่หน้าเหมือนตัวตลกนั่นว่ามิถุนาเสียอีก หรือแม้กระทั่งตอนขุนเขาจะหอมแก้มมิถุนาเมื่อกี้นี้ด้วย 

กลิ่นหอมหวานของน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายของมิถุนายิ่งช่วยส่งให้เธอหอมหวานเหมือนกับขนมหวานที่ชวนให้ลิ้มลอง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้อยู่ใกล้มิถุนามากขนาดนี้นับตั้งแต่เกิดเรื่องที่คอนโด โซลใช้สายตาสำรวจอย่างรวดเร็วมิถุนาในวันนี้ก็ดูเร่าร้อนเหมือนกับวันนั้นแต่เขากลับไม่ชอบเลยสักนิด เพราะไม่อยากให้สายตาของผู้ชายคนไหนมามองเธอ " สัญญาว่าจะคุยกันดีๆ แล้วฉันจะปล่อย " โซลว่ามองตามิถุนา เธอเบือนสายตาหนีแล้วพยักหน้า โซลยิ้มอย่างพอใจแล้วปล่อยมือออก  

มิถุนานวดข้อมือตัวเอง พลางจ้องตาเขียวใส่โซลที่กำลังเก็บแว่นตาเข้ากระเป๋า เขาเสยผมของตัวเองไปมาจนได้ทรงเดิมของเขาเอง 

" คิดจะทำอะไร มิน -- ถึงได้ตอบรับไอ้บ้านั่น " โซลถามน้ำเสียงดุ 

" ไม่เกี่ยวกับนาย " มิถุนาตอบเสียงสะบัด บ้าบอชะมัดเลย หัวใจเธอทำไมต้องเต้นแรงกับคนที่ทิ้งเธอด้วย มิถุนาเดินหนีไปอีกทางอยากไปจากโซลให้ไกลที่สุด แต่เหมือนโซลจะอ่านออกเขาเดินไปดักทางเธอไว้ ร่างสูงยืนตระหง่านตรงหน้าเธอ 

" ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าห้ามยุ่งกับขุนเขาน่ะ " 

มิถุนามองโซล เธอทำเสียงฮึใส่ " ฉันจำไม่ได้ จำอะไรไม่ได้สักอย่าง! " มิถุนาผลักโซลไปให้พ้นทางเธอแต่กลับถูกโซลรวบตัวไว้แล้วลากเข้าไปในห้องที่อยู่ใกล้ๆ มิถุนาร้องกรี๊ดใส่เสียงดังอู้อี้ 

" เงียบๆสิ! พวกนั้นกำลังมาทางนี้ " โซลพูดที่ข้างหู มิถุนาเงียบทันที เธอหันไปมองโซลท่าทางตกใจเมื่อประตูห้องที่ทั้งเธอและโซลเข้ามาหลบกำลังจะถูกเปิดออก โซลรีบดึงมือมิถุนาเข้าไปหลบหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่  

" นี่มันหมายความว่าไงวะ ขุนเขา " จองกุกถามเสียงดัง มิถุนาที่อยู่หลังโต๊ะทำงานกับโซลกำลังใจเต้นระทึก นี่น่ะมันบ้าชัดๆ ถ้าเกิดพวกนั้นใครสักคนเดินมาที่โต๊ะแล้วพวกเธอจะทำยังไง จะตอบว่าอะไร มิถุนาหลับตาแน่น มือทั้งสองข้างกดน้ำหนักลงบนอกของโซล 

" อะไรของแกวะ จองกุก " ขุนเขาถามน้ำเสียงเรื่อยๆเขาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟา " ทำไมต้องทำหน้าซีเรียสขนาดนั้นด้วย -- มีเรื่องอะไร "  

" ถามมาได้! " จองกุกตวัดเสียงเขียวกลับ " แกเอาเงินออกไปสี่สิบล้าน เอาออกไปทำอะไร " ขุนเขายกคิ้วสูงมองหุ้นส่วนตัวเอง แล้วเลยไปทางเกรย์ที่ยืนนิ่งเอนหลังพิงไปกับขอบโต๊ะทำงาน 

" ไหนๆบัญชีก็บอกแกแล้ว เขาไม่ได้บอกหมดเหรอว่าฉันเอาไปทำอะไร "  

" บอก! " จองกุกครางกรอด ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน " ธุรกิจอะไร แล้วทำไมต้องเอาเงินตรงนี้มาใช้วะ ที่มันไม่ใช่เงินแกคนเดียวนะ มันเป็นของฉันด้วย! " 

" เอาน่า จองกุก มันก็แค่สี่สิบล้านเองนี่หว่า -- เดี๋ยวก็ได้ลูกค้ามาเพิ่มก็ถมกลับเข้าไปใหม่ได้ " ขุนเขาว่า สีหน้ายิ้มๆแต่จองกุกกลับไม่ยิ้มด้วย " เงินสี่สิบล้านน่ะฉันก็แค่เอาไปลงทุนในธุรกิจที่ดูน่าสนใจก็เท่านั้นเองใช่มั้ย เกรย์ "  

" อะไร! นี่มันเป็นคนบอกให้แกเอาเงินสี่สิบล้านไปลงทุนตามที่มันแนะนำเนี่ยนะ " จองกุกชี้หน้าเกรย์ จ้องเขม็งใส่ 

" ชี้หน้าคนอื่นน่ะ มันไม่ดีเลยนะ จองกุก "เกรย์แยกเขี้ยวใส่ เขาเองก็เริ่มจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน " ฉันไม่ได้เป็นคนสั่งให้ไอ้ขุนเอาเงินจากกองทุนมาใช้ และที่ไอ้ขุนมันลงทุนก็เพราะมันต้องการเอง ถ้ามันจะไม่ลงทุนฉันจะไปบังคับอะไรมันได้! " 

ขุนเขาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย " ก็ตามนั้นแหละ จองกุก -- " 

" จะไหวเหรอวะ ไอ้ขุน -- กำไรจากการซื้อขายทองน่ะจะได้สักเท่าไรเชียว " จองกุกถามมองเกรย์อย่างดูถูก 

" ก็ไม่ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยแบบที่แกตั้งใจจะโกงอยู่ตอนนี้หรอกนะ " เกรย์แค่นยิ้มใส่สีหน้าถมึงทึงของจองกุก " แต่รับรองว่าแบบนี้น่ะ กินได้นานและเนียนกว่าที่แกทำแน่! ทุกวันนี้ก็ยังหาทางแถอยู่ไม่ใช่หรือไง! " 

" แก! ไอ้เกรย์! " จองกุกสาวเท้าเข้าไปหาเกรย์ที่โต๊ะแต่เขากลับขยับเดินเข้าไปหาจองกุกเอง ท่าทางทั้งคู่พร้อมจะตะบันหมัดใส่กัน จนขุนเขารีบห้าม 

" เฮ้ย! พอแล้ว! -- กัดกันอย่างกับหมา " ขุนเขามองทั้งคู่ " เกรย์แกก็อย่าไปยั่วโมโหไอ้จองกุกสิวะ ก็รู้อยู่แล้วว่ามันไม่ชอบหน้าแก " เขาว่า " ส่วนแก ไอ้จองกุก ฉันบอกแกแล้วว่าเกรย์ไว้ใจได้เพราะงั้นเลิกระแวงซักที -- ฉันออกจะชอบเกรย์ด้วยซ้ำที่มันเข้าไปถือหุ้นโรงแรมของไอ้โซลได้น่ะ และแผนขั้นต่อไปก็กำลังจะสำเร็จ พอหลอกล่อผู้ถือหุ้นคนอื่นได้แล้ว หุ้นเกือบครึ่งหนึ่งของโรงแรมมันก็จะกลายเป็นของเกรย์มัน จากนั้นเกรย์มันก็จะโอนหุ้นให้ฉัน! " ขุนเขาว่าสีหน้ายิ้มๆ " แค่นึกหน้าว่ามันทำหน้ายังไงตอนรู้ว่าฉันจะกลายเป็นผู้ถือหุ้นร่วมกับมัน แค่คิดก็สนุกแล้ว -- " 

" เรื่องนี้ก็แล้วแต่แกเถอะ แกอยากจะยกยอมันยังไงก็เชิญ! " จองกุกว่า " แต่เรื่องซื้อทองนี่ ฉันว่ามันเสี่ยงเกินไปนะ -- แกก็ได้ยินข่าวแล้วนิว่าเจ้าสัวหลิวกับไอ้อชิระนั่นจับมือกันเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ให้กับโกลด์แอฟริกา แล้วแกเอาเงินสี่สิบล้านไปซื้อทองก็เท่ากับว่าเอาเงินไปให้พวกมันสิวะ "  

" นึกอยู่แล้วว่าแกต้องโง่ จองกุก " เกรย์ค่อนขอด จองกุกทำท่าจะเข้ามาชกเกรย์ ขุนเขาตวาดลั่นอย่างรำคาญใจ 

" สี่สิบล้านที่เอาไปน่ะแค่ใบเบิกทาง จองกุก " ขุนเขาว่า " ฉันโทรคุยกับผู้จัดการของโกลด์แอฟริกาตรงแล้วว่าฉันจะเป็นคนขอซื้อทองของพวกเขา "  

" แกจะยักยอกทองของเจ้าสัวหลิวกับไอ้อชิระนั่นเหรอ " จองกุกตาโต ขุนเขายิ้มกว้าง  

" สามสิบห้าเปอร์เซนต์จากยอดที่ต้องส่งให้กับพวกมันจะเป็นของฉัน -- เกรย์มันรู้จักกับคนที่ฉันจะสามารถทำกำไรจากการขายทองได้ในราคาดีด้วย " ขุนเขากดโทรศัพท์มือถือของตัวเองก่อนจะส่งให้จองกุกดู " เอานี่ ฉันคืนให้แล้วนะ สี่สิบล้าน จะได้เลิกบ่นซะที "  

จองกุกพ่นลมฮึใส่ " แกขายทองได้กำไรเท่าไร " 

" สิบล้าน "  

" สิบล้าน! " จองกุกร้องลั่น " ยี่สิบห้าเปอร์เซนต์เลยนะ -- ใครวะที่ซื้อทองแก "  

" แกนี่สงสัยมากจริง " ขุนเขาออกอาการรำคาญ " ไมเคิล เฮิร์บ เจ้าของธุรกิจค้าส่งทอง เกรย์ช่วยดีลให้เขาซื้อทองจากฉัน แกก็รู้นี่หว่าว่าทองจากโกลด์แอฟริกาน่ะเป็นที่ต้องการของตลาดและก็ไม่ยอมปล่อยขายให้ใครง่ายๆ เพราะอย่างนั้นฉันก็เลยหันมาลงทุนทำธุรกิจนี้ดู " ขุนเขายักไหล่ " อย่างที่เห็นกำไรดีกว่าที่คิด "  

จองกุกอ้าปากจะเถียงอะไรออกมาแต่ในเมื่อขุนเขามีข้อโต้แย้งกลับทั้งหมด เขาเองก็ไม่รู้จะเอาเรื่องทองพูดขึ้นมาอีกทำไม " เรื่องของแก! แต่ขออย่างเดียวอย่าให้มันมากเกินไป " จองกุกหันไปตวัดสายตาชิงชังใส่เกรย์ " อย่าลืมว่าเงินนั่นก็เงินฉันเหมือนกัน ถ้ามันขาดทุนฉันจะเล่นงานแก ไอ้ขุน รวมทั้งแกด้วย! "  

" แกนั่นแหละ อย่าทำพูดดีไป " เกรย์สวนกลับ " คนที่จะถูกเล่นงานน่ะคือแกต่างหาก! "  

" อะไรของแก! " 

" แกน่ะยักยอกเงินไว้เองด้วยไม่ใช่หรือไง " เกรย์ว่าเสียงเหี้ยม " ฉันดูตัวเลขที่แกส่งมาให้ไอ้ขุนมันไม่ตรงกับที่บัญชีส่งมาให้ มันหมายความว่าไง จองกุก "  

ตาโปนๆของจองกุกเบิกกว้างขึ้น กรามนูนสูงขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาคำรามกรอดใส่ทั้งขุนเขาและเกรย์ 

" นี่หมายความว่าไงวะ ไอ้ขุน -- เดี๋ยวนี้แกให้มันเป็นคนดูตัวเลขของพวกเราแล้วเหรอ " 

" พวกเราสามคนหมายถึงฉัน แก และเกรย์ ไม่ใช่แค่เราสองคนฉันกับแก จองกุก -- ใช่ ฉันให้เกรย์เป็นคนดู " ขุนเขามองจองกุกด้วยสายตาเย็นชา " แกเอาเงินของเราไปเปิดบ่อนของแก แถมยังให้ลูกค้าจ่ายค่านายหน้าให้แกเพิ่มทั้งๆที่มันควรจะเป็นของเราน่ะเหรอ จองกุก " 

" เรื่องพวกนี้ฉันอธิบายได้นะเว้ย ขุน " จองกุกหน้าซีด " ตัวเลขนั่นอ่ะ ฉันคงเบลอไปหน่อยเลยทำออกมาผิด แล้วเรื่องที่เอาเงินไปเปิดบ่อนน่ะ ก็เหมือนกับแกนั่นแหละ ก็แค่ลงทุนนิดหน่อย ส่วนค่านายหน้านั่นทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ได้วะ ฉันเองก็เป็นคนหาลูกค้ามาได้ เงินค่านายหน้าแค่นิดหน่อยทำไมให้กันไม่ได้ " 

" เราตกลงกันแล้ว จองกุก ว่าจะแบ่งเงินที่ได้จากพวกโง่นั่น ฉัน 45 แก 35 เกรย์ 20 นิ " 

" แกคิดว่าสามสิบห้าเปอร์เซนต์ที่ฉันได้ มันพอหรือไง -- แกเอาเปอร์เซนต์ของฉันกับแกไปให้มันนะเว้ย " จองกุกโวยวายลั่น " แกเป็นอะไรวะ ไอ้ขุน ตั้งแต่มันเข้ามาแกก็เชื่อมันหมด " 

" พอแล้ว! จองกุก! -- ฉันไม่ได้เชื่อใครนอกจากตัวฉันเอง! " ขุนเขาคำรามใส่ " เรื่องที่แกยักยอกเงินไป ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แต่เปอร์เซนต์ของแก ฉันจะหักเอาไปให้เกรย์ "  

" ไอ้ขุน! "  

" ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว จองกุก -- " ขุนเขาปัด จองกุกขบกรามแน่น 

" ระวังเถอะ! ไอ้ขุน แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน " จองกุกเดินออกไปก่อนจะปิดประตูกระแทกใส่  

" แกไม่ควรทำแบบนี้เลยนะ ไอ้ขุน -- เอาเปอร์เซนต์ของมันมาให้ฉันแบบนี้น่ะ " เกรย์ว่า ขุนเขายักไหล่ไม่ใส่ใจ 

" ก็แค่ลงโทษที่มันยักยอกเงินไปก็เท่านั้น ฉันไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรลับหลังฉัน และถ้าใครคิดจะหักหลังฉันๆก็จะเล่นงานมันคืนด้วยเหมือนกัน " ขุนเขาลุกขึ้นยืน " ออกไปสนุกข้างนอกกันต่อดีกว่า ฉันไม่อยากให้คุณมินรอนาน ยังไงคืนนี้ฉันก็ต้องจัดการยัยนั่นให้ได้ ผู้หญิงของลูกพี่ลูกน้องแกคนนี้น่ะถ้าฉันได้ แกว่ามันจะทำหน้ายังไง " 

เกรย์ยักไหล่ " มินโดนไอ้โซลมันทิ้งแล้ว แกจะสนใจไปทำไม " 

" ก็แค่อยากเย้ยมัน แต่ไม่คิดนะว่ามันจะทิ้งผู้หญิงคนนี้ ก็เห็นว่ามันรักหลงคนนี้มากเลยนิ " 

เกรย์ยักไหล่แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับขุนเขา ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆของมิถุนา ตัวของเธอกำลังสั่นอยู่ในกอดของโซล เขาจูบที่ผมของเธอ 

" กลับบ้านนะ มิน " 

 

 

     

****** 

 

 

 

     

" ยังหลับอยู่เหรอครับ " โซลถามป้าขิม เขามองเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง มิถุนากำลังนอนหลับเพราะพิษไข้บนเตียงของเขา มิถุนาไข้ขึ้นสูงทันทีหลังจากเหตุการณ์ที่คฤหาสน์ของขุนเขา เขาเลยพาเธอกลับมาที่คอนโดของตัวเองแทนที่จะพากลับคอนโดของมิถุนา โซลห่วงว่าใครจะเป็นคนดูแลตอนที่เธอป่วยหนัก " ไข้ยังสูงอยู่มั้ยครับ ป้าขิม "  

" ไข้ลงมาแล้วค่ะ เมื่อเช้าป้าให้กินข้าวกินยาไปแล้ว นี่ก็พึ่งจะหลับไป คุณโซลไม่เข้าไปดูหน่อยเหรอคะ " ป้าขิมถามน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาอ่อนโยนมองคนเป็นนายน้อยตัวเอง " มาแอบดูอย่างนี้สองวันแล้ว ไม่เหนื่อยเหรอคะ "  

" ไม่เหนื่อยหรอกครับ " โซลตอบเสียงเบา แววตาฉายความห่วงใยออกมาชัดเจน ทั้งๆที่ใจร่ำร้องอยากจะเข้าไปดูแลใกล้แท้ๆ แต่ก็ต้องยอมทนทรมาน " มิน เค้าเกลียดผมไปแล้วล่ะครับ ไปอยู่ใกล้ๆ จะพาลให้เธอเกลียดผมหนักกว่าเดิมเปล่าๆ "  

" ถ้ากลัวว่าคุณมินจะเกลียดกว่าเดิม ทำไมตอนแรกถึงร้ายกับเธอนักล่ะคะ " ป้าขิมถามอย่างอ่อนใจ ตั้งแต่นายน้อยตัวเองเลิกกับมิถุนาไปก็เกิดอาการเสียศูนย์ เขากลายเป็นคนพูดน้อย เอาแต่นั่งเหม่อ หงุดหงิดง่าย และก็ไม่ขี้เล่นเหมือนโซลคนที่เธอรู้จัก โซลมองสายตำหนิของป้าขิมคนเป็นพี่เลี้ยงของเขา  

" ผมก็แค่คนขี้ขลาดน่ะครับ " โซลยิ้มเศร้า " ยังไงผมฝากป้าขิมดูแลมินให้ด้วยนะครับ " 

" วันนี้ก็ไม่กลับใช่มั้ยคะ "  

" ครับ -- ถ้ามินเป็นอะไรไปโทรหาผมทันทีนะครับ "  

" คุณมินคงไม่เท่าไร แต่อีกคนล่ะคะ -- รายนั้นเอาแต่อาละวาดถามหาคุณโซลตลอดเวลาเลย "  

" ถ้ายังโวยวายอาละวาดอยู่ ป้าขิมบอกไปเลยก็ได้ครับว่าจะอยู่ที่นี่ดีๆ หรือจะให้โทรหาเจ้าสัวส่งคนมารับกลับไป" โซลพูด ท่าทางเหนื่อยใจไม่แพ้กันจากนั้นเขาก็เดินออกไป ป้าขิมถอนหายใจบางๆออกมากับสถานการณ์ของโซลตอนนี้ที่ดูเหมือนจะเจอเรื่องที่น่าจะหนักที่สุดในชีวิตของเขา 

 

'ไม่! อย่าเข้ามา' 

 

'ออกไปนะ' 

 

'ไม่!' 

 

'โซล! ช่วยฉันด้วย!' 

 

มิถุนาร้องกรี๊ดลั่น เธอลุกพรวดหอบหายใจแรงราวกับพึ่งขึ้นมาจากน้ำ เม็ดเหงื่อผุดเกาะเต็มหน้าผาก น้ำตาไหลเต็มแก้ม 

" คุณมินเป็นอะไรไปคะ " ป้าขิมรีบวิ่งเข้ามาที่เตียง มิถุนาสวมกอดอีกฝ่ายแน่นเธอร้องไห้ออกมา เธอฝันร้ายถึงเรื่องในวันนั้น 

" มินฝันร้ายค่ะ ป้าขิม "  

" โถ่ คุณมินของป้า ขวัญเอ๋ยขวัญมานะคะ " ป้าขิมลูบหัวปลอบอย่างอ่อนโยน มิถุนามองไปรอบห้องนอนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เธอจำไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงกลับมาที่นี่ได้ ทั้งๆที่เธอบอกกับตัวเองแล้วว่าจะไม่มาเหยียบที่คอนโดนี่อีกครั้งสุดท้ายที่สติยังทำงานได้ดีอยู่คือตอนที่ทั้งเธอและโซลเอาตัวรอดออกจากห้องนั้นมาได้แล้วอยู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะล้มทั้งยืน 

" เขาพามินมาที่นี่เหรอคะ ป้าขิม " เขาที่เธอหมายถึงก็โซลนั่นแหละ มิถุนาเอ่ยถามประโยคซ้ำเดิมจากเมื่อเช้าที่เธอสะลึมสะลือตื่นมาเพราะพิษไข้แล้วพบว่าตัวเองว่านอนอยู่ในห้องนอนของโซล ป้าขิมพยักหน้าและตอบให้อย่างใจดี 

" คุณมินไข้ขึ้นน่ะค่ะ คุณโซลห่วงว่าถ้าพากลับคอนโดคุณมินจะไม่มีใครดูแล เลยพามาที่นี่แทน " ป้าขิมยิ้มพลางเอามือแตะที่แก้มและหน้าผากของมิถุนาเพื่อเช็คอุณหภูมิร่างกายเธอ " ไข้ลดลงมากแล้วนะคะเนี่ย "  

" ถ้าไข้ลงแล้วก็กลับได้แล้วสิ "  

มิถุนากับป้าขิมมองไปพร้อมกันที่ประตู เดซี่ยืนกอดอกทำหน้าไม่พอใจใส่มิถุนาที่นอนอยู่บนเตียงของโซล นึกค่อนขอดมิถุนาอยู่ในใจว่ามีอะไรดีนักหนาโซลถึงยอมให้นอนบนเตียงเขาได้ ทั้งๆที่เธอมาอยู่ที่นี่ได้อาทิตย์กว่าแล้วยังไม่สามารถทำให้โซลใจอ่อนได้เลยแถมเจ้าตัวยังคอยหลบหน้าเธออีก 

" โถ่ คุณเดซี่ขา คุณมินเธอพึ่งจะฟื้นไข้เองนะคะ " ป้าขิมว่า 

" ไม่รู้ล่ะ เดซี่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้อยู่ที่นี่ รีบๆกลับไปได้แล้ว " เดซี่ทำมือไล่ 

" เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ทำแบบนี้นะคะ คุณเดซี่ " ป้าขิมดุใส่เด็กสาว " คุณคงไม่อยากให้ป้าฟ้องคุณปู่ของคุณหรอกใช่มั้ยคะ " เดซี่กัดปากแน่นกับคำขู่ของป้าขิม  

" ใครๆก็โอ๋ผู้หญิงคนนี้ ทำไมกัน! -- ถ้าโซลเลิกกับผู้หญิงคนนี้แล้วทำไมยังต้องเอาใจแม่นี่อยู่อีก " พูดจบเดซี่ก็เดินกระทืบเท้ากลับห้องตัวเองไป 

มิถุนาเลิกคิ้วสูงมองอาการหัวเสียของเด็กสาว " คุณเดซี่ไม่ใช่แฟนใหม่ของคุณโซลค่ะ " ป้าขิมเอ่ยขึ้นราวกับอ่านสิ่งที่อยู่ในใจของมิถุนาออก เธอหันมามองพี่เลี้ยงสูงวัยของโซลที่กำลังยิ้มและมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน 

" เด็กสาวคนนั้นมาอยู่กับคุณโซลชั่วคราวเพราะถูกขอร้องเอาไว้ คุณโซลเลยต้องกลายเป็นพี่เลี้ยง -- เด็กคนนั้นน่าสงสารอยู่นะคะ พ่อแม่เสียไปตั้งแต่ตอนที่ยังเล็ก คุณปู่เอาไปเลี้ยงคงตามใจกันไม่เบาเลยเป็นคนค่อนข้างเอาแต่ใจอยู่สักหน่อย นี่เห็นว่าหนีออกจากบ้านมาคุณโซลไปตามมาได้ แกก็เลยติดคุณโซลแจเลยค่ะ "  

มิถุนานั่งฟังป้าขิมพูดอย่างเงียบๆ " ป้าขิมได้ยินว่าวันนั้นคุณมินมา -- " ป้าขิมกุมมือของมิถุนาไว้ " คุณมินจะไม่เชื่อก็ได้นะคะ เรื่องของคุณโซลกับคุณเดซี่มันไม่มีอะไรไปมากกว่านั้นจริงๆค่ะ คุณโซลเธอเมามากกลับเข้าห้องไปก็หลับสนิทเลย และที่เห็นคุณเดซี่อยู่ในห้องนั้นก็เพราะห้องน้ำในห้องนอนนั้นก๊อกน้ำมันเสียน่ะค่ะ ป้าเลยให้เธอเข้าไปอาบน้ำที่ห้องนั้น " ป้าขิมมองอย่างรู้สึกผิด " ตอนคุณมินมา ป้าลงไปตามช่างให้ขึ้นมาดูน่ะค่ะ ป้าขอโทษนะคะ ถ้าป้าอยู่ด้วยก็คงอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ "  

มิถุนาเม้มปากแน่น ดวงตาแดงก่ำ เธอกำลังกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาแล้วตบมือป้าขิมเบาๆ " อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ ป้าขิม -- ถึงจะไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น ระหว่างมินกับเขาก็คงไปด้วยกันไม่ได้อยู่แล้วน่ะค่ะ " มิถุนายิ้มขณะที่นำ้ตาเม็ดโตร่วงออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอรีบเช็ดมันออกก่อนจะรีบปรับสีหน้า " ตอนนี้มินก็ดีขึ้นแล้ว มินว่ามินกลับเลยดีกว่าค่ะ ป้าขิม " มิถุนาขยับตัวลงจากเตียงก็รู้สึกร้าวไปทั้งตัว ราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง 

" อย่าพึ่งกลับเลยนะคะ อยู่ต่ออีกสักหน่อยเถอะค่ะ " ป้าขิมว่า " คุณมินยังไม่หายดีกลับไปเกิดอะไรขึ้นกับคุณมินใครจะดูแลคุณมินล่ะคะ อยู่ที่นี่ก่อนนะคะ ป้าจะช่วยดูแลคุณมินเอง "  

" ไม่เป็นไรค่ะ " มิถุนาส่ายหัว " มินเกรงใจป้าขิมค่ะ ต้องดูแลทั้งโซลและคุณเดซี่อีก อย่าให้มินทำให้ป้าขิมลำบากเลยนะคะ มินดูแลตัวเองได้ค่ะ "  

" ไม่เอาค่ะ อย่าดื้อสิคะ -- ไม่ต้องห่วงนะคะ ทั้งเรื่องของคุณเดซี่หรือว่าคุณโซล ตั้งแต่วันนั้นคุณโซลก็ไม่ได้กลับมานอนที่นี่เลยค่ะ " ป้าขิมทิ้งท้าย ก่อนจะลุกขึ้น " เดี๋ยวป้าไปทำซุปร้อนๆมาให้คุณมินทานนะคะจะได้รู้สึกดีขึ้น " พูดจบป้าขิมก็เดินออกจากห้องไป มิถุนาอ้าปากค้างน้อยๆ เธอลุกตามป้าขิมออกไปข้างนอกพอดีกับที่เดซี่เดินออกมาจากห้องนอนตัวเอง แค่เห็นชุดที่เธอใส่ก็รู้แล้วว่าเธอกำลังจะไปไหน 

" คุณเดซี่จะไปไหนคะ "  

" ไม่น่าถามเลยนะคะ ป้าขิม " เดซี่ตอบ " เดซี่คงไม่แต่งตัวแบบนี้ออกไปจ่ายตลาดหรอกค่ะ " คำพูดไม่น่ารักเท่ากับหน้าตาทำเอาคนสูงวัยส่ายหัว 

" แต่คุณโซลสั่งแล้วว่าไม่ให้คุณเดซี่ออกไปไหนมาไหนคนเดียวนี่คะ " 

" เดซี่เบื่อค่ะ! ทั้งๆที่พี่โซลควรจะมาเทคแคร์เดซี่ แต่กลับเอาแต่ทำงานแล้วก็หลบหน้ากัน แล้วก็เอาแต่สั่งให้อยู่แต่ในห้องนี้ทั้งวันทั้งคืน มันน่าเบื่อจะตาย! " เดซี่เสียงแหลมใส่ " ยิ่งมีผู้หญิงคนนี้มาอยู่ด้วย เดซี่ก็ยิ่งเบื่อค่ะ!! " มิถุนาพ่นลมฮึใส่เด็กสาวที่อายุคงยังไม่ถึงยี่สิบดี " ป้าขิมไม่ต้องรอนะคะ เดซี่กลับเช้า! " เดซี่กระแทกเสียงใส่แล้วก็เดินออกไป 

" เอาแต่ใจจริงเชียว " ป้าขิมบ่นอุบ 

 

    

*********************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

ก่อนอื่นเลย ไรท์ก็ต้องขอโทษรี้ดทุกคนด้วยนะคะที่มาอัพให้ช้า T_________T เค้าขอโทษนะตัวเอง 

ตอนนี้ก็สามารถกลับมาอัพให้อ่านได้แล้วนะคะ มาครั้งนี้เนี่ยมาดูกันนะคะว่าโซลจะจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นได้ยังไง ขุนเขาจะเล่นงานโซลได้มั้ย แล้วคนอื่นๆอีกล่ะ จะทำให้เรื่องราวเป็นยังไงต่อ จากนี้ไปโซลกับมินจะสามารถกลับมาจับมือกันอีกได้หรือเปล่า อดใจรอกันหน่อยนะคะ ^^ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตามและทุกข้อความของรี้ดที่น่ารักทุกคนเลยนะคะ << ช่วยฮีลใจได้มากจริงๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว