facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : นิยายวาย,นิยายจีนโบราณ,Yaoi,NC20+,ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 340

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2563 01:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

จวนสกุลเซียว เมืองหลวงแคว้นซาง 

พิธีแต่งงานระหว่างองครักษ์ขั้นสี่เซียวซื่ออี้กับบุตรีท่านราชครูหวังถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของทั้งสองตระกูล แขกเหรื่อมากมายต่างพากันมาร่วมอวยพร  

ในมุมลับตาคน ชายหนุ่มร่างผอมบางยืนมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าบ่าวด้วยรอยยิ้ม ในหัวย้อนคิดไปถึงเรื่องราวในอดีต  

 

สิบปีก่อนหน้า 

เด็กน้อยร่างกายอ่อนแอ นอนป่วยอยู่ลำพังในบ้านไม้ซ่อมซ่อ เฝ้ารอบิดาที่ออกไปรับจ้างเลี้ยงวัว เวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน ในที่สุดก็มองเห็นเงาร่างคนที่หน้าประตู 

"ทะ..ท่านพ่อ ในที่สุด ท่านก็กลับมา แค่กๆ" 

อู่เยว่ฉานเอ่ยได้เพียงเท่านั้น ดวงตาก็หลับลง แต่ก็ยังรับรู้ถึงสัมผัสอันอบอุ่นของบิดาได้ ข้าวต้มร้อนๆ ถูกป้อนเข้ามาในปาก เนื้อตัวถูกเช็ดพร้อมทั้งเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อย่างเบามือ 

 

ร่างเล็กหลับใหลไปอีกครั้งจนกระทั่งเช้าวันใหม่มาเยือน 

 

"เจ้าหนู ๆ" 

 

น้ำเสียงอันไม่คุ้นเคย ทำให้เยว่ฉานต้องฝืนลืมตาขึ้นมอง  

 

"ตื่นได้เสียที ให้ข้าเรียกเสียตั้งนาน" 

 

อาการป่วยทำให้เด็กน้อยตกอยู่ในความมึนงง แทบจะไม่ได้ยินว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร  

 

"เจ้ามีญาติคนอื่นอีกหรือไม่ นี่เจ้าหนูได้ยินที่ข้าพูดไหมเนี่ย" 

 

ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาพร้อมกับเสียงของคนแปลกหน้าเริ่มจะห่างออกไปทุกที 

 

"อ้าวเฮ้ย เจ้าหนูๆ เฮ้อ! บิดาก็ตาย ลูกชายก็จะยังมาตายอีก" 

 

ดวงตาเล็กเรียวปิดลงพร้อมกับประโยคสุดท้ายของมือปราบจากทางอำเภอ 

 

หลังจากวันนั้น อู่เยว่ฉานก็ได้อาศัยอยู่กับครอบครัวของมือปราบ และยังได้รับรู้สาเหตุการตายที่แท้จริงของบิดา  

 

ศพของอู่เมิ่งมีร่องรอยการถูกทุบตีอย่างรุนแรง แต่นายอำเภอกลับลงความเห็นว่าป่วยตาย ซ้ำยังสั่งให้เผาร่างทิ้งราวกับคนไร้ญาติ  

 

หลังฟังคำบอกเล่าจากปากพ่อบุญธรรม เด็กน้อยก็มีปณิธานอันแรงกล้าที่จะทวงความเป็นธรรมให้บิดาผู้ล่วงลับ เมื่อมีใจสู้ร่างกายก็เริ่มดีขึ้น 

 

ครึ่งปีต่อมา นายอำเภอผู้นั้นต้องโทษด้วยข้อหาโกงกิน และทางเมืองหลวงได้ส่งนายอำเภอคนใหม่มาประจำการแทน 

 

ข้างกำแพงที่ว่าการอำเภอ เด็กน้อยร่างผอมบางก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ หิ้วตะกร้าอาหารเดินผ่านประตูข้างเข้ามาภายใน  

 

พลั่ก! 

"โอ๊ย!" 

 

อู่เยว่ฉานถูกชนจนล้มลงไปนอนหงายกับพื้นพร้อมกับถูกร่างของเด็กอีกคนทาบทับ  

 

"เหวอ! คะ..คุณชาย! ตายแล้ว!" 

 

"บิดาเจ้าสิตาย! ยังไม่มาพยุงข้าลุกขึ้นอีกหรือ!!"  

 

บ่าวรับใช้ที่วิ่งตามมารีบเข้าไปประคองร่างของเด็กชายในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินหรูหราขึ้นจากร่างของเด็กอีกคนด้วยความรีบร้อน 

 

พอยืนได้มั่นคง เซียวซื่ออี้ก็คิดจะหันไปต่อว่าร่างเล็กที่ยังนอนอยู่ที่พื้น แต่เห็นใบหน้าของอีกคนซีดขาวราวกับศพ ทั้งยังยกมือกุมหน้าอก ก็ตกใจเป็นอย่างมาก รีบถลาเข้าไปประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นนั่ง 

"นี่เจ้า ได้ยินข้าไหม!? เป็นอะไรไป!?" 

"แฮ่ก ๆ หะ..หายใจ มะ..ไม่ออก" 

พอเห็นท่าทางไม่สู้ดีของร่างเล็กในอ้อมแขน ซื่ออี้ก็หันไปตวาดบ่าวรับใช้ "อาฮ่าว! ยังจะมัวยืนเซ่ออยู่ทำไม ไปตามหมอมาเร็ว!! " 

"ขะ..ขอรับ"  

ร่างผอมบางถูกช้อนอุ้มขึ้นพาเข้าไปยังห้องพักของที่ว่าการอย่างรีบร้อน รอเพียงไม่นาน ทั้งหมอและนายอำเภอคนใหม่พร้อมด้วยมือปราบก็มาถึง  

และนั่นนับเป็นครั้งแรกที่อู่เยว่ฉานได้พบกับเซียวซื่ออี้ 

 

ท่ามกลางงานเลี้ยง ร่างสูงโปร่งในชุดแดงมงคลกำลังสาวเท้าเข้ามาหาอู่เยว่ฉานอย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแดงขึ้นเล็กน้อยจากฤทธิ์ของสุรา  

"อาเยว่ ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาร่วมงานแต่งของข้าได้" 

ร่างผอมบางถูกสวมกอดเอาไว้แน่น  

"แค่กๆ อะ..อาซื่อ กอดแน่นไปแล้ว ขะ..ข้าหายใจไม่ออก"  

"อ่า ขออภัย ข้าดีใจไปหน่อย" เซียวซื่ออี้คลายวงแขนลง แต่ยังกอดร่างบางเอาไว้หลวมๆ พร้อมกับมองใบหน้าของสหายรักที่ไม่ได้พบกันสามปีอย่างสำรวจ "เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง เหตุใดถึงไม่ตอบจดหมายข้า ข้าเป็นห่วงเจ้ามากรู้หรือไม่?" 

เยว่ฉานยกยิ้มบางเบา ไม่คิดจะตอบคำถาม "วันนี้เป็นวันมงคลของเจ้า ให้ข้าได้ดื่มสุราอวยพรให้เจ้าสักจอกก่อนเถิด" 

"ไม่ได้!" ซื่ออี้นิ่วหน้าจ้องเข้าไปในดวงตาดำขลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ "แค่ได้เห็นเจ้ามาร่วมงาน ก็ถือว่าเป็นการอวยพรข้าแล้ว ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าต้องมาป่วยเพราะข้าอีกเป็นอันขาด!" 

ได้ยินเช่นนั้นเยว่ฉานจำต้องก้มหน้านิ่งอย่างไม่รู้จะพูดอะไร จนกระทั่งถูกลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหู  

"พวกเราไปหาที่คุยกันเงียบๆ ดีกว่า ข้ามีเรื่องมากมายอยากเล่าให้เจ้าฟัง" 

เอวบางถูกตระกองกอดราวกับสมัยที่ทั้งคู่ยังเป็นเด็ก ซื่ออี้อาจจะไม่ได้คิดอะไร แต่มันไม่ใช่กับเยว่ฉาน ใจหนึ่งก็อยากจะเอ่ยห้ามปราม แต่อีกใจก็คิดอย่างเห็นแก่ตัว 

ขอแค่ครั้งนี้เท่านั้น อาซื่อ ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ 

ความคิดเห็น