facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ เอบี - ทะเล - บีช เด็กเอย เด็กน้อย

ชื่อตอน : บทนำ เอบี - ทะเล - บีช เด็กเอย เด็กน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2563 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ เอบี - ทะเล - บีช เด็กเอย เด็กน้อย
แบบอักษร

นิยายเรื่องนี้เป็นตอนพิเศษของซีรีส์พายุอารมณ์ (เชลยกาม + ล่ามราคะ + ตราบาปแค้น) 

ลงให้อ่านฟรีจนจบค่ะ 

ฝากเล่มขายด้วยนะคะ จุ๊บๆ 

 

  

สวัสดีค่ะ หนูชื่อบีช ชื่อจริงเด็กหญิงรัชนีกร แปลว่าพระจันทร์ หนูเป็นลูกสาวของพ่อธนาคม แม่จันทร์เจ้า หนูมีดวงตาสีดำเหมือนพ่อ แต่เส้นผมสีน้ำตาลทองหยักศกตัดสั้นเหมือนแม่ วันแรกที่เข้าเรียน พ่อกับแม่ต้องอธิบายกับคุณครูกันยกใหญ่เลยค่ะว่าหนูไม่ได้ย้อมผมมา  

แต่จะว่าไปหนูก็อยากมีตาสีทองเหมือนแม่นะ สวยดี... 

วันนี้เรียนอนุบาล 3 เป็นวันสุดท้าย หนูนั่งรอพ่อกับแม่อยู่ที่ม้านั่งข้างสวนเด็กเล่น แต่หนูไม่ได้นั่งคนเดียวหรอกนะ หนูนั่งอยู่กับเพื่อนสนิทอีกสองคน 

‘เอบี’ ชื่อจริงเด็กหญิงดาริกา เป็นเพื่อนของหนูที่แก้มป่องมาก ๆ แถมยังมีสีแดงระเรื่อ เหมือนลูกพีชสุกเลย ดาริกามีเส้นผมที่ตรงมาก ๆ สีดำสนิท ดาริกาตัดผมหน้าม้าอยู่ตลอด ก็เข้ากับแก้มป่อง ๆ ดี 

‘ทะเล’ ชื่อจริงเด็กหญิงพิศนภา คนนี้พิเศษเพราะสวยโดดเด่น ได้ถือพานในงานไหว้ครูด้วย พิศนภาผมหยิกมากเลยปล่อยยาวแล้วถักเปียเอา  

พวกเราสามสาวเลยไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย      

“นี่เอบี ทำไมเธอถึงชื่อเอบีล่ะ” 

หนูเอียงคอถามเพื่อน สงสัยมานานละ 

“ก็พ่อกับแม่เรา ‘เจอกันครั้งแรก’ ที่หน้าตึกเอบีน่ะสิ แม่บอกว่าวันนั้นฝนตก เจอกับพ่อในรถ อ้อ! พ่อบอกด้วยว่าวันนั้นสนุกมาก! พอพ่อเราเล่า แม่เรางี้ตีพ่อใหญ่ พ่อจ๋อยเลย” 

“ฮ่า ๆ พ่อเธอตลกดี”  

หนูหัวร่องอหาย คิดถึงบ้านตัวเอง พ่อของหนูก็เป็นลูกน้องของแม่เหมือนกัน 

“เราก็ชื่อบีชเพราะพ่อกับแม่เจอกันที่เกาะสวรรค์แหละ เป็นเกาะของครอบครัวเรา ไม่รู้ไปเจอกันอีท่าไหน หรือว่าแม่เรือล่ม แล้วพ่อช่วยไว้ เหมือนในละครน้า” 

หนูเอานิ้วจิ้มคาง ทำท่าคิด 

“ทำไมไม่ลองถามพ่อกับแม่ดูล่ะ” 

พิศนภาช่วยออกความเห็น 

แต่หนูส่ายหน้าไปมา 

“เคยถามแล้ว แต่แม่ไม่ยอมให้พ่อพูดต่อเลย แม่เอาแต่ตีพ่อเพี๊ยะ ๆ พ่อก็หัวเราะอย่างเดียว อ้อ วันนั้นฝนก็ตกเหมือนกัน วันที่พ่อกับแม่เราเจอกัน 'ครั้งแรก' น่ะ” 

 ดาริกาทำตาโต 

“โอ้โห บังเอิญจังเลย แล้วทะเลล่ะ พ่อกับแม่เจอกันที่ไหน ฝนตกหรือเปล่า” 

พิศนภาเอียงคอคิด 

“ตกแหละ เคยได้ยินพ่อกับแม่คุยกัน แต่ไม่รู้ว่าที่ห้องครัว หรือระเบียงกันแน่ ที่พ่อกับแม่เรา ‘เจอกัน’ ครั้งแรกน่ะนะ พอพ่อกับแม่เห็นเราเดินเข้าไปหา ก็เปลี่ยนเรื่องกันเฉยเลยอะ” 

“ว้า! เสียดายจัง อดรู้ของทะเลเลย แต่ไม่ว่าจะห้องครัวหรือระเบียงก็คงเป็นบ้านริมทะเลใช่ปะ ทะเลถึงชื่อทะเล เหมือนเอบีชื่อเอบี เราชื่อบีช ก็เพราะที่ที่พ่อกับแม่เจอกัน ‘ครั้งแรก’ เหมือนกัน” 

เด็กหญิงพิศนภากะพริบตาปริบ ๆ 

“ไม่รู้สิ อ๊ะ พ่อขา แม่ขา” 

เมื่อเห็นชลธีกับฟ้างามเดินมา พิศนภาก็ลุกจากเก้าอี้ไปกอดหอมแก้มพ่อกับแม่คนละหลายฟอด แล้วจูงมือพ่อกับแม่มาหาเพื่อน ๆ หลังจากเด็กๆ ยกมือไหว้สวัสดีผู้ใหญ่ทั้งสองคนแล้ว พิศนภาก็ยกกระเป๋าขึ้นสะพายบ่า 

“เรากลับบ้านก่อนนะ บ๊ายบาย” 

“บ๊ายบาย” 

“บ๊ายบาย” 

หนูมองตามพิศนภาคนสวยถูกพ่อกับแม่จูงมือคนละข้างไปทางหน้าประตูโรงเรียน ก็เห็นพ่อกับแม่ของหนูเดินเข้ามาพอดี สองคนนั้นเขาคุยกับพ่อแม่ของพิศนภาแป๊บเดียวก็เดินมาหาหนูกับดาริกา 

“สวัสดีค่ะลุงคม น้าจันทร์” 

“สวัสดีจ้ะเอบี” 

แม่ของหนูลูบหัวดาริกา ช่วงหลังแม่สนิทกับเพื่อนสองคนของหนูมาก ๆ เพราะสองคนนี้ไปเล่นที่บ้านหนูบ่อยตอนวันหยุดสุดสัปดาห์ 

“ปิดเทอมนี้พ่อแม่เอบีจะพาไปเที่ยวไหนจ๊ะ” 

แม่จันทร์เจ้าถามต่อ  

“ญี่ปุ่นค่ะ” 

ดาริกาตอบแบบยิ้มแป้น 

“อ๊ะ พ่อกับแม่มาพอดีเลย” 

น้าดาวเดือนกับลุงคฑาเทพส่งยิ้มให้พ่อกับแม่ของหนู น้าดาวเดือนไหว้พ่อ ลุงคฑาเทพก็ไหว้พ่อ เพราะพ่อหนูแก่กว่า แม่จันทร์เจ้าไหว้ลุงคฑาเทพ ส่วนหนูไม่รู้จะไหว้ใครแล้ว โอ๊ย หนูงงไปหมด ไหว้หมดเลยแล้วกัน 

“สวัสดีค่ะ ๆ ๆ ๆ ๆ” 

พอหนูไหว้รอบวง พวกผู้ใหญ่ก็หัวเราะกันใหญ่เลย 

“เจอกันวันเปิดเทอมนะบีช” 

ดาริกายกมือบ๊ายบายหนู 

หนูเลยสะพายกระเป๋ารอจะกลับบ้านไปเก็บของ วันนี้หนูกับพ่อแม่ก็มีแผนจะไปเที่ยวเหมือนกัน 

ที่เกาะสวรรค์ของครอบครัวเรา! 

“บ๊ายบาย... เอบี” 

  

ความคิดเห็น