email-icon

0950820377 Wallet ขอบคุณสำหรับผู้สนับสนุน

ตอนที่ 193 มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

ชื่อตอน : ตอนที่ 193 มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2564 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 193 มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
แบบอักษร

ฟึบบ

 

 

 

"เอ๊ะ"

 

 

 

"หือ"

 

 

 

เทียนอวี่ที่จู่ๆก็โผล่ออกมาก็แปลกใจ กวาดตามองโดยรอบก็พบว่าที่นี่เป็นห้องพักเล็กๆ ดูราวกับโรงแรมจำพวกโลกย้อนยุคในโลกแฟนตาซี จากความจำเขาไม่เคยดูอนิเมะเรื่องนี้จึงไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับโลกนี้เสียเท่าไหร่

 

 

 

กวาดตามองไปเรื่อยและในที่สุดสายตาเขาก็หยุดลงตรงหญิงสาววัย14-16ปีที่อยู่ในสภาพเปลื่อยเปล่า ตอนนี้เธอกำลังยืนมองมาที่เขาด้วยสีหน้าช็อค ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่านแน่นอนว่าหญิงสาวด้านหน้าของเขาก็เธอว่าเป็นผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งเลย

 

 

 

"อ๊ะ นายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!!!"

 

 

 

 

เทียนอวี่ไม่ได้ตอบมือกุมคาง สายตาสำรวจเรือนร่างของอีกฝ่ายและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ผิดกับหญิงสาวตอนนี้หลังรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเปลือยกายอยู่ก็ไม่รีรอสะบัดนิ้วกลางอากาศจิ้มไปจิ้มาบนหน้าแปลกๆ ไม่นานเสื้อผ้าคลุมสีแดงพร้อมดาบที่โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า เธอที่หน้าแดงก่ำด้วยความอับอายตั้งท่าพร้อมโจมตีเขาแล้ว

 

 

 

"หืมช่องว่างมิติหรอ ไม่สิไม่มีความผันผวนของมิติเลย ที่นี่แปลกจังดูทุกอย่างถูกสร้างโดยข้อมูล..."

 

 

 

ฟุบบ

 

 

 

บางสิ่งที่แหลมคมพุ่งมาหาเทียนอวี่ด้วยความเร็ว แต่เจ้าตัวร้ายในตอนนี้กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดจึงไม่ได้สนใจเสียเท่าไหร่ ร่างกายของเขาโยกหลบโดยอัตโนมัติตามสัญชาติญาณของร่างกาย

 

 

 

เทียนอวี่เดินไปที่เตียงในขณะที่ร่างกายหลบปลายดาบที่แหลมดมได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ทำไมชายโรคจิตตรงหน้าของเธอถึงหลบการโจมตีของเธอได้หมดเลย

 

 

 

แม้จะแปลกใจแต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังไงเจ้าโรคจิตนี่ต้องตาย บังอาจลอบเข้ามามนห้องและเห็นร่างเปลือยของเธอ หญิงสาวตอนนี้ระดมโจมตีใส่เทียนอวี่อย่างเต็มกำลัง ทว่าเขาก็ยังสามาระหลบมันได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังจับนู่นจับนี่ในห้องของเธออีกด้วย ตอนนี้หญิงสาวช็อคอีกรอบ

 

 

 

"ได้ยังไง หลบได้หมดเลย ?"

 

 

 

"ทุกอย่างเป็นข้อมูลจริงๆด้วย น่าสนใจมาก นี่ระบบช่วยวิเคราะห์ดาต้าเบสของโลกใบนี้ให้ที ฉันอยากสร้างโลกแบบนี้บ้าง"

 

 

 

"[ รับทราบ ]"

 

 

 

"หน่อยไอ้โรคจิตอย่าเมินกันนะ!"

 

 

 

ตอนนี้หญิงสาวเลิกโจมตีแล้ว หลังได้รู้ว่าอีกฝ่ายสามารถหลบมันได้ทั้งหมด เธอเริ่มเกิดความกังวล และเตรียมติดต่อให้คนมาช่วยเหลือ ทว่าตอนนี้เทียนอวี่กลับมาสนใจอีกฝ่ายแล้ว

 

 

 

"โอเค ๆ"

 

 

 

"ไม่ใช่โอเคไอ้โรคจิต นายเป็นใคร เข้ามาในห้องของฉันได่ยังไงตอบมา!!"

 

 

 

"เทเลพอร์ตไง เธอก็เห็นแล้วนี่"

 

 

 

"ไม่เป็นไปไม่ได้ แล้วระบบละ ระบบรักษาความปลอดภัยละ ในเมื่อฉันยังไม่ได้อนุญาติแล้วนายเข้ามาในห้องของฉันได้ยัง ?"

 

 

 

"เอาละขอโทษทีแล้วกันที่เผลอเข้ามาได้โดยบังเอิญ ประตูอยู่ที่ไหนข้าจะออกไปแล้ว"

 

 

 

"..."

 

 

 

หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยพบใครหน้าหนาเท่ากำแพงแบบนี้มาก่อน เขาเข้าในห้องของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาติทั้งยังเห็นร่างเปลือยของเธอแล้วแต่กลับจะไปง่ายๆแบบนี้เลย ไม่อย่าบอกนะว่า...

 

 

 

"ไม่ นะ นายเป็นสโต๊คเกอร์สินะ"

 

 

 

หญิงสาวชูดาบและชี้มาทางเทียนอวี่อย่างหวดระแวง ตอนนี้เจ้าตัวร้ายไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะอีกฝ่ายดี ใครจะคิดเล่าว่าระบบจะส่งเขามาที่นี่โดยบังเอิญ แม้ข้าจะเป็นพระเจ้าแต่ทุกอย่างกลับไม่เคยง่ายเลยชีวิตหนอชีวิต

 

 

 

"เฮ้อเอาละ เจ้าจะทำเช่นไรต่อ ?"

 

 

 

"ข้า ? สำเนียงโบราณเกิน"

 

 

 

"มันติดปากเล็กน้อย สรุปเอาไง ?"

 

 

 

"ตอบคำถามฉัน!!"

 

 

 

"ทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญ น่าจะเกิดการบัคอะไรสักอย่างละมั้ง"

 

 

 

"บัคหรอ ?"

 

 

 

หญิงสาวคิดว่ามันมีความเป็นไปได้และดูจากสายตาก็ดูเหมือนว่าอีกไม่น่าจะโกหก จากนั้นเธอก็เริ่มเหล่มองอีกฝ่ายและเริ่มแปลกใจ เพราะชุดที่เขาใส่เหมือนพวกชุดจีนโบราณแสนหรูหรา หน้าตาก็เหมือนพวกคุณชายเจ้าสำอาง  จะว่าไประบบมีชุดแบบนี้ด้วยหรอเธอไม่เห็นยักจะรู้ 

 

 

 

"เอาละฉันจะเชื่อนายก็ได้ แต่ว่าเรื่องที่นาย..."

 

 

 

"อ่อเจ้าหมายถึงเรื่องร่างเปลือยของเจ้าน่ะหรือ เอาเถอะเจ้าแม้จะพึงพอแต่อย่าได้ใส่ใจนัก แม้เจ้าจะมีดีอยู่บ้างแต่ก็ยังอ่อนด้อยกว่าเหล่าหญิงสาวที่ตามจีบข้า"

 

 

 

"วะ ว่าไงนะ!"

 

 

 

หญิงสาวเดือดดาลราวประหลอดแตกใบหน้าของอีกฝ่ายในตอนนี้ราวกับยักษ์ขมูขี เธอใช้ดาบในมือโจมตีเขาหมายจะฆ่าให้ตาย เทียนอวี่จ้องมองทักษะของเธออย่างสนใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ส่ายหัวเพราะทักษะของอีกฝ่ายราวกับของเด็กเล่น

 

 

 

เขาขยับฝ่าเท้าและจับเข้าที่ข้อมือของหญิงสาวอย่างง่ายดาย การโจมตีของอีกฝ่ายหยุดลง หญิงสาวพยายามออกแรงเพื่อให้แขนของตนเองหลุดจากมือของชายโรคจิต ทว่าไม่ว่าเธอจะออกแรงมากแค่ไหนก็ไม่สามารถสะบัดมันหลุดได้

 

 

 

"ทักษะดาบของเจ้าไม่ต่างจากการเหวี่ยงไม้ไปมาของเด็กอนุบาล"

 

 

 

"ว่าไงนะ ?"

 

 

 

เทียนอวี่ยิ่งเห็นอีกฝ่ายโกรธก็รู้สึกสนุกแปลกๆ เขานำมือไปเชยคางของอีกฝ่าย หญิงสาวพยายามสะบัดหน้าหนีแต่ก็ไร้ประโยชน์ ต่อหน้าเขาเธอก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อย

 

 

 

"ปล่อยนะ ไอ้โรคจิต ช่วยด้วยมีใคร..."

 

 

 

"ถ้าเจ้ายังไม่สงบสติอารมณ์และเลิกแหกปากข้าจะจูบเจ้าแล้วนะ"

 

 

 

"ไอ้โรคจิต อุ๊บบ!!"

 

 

 

ตอนนี้หญิงสาวอึ้งไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดจริงทำจริง ไม่นานเธอก็ได้สติและพยายามต่อต้านสุดกำลัง น่าเสียดายที่มันไร้ประโยชน์ ยิ่งเธอเห็นว่าระบบป้องกันผู้เล่นไม่มีการตอบสนองต่อการกระทำอุกอาจของอีกฝ่ายความหวาดกลังเริ่มเข้าครอบงำเธออย่างรวดเร็ว

 

 

 

เห็นหยดน้ำตาไหลรินออกมาเทียนอวี่ก็รีบผละริมฝีปากออกทันที ดูเหมือนเขาจะเพลิดเพลินกับอารมณ์เกินไปนิด ไม่คิดเลยว่าโลกแห่งข้อมูลจะทำได้ดีขนาดนี้ แต่ตอนนี้เรื่องเกมคงต้องไว้ทีหลัง เขารีบใช้มือลูบหัวเพื่อปลอบอีกฝ่ายทันที

 

 

 

"โอ๋ๆ ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วไม่ต้องร้องนะ เอ้านี่ข้ามีอมยิ้มหวานมันจะช่วยให้เจ้าสงบใจได้มากขึ้น"

 

 

 

หญิงสาวที่กำลังร้องไห้ที่ควรปฏิเสธกลับรับอมยิ้มมาและลองทานไม่นานความหวานหอมของมันก็ทำให้หญิงสาวแปลกใจ เธอรีบทิ้งระยะห่าง ใช้มือปาดเช็ดน้ำตาออกและมองหน้าอีกชายด้วยความโกรธ 

 

 

 

 

จะว่าไปตอนเขาจูบเธอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึก แต่มันเป็นไปไม่ได้ข้อมูลของเกมยังไม่สามารถพัฒนาไปได้ถึงระดับนั้น! หญิงสาวรีบไล่ความคิดไร้สาระ และหยิบแท่งหินแปลกๆบางอย่างออกมาหมายจะหนีออกไปจากที่นี่ ทว่าทันทีที่เทียนอวี่ดีดนิ้วโลกทั้งหมดก็ถูกหยุดเวลานอกจากเขาและหญิงสาว

 

 

 

"จะหนีสินะ น่าเสียดาย แต่ไม่ต้องกลัวข้ามีเรื่องจะแลกเปลี่ยนกับเจ้า"

 

 

 

"..."

 

 

 

ไม่นานเขาก็พูดข้อเสนอกับอีกฝ่าย โดยข้อเสนอของเขาก็คือให้เธอเป็นไกด์นำทางและเป็นตัวทดสอบบางอย่างกับเขา เนื่องจากเทียนอวี่ไม่ได้มีข้อมูลและตัวตนอยู่ในระบบเกมเกมนี้ เพราะเขาเข้าเกมมาแบบทั้งร่างกาย จากคำบอกเล่าผ่านการจูบ เด็กสาวบอกว่าเธอสามารถรับรู้ถึงสัมผัส และกลิ่นจากตัวเขาได้

 

 

 

เขาพูดคุยกับเธอถึงข้อมูลในเกมนี้ แม้เด็กสาวจะไม่ค่อยเต็มใจและรู้สึกแปลกใจแต่ก็ยังบอกเล่าในสิ่งที่เธอพอรู้ให้เขาฟัง ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในเกมมรณะที่ไม่สามาระล็อคเอ้าท์ได้ การจะออกไปจากเกมนี้มีทางเดียวคือการเคลียร์เกมในชั้นที่หนึ่งร้อย หลังจากได้ข้อมูลเบื้องต้นเขาก็เริ่มทำความเข้าใจกับมันทันที

 

 

 

"เอาละถ้าฉันช่วยนาย นายจะตอบแทนฉันยังไง ?"

 

 

 

"ฉันจะพาเธอเคลียร์เกม อันที่จริงจะให้พาเธอออกไปจากที่นี่เลยก็ได้ แต่ว่าแบบนั้นมันค่อนข้างน่าเบื่อ"

 

 

 

"ขี้คุยจริงๆ แม้นายจะดูแข็งแกร่ง แต่ปัจจุบันโลกใบนี้ผ่านมาสองเดือนแล้ว จากที่เห็นบอสชั้นหนึ่งยังเคลียร์ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

 

 

 

"อย่าเอาข้าไปเทียบกับพวกเจ้า เอาละในเมื่อเจ้าไม่เชื่อก็ตามข้าไปดูเอาเอง”

 

 

 

หญิงสาวลังเลแต่เธอก็อยากเห็นว่าอีกฝ่ายทำได้จริงอย่างที่พูดหรือไม่ เพราะถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปจิตใจของเธอก็คงพังทลายลงสักวัน ถ้าเป็นแบบนั้นสู้เธอตายๆไปเลยน่าจะยังดีกว่า

 

 

 

หลังจากตกลงกันได้เขาก็พาหญิงสาวไปยังหน้าห้องบอสชั้นหนึ่ง เธอรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายสามารถเจอห้องบอสภายในไม่กี่นาที ไม่สิแล้วไอ้การเทเลพอร์ตโดยไม่ใช้ไอเท็มวาร์ปสโตนเขามันทำได้ยังไง ตอนนี้มีข้อสงสัยเกี่ยวกับชายคนนี้เต็มไปหมดแต่เธอก็ไม่ได้ถาม

 

 

 

เทียนอวี่สำรวจหน้าประตู โดยในใจให้ระบบวิเคราะห์โครงสร้างโดยรอบไปด้วย คิดว่ายามกลับไปจะสร้างเกมส์เสมือนให้เหล่าภรรยาและลูกๆเล่นแก้เบื่อก็คงดีไมน้อยเลยทีเดียว เขายิ้มและใช้มือด้นประตู เขาเดินเข้าไปข้างในโดยไม่มีท่ามีกังวลเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

ทางหญิงสาวแม้จะยังหวาดกลัว แต่เธอก็เดินตามชายหนุ่มโรคจิตไป ไม่นานเธอก็สังเกตุเห็นบอสและเซนติเนลที่กำลังยืนรอพวกเขาอยู่ใจกลางห้องโถง

 

 

 

"เอาละจับตาดูความเก่งกาจของข้าให้ดี แล้วก็หลังจากเห็นแล้วอย่าเผลอตัวและใจหลงรักข้าละ"

 

 

 

"..."

 

 

 

หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก ประสาทแน่ๆ เจ้าโรคจิตนี่มันมั่นใจในตนเองมากไปหรือเปล่า ไหนจะความหลงตัวเองที่ไร้ขีดจำกัดนั้นอีก เอ๋ไม่นานหญิงสาวก็เบิกตากว้างเมื่อไม่เห็นอีกฝ่ายนำอาวุธออกมา เธออยากจะวิ่งเข้าไปห้ามทว่าตอนนี้บอสและเซนติเนลเริ่มสังเกตุเห็นพวกเขาแล้ว

 

 

 

"ตาย ตายแน่ ไม่น่าเชื่อเจ้าโรคจิตนี่เลยจริงๆ"

 

 

 

"ฟุฟุ เจ้านี่ช่างตื่นตูมเสียจริง"

 

 

 

เทียนอวี่ยิ้มเยาะให้อีกฝ่าย เขาย่างเท้าไปหาบอสโดยเดินผ่านเซนติเนลที่วิ่งเข้ามา เซนติเนลทั้งสามงุนงงและพยายามหันกลับไปโจมตีชายหนุ่มทว่าจู่ๆร่างกายของพวกมันก็ระเบิดออกกายเป็นเศษข้อมูล  เทียนอวี่สนใจมันเล็กน้อยก่อนจะโบกมือไปมาด้วยความเร็วสูงตรงหน้าบอส

 

 

 

หญิงสาวมองท่าทีของชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร จู่ๆก็โบกมือไปมาต่อหน้าบอสราวคนบ้า แม้จะไม่รู้ว่าเซนติเนลทั้งสามตัวตายกันได้แต่สิ่งที่ชายหนุ่มกำลังเผชิญคือบอสนะ!

 

 

 

"ทำไมบอสถึงยืนนิ่งละ ?เอ๊ะ"

 

 

 

หญิงสาวสับสนหลังเห็นหน้าจอที่มีอักษรภาษาอังกฤษโผล่ออกมา เธอจ้องมองมันอย่างไม่เข้าใจจนกระทั่งเธอเริ่มสังเกตุเห็นรอยแผลสีแดงเต็มร่างกาย แถมเกจเลือดของบอสก็หายไปแล้ว

 

 

 

"เขาทำได้ไง ?"

 

 

 

"เรื่องนี้ง่ายมาก แค่แปรสภาพร่างกายให้กลายเป็นดาบ แล้วฟันออกไปด้วยกระบวนท่าความเร็วสูง ทีนี้เธอคิดว่ายังไงข้อตกลงของพวกเรา ?"

 

 

 

"เอ~ตะ ตกลง"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว