ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 25

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2563 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25
แบบอักษร

 

 

บทที่ 25 

 

 

 

 

เช้าวันต่อมาที่โรงพยาบาล ไม่ใช่แค่บุหลันกับสิงหาที่ลงจากเชียงใหม่มาที่กรุงเทพทันที หลังจากโซลโทรบอกบ้านเรืองกิจเกษมทั้งบ้านพร้อมหน้าพร้อมตากันที่ห้องคนไข้ พร้อมติณณภพที่ลงมาด้วยกัน 

" พะยูนฝากความเป็นห่วงมาให้นะ มิน -- เจ้าตัวท้องใหญ่มากเดินทางนานๆไม่ค่อยจะไหวแล้ว พี่เลยให้เขาอยู่บ้านไปน่ะ " ติณณภพพูด 

" ขอบคุณพี่ติณ ฝากขอบคุณพะยูนด้วยนะคะ มินไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ " 

" จับตัวมันได้มั้ย มิน " ธันวาถามเสียงเข้ม สีหน้าดุดัน มิถุนาพยักหน้า " ตกลงว่าเป็นไอ้ปั้นจริงๆใช่มั้ย "  

" ค่ะ พี่ธัน "  

" มันอยู่ไหน พี่จะไปกระทืบมัน " ธันวาเข่นเขี้ยวหลังรู้ว่าน้องสาวถูกเพื่อนร่วมก๊วนเตะบอลในมหาลัยทำร้าย 

" ถูกตำรวจคุมตัวไปแล้วค่ะ อีกอย่างไม่ต้องถึงมือพี่ธันหรอก " มิถุนาว่า เธอกลับมาเป็นมิถุนา เรืองกิจเกษมลูกสาวคนเล็กของบ้านแล้ว " โซลจัดการเขาซะหน้าแตกยับไปเรียบร้อยแล้วล่ะ "  

" โชคดีจริงที่คุณโซลเข้าไปช่วยคุณมินได้ทัน โถ่ -- คุณมินของน้าคงกลัวมากเลยใช่มั้ยคะ " บุหลันกอดมิถุนาแนบแน่น ลูบหัวเธอด้วยความรัก " ขวัญเอ๊ยขวัญมานะคะ คุณมิน " 

" กลัวมากเลยค่ะ คุณน้า พวกนั้นน่ะมันถ่ายคลิปถ่ายทอดสดผ่านเวปใต้ดินด้วยนะ พี่ธัน พี่ติณ " มิถุนากอดกระชับบุหลันกลับ ธันวาพอได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับสบถคำหยาบออกมาต่อหน้าบุหลัน 

" แต่ทันใช่มั้ย มิน -- ไม่ได้ถูกถ่ายทอดสดออกไปใช่มั้ยครับ " ติณณภพถามสีหน้าเป็นกังวลและรู้สึกโกรธไม่น้อยเลยที่มิถุนาถูกทำร้ายแบบนี้ บ้านจิรประชาภากับบ้านเรืองกิจเกษมสนิทกันมาตั้งแต่คนรุ่นพ่อ พอถึงรุ่นของพวกเขาก็วิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก มิถุนาจึงไม่ต่างอะไรกับน้องสาวคนหนึ่งของเขา มิถุนาส่ายหน้า 

" มินคงใช้แต้มบุญสุดท้ายหมดเลยล่ะค่ะ พี่ติณ เพราะตอนที่มันลงมือน่ะกล้องยังไม่ทำงานเลยยังไม่มีการบันทึกอะไรลงไป แล้วกล้องนั่นก็ถูกคุณไคเก็บส่งให้ตำรวจเรียบร้อยแล้วค่ะ "  

ติณณภพกับธันวาพร้อมใจกันถอนหายใจอย่างโล่งอก มิถุนากวาดตามองไปรอบๆ " พ่อกับพี่สิงห์ล่ะคะ มาพร้อมกันหมดเลยไม่ใช่เหรอ "  

" คุยกับคุณโซลอยู่ที่หน้าห้องน่ะ " ติณณภพตอบ มิถุนา เธอสบตากับติณณภพหวังว่าเรื่องที่บอกว่าโซลเป็นเพื่อนเกย์ของเธอจะยังไม่แตกนะ ยังไม่ทันได้คิดไปไกลประตูห้องก็เปิดออกร่างสูงของผู้ชายทั้งสามก็เดินเข้ามา 

" พ่อ! " มิถุนาร้องกอดตุลาทันทีที่เข้ามาหาเธอที่เตียง 

" ไม่เป็นอะไรแล้วนะ มิน " ตุลากอดลูกสาวแนบกาย " ลูกปลอดภัยแล้วนะ "  

" ค่ะ พ่อ " มิถุนาร้องไห้โฮหลังตุลาพูดกับเธอ สิงหาเดินไปที่เตียงลูบหัวน้องสาว มิถุนาเงยหน้ามองพี่ชายคนโตที่ส่งยิ้มบางๆมาให้ เห็นชัดว่าเขาเองก็กำลังต่อสู้กับความกลัวกับข่าวของเธอ 

" พี่สิงห์ " มิถุนาหันไปกอดเขา 

" มันโชคดีแค่ไหนที่เมื่อคืนคนที่ทำมันไม่ใช่พี่ " สิงหาพูดกับมิถุนาพลางเช็ดน้ำตาให้คนเป็นน้อง " มินไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ย " 

มิถุนาส่ายหน้า " มินปลอดภัยดีค่ะ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน โชคดีที่โซลมาช่วยไว้ได้ทันเนอะ โซล " เธอพยักเพยิดไปทางโซลแล้วยิ้มให้ 

" ขอบคุณ คุณโซลมากเลยนะคะที่ช่วยคุณมินไว้ " บุหลันเอ่ยส่งยิ้มอ่อนโยน  

" ครับ "  

มิถุนาลอบมองโซลที่ยืนคุยกับติณณภพ ท่าทางของโซลดูต่างไปจากเมื่อวานวันนี้เขาดูสงบเยือกเย็น สีหน้าและแววตาก็นิ่งจนมิถุนาอดคิดไม่ได้ว่านี่เขากำลังแสดงให้ครอบครัวของเธอเห็นหรือเปล่าว่าเขาเป็นเพื่อนเกย์จริงๆ เอาไว้แอบแซวตอนที่ทุกคนกลับไปแล้วดีกว่า แต่โซลก็ไม่ได้อยู่ให้มิถุนาได้แซวหรือพูดให้ถูกโซลเหมือนพยายามจะหลบหน้าเธอด้วยซ้ำ วันสองวันนี้ที่มิถุนายังอยู่ที่โรงพยาบาลเธอก็ต้องคอยรับแขกอย่างกิติกรณ์กับทีมงานนิตยสารโคโค่เพลงพิณและกวีที่มาอยู่เป็นเพื่อนและคุยกับเธอนานหลายชั่วโมง รวมถึงการให้ปากคำกับตำรวจเรื่องคดี แม้แต่การมาเยี่ยมของป้าขิมที่มิถุนาแอบหวังว่าจะเจอโซลสุดท้ายเธอก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลย  

" บ้าจัง หายไปไหนของเขานะ " มิถุนาหยิบมือถือขึ้นมากดดูหน้าจอไม่มีข้อความใดปรากฏขึ้นมา ก่อนหน้านี้เธอส่งไลน์ไปหาโซลก็ไม่มีแม้แต่การตอบกลับหรือปรากฏว่าอีกฝ่ายจะเปิดอ่านข้อความของเธอเลย มิถุนาถอนหายใจบางๆออกมานั่งมองมือถืออยู่แบบนั้นราวกับภาวนาจะให้ข้อความจากคนที่เธอคิดถึงปรากฏออกมา 

" เรียบร้อยแล้วยัง มิน " สิงหาเดินเข้ามาในห้องรับกระเป๋าจากมิถุนาไปถือ 

" พี่สิงห์ เห็นเพื่อนมินบ้างมั้ยคะ " มิถุนาถามระหว่างทางจะไปสนามบิน กิติกรณ์อนุญาตให้มิถุนาลาพักร้อนได้หนึ่งอาทิตย์เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจของตัวเองแล้วค่อยกลับมาทำงานอีกครั้ง ตอนแรกมิถุนาตั้งใจจะกลับไปทำงานเลยเพราะอย่างน้อยเธอก็น่าจะได้เจอโซลบ้าง แต่เป็นเพราะตุลากับบุหลันขอร้องให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านไร่ที่เชียงใหม่ก่อนเธอจึงไม่อยากขัดใจพวกเขา เพราะเหตุการณ์ร้ายพึ่งผ่านไปได้ไม่นานนี่เอง " โซลน่ะค่ะ "  

สิงหาส่ายหัว " ไม่เห็นเลยนะ มิน " เขามองมิถุนา " มีอะไรหรือเปล่า "  

" มินเห็นเขาเงียบหายไป โทรไปก็เป็นฝากข้อความตลอด ไลน์ไปก็ไม่อ่าน ไม่รู้ว่างานยุ่งหรือเป็นอะไรเจ็บป่วยมั้ยน่ะค่ะ " สิงหายกคิ้วมองท่าทีของน้องสาวที่ดูเป็นห่วงเป็นใยโซลเพื่อนที่เธอบอกว่าเป็นเกย์มาก มิถุนาเห็นสายตาพี่ชายตัวเองก็รีบแก้ต่าง 

" มินแค่เป็นห่วงเฉยๆค่ะ โซลเขาเป็นโรคกระเพาะแล้วก็อยู่คนเดียวด้วย มินก็เลยกังวลว่าเกิดปวดกระเพาะขึ้นมาอีก อยู่ห้องคนเดียวคงไม่มีใครรู้มินก็เลย -- " มิถุนาอ้ำอึ้งสบตาพี่ชายด้วยสายตาขอร้อง " มินขอไปดูเพื่อนมินได้มั้ยคะ พี่สิงห์ -- คือมินแค่อยากให้แน่ใจน่ะค่ะว่าโซลไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ " 

" พี่ว่าเขาคงแค่งานยุ่งล่ะมั้ง เลยไม่ได้ติดต่อเรากลับมา " สิงหาบอกปัดๆ ไม่อยากให้มิถุนากลับไปยุ่งกับโซลอีก รู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่าโซลน่ะไม่ใช่เพื่อนเกย์อย่างที่มิถุนาว่า และเขาก็ดูออกว่ามินกำลังคบกับหมอนั่นอยู่ ถึงจะเป็นพี่ชายของพะยูนเมียสาวของติณณภพเพื่อนรักและเป็นคนที่ช่วยมิถุนาไว้จากไอ้เวรปฐพีนั่นก็เถอะ แต่เรื่องรอยจูบจางๆหลายรอยที่อยู่ตรงคอของมิถุนาน่ะก็ทำให้สิงหาทำใจยอมรับยากว่าโซลกับมิถุนาความสัมพันธ์มันเกินเลยอย่างที่ควรจะเป็นไปแล้ว  

" แค่แป๊บเดียวนะคะ พี่สิงห์ "  

สิงหาถอนหายใจอย่างเลี่ยงไม่ได้กับสายตาและสีหน้าของน้องสาวเขาจึงได้แต่จำใจพยักหน้ารับและพามิถุนาไปที่คอนโดของโซล  

" ท่าทางมินดูจะคุ้นเคยกับที่นี่นะ มาที่นี่บ่อยเหรอ " สิงหาแกล้งถามน้ำเสียงเรื่อยๆหลังจากเห็นมิถุนาหยิบคีย์การ์ดออกมาแตะลิฟท์เฉพาะชั้น มิถุนาทำหน้าเหวอแล้วตอบเลี่ยงๆ 

" ไม่บ่อยค่ะ พี่สิงห์ โซลแค่ให้มิถุนาเก็บไว้เผื่อฉุกเฉินเท่านั้นเอง "  

" เหรอ "  

" พี่สิงห์สงสัยอะไรคะ " มิถุนาถามสะบัดเสียง พยายามกลบเกลื่อน 

" เปล๊า! " สิงหาทำเสียงสูงพลางยักไหล่ ลิฟท์กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเมื่อมันพาพวกเขามาถึงชั้นที่เป็นส่วนของห้องโซล สิงหาจับแขนมิถุนาไว้พลางถามด้วยสีหน้าจริงจัง 

" นี่ มินแล้วถ้าเกิดเขาไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่มินคิดแต่แค่กำลังมีความสุขอยู่ มินจะทำยังไง "  

" พี่สิงห์พูดอะไร " มิถุนาย้อนถาม " แค่กำลังมีความสุข พี่สิงห์กำลังจะบอกอะไรมินคะ " มิถุนามองตาสิงหา 

" ก็อย่างที่มินได้ยินที่พี่ถาม " 

" มินไม่เข้าใจค่ะ "  

" มินคบกับหมอนั่นอยู่ใช่มั้ย " สิงหาถามน้ำเสียงเข้ม แววตามองน้องสาวราวกับเครื่องสแกน  มิถุนาอึกอักยิ่งเห็นแววตาของสิงหาก็ยิ่งไม่กล้าตอบเพราะแววตาแบบนี้ของสิงหาน่ะมันหมายความว่าเขารู้ความจริงแล้ว 

" พี่สิงห์อย่าทำอะไรโซลนะ  มินขอ " คำพูดของมิถุนาทำเอาสิงหาครางกรอดในคอ ไม่ใช่แค่คบกันแต่น้องสาวของเขารักหมอนั่นไปแล้วด้วยถึงขนาดร้องขอกับเขาแบบนี้ 

" เลิกกับเขาซะ มิน -- ผู้ชายคนนี้น่ะไม่เหมาะกับมินหรอก " 

" พี่สิงห์! " 

" พี่ได้ยินเรื่องของผู้ชายคนนั้นมา นิสัยเจ้าชู้ของหมอนั่น เรื่องผู้หญิง มันนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เปลี่ยนผู้หญิงเหมือนกับกระดาษทิชชู่ แบบนี้มินโอเคเหรอ " สิงหาถาม  

" ตอนนี้โซลไม่ใช่คนแบบนั้นแล้วนะคะ พี่สิงห์ " มิถุนาว่า สิงหาทำเสียงฮึอย่างดูถูกในลำคอ 

" มินยังเข้าใจผู้ชายน้อยไป ผู้ชายมักง่ายอย่างพวกพี่น่ะไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆหรอกนะ ยิ่งเรื่องนิสัยเจ้าชู้น่ะลืมไปได้เลย " สิงหาจ้องตาน้องสาว " ของมันเคยได้ ของมันเคยทำยังไงก็อยากกลับไปทำ ยิ่งเป็นผู้ชายคนนั้นมีดีทั้งหน้าตาฐานะ ชาติตระกูล ผู้หญิงที่ไหนก็อยากเข้าหาทั้งนั้น แล้วมินคิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะไม่ปฏิเสธเหรอ " 

มิถุนาไม่มีท่าเถียงพี่ชาย ใช่ โซลเป็นแบบนั้นแต่ตอนนี้มิถุนามั่นใจว่าโซลเปลี่ยนไปแล้ว " มินมั่นใจค่ะว่าโซลเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เขาไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้นอีกแล้ว โซลรักมิน และมินก็รักโซล เพราะอย่างนั้นโซลจะไม่ทำร้ายจิตใจมินแน่นอนค่ะ " 

" ถ้าอย่างนั้นเขาหายไปไหนตอนมินนอนอยู่ที่โรงบาล พี่ไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าเขาเป็นคนไปช่วยมิน " สิงหาชิงพูดก่อนคนเป็นน้องจะเถียง " แต่ถ้าเขารักมิน ทำไมเขาไม่มาอยู่ดูแลมินล่ะ มันเป็นเวลาที่คนรักกันจะอยู่ให้กำลังใจ เขาหายไปไหน ติดต่อไม่ได้ใช่มั้ย ไลน์ไปไม่อ่าน ไม่มีการโทรกลับมา ปล่อยให้มินเป็นห่วงแล้วก็กังวล แบบนี้น่ะเหรอ มินที่คนรักกันเขาจะทำให้กัน " 

มิถุนากัดปากแน่น น้ำตาไหลออกมา ไม่อยากยอมรับว่าที่สิงหาพูดมามันคือสิ่งที่เธอคิดและน้อยใจโซลมาตลอดตอนที่อยู่ที่โรงพยาบาล โซลไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีกเลย ไม่มีการติดต่อใดๆกลับมา ข้อความไม่ถูกเปิดอ่าน ราวกับว่าคนชื่อโซลหายไปจากโลกนี้แล้ว 

" บางทีเขาอาจจะกำลังงานยุ่งก็ได้ค่ะ พี่สิงห์ " มิถุนาไม่ลดละ สิงหาขมวดคิ้วแน่น 

" อย่าพยายามแก้ต่างให้เขาเลย มิน -- " 

" ถ้ามันจะเป็นอย่างที่พี่สิงห์พูด มินก็ขอพิสูจน์ค่ะ " มิถุนาปาดน้ำตาออก เธอเดินตรงไปที่ประตูแตะคีย์การ์ดแล้วกดคันโยกลงเพื่อเปิดประตูอย่างที่ทำทุกครั้งที่มาที่นี่ มิถุนากวาดตามองไปรอบๆห้องที่คุ้นเคยแต่กลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป ห้องนั่งเล่นที่เคยสะอาดเรียบร้อยกลับมีสภาพเหมือนพึ่งผ่านงานปาร์ตี้ ขวดเหล้า วิสกี้ ไวน์ เบียร์ วางระเกะระกะ จานอาหารที่กินเหลือวางซ้อนทับกัน ครัวเลอะเทอะด้วยคราบอาหาร มิถุนามองอย่างไม่เชื่อสายตา คอนโดที่นี่ของโซลไม่เคยให้เพื่อนหรือใครเข้ามาในนี้ เพราะอย่างนั้นเรื่องที่จะมีการจัดปาร์ตี้ที่นี่น่ะลืมไปได้เลย  

สิ่งที่มิถุนาเห็นมันจึงยากที่ทำใจเชื่อได้ว่ามันคือเรื่องจริง มิถุนารู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองกำลังเต้นระส่ำยิ่งเห็นเสื้อเชิ้ตของโซลตกอยู่ที่หน้าห้องนอน หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น ความกลัวที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจทำให้เสียงเล็กๆในหัวเธอกระซิบให้เธอหันหลังกลับออกไป แต่อีกเสียงที่กำลังกระซิบดังกว่าบอกเธอว่าเปิดประตูซะจะได้รู้กันไปเลยว่า โซลไม่ได้เปลี่ยนไปอย่างที่พี่สิงห์พูดจริงๆ มิถุนาหยิบเสื้อขึ้นมารอยลิปสติกสีแดงปรากฏชัดบนอกเสื้อ เห็นเพียงแค่นั้นมิถุนาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะสูญสลายเธอสะอื้นออกมาพยายามกลั้นน้ำตาไว้ 

สิงหาแตะบ่าน้องสาวไว้ " พี่จะรออยู่ข้างนอกนะ มิน -- เสร็จแล้ว เราจะกลับบ้านกัน " 

มิถุนาพยักหน้า สิงหาปล่อยมิถุนาแล้วก็เดินออกไปรอเธอที่ห้องนั่งเล่น มิถุนาสูดลมหายใจลึกๆก่อนจะปล่อยมันออก เธอดันคันโยกประตูลงแล้วดันประตูเข้าไป อุณหภูมิในห้องว่าเย็นเฉียบแล้วแต่หัวใจของเธอกลับเย็นยิ่งกว่าเมื่อเห็นผู้หญิงเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพกระโจมอก ทั้งเธอและมิถุนาต่างก็ยืนนิ่งมองจ้องกันเอง ผู้หญิงหน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาฝรั่งคลี่ริมฝีปากชมพูหวานยิ้มส่งมาให้เธอ  

" คุณเป็นใครเหรอคะ เป็นแม่บ้านของพี่โซลเหรอ " ไม่ถามเปล่าแต่ยังขึ้นไปบนเตียงนอนของโซลที่เจ้าของกำลังนอนอยู่ มิถุนาเม้มปากแน่นก่อนจะเผยยิ้มที่ฝืดฝืนออกมา  

" แล้วคุณล่ะคะ เป็นใครถึงได้เข้ามาในนี้ได้ " มิถุนาถาม นึกชิงชังร่างกายที่สวยไปหมดทุกสัดส่วนตรงหน้า  

" นี่พี่โซล ตื่นสิ! แม่บ้านยูมาแล้วแน่ะ " ผู้หญิงคนนั้นกำลังปลุกโซล มิถุนาเม้มปากแน่นมองภาพตรงหน้าอย่างอดทน โซลขยับตัวลุกขึ้นด้วยอาการเมาค้าง เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงง นัยน์ตาปรือหรี่มองมิถุนาแล้วหันกลับมามองคนบนเตียงเดียวกับเขา 

" ยูออกไปก่อน เดซี่ " โซลสั่งเสียงเรียบ ชื่อเดซี่ มิถุนาคิดค่อนขอดในใจ เธอมองผู้หญิงที่ชื่อเดซี่คนนั้นทำหน้ากระเง้ากระงอดใส่โซล " อย่าให้ฉันต้องสั่งเป็นครั้งที่สองนะ " นัยน์ตาดุดันของโซลทำเอาอีกฝ่ายร้องฮึออกมาแล้วลุกออกจากเตียง ก้าวฉับๆผ่านมิถุนาไป ผู้หญิงคนที่ชื่อเดซี่นี่ยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งสวย และดูแล้วน่าจะอายุน้อยกว่าเธอด้วยซ้ำ 

" ออกจากโรงบาลแล้วเหรอ " โซลลุกออกจากเตียงยืนขึ้นเต็มความสูงที่เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่าส่วนท่อนล่างยังสวมกางเกงผ้าสำหรับใส่นอนไว้อยู่ เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเอาผ้าขนหนูออกมา 

" เกิดอะไรขึ้นน่ะ โซล " มิถุนาไม่ตอบคำถามโซล แต่กลับถามเขาแทน เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นแรงมาก ความโกรธความผิดหวังไหลเวียนราวกับลาวาเดือดๆที่รอปะทุ แต่ถึงอย่างนั้นมิถุนาก็ยังสะกดความรู้สึกนั้นไว้ ดวงตาคู่หวานของเธอมองคนตรงหน้า " ทำไมถึง -- " มิถุนาพยายามพูดออกมาโดยไม่เห็นน้ำตาไหลตามออกมาด้วย 

" ฉันนึกว่า--ที่นายไม่ไปหาฉันเพราะ  -- " มิถุนากลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก " ยุ่งเรื่องงานอยู่ "  

" ก็ยุ่งนั่นแหละ " โซลหันหลังตอบให้มิถุนา น้ำเสียงของเขาแห้งแล้งและไร้ชีวิตชีวา  

" งั้นแล้วทำไม-- "  

" ถามมากจังแหะ " โซลพูดอย่างรำคาญ เขาพันผ้าเช็ดตัวให้ตัวเองก่อนจะถอดกางเกงนอนออก " เวลายุ่งๆเครียดๆ ก็ต้องหาทางระบายออกบ้าง ไม่ได้หรือไง " เขาหันกลับมามองมิถุนาพลางโยนกางเกงของตัวเองลงไปที่เตียง "เดซี่ช่วยให้ฉันหายเครียดได้น่ะ "  

นัยน์ตาแดงก่ำของมิถุนามองโซล " แล้วทำไมต้องเป็นที่นี่ " มิถุนาถามอย่างพ่ายแพ้ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโซลถึงพาผู้หญิงคนอื่นนอกเหนือจากเธอมาที่คอนโดของเขา ทั้งๆที่เขาพูดเองว่าเธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ได้เข้าออกคอนโดของเขา " นายบอกเองว่า -- " มิถุนารู้สึกอับจนหนทางกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะอย่างไม่อาจสะกดได้อีกต่อไป 

" ร้องไห้อีกแล้วเหรอ น่าเบื่อจัง "  

ราวกับใครเอาแส้มาฟาดใส่มิถุนาเมื่อโซลพูดออกมา " รู้มั้ย มิถุนา ฉันน่ะเบื่อเวลาเธอร้องไห้มากเลยนะ ทำตัวเหมือนเด็กขี้แยที่ต้องคอยปลอบตลอดเวลา -- " โซลส่งสายตาเย็นชา " ฉันนึกว่าเธอจะน่าสนใจถึงได้ตามตื้อเธอ ใครจะคิดล่ะว่าเธอจะง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้ " มิถุนายืนนิ่งปล่อยให้โซลฟาดคำพูดร้ายๆใส่โดยไม่ตอบโต้ " เธอเองก็อย่าสำคัญตัวไปหน่อยเลย เรื่องที่ฉันพูดว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ฉันพามาที่นี่น่ะ มันก็แค่คำพูดที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบให้ผู้ชายพูดไม่ใช่เหรอ พอฟังแค่นี้ผู้หญิงก็ใจอ่อนยอมให้ผู้ชายหมดทั้งนั้นแหละ เธอว่าจริงมั้ย มิถุนา "  

มิถุนาขยับถอยหนีจากโซลที่กำลังยื่นมือมาหาเธอ เขาชะงักมือค้างมองมิถุนาด้วยแววตาไร้ความรู้สึก  

" จริงๆแล้วนายเองก็ไม่ได้รักฉันจริงๆสินะ " มิถุนาถามทั้งๆที่น้ำตายังไหล นัยน์ตาฉายแววเจ็บปวด เธอพยายามมองตาโซลราวกับจะค้นหาโซลคนที่เธอรู้จัก " ที่ผ่านมาสำหรับนาย ฉันเป็นอะไร "  

วินาทีเดียวที่รอคอยคำตอบราวกับเนิ่นนานเป็นชั่วชีวิต คำพูดไร้เยื่อใยของโซลก็เอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจ  

" ของเล่น! " 

 

 

 

**************************** 

งืออออออออ พี่โซลลลลลลล ทำไมร้ายกับน้องมินขนาดนี้ T________T 

 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารัก ทุกคน ^^ 

ไรท์กลับมาอัพให้อ่านแล้วหนา ขอโทษด้วยนะคะที่หายไปนาน ติดภารกิจงานอย่างมากเลย ToT จะพยายามอัพให้ได้มากขึ้นกว่านี้นะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้น และทุกการติดตามอย่างมากเลยค่ะ 

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ 

   

 

      

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว