ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 964

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2563 03:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro
แบบอักษร

 

 

ย้อนไปสมัยต้นรัตนโกสินทร์ผู้คนมากมายต่างรู้จัก'ไอ้ทศ'กันเป็นอย่างดีไอ้ทศมันเป็นลูกของขุนนางคนใหญ่คนโตชาวบ้านต่างพากันเกรงกลัวเวลาที่ไอ้ทศมาเยือนที่ตลาดก็ไม่วายมีเรื่องให้หน้าปวดหัวอยู่ทุกที

''อีแย้ม...แย่แล้วรีบพานางเดือนเข้าไปหลบในเรือนเร็ว..''

ชาวบ้านอย่างอีแย้มได้ยินเพื่อนว่าก็รีบพาลูกสาวไปหลบอยู่ในเรือนเช่นเดียวกับชาวบ้านอีกหลายๆคนที่ต่างเตลิดหนีไปคนละทิศละทางหน้าต่างทุกบานปิดตัวลงราวกลับว่าที่บริเวณนี้ไม่มีใครอาศัยอยู่ผ่านไปไม่เท่าไหร่

ไอ้ทศก็เผยรูปร่างให้ได้เห็น ผิวมันนวลผ่องรูปร่างกำยำไม่ใช่น้อย แต่วาจากลับน่ารังเกียจยิ่งนัก

''ไอ้ทองมึงเข้าไป....มึงไปจับอีเดือนมาให้กูทำเมียให้หายอยาก''

บ่าวรับใช้ต่างก็ต้องก้มหน้าก้มตารับฟังคำสั่งบุกเข้าไปในเรือนเสียงต่อสู้ขัดขืนดังให้ได้ยินแต่ไอ้ทศก็ไม่ได้สนใจ

หรือชายตามองหญิงแก่กับชายชราที่หลบอยู่ด้านในเรือนเลย

''อย่าทำอะไรอีเดือนมันเลยเจ้าค่ะ...อีเดือนมันตั้งท้องมาสามเดือนแล้ว''

เสียงร่ำไห้ของหญิงชราดังออกมาให้ได้ยินไอ้ทศก็ไม่ได้สนใจจับอีเดือนมาหอมมาฟัดต่อหน้าคนในหมู่บ้านรวมถึงผัวของนางเดือนเองด้วย

''มึงจะยืนรออะไรอยู่ล่ะไอ้ทอง..เอาเบี้ยมาให้กู''

ไอ้ทองได้ยินก็รีบส่งเบี้ยให้ก่อนที่ไอ้ทศจะโปรยเบี้ยลงกับพื้นก่อนจะเดินหายไปผู้คนต่างร้องห่มร้องไห้เพราะรู้ดีว่าเมื่อไอ้ทศมาเยี่ยมถึงเรือนต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเป็นแน่

ไอ้ทศพาหญิงท้องเข้าไปในป่าละเมาะและพยายามจะปลุกปล้ำถึงอีเดือนจะไม่ยอมทั้งผลักทั้งถีบเพื่อต่อสู้ก็ยิ่งเจ็บตัวโดนไอ้ทศซ้อมจนเลือดกบปาก

''ไอ้ทอง...มึงไปดูต้นทางไว้..หลังจากกูเอาอีนี่เสร็จมึงจะทำอะไรกับมันต่อกูก็ไม่ห้าม''

ไอ้ทองเผลอสบตากับอีเดือนก็นึกสงสารแต่ก็ต้องจำใจทำตามที่นายสั่ง

''ปล่อย..อิชั้น..เถอะ..นะ..เจ้าคะ...''

ยิ่งเอ่ยปากพูดก็ยิ่งทำให้ไอ้ทศนึกโมโหมันใช้มือข้างนึงบีบคออีเดือนเอาไว้แน่น

มืออีกข้างก็ปลดผ้าของอีเดือนออกจากตัวและลงมือข่มขืนอีเดือนจนสาแก่ใจเสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องเลือดก็ไหลออกมาตามซอกขาไอ้ทศยิ่งกระแทกก็ยิ่งติดลมออกแรงกะหน่ำรัวเอวใส่ช่องคลอดอีเดือนจนสิ้นลมหายใจไป พอไอ้ทศเห็นอีเดือนหมดสติก็ตกใจรีบผละออกและตะโกนร้องเรียกบ่าวของตน

''นายท่าน..ข้าเกรงว่าอีเดือนมันจะตายไปแล้ว...''

ตอนนั้นไอ้ทศทำอะไรไม่ถูกรีบแต่งตัวจนเรียบร้อยและสั่งให้ไอ้ทองจัดการร่างอีเดือนฝังไว้กลางป่าก่อนจะรีบกลับเรือนในช่วงหัวค่ำ

''เจ้าทศ..ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ให้ออกไปก่อเรื่องที่ไหนอีก...วันนี้มีนัดกับแม่ดาวเรืองเอ็งลืมไปแล้วหรือยังไร''

กลับมาถึงเรือนไอ้ทศก็โดนพี่หมื่นว่าเข้าแต่ตนก็ยังทำหน้าไม่พอใจใส่แถมยังต่อปากต่อคำกลับไปอีก

''อย่ามาสั่งข้า...ข้าจะไปไหนมันก็เรื่องของข้า..พี่หมื่นเอาเวลาไปทำงานบ้านงานเมืองดีกว่ามั้ย''

''นี่เอ็งหาว่าข้าไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเอ็งหรือยังไง''

ไอ้ทศไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่แสยะยิ้มเบาๆก่อนจะเดินเข้าห้องไปเท่านั้น

ผ่านไปได้ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ข่าวอีเดือนก็มาถึงหูจนได้ชาวบ้านต่างพากันพูดไปต่างๆนาๆแน่นอนว่าพ่อแม่ของอีเดือนนั้นต่างคิดและมั่นใจว่าที่อีเดือนไปตายอยู่ในป่าเป็นฝีมือของไอทศลูกชายคนเล็กของขุนนางในยุคสมัยนั้น

''ข้าว่าคนที่กระทำเรื่องเลวๆแบบนี้ได้...มันต้องเป็นไอ้ทศอย่างแน่นอน''

ท่านหมื่นว่าพ่อกับแม่ก็หันไปมองหน้ากัน

''ใจเย็นก่อนเถอะพ่อขุน..ถึงน้องมันจะร้ายไปบ้างก็จริงแต่มันคงไม่ร้ายขนาดที่ฆ่าคนได้หรอก''

ท่านหมื่นได้แต่กำหมัดเอาไว้แน่นเพื่อสงบสติอารมณ์

''ข้าเกลียดคนอย่างมันยิ่งนัก...ทั้งเห็นแก่ตัว..ทั้งเหยียบย้ำคนที่ไม่มีทางสู้...กริยาก็ไม่ได้มีความเป็นผู้ดีหลงเหลืออยู่เลย..ข้าว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นทุกอย่างต้องแย่ลงแน่ๆ''

''ข้าเห็นด้วยกับพ่อขุน..ตั้งแต่เจ้าทศอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยทำอะไรนอกจากกินกับนอนบนเรือนแถมเอาแต่เที่ยวตะเวนหาเรื่องมาให้ปวดหัวได้ทุกวัน..มันถึงเวลาแล้วนะคุณพี่..คุณพี่ลืมเรื่องสัญญาระหว่างเพื่อน..และใช้มนต์กฤษณะกาลีเพื่อพิสูจน์ทุกอย่างเถอะเจ้าค่ะ''

กลางดึกของคืนนั้นขณะที่ภายในเรือนกำลังเตรียมพิธีไอ้ทศที่นั่งอยู่ในห้องก็ได้แต่กำหมัดแน่นและเหมือนจะโมโหเป็นอย่างมาก

''ทุกอย่างมันเป็นเพราะมึง!!!...เพราะมึงคนเดียวเลยไอ้ทอง!!!!...กูบอกแล้วไงว่าให้เอาร่างอีเดือนไปซ่อน..มึงซ่อนยังไงของมึงหะ..ไอ้โง่!!!!''

ไอ้ทศใช้เท้าเหยียบที่หัวของไอ้ทองซ้ำๆและสบถออกมาหลายคำ

''มันก็แค่มนต์หลอกเด็ก.....กูไม่กลัวหรอก...ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆมึงน่ะแหล่ะที่ต้องตาย...เพราะมึงเป็นคนจับอีเดือนมาให้กู''

ไอ้ทศนั่งลงและกัดปากไว้แน่นขณะเดียวกันนั้นเสียงสวดมนต์กฤษณะกาลีก็เริ่มดังขึ้น...

ร่างกายของไอ้ทศเริ่มร้อนผ่าวเหมือนจะไหม้ไปทั้งตัว..ไอ้ทศนอนตัวเกร็งบิดไปบิดมาจนกล้ามหน้าท้องขึ้นเป็นลูกๆไอ้บุญหยิบน้ำหยิบท่ามาเช็ดเนื้อตัวผู้เป็นนายและเริ่มร้องไห้ออกมา

''กูร้อน....มึง....กูร้อนไปทั้งตัว...โอ๊ยยย....''

ไอ้ทศดิ้นทุรนทุรายข้างกายก็มีเพียงบ่าวรับใช้พยายามเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อยู่อย่างนั้นแต่เหมือนกับว่ามันจะไม่ได้ดีขึ้นสักนิดเลยอาการของไอ้ทศเริ่มแย่ลงเรื่อยๆตาเริ่มพร่ามัวเห็นเงารางๆคล้ายกับยมภูตกำลังเข้ามาพรากชีวิตของมันไป

''กูยังไม่อยากตาย...ไอ้ทอง..ฮืออ...มันจะมาเอากูไป...มันจะมาเอากูไปแล้ว....''

ไอ้ทองน้ำตาไหลพรากและตั้งสติก่อนจะบอกให้นายของตนพนมมือผ่านไปชั่วครู่เดียวไอ้ทศก็หลับตาลงไอ้ทองเองรีบลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนจะพนมมือเบาๆ

ตัดไปในยุคปัจจุบันภายในห้องเช่าเล็กๆในกรุงเทพก็กำลังมีชายคนนึงกำลังนอนช่วยตัวเองอยู่ที่เตียง กำลังเปิดดูคลิปโป๊ในมือถือมันก็เป็นหนังAVรักร่วมเพศที่กำลังเเสดงบทรักกันอย่างถึงพริกถึงขิง

''ใหญ่แท้วะ...ถ้ากูโดนไอ้นิกโกเอาแทนคงจะมันส์ดีไม่น้อย...อูยยส์แต่ใหญ่ขนาดนั้นมีหวังตูดกูฉีกพอดี''

หนุ่มนักศึกษากำลังช่วยตัวเองอย่างมันส์มือขณะที่ชักว่าวอยู่นั้นจู่ๆก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตนขึ้นมา

''ทศกันต์.... ....''

ชายหนุ่มตกใจมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครพอหันกลับมาทางเดิมก็สะดุ้งโหยงเพราะเห็นชายรูปงามมัดกล้ามเป็นรอนนั่งอยู่บนเตียง

''เอ่อ.......เอ่อ....นาย....นายเป็นใคร...''

ชายหนุ่มตั้งสติได้ก็กลืนน้ำลายเอือกใหญ่มองหนุ่มรูปงามตั้งแต่หัวไปจนถึงช่วงขา

''ตอนนี้เจ้าตายไปแล้ว....หันกลับไปมองร่างของเจ้าสิ''

ชายหนุ่มตกใจหันไปก็เห็นว่าตนเองหมดสติขณะนอนชักว่าวอยู่

''เดี๋ยวก่อนสิ...ทำไมกูถึงตายได้ประหลาดแบบนี้ล่ะวะ!!!!!....ขายขี้หน้าชะมัด!!....''

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังบ่นพึมพำกับตัวเองนั้นหนุ่มรูปงามก็เอ่ยปากพูดขึ้นมา

''เจ้าช่วยข้าที....มีคนจะเอาตัวข้าไป.....''

พูดจบภาพก็ตัดไปที่ๆไม่รู้จักเปลวไฟเริ่มผลุดขึ้นมาจากพื้นดินเงาร่างใหญ่ปรากฏออกมาให้เห็นไอ้ทศในร่างวิญญาณจับมือทศกันต์ไว้แน่น

''ช่วยข้าด้วย....ช่วยข้าที...ข้ายกร่างให้เจ้า...ทำยังไงก็ได้ให้คนพวกนั้นมองเห็นว่าข้าไม่ได้มีแต่ด้านร้ายๆ..ทำให้พวกเขาได้เห็นที...''

''เดี๋ยวสิ..แล้วคุณจะไปไหนล่ะ.....คุณไม่ไป..ด้วยกันหรอกเหรอ.....''

''ข้าไปด้วยไม่ได้....พวกมันจะเอาตัวข้าไปแล้ว''

หนุ่มรูปงามพูดจบก็เหมือนกับทุกอย่างมันมืดดับลง

ทศกันต์รู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนแสงแดดสาดส่องเข้ามาที่หน้าขณะหลับตานั้นก็ได้แต่คิดว่าตัวเองฝันเรื่องแปลกๆเข้า

''คุณท่าน!!.....คุณท่านจริงๆด้วย!!....คุณท่านยังไม่ตาย!!....''

ทศกันต์ใช้มือเกาหัวและมองไปที่เบื้องหน้าเห็นไอ้ทองเป็นครั้งแรกก็ยิ้มกริ่ม

''โหหห ใครวะเนี่ยเท่ห์จัง....กล้ามเป็นมัดๆน่าขยำซะจริงๆ..ถ้าฝันแบบนี้...ไม่ต้องตื่นเลยก็ได้นะ''

ทศกันต์บ่นกับตัวเองไอ้ทองก็ได้แต่ทำหน้างงๆและพูดอีก

''เท่ห์...?....นี่คุณท่านพูดอะไรหรือขอรับข้าฟังไม่เข้าใจ...''

ตอนนั้นทศกันต์ไม่ได้สนใจสิ่งที่ไอ้ทองพูดอีกต่อไปเพราะมองไปรอบๆตัวก็ทำหน้าเลิ่กลั่กเพราะไม่คุ้นกับที่แห่งนี้เลย

''นี่.....ที่นี่มันที่ไหนวะเนี่ย.........''

ทศกันต์ตกใจและรีบลุกขึ้นมองออกไปที่หน้าต่างขณะเดียวกันไอ้ทองก็พูดขึ้นมา

''ก็เรือนของคุณท่านไงครับ...''

ไอ้ทองพูดทศกันต์เหลือบไปเห็นกระจกก็เดินเข้าไปใกล้ก่อนจะกลืนน้ำลายเอือกใหญ่

''นะ....นี่มัน...คนที่เราเห็นตอนนั้นนิ....''

ทศกันต์ลูบตามเนื้อตามตัวไปทั่วก่อนจะยิ้มด้วยความดีใจ

''หุ่นก็แน่น...กล้ามก็เป็นมัดๆ..สเป็คเลยอ่า''

ไอ้ทองที่นั่งมองอยู่ข้างๆก็คิ้วขมวดเพราะไม่เข้าใจภาษาที่นายของตัวเองพูดไม่นานนักเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นไอ้ทองก็รีบเดินไปเปิดทันที

''นายของมึงยังอยู่ดีหรือไม่...ไอ้ทอง.....''

ทศกันต์ได้ยินเสียงคนพูดก็รีบเดินออกไปดูพอหมื่นขุนเห็นว่าน้องชายยังไม่ตายก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

''ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วข้าแค่มาดูอาการเห็นว่าเจ้าไม่ค่อยสบาย''

ทศกันต์ยิ้มแก้มปริทันทีที่ได้เจอกับท่านหมื่น

''เจ้ายิ้มอะไรของเจ้า...แววตาชั่งน่าเกลียดเสียจริง''

ท่านหมื่นพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องไปขณะนั้นทศกันต์ก็ยืนบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย

''คนสมัยก่อน...มันหล่อล่ำกันดีแท้...ถ้าจะเก็บแต้มทั้งกรุงอโยธยาจะทำให้เกิดบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟคในอนาคตหรือเปล่านะ...''

ทศกันต์พูดและหัวเราะร่วนกับความคิดของตนเอง

 

………………………………………………………………………

ตอนแรกเป็นยังไงบ้างครับ ชอบกันมั้ยเอ่ย

ความคิดเห็น