email-icon

หลินฮวาผู้ซึ่งจะมาเปลี่ยนคำว่าชายารองให้ทรงคุณค่ามากกว่าคำว่าชายาเอก

ชื่อตอน : ไท่จือ

คำค้น : นิยายจีนอ่านฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 373

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2563 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไท่จือ
แบบอักษร

หานห้าวตงประสานมือรอรับคำสั่งอยู่ด้านหน้า 

“ต้าหวัง ท่านอ๋องเก้า เข้าเฝ้าฝ่าบาทเรื่องชายาเอกของต้าหวัง” 

“ข้ารู้แล้ว เพียงแต่ไม่อยากใส่ใจน้องเก้าแต่เดิม ก็ ไม่ถูกจริตกับข้าอยู่แล้วเรื่องบางเรื่องแม้จะดีเพียงใดเขาก้ไม่เคยเห็นด้วย” 

“ฝ่าบาทกับต้าหวัง ถูกเลี้ยงมาโดยไทเฮาสนิทชิดเชื้อกันกว่าผู้ใดไม่แปลกที่พวกเขาย่อม รู้สึกว่าฝ่าบาทเอนเอียงมาทางต้าหวัง” 

“ข้ากับฝ่าบาท มองตารู้ใจ เรื่องที่เขาหวังดีกับข้า ข้าเข้าใจดี แต่เรื่องชายาเอกกับชายารอง ข้าก็อยากจะให้เจ้าเก้า ทูลยับยั้งสำเร็จจะดีไม่น้อย” 

“ต้าหวัง ท่านต้องเผชิญความยากลำบากมาไม่น้อยช่วงเวลานี้ ทุกคนรอบกายล้วนหวังดีอยากให้ ต้าหวังมีความสุข”เจิ้งจินเทายิ้ม 

เรือนพักรับรองของจวนอ๋อง ที่พำนักชั่วคราวของ ใต้เท้าต้วนและต้วนหลินฮวา 

“ฮองเฮาเชิญคุณหนูที่ตำหนักชิงหนิงกง”นางกำนัล ย่อตัวด้วยท่าทีนอบน้อม ต้วนเจี้ยนหลิน มอง สบตาลูกสาวตบที่ หลังมือเบาๆ  

ตำหนักชิงหนิงกง 

“ต้วยหลินฮวาถวายพระพรฮองเฮา”อิงฉานฮองเฮา มอง หลินฮวาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม 

“ลุกขึ้น เงยหน้าให้ข้ามองเจ้าชัดๆ ” หลินฮวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ  

“ข้าคิดไว้ไม่ผิด หญิงทางเหนือไม่ว่าจะเป็นหน้าตาผิวพรรณล้วน งดงามสดใส”อีกไม่นานจะแต่งเข้าจวนอ๋องระหว่างนี้ข้าจะช่วยฝึกปรือเรื่องต่างๆ ที่เจ้าต้องทำเมื่อรั้งตำแหน่งชายารอง”หลินฮวาตกตะลึงจนพูดไม่ออก 

“แต่งเข้าจวนอ๋อง” 

“ฝ่าบาท เห็นสมควรให้เจ้ารั้งตำแหน่งชายารองของท่านอ๋องแปดหรือต้าหวัง เช่นนั้นข้าจึงตามตัวเจ้า”ฮองเฮาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลินฮวาแม้จะอยากแสดงกิริยา ดุเดือดเพียงใดก็ไม่กล้า 

“เจ้า งดงามทั้งรูปร่างและหน้าตา ข้าหวังอย่างยิ่งว่าเจ้าจะเข้าใจความจริงใจของฝ่าบาท หลินฮวาพ่อเจ้าหากกลับไปที่แคว้นฉี มิพ้นต้องถูกประหารโทษฐานนำทัพพ่ายแพ้ เจ้าคงเข้าใจว่าที่ฝ่าบาททำไปทั้งหมดเพราะ เสียดายคนดีดีอย่างพ่อของเจ้า” 

หลินฮวาก้มหน้ายอมจำนน จริงอย่างฮองเฮาพูดแม้บิดาจะยอมตาย ด้วยความเป็นลูกเช่นไรจึงจะยอมให้คนเป็นพ่อต้องเผชิญความตายได้ง่ายดายเพียงนั้น 

นางกำนัลผายมือเชิญหลินฮวาก้าวขาออกจาก ตำหนักชิงหนิงกง ตอนที่เข้ามา แบกบางอย่างไว้หนักอึ้งตอนกลับออกมายิ่ง เหมือนกับถูกบางอย่างกดทับจนแทบหายใจไม่ออก 

 

 

“หลินฮวา หลินฮวา ชื่อเพราะดี เหลือเกิน”เจิ้งลี่กัง ยืน ขว้างหน้าไว้ไม่ให้หลินฉวาก้าวขาต่อไปได้ 

“ท่านเป็นใครมาขวางข้าทำไมกัน”นางกำนัลย่อตัวลงช้าๆ  

“ถวายพระพรไท่จือ”หลินฮวาย่อตัวลงบ้าง ลี่กังยิ้มกว้างเปิดเผยจริงใจ 

“ไม่ต้องคิดมากน่าอาเล็กของข้าแม้จะมีสีหน้าบึ้งตึงไปบ้างแต่ ใจดีที่สุด” 

“ใครถามกันยังไม่เคยมีใครเอ่ยปากถาม”เอามือไพล่หลังเดินวนรอบๆ ตัวหลินฮวา 

“ใบหน้างดงามวาจาเก่งกาจ อาเล็กของข้าปราบพยศม้าป่ามานักต่อนัก แต่เกรงว่ามาพบ เจ้าคงต้องโบกมือลาเป็นแน่” 

“ข้ากำลังคิดว่า ไท่จือแคว้นเว่ยกับ ต้าหวังแคว้นเว่ยใช่สายเลือดเดียวกันหรือไม่” 

“นี่เจ้า” หลินฮวาเชิดหน้ายิ้มยียวน แต่ไหนแต่ไรเรื่องต่อปากต่อคำ หลินฮวาไม่เคยยอมใครก็ถูกเลี้ยงมาแบบนักรบ โดยท่านแม่ทัพที่เป็นพ่อเพียงคนเดียว ไท่จือหนุ่มน้อย ชี้หน้าหลินฮวา 

“ฝากไว้ก่อน คอยดูถ้าเจ้าแต่งเข้าจวนอ๋องเมื่อไหร่ ข้าจะบอกอาเล็กสั่งสอนเจ้าเสียให้เข็ด” 

“ก็แล้วแต่ไท่จือ”อารมณ์ดีมาเล้กน้อยหลังจากที่ได้ระบายนับว่าไท่จือก็ทำตัวมีประโยชน์อย่างน้อยพบเขาหลินฮวาก็ลืมเรื่องทุกข์ตรม และบางอย่างที่หนักอึ้งที่กดทับอยู่ 

เรือนรับรอง 

“หลินฮวา เจ้ารู้เรื่องแล้วใช่ไหม” 

“ค่ะท่านพ่อ”ต้วยเจี้ยนหลินยิ้มบางลูบหัวลูกสาวอย่างรักใคร่ ฮ่องเต้แคว้นฉีเอ่ยปากก่อนจะออกรบ ว่าด้วยเรื่องที่เขานำทัพมารบที่กับแคว้นเว่ย หากสิ้นสุดสงครามเมื่อไหร่ ฉีก้านฮ่องเต้ขอให้ หลินฮวาถวายตัว และพร้อมจะแต่งตั้งหลินฮวาเป็นสนมเอก แม้เขาจะอ้างว่าหลินฮวายังเด็กนักแต่ฉีก้านกลับหัวเราะด้วยความขบขัน 

“บุตรีของท่าน งดงามดั่ง ดอกไม่แรกแย้มท่านยังบอกว่านางยังเด็กนัก ข้าเข้าใจดี บิดามักจะเห็นว่าลูกสาวมักเป็นเด็กอยู่เสมอ” ตอนนั้นเองที่ ต้วนเจี้ยนหลิน ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่อาจปฏิเสธ บัญชาของอ่องเต้แต่ไม่เคยปริปากบอกหลินฮวาเรื่องนี้เลย 

“พ่อรู้ดีว่าหลินฮวาของพ่อยังเด็กนัก แต่เรื่องแบบนี้ ไม่มีใครหนีพ้นอยุ่ที่ใครจะจัดการกับมันได้ดีกว่ากัน เจ้าเป็นชายารองเป็นรองเพียงสอง แต่จงจำไว้เจ้าไม่จำเป็นต้องทน ในสิ่งที่คิดว่าไม่อยากทน พ่อพร้อมที่จะพาเจ้าหนีหากเจ้าเอ่ยมาเพียงคำเดียว”หลินฮวายิ้มกว้าง มือเล็กๆ กอดรอบเอวบิดาแน่นซบหน้าลงบนอกกว้าง สุดลมหายใจเข้าลึกๆ กลัวหยาดน้ำตารินไหลให้บิดาเห็น 

“ท่านอ๋องให้ เชิญคุณหนูร่วมโต๊ะเสวยเย็นนี้” เสียงขันทีข้างกาย ของเจิ้งจินเทา ตะโกนเข้ามาข้างใน 

“บอกท่านอ๋องนาง กำลังจะไป” 

ความคิดเห็น