ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บุพเพอาละวาด ๑

ชื่อตอน : บุพเพอาละวาด ๑

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 951

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2563 00:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บุพเพอาละวาด ๑
แบบอักษร

 

 

ไม่นานนักหมื่นขุนก็กล่าวให้ท่านพ่อท่านแม่ฟังเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นผู้เป็นพ่อยิ้มออกก่อนจะพูดขึ้นมา

'' ข้าบอกแล้วไงพ่อขุน..ไอ้เรื่องที่เขาว่ากันมันก็เป็นเพียงการประโคมข่าวขึ้นมาเท่านั้น...น้องเจ้าไม่ได้ทำ ''

'' มันไม่ใช่แค่พ่อขุนเท่านั้น...ข้าเองก็คิด....ไม่แปลกหรอกที่ชาวบ้านจะพากันพูดเช่นนั้นก็ดูสิ่งที่พ่อทศทำไว้สิ...แต่ละเรื่อง..น่าอับอายเสียจริง..ข้าไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว..ไปที่ไหนก็อายไปถึงที่นั่น ''

ท่านแม่พูดและทำหน้าเอือมระอาเพราะตนเห็นด้วยกับลูกชาย

'' มนต์กฤษณะกาลีน่ะไม่มีใครพ้นคำสาปได้หรอกหนา...ถ้าพ่อทศผิดจริงมนต์ก็จะทำตามหน้าที่ของมันแต่ในเมื่อได้เห็นแล้วว่าพ่อทศยังสบายดีก็อย่าไปอคติกับน้องมันนักเลย..''

'' บางทีมนต์กฤษณะกาลีอาจจะได้ผล...เจ้าทศอาจจะสติฟั่นเฟือนไปแล้ว..พูดจาดูไม่เป็นผู้เป็นคน...แถมยังมีท่าทีแปลกๆอีก ''

'' ผมไม่ได้บ้านะ...คุณพูดอะไรของคุณ....''

เสียงดังมาจากข้างหลังหมื่นขุนหันไปมองก็เห็นว่าน้องชายกำลังมองมาที่ตนด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ

'' ผม?...ผมอะไร?.....''

หมื่นขุนพูดทศกันต์ก็ตอบไปด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

'' ผม..ผม..ก็คือข้าไง...ท่านพี่....''

ทศกันต์พูดตะกุกตะกักหมื่นขุนก็ชักสีหน้าดุและพูดขึ้นมาเสียงดัง

'' แล้วทำไมไม่พูดว่าข้าตั้งแต่แรก...ออเจ้าพูดภาษาอะไรของออเจ้า...''

ทศกันต์ทำหน้าบึ้งตึงก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะของท่านพ่อตามมา

'' ไม่เอาน่า...พ่อขุนจะไปว่าน้องทำไมนัก...ว่าแต่พ่อทศเถอะ..หายป่วยแล้วใช่หรือไม่ถึงออกมาจากเรือนได้ ''

'' หายดีแล้วครับ..คุณลุง....ข้าปวดหัวเพียงนิดหน่อยเท่านั้น...''

'' คนอะไร..หน้าด้านหน้าทนเสียจริงๆ...''

ทศกันต์หันไปมองตามเสียงก็เห็นว่าเสียงที่เอ่ยมานั้นเป็นเสียงของคุณป้าก็หุบยิ้มลง

'' พอได้แล้วน่าออเจ้า..วันพรุ่งก็ต้องไปทำบุญไม่ใช่เหรอรีบขึ้นเรือนเถอะ ''

ทศกันต์ได้แต่เกาหัวขณะที่แยกย้ายจะเข้าเรือนนอนของตนเองเช่นเดียวกันไอ้ทองบ่าวรับใช้เห็นผู้เป็นนายทำหน้าตาบึ้งตึงก็อดเป็นห่วงไม่ได้

'' คุณท่านเป็นอะไรไปหรือขอรับ..''

ไอ้ทองว่าทศกันต์ก็ตอบไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

'' อีตาหมื่นบ้าชอบทำให้ข้าเป็นตัวตลกอยู่เรื่อย...ไม่รู้จะบ่นจะว่าข้าไปถึงไหน..เหอะ...หาว่าข้าเป็นบ้า..เป็นใครๆก็เคืองจริงมั้ยล่ะพี่? ''

'' เรียกแบบนั้นไม่ได้นะขอรับ..ถ้าใครได้ยินเข้ามีหวังได้เป็นเรื่องอีก...นี่ก็ดึกแล้วข้าว่าคุณท่านนอนได้แล้วนะขอรับ....''

'' เออพี่!!!...ข้าถามอีกอย่างสิ..ทำไมหลายๆคนถึงดูไม่ชอบข้านัก...หรือว่าข้าเคยทำอะไรไม่ดีกับพวกเขาไว้งั้นเหรอ ''

'' คุณท่านจำไม่ได้เหรอขอรับ....''

ไอ้ทองพูดทศกันต์ก็พยักหน้าและวานให้บ่าวของเขาเล่าเรื่องที่เคยเกิดขึ้นให้ฟังคร่าวๆพอทศกันต์ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็ถึงกับถอนหายใจในทันที

'' นี่ข้าเลวขนาดนั้นเลยเหรอ...ถึงว่าทำไมใครต่อใครถึงพากันมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นแล้วข้าเคยทำร้ายพี่หรือเปล่าใ''

'' ข้าไม่ถือโทษโกรธนายท่านหรอกขอรับ...ถึงท่านจะตีข้าจนตายข้าก็ยอมได้ ''

'' พูดอะไรอย่างงั้นเล่าพี่ทอง....ข้าขอโทษพี่ทองจริงๆนะ....''

ไอ้ทองได้ยินก็ยิ้มเบาๆไม่นานนักทศกันต์ก็เข้านอนและผลอยหลับไปจนถึงช่วงสายของอีกวัน

เพียงตื่นมาเขาก็รู้สึกปวดท้องอยากจะเข้าห้องน้ำเลยเอ่ยถามบ่าวรับใช้ด้วยท่าทีเขินอาย

'' พี่ทอง...ข้าปวดท้อง...อยากเข้าห้องน้ำ...''

ทศกันต์ใช้มือกุมท้องไว้และเดินไปเดินมาอยู่ภายในห้องไอ้ทองได้ยินที่นายว่าก็เกาหัวและตอบไปด้วยสีหน้างงๆ

'' ห้องน้ำ...ห้องน้ำอะไรหรือขอรับ..''

ทศกันต์ได้ยินก็คิดหนักเพราะตนก็ไม่รู้ว่าภาษาของสมัยนั้นเรียกห้องน้ำว่าอย่างไรแต่ข้าศึกก็จวนจะบุกอยู่แล้วเลยพูดออกไปโต้งๆตามที่ตนเข้าใจ

'' ข้าปวดขี้...จะไปขี้ที่ไหน....''

ตอนนั้นทศกันต์แทบไม่กล้าสบตากับไอ้ทองเลยแต่ไอ้ทองเองก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไรแถมยังเป็นคนพาเขาไปถ่ายหนักตามที่ขอไว้จนเรียบร้อยดีทศกันต์ได้อาบน้ำชำระล้างร่างกายเป็นครั้งแรกที่ริมคลอง

อยู่ๆเขาก็คิดถึงชีวิตสมัยเด็กขึ้นมาทำเอาทศกันต์นิ่งไปและถอนหายใจออกมาเบาๆหลังจากอาบน้ำใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยดีแล้วก็มีบ่าวรับใช้อีกคนมาตามเขาไปกินข้าวทศกันต์ก็รีบเดินตามไปในทันที

พอไปถึงเห็นว่าทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเขาก็ยกมือไหว้และยิ้มให้เบาๆการกินข้าวของคนที่นี่ก็ใช้มือกันทศกันต์พยายามเลียนแบบและทำตามอย่างตั้งใจซึ่งตอนนั้นเขาเองก็หิวเต็มที่แถมอาหารก็ยังอร่อยถูกใจเขาไม่น้อย

'' ดูท่าจะถูกใจนะพ่อทศ..ปกติลุงเห็นเอ็งไม่ค่อยกินข้าวกินปลาเลย ''

'' คนอะไร...กินมูมมามเสียจริง...น่าเกลียดยิ่งนัก..ทำเหมือนกับไม่เคยกินงั้นแหล่ะ ''

'' สงสัยผีห่าซาตานจะเข้าสิงแล้วกระมั้ง...''

หมื่นขุนพูดขึ้นมาทำเอาทศกันต์ถึงกับสำลักน้ำบ่าวรับใช้ที่นั่งอยู่ข้างหลังก็รีบหยิบผ้ามาให้เช็ดในทันทีถึงทศกันต์จะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้างแต่ตนก็เข้าใจเพราะรู้ว่าตัวเองในเมื่อก่อนทำเรื่องที่ไม่ดีมามากนัก

มันก็ไม่แปลกที่จะโดนจงเกลียด จงชังได้ถึงเพียงนี้หลังจากที่กินข้าวเสร็จขณะที่จะเดินกลับเรือนนั้นพี่หมื่นก็ตามมาจากด้านหลังและพูดขึ้นมา

'' วันพรุ่งแม่ดาวเรืองจะมาที่เรือนออเจ้า..ยังไงเสียก็อาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยแม่ดาวเรืองคงจะคิดถึงเอ็งมาก ''

''แม่ดาวเรือง?....''ทศกันต์ทำหน้างงๆหมื่นขุนก็ตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

'' ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ..นี่ออเจ้าลืมคู่หมั้นคู่หมายของออเจ้าเองได้อย่างไร..''

ทศกันต์ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

'' สงสัยเป็นเพราะมนต์กฤษณะกาลีล่ะมั้ง...มันเลยทำให้ข้ายังไม่รู้ประสีประสามากนัก ''

หมื่นขุนได้ยินก็พยักหน้าและเดินเลี่ยงไปอีกทาง ทศกันต์เดินเข้าเรือนมาได้ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และบ่นพึมพำกับตัวเอง

'' พี่ทอง...ข้าถามหน่อยสิ...ข้ามีคู่หมั้นคู่หมายด้วยงั้นเหรอ ''

ไอ้ทองได้ยินก็พยักหน้าและพูดต่อ

'' มีสิขอรับ..คู่หมายของคุณท่านก็แม่หญิงดาวเรือง..เมื่อก่อนคุณท่านก็มักจะไปที่เรือนแม่หญิงบ่อยๆคุณท่านจำไม่ได้งั้นเหรอขอรับ ''

ทศกันต์ไม่ได้ตอบอะไรและเข้านอนในตอนนั้นเลย

 

 

เช้าวันต่อมาทศกันต์ตื่นเพราะได้ยินเสียงดังมาจากนอกเรือนก็รีบเดินไปดูจึงได้เห็นว่าที่ได้ยินนั้นเป็นเสียงไอ้ทองกำลังทะเลาะกับใครบางคนอยู่

'' ไม่ได้นะขอรับแม่หญิง...ตอนนี้คุณท่านยังไม่ตื่นดี...จะเข้าไปทั้งแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ....''

'' ถอยไปไอ้บ่าวโง่...มึงเป็นใครกล้ามาห้ามกูหรือ...กูจะเข้าไปดูว่าคุณพี่เป็นยังไงบ้าง ''

'' มีอะไรกัน....เสียงดังจนข้าตื่น....''

ทศกันต์ว่าทั้งสองก็หันกลับมามองด้วยสายตาเดียวกันไอ้ทองเห็นนายมันเข้าก็รีบคลุกเข่าคลานเข้ามาหา

'' ก็แม่หญิงน่ะสิครับ...ดื้อดึงจะเข้าไปในเรือนให้ได้ข้าขอโทษด้วยที่ทำให้เสียงดังจนรบกวนเวลานอนของท่าน ''

'' คุณพี่!!!!!...ไม่ได้เจอกันตั้งนาน..ข้าน่ะคิดถึงคุณพี่จริงๆนะเจ้าคะ..''

แม่ดาวเรืองแสยะยิ้มทศกันต์ได้ยินก็คิ้วขมวดก่อนจะนึกได้เลยตอบไปเสียงนิ่งๆ

'' แล้วแม่ดาวเรืองมีอะไรถึงมาหาข้าแต่เช้า...''

ทันทีที่ทศกันต์พูดแม่ดาวเรืองก็เดินเข้ามาคล้องแขนและส่งเสียงอ้อนแทบจะในทันทีถึงจะว่าหญิงในสมัยนั้นไม่ทำกริยาเช่นนี้แต่คงเอามาเปรียบเทียบกับเรือนนี้ไม่ได้แล้วพอเดินเข้ามาในเรือนทศกันต์ก็โดนจู่โจมแทบจะล้มหัวคะมำ

แม่ดาวเรืองถอดสไบออกทำเอาได้เห็นเนินนมทั้งสองเต้าเต็มตาถึงทศกันต์จะเป็นเกย์แต่ก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้

'' มาสิเจ้าคะ....เรามามีความสุขกันเถอะค่ะคุณพี่....''

แม่ดาวเรืองเข้ามาใกล้ทศกันต์ตกใจใช้มือผลักจนหล่อนล้มลงไปกองกับพื้น

'' อย่ามายุ่งกับข้า...ออกไปจากเรือนข้าเดี๋ยวนี้เลย....''

'' คุณพี่...เป็นอะไรไปเจ้าคะ....ข้ามันไม่ดีตรงไหนทำไมคุณพี่ถึงได้...หรือว่าคุณพี่ปันใจให้กับใครอื่น.....''

'' ข้ายังไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น..''

 

ทศกันต์กล่าวสั้นๆแม่หญิงดาวเรืองถึงกับร่ำไห้พอสวมเสื้อผ้าเสร็จก็รีบเดินออกจากเรือนไปทำเอาไอ้ทองที่ชอบแอบดูอยู่บ่อยๆถึงกับอารมณ์ค้างไม่นานนักทศกันต์ก็เรียกไอ้ทองเข้าไปในห้องเพื่อคอยรับใช้แต่สายตาเหลือบไปเห็นท่อนเอ็นไอ้ทองที่แข็งโด่อยู่ในร่มผ้าก็อดที่จะมองไม่ได้

'' พี่แอบดูงั้นเหรอ...''

ไอ้ทองได้ยินที่นายมันว่าก็รีบใช้มือกุมเป้าไว้อย่างอายๆทศกันต์ก็ยิ้มร้ายก่อนจะว่าต่อ

'' พี่ไม่ช่วยตัวเองดูล่ะ...ปล่อยไว้แบบนี้ไม่อึดอัดแย่หรือ''ได้ทีทศกันต์ก็เข้าเรื่องเหมือนโอกาสจะเข้ามาใกล้ขึ้นทุกๆที

'' ช่วยตัวเอง....?......''

ไอ้ทองทำหน้างงๆทศกันต์ก็ไม่รอช้าใช้เท้าขยับเข้าไปเขี่ยตรงเป้าทำเอาไอ้ทองหลุดเสียงครางออกมาให้ได้ยิน

'' ไม่สิ....ที่ข้าหมายถึงคือเล่นว่าว....ทำไมพี่ไม่เล่นว่าวดูล่ะ.....''

'' ซี๊ดดด...อูยยยส์..คุณท่าน...อูยยยส์...อย่าขยับครับไอ้ทอง.....อูยยส์....ไอ้ทองเสียวเหลือเกิน....''

ไอ้ทองนั่งอย่างยากลำบากขาสั่นเกร็งไปทั้งสองข้างแค่โดนเท้าเขี่ยท่อนเอ็นก็ขึ้นเป็นลำเสียแล้ว

'' อย่าทรมานข้าเลยคุณท่าน...ปล่อยข้าเถอะขอรับ...เดี๋ยวข้าไปทำของข้าเอง....''

'' เอ็งมีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า...หรือเอ็งเป็นนายของข้างั้นหรือ ''

ทศกันต์พูดเสียงแข็งและเร่งขยับเท้าเร็วขึ้นทำเอาไอ้ทองถึงกับเกร็งสะท้าน

'' อ๊ะ....ข้า....ข้าจะไม่ไหว...ไอ้ทองจะไม่ไหวแล้วขอรับ......''

'' ไม่ไหวก็ปล่อยออกมาสิ....ข้าอยากจะรู้นักว่าน้ำของพี่มันจะเยอะได้ขนาดไหน ''

สิ้นเสียงของทศกันต์ไอ้ทองก็เกร็งตัวกระตุกพ่นน้ำว่าวออกมาหลายระรอกมีบางส่วนที่ซึมผ่านผ้าทำเอาเท้าของทศกันต์เลอะไปด้วย

'' ข้าทำเท้าของท่านเปรอะเปื้อนเสียแล้วให้ข้าทำความสะอาดให้นะขอรับ...''

ทศกันต์ไม่ได้ตอบอะไรสักพักก็หายใจขัดๆออกมาเพราะไอ้ทองใช้ลิ้นของมันเลียทำความสะอาดให้

'' อึ้กกก....อื้มมม....พอได้แล้วพี่ทอง...แค่นั้นก็น่าจะสะอาดพอแล้วล่ะ...''

ไอ้ทองทำท่าทีเหมือนจะเสียดายแต่ก็ยอมปล่อยขาของนายให้เป็นอิสระแต่โดยดี

'' พี่ไปทำความสะอาดเถอะ...ข้าเองก็อยากนอนต่ออยู่เหมือนกัน....''

ไอ้ทองลุกขึ้นน้ำว่าวก็ไหล่เปรอะพื้นหยดเป็นวงๆทศกันต์เห็นก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ทศกันต์นอนลงอีกครั้งและพูดออกมาเสียงพร่า

'' รอก่อนนะพี่ทอง...ในใจตอนนี้อยากโดนพี่เอาจะแย่..แต่ฉันอยากให้พี่เงี่ยนจนทนไม่ไหวเสียก่อนอยากจะรู้ว่าคนสมัยก่อนมันเงี่ยนแล้วจะเอามันส์ขนาดไหน..จะต้องร้องขอชีวิตเลยหรือเปล่า? ''

 

………………………………………………………

 

ความคิดเห็น