ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Intro

ปึง!

 

เสียงประตูรถปิดลงทันทีที่นายแพทย์หนุ่มเหวี่ยงขาเรียวลงจากรถ ก่อนเสียงผิวปากจะดังขึ้นเป็นจังหวะตามทางเดินบ่งบอกถึงความอารมณ์ดีของเขา วันนี้กะว่าจะดื่มสังสรรค์กับเพื่อนรักเล็กน้อยหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

 

สเวน นายแพทย์พ่วงตำแหน่งเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในอังกฤษ อีกทั้งยังมีธุรกิจสีเทาซ่อนเร้นไว้ภายใต้อาชีพสีขาวสะอาด บุคลิกภายนอกเหมือนคาสโนวาทั่วไปโดยไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าเขาคือหนึ่งในสมาชิกของแก๊งมาเฟียที่โหดเหี้ยม

 

ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาและหุ่นสูงยาวฉบับนายแบบทำให้เขาถูกจับตาจากเหล่าผู้จัดการดารานางแบบมาคอยทาบทามให้ไปให้เดินบนรันเวย์อยู่บ่อยครั้ง และมือขวาคนสนิทก็ทำหน้าที่ปฏิเสธให้ทุกครั้งเช่นกัน

 

เสียงฝีเท้าดังเดินตามจังหวะที่สเวนเป็นคนควบคุม เขากระตุกยิ้มมุมปากสาวเท้าเดินดุ่มๆไปยังห้องนั่งเล่นเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงในบ้านเพื่อนรัก ไลออนอาจจะมีสาวสวยมารอรับเซอร์ไพรส์เขาก็ได้ เมื่อคิดเช่นนั้นสองขาก็มีเรี่ยวแรงเร่งจังหวะพรวดพราดเข้าไปในทันที

 

"ไลออนเพื่อนระ... เธอ!" สเวนทำหน้าราวกับเห็นผีทั้งที่พูดยังไม่จบประโยค

 

ในขณะที่หญิงสาวอีกคนหยัดกายลุกเดินกรีดกรายเข้ามายกแขนเรียวกอดลำคอหนาพอหลวมๆต่อหน้าใบข้าวและไลออน เธอกรีดยิ้มสวยเคลือบยาพิษราวกับพวกแม่มดร้ายกาจ

 

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ฉันสวยขึ้นหรอ" นางแบบสาวยื่นใบหน้าสวยเข้าใกล้ในขณะที่ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งเงียบแล้วดันตัวเธออกห่าง

 

"ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนวะ" ใช่แล้ว เขารู้จักเธอและจำเธอได้แม่น ผู้หญิงที่เขามองว่าใจง่ายและดูแรงๆในสายตาคนอื่นคือผู้หญิงที่เขาพรากความบริสุทธิ์เธอเพียงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และยานรกที่ฉลามบอกว่ามันจะทำให้ผู้หญิงทุกคนยอมศิโรราบ

 

เพราะความคึกคะนองและความก๋ากั่นของเธอทำให้เขาต้องการเอาชนะ จนต้องใช้ยาทดลองของรุ่นน้องอย่างฉลาม ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจในตอนนั้นว่าแซนดี้คือคู่ควงของเพื่อนรัก ทว่าไลออนกลับไม่มีปฏิกิริยาห้ามปราบใดๆในคืนนั้น

 

เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเธอยื่นใบหน้าเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน มือหนาทำหน้าที่ดันหน้าผากมนของเธอให้ถอยห่างอัตโนมัติ

 

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย แต่ติดต่อไม่ได้เลยให้คุณไลออนช่วย"

 

"ใครอยากรู้" สเวนทำหน้าเซ็งเมื่อต้องมาเจออดีตคู่นอน ไม่สิ! มันเกิดจากความผิดพลาดและความประมาทของไลออน "มีอะไรรีบๆพูดมา"

 

"ฉันท้อง ...ลูกของนาย"

 

"ห๊ะ!/ห๊ะ!" ทั้งสเวนและใบข้าวอุทานเสียงหลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ในขณะที่คนพูดยังยกยิ้มราวกับเธอภูมิใจในผลงานนั้น

 

"เซอร์ไพรส์ล่ะสิ"

 

"เซอร์ไพรส์บ้าอะไรของเธอ! เธอไปท้องกับใครแล้วบอกว่าเป็นลูกฉันเนี่ย!" นายแพทย์หนุ่มเริ่มโวยวายสีหน้าเอาเรื่อง ชีวิตเพลย์บอยของเขากำลังสนุกสนาน จะให้มาหยุดชะงักด้วยกันมีลูกห้อยต่องแต่งไปด้วย เขาอยากจะบ้าตาย

 

"ฉันนอนกับนายแค่คนเดียว แล้ววันนั้นนายแตกในห้ารอบกว่าจะเช้าแถมไม่ใส่ถุงด้วย จะไม่ท้องได้ไง... คิดสิคิด"

 

"เธอนี่มันผู้หญิงประเภทไหนวะ กล้าพูดเรื่องแบบนี้ต่อบุคคลที่สามได้ไง ฉันเป็นหมอเสียหายหมด" สเวนเหลือบมองหน้าใบข้าวที่กำลังยืนฟังหน้าตาตื่น อยากจะถามว่าเด็กสาวอยู่เหมือนกันว่ามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร แต่ต้องมาประสาทเสียกับอดีตคู่นอนเสียก่อน

 

"ฉันเป็นฉันเนี่ยแหละ และเป็นนางแบบที่กำลังโด่งดัง แต่ชีวิตฉันกำลังจะพังเพราะนาย... ไอ้คุณเวร!"

 

"..." คุณพ่อกะทันหันเท้าเอวพ่นลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เทพเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตหนอ ถึงได้ส่งผู้หญิงปากร้ายมาตั้งท้องลูกของเขา

 

"นายต้องรับผิดชอบ ลูกในท้องเป็นลูกของนาย"

 

"เออๆ"

 

"เคลียร์เสร็จ ก็ไปได้แล้ว" ไลออนดูเหตุการณ์อยู่นานเอ่ยไล่อ้อมๆ มั่นใจว่าสเวนคงไม่ทอดทิ้งลูกที่กำลังจะเกิดแน่

 

"ตามกูมาฆ่าชัดๆ" นายแพทย์หนุ่มหันไปเหน็บแนมไลออน ก่อนใช้หางตามองขวางแซนดี้ที่กำลังลอยหน้าลอยตา "จะยืนอีกนานไหม"

 

"จะรับผิดแล้วหรอ" เธอแสร้งทำหน้าใสซื่อ แต่ไม่สามารถกลบเกลื่อนท่าทีดัดจริตได้แม้แต่น้อย สเวนกลอกตาตีหน้าผากเพื่อเรียกสติตัวเองสามทีพลางสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ

 

"ยัดเยียดขนาดนี้ยังมีหน้ามาถามอีก ตามมา!" เขากระแทกเสียงใส่ก่อนเดินออกไปด้วยความหงุดหงิด จะไม่ยอมให้มันจบง่ายๆแน่ ทุกอย่างจะต้องพิสูจน์ด้วยวิทยาศาสตร์เท่านั้น แค่คำพูดจากลมปากผู้หญิงคนเดียวเขาไม่มีทางไว้ใจเด็ดขาด

 

"ขอบคุณนะคะ" แซนดี้ก้มหัวให้ไลออน เกี่ยวสายกระเป๋าสะพายข้างไม่ลืมเอี้ยวตัวมาโบกมือลาใบข้าว ก่อนเดินกรีดกายตามแผ่นหลังกว้างพ่อของลูกออกไป

 

คฤหาสน์สเวน

"นั่นนายจะไปไหน" แซนดี้โพล่งถามเมื่อสเวนเดินมาส่งที่ห้องนอน แล้วตั้งท่าจะออกไป

 

"ไปแดกเหล้า อ่อ! พรุ่งนี้เธอค่อยย้ายไปอยู่ที่คอนโดอย่าคิดว่าการที่ฉันอนุญาตให้เธอมาอยู่พื้นที่ของฉัน แล้วเธอจะมีอภิสิทธิ์อะไรในตัวฉันนะ"

 

"อย่าหลงตัวนักสิที่รัก" แซนดี้บิดยิ้มอย่างเหนือกว่าพลางวางโทรศัพท์มือลงขอบเตียงแล้วเดินมาหยุดตรงหน้านายแพทย์หนุ่ม

 

"หุบปากไปเลย!" เขาออกคำสั่งอย่างหัวเสียไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนท้าท้ายอำนาจมืดเขาออกหน้าออกตาเหมือนกับเธอ

 

"ลูกอยากอยู่กับนายนะ"

 

"แต่ฉันรำคาญแม่มัน"

 

"ยอมรับแล้วหรอว่าลูกในท้องเป็นลูกนาย" แซนดี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีจริตยิ่งทำให้คนถูกถามแทบอยากระเบิดอารมณ์ในความดื้อด้านของเธอ

 

"ผลตรวจดีเอ็นเอเท่านั้นฉันถึงจะยอมรับ การที่ฉันได้เจาะไข่แดงเธอไม่จำเป็นต้องเชื่อว่านั่นเป็นลูกของฉัน"

 

"ค่ะที่รัก อย่าเผลออดใจไม่ไหวเวลาอยู่ใกล้ฉันล่ะ"

 

"ฝันไปเถอะ!" เขากระแทกเสียงทิ้งท้ายก่อนปิดประตูใส่จนสนิท

 

"ชิ~"

 

"โว้ยยย... เวรกรรมอะไรกูเนี่ย!" แซนดี้สะดุ้งตกใจเมื่อคนด้านนอกตะเบ็งเสียงลั่น ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะเดินกระแทกห่างออกไปบ่งบอกถึงความไม่สมอารมณ์ของเจ้าของบ้าน

_____________________________________

พี่เวรรรร Come back🌿

โปรดประทานน้ำใจกด Like และ comment เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับผม

 

เซฮายยย... 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกเขย่าขวัญ (เขย่าทำไม 555)

ของณัฐเทียร์

พูดคุยหรือต้องการสอบถามได้ที่ 👇

 #

 

🖋ณัฐเทียร์

 

🖋🍀แต่งนิยายครั้งแรก 28 พฤศจิกายน 2562🍀

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น