ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แต่งงานกันไหม

ชื่อตอน : แต่งงานกันไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2563 10:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แต่งงานกันไหม
แบบอักษร

หญิงสาวเปิดฝาครอบดู เห็นแกงเขียวหวานวางอยู่ จึงจัดการเอาออกมาอุ่น แล้วเดินไปตอกไข่เจียวอีกจาน พร้อมกับตักข้าวที่เริ่มจะเย็นแล้ว ออกมาวางบนโต๊ะ แล้วก็จัดการอาหารตรงหน้าอย่างหิวโหย

“อร่อยไหมครับ” เธอแทบจะสำลักข้าว เมื่อได้ยินคำทักทายจากผู้ชายตรงหน้า เธอมัวแต่ตั้งใจตักอาหารเข้าปาก จึงไม่ทันสังเกตว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีเขาก็โน้มหน้าลงมาจนแทบจะชนกับหน้าเธออยู่แล้ว

“เอ่อ อร่อยค่ะ” เธอเบี่ยงหน้าหนีเขาเล็กน้อย เพื่อไม่ให้มันดูน่าเกลียดมากนัก

“ขอกินด้วยได้ไหม”

“พี่ภีมยังไม่กินข้าวเช้าเหมือนกันหรือคะ”

“ครับ หิวมาก คุณย่าไปปลุกมานี่ตอนเก้าโมง ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

“แล้วทำไมไม่บอกแม่เพียง”

“พี่บอกเองว่าจะรอทานกับพร้อม แต่ไม่รู้ว่าเราจะตื่นสายขนาดนี้ แล้วมาทานข้าวก็ยังไม่ชวนกันซักคำ”

“ก็พร้อมไม่รู้ หลบก่อนค่ะ เดี๋ยวไปเจียวไข่เพิ่มให้” ด้วยความรู้สึกผิด เธอรีบลุกขึ้นเพื่อให้บริการเขาทันที

“เดี๋ยวพี่ทำเองก็ได้ค่ะ พร้อมไปตักข้าวให้พี่ก็พอ” เธอทำตามที่เขาบอก พร้อมกับหยิบน้ำเปล่ากับแก้วน้ำมาเพิ่มด้วย พอดีกับที่เขาตักไข่เจียวใส่จานใบเดียวกันกับจานไข่เจียวของเธอ แล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารอีกครั้ง โดยที่ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

พอข้าวหมดจาน เขาก็ยกน้ำขึ้นดื่ม แล้วก็นั่งมองเธอที่กำลังทานข้าวอยู่ “มองอะไรคะ อิ่มแล้ว ออกไปรอข้างนอกก็ได้ค่ะ เดี๋ยวตรงนี้พร้อมจัดการเอง” เธอหมายถึงการล้างจานเก็บโต๊ะหลังจากทานข้าวเสร็จ

“ไม่เป็นไร ค่อยออกไปพร้อมกัน พร้อมทานไปเถอะ พี่รอได้”

“เอ่อ ค่ะ”

“แล้วจะไม่ถามหน่อยหรือว่าวันนี้พี่มาทำไม”

“คุณป้าไพคงมีธุระกับแม่เพียงมั้งคะ พีภีมเลยขับรถมาให้”

“หืม ไม่คิดว่าจะเกี่ยวกับตัวเองบ้างเหรอ”

“ไม่ค่ะ คิดไม่ออกว่าเกี่ยวกันยังไง” พร้อมรักยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะเก็บจานชาม เพื่อไปล้าง โดยมีเขาคอยช่วยยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเช็ดโต๊ะจนสะอาด

“ออกไปข้างนอกกันดีกว่าค่ะ พร้อมจะเข้าสวนด้วย” เธอบอกเขาก่อนจะเดินนำออกมาข้างนอก

“อิ่มกันแล้วรึ มานั่งนี่ก่อน แม่มีเรื่องจะบอก” เพียงใจกวักมือเรียกลูกสาวให้ไปนั่งข้างๆตัวเอง

“มีอะไรหรือเปล่าคะแม่เพียง พร้อมจะเข้าสวน”

“วันนี้ไม่ต้องเข้าหรอก มาคุยธุระสำคัญกันก่อน”

“ธุระอะไรคะ” เธอถามออกไปด้วยความงุนงง ต่างจากอีกสามคนที่นั่งอมยิ้มอยู่

“เมื่อวาน พอป้ากับแม่ของเรากลับจากร้านอาหาร ก็ได้แวะไปหาหลวงตาที่วัด เพื่อหาฤกษ์แต่งงานให้พร้อมกับภีม พระท่านบอกว่า ลูกทั้งสองเป็นเนื้อคู่กันและฤกษ์ที่เหมาะแก่การออกเรือนมากที่สุดของลูกทั้งสองคือ ปลายเดือนหน้า ดังนั้นเรามีเวลาเตรียมตัวกันไม่ถึงสองเดือน วันนี้เลยมาคุยกันคร่าวๆก่อน”

“คุณป้าไพพูดจริงหรือคะแม่” พร้อมรักหันไปถามแม่เพียง เพื่อยืนยันคำพูดของอำไพ

“จริงจ๊ะ”

“ทำไมแม่ไม่ถามความคิดเห็นของพร้อมก่อน เมื่อวานพร้อมก็บอกแม่ไปแล้วว่าแค่พูดเล่น พร้อมยังไม่พร้อมแต่งค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” พร้อมรักลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป โดยไม่สนใจบุคคลทั้งสามที่มองตามแม้แต่นิด เธอรู้ว่าการกระทำแบบนี้มันดูไม่น่ารัก แต่เธอก็อยากให้แม่ถามความเห็นของเธอหน่อย คิดแล้วก็พาลน้อยใจ

“ผมขอไปคุยกับน้องหน่อยนะครับ” พีรภพขออนุญาตผู้ใหญ่ทั้งสองท่านก่อนจะเดินออกไป

“พร้อมรัก พร้อมรอพี่ก่อนครับ” เขาตะโกนเรียกหญิงสาวที่กำลังสตาร์ทรถจักรยานยนต์

“มีอะไรคะ” หญิงสาวถามเสียงห้วน

“พร้อมจะไปไหน ขอพี่ไปด้วยคน”

“เข้าสวนค่ะ ไม่ต้องตามไปหรอกค่ะ พร้อมอยากอยู่คนเดียว”

“ไปกันเลยครับ” เขาขึ้นซ้อนท้ายเธอ แล้วบอกให้เธออกรถ โดยไม่สนคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอเลย ในเมื่อห้ามเขาไม่ได้ เธอจึงบิดคันเร่งทันที จนเขาผงะเล็กน้อย ก่อนจะคว้าเอวเธอไว้

“เอามือออกด้วยค่ะ” เธอตะโกนบอกเขาในขณะที่กำลังขับรถ

“ว่ายังไงนะครับ”เขายื่นหน้าจนแก้มเกือบจะติดกับเธอ

“เอามือออกจากเอวพร้อมค่ะ แล้วก็ขยับหน้าออกไปด้วย” พร้อมรักตะโกนบอกอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขาทำตามที่เธอบอกทุกอย่าง

พอรถจอดลงบริเวณทางเข้าสวน เธอก็ดับเครื่อง เอาขาตั้งลงแล้วเดินหนีเขาทันที

“เดี๋ยวครับพร้อม” เขาคว้าแขนเธอไว้ พอสบตากัน เขาก็รีบปล่อยมือทันที “พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องการแต่งงานของเรา”

“พี่ภีมยอมหรือคะ เราเพิ่งรู้จักกันเองนะ ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอกันเลย พี่แน่ใจได้ยังไงว่าเราจะใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันได้จนแก่เฒ่า” ไม่ใช่เราเพิ่งรู้จักกัน แต่เขาเพิ่งรู้จักเธอต่างหาก ถ้าหากวันหนึ่งเขารู้ความจริงบางอย่างขึ้นมา เขายังอยากจะแต่งงานกับเธออยู่อีกไหม

 “ใจเย็นครับ ใจเย็นก่อน ไม่ใช่ว่าพี่จะยอมหรือไม่ยอม แต่พี่ต้องแต่ง และต้องแต่งกับพร้อมเท่านั้น”

“ขอเหตุผลด้วยค่ะ”

“ย่าพี่ไม่ค่อยสบาย ท่านอยากเห็นพี่เป็นฝั่งเป็นฝา และพี่คิดว่าพร้อมกับพี่น่าจะเข้ากันได้ดี ที่สำคัญผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็เห็นด้วย ตัวพี่ไม่มีปัญหาอะไรที่จะแต่งกับพร้อม”

“อ๋อ พี่กำลังจะบอกว่า พร้อมคือตัวปัญหาหรือคะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น เอาแบบนี้ดีไหม ในระยะเวลาหนึ่งปี ถ้าเราเข้ากันไม่ได้ อยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข เราค่อยหย่ากัน ในระหว่างนี้พี่จะไม่แตะต้องพร้อมเด็ดขาด ตกลงไหม” เขาพูดง่าย ถ้าถึงวันนั้นเขาไม่คิดว่าเธอจะเสียใจบ้างเลยรึที่ต้องหย่ากัน ดังนั้น...

“ไม่คะ แต่งแล้วพร้อมก็ไม่อยากหย่า แต่งแล้วก็แต่ง ทำไมต้องวุ่นวายหาเรื่องหย่าอีก” พีรภพขมวดคิ้วหมุน ไม่เข้าใจตรรกะความคิดของพร้อมรัก แต่ก็ดีซะอีก เขาก็ไม่อยากหย่าเหมือนกัน

“ถ้าพร้อมไม่อยากหย่า พี่ก็ไม่หย่าครับ และสัญญาว่าภายในหนึ่งปีพี่จะทำให้พร้อมรักพี่ให้ได้” เขาพูดขึ้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่เขาช่างไม่รู้อะไรเลย

“สู้ๆค่ะ” แค่นั้น เธอพูดแค่นั้นจริงๆก่อนจะหันหลังแล้วเดินเข้าสวนฝรั่งทันที ก่อนหน้านี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แล้วจู่ๆ ก็บอกให้เขาสู้ๆในการทำให้เธอรักเขาเนี่ยนะ

“สรุปพร้อมจะแต่งกับพี่ใช่ไหม” เขาตะโกนถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ตามนั้นค่ะ แล้วก็ตามสัญญาเมื่อครู่ด้วย” เชฟหนุ่มยิ้มเล็กน้อย ที่จริงอยากยิ้มมากกว่านี้แหละ แต่กลัวเธอจะหาว่าเขาบ้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว