email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สั่งสอน2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 440

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2563 01:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สั่งสอน2
แบบอักษร

 

“เจ้าจะเข้าเฝ้าเสด็จพ่อของเจ้าไม่ใช่รึรีบไปสิอย่าให้พ่อเจ้าต้องรอนาน”หวังหย่งเว่ยพยักหน้าแล้วเดินออกไปจากตำหนักของเสียนเฟย

“ส่วนเจ้าเหม่ยลี่เจ้านั้นควรรู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้างอย่าคิดจะทะเยอทะยานขึ้นเป็นใหญ่เจ้านั้นไม่มีคุณสมบัติที่จะได้เป็นฮองเฮาเลยสักนิด”ฮองเฮาพูดจบก็หันหลังออกไปจากตำหนัก

ตำหนักกุ้ยเฟย

“คุณหนูเมยอิง”เสียงตะโกนมาตั้งแต่ยังไม่เข้าตำหนักจิ่งฟูที่ได้ยินว่าเป็นเลยเมยอิงก็ดีใจมากรีบเดินออกไปโดยไม่สนใจสภาพร่างกายของตนเอง

“เมยอิง แม่นม”จิ่งฟูแสดงท่าทีดีใจออกมาเมื่อเจอแม่นมและเมยอิง

“คุณหนูเอ้ยกุ้ยเฟยทำไมไม่ระวังตัวเองแบนี้เพคะ”เมยอิงพูดขึ้น

“เรียกเราเหมือนเดิมเถอะเรียกกุ้ยเฟยมันดูห่างเหินยังไงไม่รู้”

“ก็ได้เจ้าค่ะคุณหนู”

“ไปพวกเราเข้าตำหนักกันเถอะ”หลังจากที่จิ่งฟูพาเมยอิงและแม่นมเข้าตำหนักก็เล่าเรื่องราวต่างๆที่ตนได้พบเจอมาตอนมาอยู่ที่วังและยังเล่าเรื่องขององค์รัชทายาทกับตนให้ทั้งคู่ฟังอีกด้วยและไม่ลืมเล่าเรื่องที่ตนโดนเหม่ยลี่ทำร้ายด้วย

“คุณหนูเจ็บตรงไหนไหมเจ้าค่ะมาให้นมดูหน่อย”แม่นมจับตัวของจิ่งฟูพลางดูตามตัวว่าได้แผลตรงไหนบ้าง

“นมเราไม่ได้เป็นอะไรแค่นี้เราไม่เจ็บหรอกนะ”จิ่งฟูตอบกลับแม่นมตกเย็นทั้งสามคนนั้งกินข้าวด้วยกันพูดคุยกันจนถึงเวลายามซวีจิ่งฟูจึงให้ทั้งคู่ไปพักผ่อนเพราะเห็นว่าเดินทางกันมาเหนื่อยๆ ระหว่างที่จิ่งฟูอาบน้ำเสร็จตนแต่งตัวเดินไปที่เตียงก็พบองค์รัชทายาทนั้งอยู่ที่เตียงของตน ตนจึงทำเป็นไม่สนใจ

“เจ้าอย่าเมินข้านะจิ่งฟู”หวังหย่งเว่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“มีอะไรกับข้าอีกขอรับองค์รัชทยาท”

“เรียกข้าว่าท่านพี่”

“ไม่ขอรับองค์รัชทายาท”

“ท่านพี่”

“องค์รัชทายาท”ทั้งคู่เถียงกันต่างไม่มีใครยอมใคร หวังหย่งเว่ยตัดความรำคาญโดยการดึงให้จิ่งล้มลงมานั้งที่ตักของตน

“นี่ท่านจะทำอะไรข้า”จิ่งฟูถามออกไปด้วยความตกใจ พยายามดิ้นออกจากองค์รัชทายาทแต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งตนดิ้นเท่าไรองค์รัชทายาทก็ยิ่งกอดตนแน่นเท่านั้น

“อมให้ข้าหน่อยสิ”หวังหย่งเว่ยพูดออกด้วยสีหน้าหื่นกระหาย

“ทะ…ท่านพูดอะไรของท่าน”

“อมมังกรให้ข้าหน่อยสิมันตื่นขึ้นมาตอนเจ้าดิ้นเจ้าต้องรับผิดชอบ”หวังหย่งเว่ยพูดออกมาตรงๆทำให้คนฟังหน้าแดงอย่างกับลูกตำลึง

“ข้าไม่ทำท่านอยากท่านก็ทำเองปล่อยข้า”จิ่งฟูดิ้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล

“ถ้าเจ้าไม่อมให้ข้า ข้าก็จะทำลูกกับเจ้าจนถึงเช้า”จิ่งฟูที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาแปลกๆหวังหย่งเว่ยที่เห็นจิ่งฟูหน้าแดงก็อดยิ้มไม่ได้ ตนนั้นมีอารมณ์ตอนที่จิ่งฟูดิ้นมันทำให้ก้นของจิ่งฟูไปถูกกับมังกรของตนพอดีจึงทำให้มังกรตื่นจาการนอนหลับ

“ข้าทำไม่เป็นถ้าท่านอยากท่านก็ไปทำกับพี่เหม่ยลี่”หวังหย่งเว่ยที่ได้ยินจิ่งฟูพูดออกมาแบบนี้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา หวังหย่งเว่ยอุ้มจิ่งฟูวางไว้ที่เตียง

“ข้าจะไปนอนที่ห้องทรงงานพรุ่งนี้ข้าจะมาทานข้าวเช้ากับเจ้าด้วย”หวังหย่งเว่ยเดินออกไปจากตำหนักด้วยความหงุดหงิด

หวังหย่งเว่ยรรู้สึกว่าทำไมตนเองหงุดหงิดขึ้นมาแปลกๆก็ไม่รู้เมื่อจิ่งฟูพูดถึงเหม่ยลี่ตนไม่อยากทะเลาะกับจิ่งฟูเพราะ อีกไม่มีกี่วันก็จะต้องออกไปทำสงครามแล้วหวังหย่งเว่ยรู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากออกไปทำสงครามเลยสักนิด

“ตงตง”หวังหย่งเว่ยตะโกนเรียกขันทีคนสนิทให้เข้ามาหาทีห้อง

“ต้องการอะไรขอรับองค์รัชทายาท”

“ข้าหงุดหงิดหาวิธีทำให้ข้าหายหงุดหงิดหน่อยสิ”ขันทีที่ได้ยินดังนั้นก็ทำหน้างงปกติหวังหย่งเว่ยจะเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่งมากไม่เคยปริปากปากพูดสักครั้งว่าตนรู้สึกยังไงแตอบแสดงของทางสีหน้าแค่นั้นแต่วันนี้ตนสังเกตเห็นตั้งแต่ที่องค์รัชทายาทเดินออกมาจากตำหนักกุ้ยเฟยก็มีท่าทางหงุดหงิดขึ้นมาตนถึงไม่ได้สนใจอะไรเพียงคิดว่าเดี๋ยวองค์รัชทยาทก็จะหายหงุดหงิดไปเอง

“ข้าว่าข้ากลับไปนอนตหนักกุ้ยเฟยดีกว่า”ยังไม่ทันที่ขันทีจะได้อ้าปากพูดอะไรออกไปองค์รัชทายาทก็พูดขึ้นมาแล้วเดินออกจากตำหนักไป ขันทีกุมขมับตนเองพร้อมกับส่ายหน้างงกับองค์รัชทายาทเมื่อกี้ยังอารมณ์ไม่ดีอยู่เลย

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ไรท์มาอัพให้แล้วนะทุกคนต้องขอโทษด้วยที่ไรท์มาอัพให้ดึกขนาดนี้

ความคิดเห็น