facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 내시

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 365

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2563 12:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
내시
แบบอักษร

หอหนังสือวังหลวง หนังสือมากมายก่ายกองเรียงใส่ชั้นรวมกันสวยงาม ร่างบางนั่งอ่านหนังสืออย่างเคยส่วนฮงซูก็แอบอู้อยู่ในครัวกับซามูแน่ๆ เมื่อคืนนั้นผ่านไปร่างบางก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกตินั้นคือมานั่งประจำที่หอหนังสือทุกวันส่วนสิ่งที่เปลี่ยนไปก็คงจะเป็นผู้คนรอบข้าง บางคนยินดี บางคนอิจฉาตาร้อน

“ท่านจีมิน พระอัยยิกาเรียกพบ”

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย เขานั่งจนเพลินเลยไม่รู้ว่าผู้ใดเข้ามา เมื่อได้ยินเสียงเรียกเขาก็รีบหันไปหาต้นเสียงข้ารับใช้ผู้นึงเข้ามาบอกว่าพระอัยยิกาเรียกพบ

“อืม…ข้าจะตามไป”

“วังหลัง หอซักรีดนะพะยะค่ะ”

“ใยพระอัยยิกาอยู่ที่นั้น……???”

ไม่ต้องไป!!!!!

อยู่ๆเสียงชายผู้นึงก็แทรกเข้ามา ทำเอาข้ารับใช้ผู้นั้นเลิ่กลั่กไปมาก่อนจะรีบหนีออกไป ทว่ามือหนาคว้าตัวเอาไว้แล้วกระซิบบอกไปเบาๆ

“บอกมเหสี……ว่าข้าไม่อนุญาตให้จีมินไป”

“พะ พะยะค่ะ”

.

.

.

.

ร่างสูงเดินเข้ามาหาร่างบางก่อนจะโอบกอดร่างบางเอาไว้ในอก กลิ่นหอมจากกายของขันทียังคงหอมหวานอย่างเคย มีความดึงดูดทุกครั้งที่เข้าใกล้

“พอแล้วพระองค์ กระหม่อมต้องไปหาพระอัยยิกา”

“ค่อยไปพรุ่งนี้ ข้าบอกเสด็จย่าไว้แล้ว”

“แต่เมื่อกี้…???”

“เห้อออ…ชอนซาของข้าเมื่อไหร่เจ้าจะทันคนเสียที”

“ข้ารับใช้เมื่อกี้เขาโกหกหรือ”

“อือ………เขาจะลวงเจ้าไปทำมิดีมิร้ายเสียมากกว่า ดีที่ข้ามาพอดี มิเช่นนั้นเจ้าคงเดินตามเขาออกไป”

“ใยพระมเหสีถึงไม่เลิกยุ่งกับกระหม่อม……กระหม่อมควรทำอย่างไรหรือหากทำได้กระหม่อมจะทำ”

“หากให้ข้าเดา………?”

“ข้าขอเดาว่า………เจ้างดงามกว่านางสิ่งที่ทำให้นางเลิกยุ่งกับเจ้าได้คือเจ้าต้องสวยน้อยลงกว่านี้”

“ฝ่าบาท!!!!!”

“เขินหรือ”

“หุบปากไปเลยพะยะค่ะ”

พระองค์หยอกล้อขันทีที่อยู่ในอ้อมกอด ทุกวันนี้ขันทีอยู่ในสายตาของฝ่าบาทตลอดเวลา ไม่ว่าจะย่างกายไปที่ใดจะมีฝ่าบาทอยู่ข้างๆเสมอ ตัวติดกันเสียยิ่งกว่าคู่รักที่แต่งงานกันเสียอีก

ด้วยความอ่อนน้อมของจีมิน คนในวังจึงเอ็นดูและภักดีด้วย อย่างที่ว่าถึงจะมีคนอิจฉาหากจะทำไม่ดีไม่ร้ายก็ต้องผ่านศพฝ่าบาทไปก่อน

“วันนี้เป็นอย่างไร มีสิ่งใดอย่างเล่าไหม”

“มิมีพะยะค่ะ………พระองค์ล่ะออกไปเที่ยวข้างนอกมาเป็นอย่างไรบ้าง ราษฎร์อยู่เย็นเป็นสุขหรือไม่”

“อืม… ดี”

“แต่ตอนนี้ข้าง่วง……ขอนอนหลับบนตักเจ้าได้หรือไม่”

“หมอนก็มีใยอยากหนุนตักคน”

“ตักเมียนุ่มกว่าหมอน……อยากรู้สรรพคุณหรือไม่ข้าจะเล่าให้ฟัง”

“วาจาร้ายกาจ……อย่างพระองค์ก็หาเรื่องรัดเลาะไปเรื่อย”

“ก็พูดอยู่กับแค่เจ้า……ใช่ว่าข้าจะไปพูดแนวนี้ใส่ผู้อื่นเสียหน่อย”

“ถ้ามิใช่ขันทีของข้า……ไม่มีวันได้เห็นมุมนี้หรอก”

“มุมใดรึ”

ขันทีตอกกลับด้วยสีหน้าที่หยอกล้อ เขามักจะโดนคำหยอดหวานๆแบบนี้เสมอเมื่อฝ่าบาทเห็นเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปากหลายวันมานี้ขันทีเล่นตัวเก่งมิใช่น้อย

“ข้าจะทำให้เจ้าดู……ดูไหม”

ร่างกายกำยำกำลังคืบคลานเข้าหาขันทีตัวเล็กอย่างช้าๆ สายตาเฉียบแหลมแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์จ้องมองที่เหยื่อตัวเล็ก ก่อนจะยื่นมือเข้าไปตะครุบที่เอวบางแล้วลากคนตัวเล็กเข้ามาประชิดใกล้ด้วยแขนแกร่งข้างเดียว ขันทีตัวเล็กยิ้มรับ ก่อนจะหยุดทุกอย่างตรงนั้นจนเสือร่างโตกลายเป็นแมวน้อยที่ตะครุบเหยื่อไม่ทันไปเสียได้

“พอก่อนฝ่าบาท…วันนี้พระองค์มีประชุมกับขุนนางเก็บแรงไว้เถิด”

“แรงข้าเหลือเฝือ ไม่ลองตอนนี้จะรู้รึ”

“ฝ่าบาท………ข้ามีกิจที่ต้องทำต่อพระองค์ไปเตรียมตัวขึ้นหาลือกับขุนนางเถิด”

“ขออยู่ต่ออีกนิดไม่ได้หรือ”

“มิได้พะยะค่ะ……กระหม่อมต้องไปแล้ว”

“คำสั่งฝ่าบาทนะจีมิน กล้าขัดรึ”

“พระองค์จะสั่งประหารก็ได้ แต่กระหม่อมไม่มีเวลามาเล่นด้วยแล้ว”

“นิเจ้า!!!!! บังอาจจริงๆ”

“ขันที………อย่าให้ข้ารู้ว่านางใดสอนเจ้าเมินเฉยข้าแบบนี้ ข้าจะสั่งตัดหัวให้หมดเลย”

“งั้นคืนนี้ข้าจะไปนอนที่หอขันที”

“ไม่ๆๆๆๆ…………ไม่ได้”

“โธ่~~~~~จีมิน ข้าแค่ล้อเจ้าเล่น ใยเจ้าทำหน้าดุดันแบบนั้น”

“ตัดหัวคนมิใช่เรื่องล้อเล่น”

“ขอโทษๆ ข้าผิดไปแล้ว”

“พระองค์ไปเถิด”

“ไปพร้อมกันสิ”

มือหนาคว้ามือเล็กเข้ามากุมไว้ก่อนทั้งสองจะเดินออกไปจากหอสมุด ขันทีจีมินมีกิจต้องไปที่ลานขันทีเพื่อทำการเรียนการสอนให้กับขันทีรุ่นน้องที่พึ่งเข้ามา ส่วนฝ่าบาทก็มีหาลือกับขุนนางทั้งสองฝ่ายและรับเรื่องร้องเรียนจากเมืองต่างๆ

ภายนอกฝ่าบาทเป็นผู้ที่กำยำและเด็ดเดี่ยวมีการตัดสินใจที่ฉลาดและซื่อตรง ทว่าเวลาอยู่กับขันทีมักจะงอแงบ่อยๆแต่ก็ไม่เคยละทิ้งงานบ้านเมือง

“จะละทิ้งได้อย่างไรก็ในเมื่อภรรยานั้นเข้มงวดทุกเรื่องแบบนี้ เรื่องหน้าที่นางเข้มงวดเป็นพิเศษเลยล่ะ เห้ออออออรู้หรือไม่ทุกวันนี้นางจะเป็นใหญ่กว่าข้าแล้ว”

 

Ppkk: โฮะๆ ฝ่าบาทกลัวภรรยางั้นหรือเพคะ

 

“จะว่ากลัวไหม………ข้ามิได้กลัว แต่ไม่อยากให้นางไม่สบายใจในตัวข้าอะไรที่เชื่อฟังนางได้ข้าก็จะเชื่อ อะไรที่ทำตามได้ข้าก็จะทำ”

 

Ppkk: ตำแหน่งมเหสีจะอยู่ได้นานหรือไม่

 

“นางผู้นั้นข้าไม่ขอพูดถึง หากนางยังอยากจะดำรงอยู่ในตำแหน่งที่ทรงเกียรติ์นี้ข้าก็หวังว่านางจำทำหน้าที่มเหสีที่ดีของเหล่านางในวังและประชาชน”

 

Ppkk: พระองค์ไม่คิดอยากจะเปลี่ยนมเหสีหรือ……

 

“หมายถึงแต่งตั้งจีมินเป็นมเหสีหนะหรือ หากข้าอยากทำข้าก็ทำมิได้ ข้าคงต้องพลิกแผ่นดินทั้งแผ่นดินเพื่อให้คนทั้งแผ่นดินเข้าใจข้า ข้อนี้จีมินรู้ดีและเขาก็น้อมรับมัน”

 

Ppkk: อืม……?? จะรักกันไปได้นานแค่ไหน

 

“สำหรับข้า ก็คงจะตายจากกันไป แต่สำหรับเขาข้ามิรู้”

 

Ppkk: หากวันนึงเขาทิ้งพระองค์ไปหละ

 

“เจ้าเชื่อข้าหรือไหมท่านนักเล่านิทาน…………ว่าเขาจะไม่มีวันทิ้งข้าไปไหน”

 

Ppkk: 😳

.

.

.

.

.

.

Ppkk: ขันทีท่านยังมีเรื่องค้างคาหรือไม่

 

“ไม่แล้ว ข้าว่าตอนนี้เป็นเวลาที่มีความสุขแล้ว เจ้ายังคิดว่าขันทีที่รักติดค้างอะไรหรือ”

 

Ppkk: เปล่าๆ ข้าอยากถามว่าการที่มีมเหสีกายอนดำรงตำแหน่งอยู่ท่านลำบากใจหรือไม่

 

“สำหรับข้า ข้าไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น ข้าเป็นเพียงขันทีธรรมดาที่ได้ความเมตตาจากฝ่าบาทแค่นี้ข้าก็ซึ้งมากพอแล้ว ข้าอยู่เพราะข้ารักฝ่าบาทไม่ได้อยู่เพื่อช่วงชิงอะไรจากใคร”

 

Ppkk: “เขาไม่มีวันทิ้งข้าไปไหนแน่นอน” ฝ่าบาทกล่าวไว้ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงแท้

 

“เขาบอกแบบนั้นหรือ……… งั้นฝากไปกระซิบเขาทีว่าถึงพระองค์จะวาจาเจ้าชู้ข้าก็เชื่อพระองค์ว่าจะไม่ไปพูดกับใคร”

 

Ppkk: ฮ่าๆ ข้าจะบอกฝ่าบาทให้ ท่านขันทีมีอะไรจะบอกคนอ่านไหม

 

“ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน เรื่องราวของขันทีที่รักคงจะไม่ได้บรรยายไหลลื่นและสนุกอย่างที่หวังไว้ หากมีเรื่องต่อไปข้าเดาว่าppkkจะพัฒนาขึ้นกว่านี้ เรื่องนี้เปิดบรรยายมิได้หวังคนหมู่มากเข้ามาแต่เพียงข้ารู้ว่ามีคนเข้ามาหนึ่งคนข้าก็ซึ้งนํ้าใจมากแล้ว ทุกผู้อ่านล้วนมีค่าเสมอ”

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน💜

안녕~~~~~~~~~~~

 

ความคิดเห็น