email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 361

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2563 14:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

ตอนที่ 1

วันนี้ก็มาถึง วันที่หัวแหวนต้องย้ายเข้าไปอยู่บ้านน้าชายของตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะเนื่องด้วยหัวแหวนเริ่มเข้าสู้ช่วงฝึกงาน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ก็จะจบมหาลัยแบบเต็มตัว อีกแค่ไม่ถึงปีช่วงเวลาที่หัวแหวนรอคอยก็มาถึง ภาพใส่ชุดครุยลอยมากเป็นฉาก ๆ ได้แต่ยิ้มเพราะจะได้ใส่ถ่ายรูปสวยๆ มีของขวัญตอนรับบัณฑิตใหม่แค่คิดก็มีความสุข แต่หัวแหวนลืมนึกไปว่าก่อนที่จะจบได้มันต้อง ฝึกงาน!! ละที่บริษัทที่เขากำลังจะได้ไปฝึกงานนั้นก็มีรุ่นพี่ที่สาขาแนะนำมาเขาเลยเลือกที่นี้ แต่มันดันเป็นบริษัทเดียวกับลูกพี่ลูกน้องเขานี้สิ ไม่ได้เจอตั้งนานไม่รู้ว่าถ้าเจอละจะนิสัยใจดีเหมือนตอนที่เขาเป็นเด็กๆหรือป่าว

“ ปะลูก ไม่ลืมอะไรใช่มั้ย” เสียงแม่ดังขึ้นเมื่อพวกเรามาอยู่ในรถกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วและแน่นอนวันสำคัญขนาดนี้ พ่อกับแม่เขาก็จัดเต็ม พาไปกันทั้งบ้าน ทั้งพ่อทั้งแม่ แม้งกระทั้งพี่ชายเขาที่ไม่ค่อยจะได้เจอหน้าเท่าไหร่ก็ยังไปส่งเขา ทำยังกะเขาไปไกลจากบ้านนักหละ

“ ไม่น่าลืมนะแม่ ถ้าลืมเดี่ยวหนูก็ค่อยบอกแม่ให้เอาไปให้ก็ได้นิ” หัวแหวนบอกเสียงใส

“ แม่จะไม่มีเวลาเอาหนะสิ ถ้าลืมอะไรค่อยบอกพี่หัวแก้วให้เอาไปให้ละกันนะ หัวแก้วถ้าน้องลืมอะไนเราเอาไปให้น้องด้วยละกัน” คนเป็นแม่สั่งลูกชายคนโตเสร็จสรรพ

“ ลืมก็ซื้อใหม่เอาก็ได้นิแม่ ผมก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านอยู่ละ แล้วหนูอะถ้าลืมอะไรที่มันนิดหน่อยก็ซื้อใหม่ไปเลย เข้าใจมั้ยหัวแหวน” คนที่มีศักดิ์เป็นลูกชายคนโตตอบคำถามของคนเป็นแม่แล้วหันมาบอกกับน้องสาวตน

“ ไม่น่าจะลืมอะไรแล้วแหละ มั้งนะ” หัวแหวนเอ่ยอย่างไม่มั่นใจว่าตนจะไม่ลืมอะไรจริงๆหรือป่าว

“ จ๊ะๆ ถ้าลืมอะไร หรือขาดอะไรบอกแม่ได้ตลอดเลยนะจ๊ะ” คนเป็นแม่พูดไปก็ลูบหัวลูกสาวไปด้วยความอ็นดู

 

ไม่นานก็มาถึงบ้าน  พงศ์เจริญทรัพย์ เป็นบ้านที่ขนาดพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ภายในบ้านมี 3 ห้องนอน 4 ห้องน้ำ เป็นบ้าน 2ชั้น ชั้นสอง มี 2 ห้องนอน ห้องนอนแรกเป็นของริณลูกสาวคนเล็กของน้าอัมและอีกห้องเป็นของเลิฟแต่ห้องของเลิฟมีระเบียงที่ยื่นออกไปข้างนอกตัวห้องและมีห้องน้ำในตัว แต่ของห้องริณไม่มีเพราะตอนสร้างนั้น ริณบอกไม่อยากมีห้องน้ำในตัวห้องนอนมันดูน่ากลัว เพราะริณเป็นคนที่กลัวผีมากแต่ชอบดูหนังผีและตอนเด็กก็เคยดูหนังที่มีผีออกมาจากห้องน้ำในเวลาตอนกลางคืน เขาก็เลยตั้งปณิฐานว่าจะไม่มีห้องน้ำในตัวห้องเด็ดขาดละเวลาออกแบบก็เลยเป็นห้องเดียวที่ไม่มีห้องน้ำในตัวแต่จะมีอยู่ข้างนอกแทน เพราะเหตุนี้หัวแหวนจึงต้องจำเป็นไปใช้ห้องของเลิฟแทนที่จะเป็นของริณ

“ สวัสดีค่ะน้าอัม น้านุช พี่ริณ” เมื่อถึงบ้านน้าทั้งสองก็ออกมาต้อนรับหน้าบ้าน แล้วช่วยกันขนของเข้าบ้าน แต่ไม่ยักจะเห็นพี่เลิฟลูกพี่ลูกน้องคนโตของบ้าน

“ แล้วเจ้าเลิฟมันไปไหนละ ไม่เห็นเลย” เป็นแม่ที่ถามน้องชายตัวเองออกไป

“ รายนั้นอะหรอ นู้นไม่คอนโดก็อยู่กับเพื่อน พอเก็บของเสร็จก็ออกไปเลย บอกให้รอก่อนก็ไม่รอ” น้าอัมพูดออกมาอย่างเอือมๆลูกตัวเอง

“ พี่มารบกวนหรือป่าว เลิฟมันคงต้องหวงห้องของมันแหละ เลยหงุดหงิดออกไป” แม่เอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจหลานชายตน

“ รายนั้นนานกว่าจะกลับบ้านที ไม่ต้องคิดมากหรอก มันก็แทบไม่ได้ใช้อยู่แล้วห้องอะ ไม่รู้จะออกแบบของตัวเองให้เวอร์ทำไม” คนเป็นพ่อบ่นเมื่อนึกถึงตอนที่ลูกชายออกแบบบ้าน ไอ้ห้องอื่นๆก็พอดูได้ แต่ห้องนอนมันนิ ละลายตังในกระเป๋าเขามาก ต้องเป็นหน้าต่างทั้งหมด ห้องน้ำก็ต้องมีอ่าง ละไหนจะระเบียงอีก ชาตินึงมันจะออกไปยืนที่ระเบียงทีนึง แล้วเข้าไปในห้องละนึกว่าป่าช้า มืดสนิท ถ้าไม่เปิดม่านก็คงมองอะไรไม่เห็น ไฟตกแต่งห้องมันนิ สีสันแสบตาเกิน

“ หนูหัวแหวน ลองขึ้นไปดูห้องพี่เขาสิลูก น้าว่าจะให้คนมาเปลี่ยนสีไฟให้ ไอ้เลิฟนะมันเอาไฟสีๆมาติดเต็มไปหมดเลย ไม่รู้อะไรมัน” คนเป็นพ่อก็บ่นไปเลื่อยเมื่อนึกถึงวีรกรรมลูกชาย

.

.

“ โห่ สุดยอดด นี้แหละห้องที่ต้องการ โหยย อ่างอาบน้ำ มีระเบียงด้วยย โอ้ยย ชอบบบ” เมื่อหัวแหวนขึ้นมาดูห้องที่ตนต้องมาใช้ชีวิตอยู่ก็รู้สึกถูกใจขึ้นมา

“ เป็นไรบ้างเรา พออยู่ได้มั้ย เดี่ยวน้าจะรีบเอาช่างมาเปลี่ยนไฟให้นะเราอยู่ไปก่อน”

“ ไม่ต้องหรอกค่ะ ไฟแบบนั้นแหละดีแล้ว หนูชอบมากเลยย อยากได้เป็นห้องตัวเองถาวรเลย แหะๆ” หัวแหวนรีบปฏิสธคนเป็นน้าไปเพราะตนไม่อยากให้เปลี่ยนอะไรทั้งนั้นเพราะชอบมากอยู่แล้ว

“ แหนะ ไหนใครที่ตอนแรกไม่อยากมากัน พอมาเห็นห้องปุ๊บยิ้มเลยหรอ” คนเป็นแม่เอ่ยแซว

“ แม่อะ!” หัวแหวนทำท่าเขินเมื่อโดนแม่แซว

“ เรานี้นะก็ชอบห้องไอ้เลิฟมันได้ไง น้านี้เข้าไปแต่ละทีเวลาเปิดไปนะแสบตามากเลย สงสัยจะแนวเดียวกัน” น้านุชแม่ของเลิฟพูดขึ้นขำๆ

“ ปะๆ ค่อยเอาของขึ้นห้อง ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อน น้าทำของไว้เยอะเลย” น้าอัมพูดขึ้น

“ ค่ะ” และทั้งสองครอบครัวก็ไปนั่งทานข้างเย็นกันพร้อมหน้าพร้อมตา

เมื่อทั้งสองครอบครัวนั่งกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้ว คนเป็นลูกก็ทำหน้าตาเศร้าเพราะไม่เคยต้องห่างจากแม่นานเพราะปกติก็อยู่บ้านด้วยกันตลอด

“ ทำไมทำหน้าอย่างงั้นละลูก หืม” แม่เมื่อเห็นสีหน้าของหัวแหวนไม่ค่อยดีก็เลยเข้าไปกอดแล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“ หนูต้องคิดถึงแม่มากแน่ๆเลยอะ” หัวแหวนตอบกลับน้ำเสียงหงอยๆ

“ คิดถึงก็โทรมาสิ ไม่เวลาว่างๆเราก็กลับไปบ้านก็ได้นิ”

“ มันไม่เหมือนกันนิ ไม่ยินแต่เสียงเห็นกันก็ผ่านแค่โทรศัพท์ หนูอยากกอดแม่ทุกวันก่อนนอนนิ” หัวแหวนพูดขึ้นอย่างงอแง

“ ไม่งอแงนะ เดี่ยวก็ฝึกงานจบแล้ว เดี่ยวแม่ว่างๆจะมาหาบ่อยนะ โอเคมั้ยคนเก่ง”

“ ก็ได้ หนูจะอดทนนะ แต่แม่ก็ต้องมาหาหนูบ่อยๆด้วย” หัวแหวนเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ

“ จ๊ะ งั้นแม่กลับก่อนนะ อัม พี่ฝากหัวแหวนมันด้วยละ” เมื่อลาลูกเสร็จก็หันไปฝากฝังกับน้องชายตัวเอง

“ ไม่มีปัญหา จะดูแลให้อย่างดีเลย กลับไปอีกทีนี้อ้วนจนจำไม่ได้แน่นอน” อัมเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ขัน

“ ดีๆ นี้ก็ผอมลงไปตั้งเยอะ ขุนให้อ้วนๆไปเลยนะ” แม่เอ่ยขึ้นเมื่อมองลูกสาวตัวเองว่าผอมลงกว่าเดิมเยอะเลย จากตอนก่อนเข้ามหาลัยตัวนุ่มนิ่มๆ แต่ตอนนี้ลูกสาวเขาผอมลงมาก แต่ก็ไม่ผอมจนน่าเกลียดก็ยังมีน้ำมีนวล แต่เขาชอบแบบเดิมมากกว่าเพราะมันกอดแล้วเต็มดี

“ ไม่นะแม่ หนูอุส่าห์ลดหุ่นมากว่าจะได้อย่างนี้ หนูไม่กลับไปอ้วนอีกแน่นอน” หัวแหวนพูดขึ้นอย่างจริงจัง เพราะถ้าให้เขากลับไปอ้วนเหมือนตอนเด็ก เขาไม่เอาด้วยหรอก เพราะกว่าจะลดน้ำหนักได้เขาเหนื่อยมาเยอะ เขาไม่ยอมกลับไปเหมือนเดิมแน่นอน เขารับประกันเลย

“ ไม่เห็นจะอ้วนตรงไหนเลยลูก ตัวกลมๆน่ารักจะตายไป น้าว่าแบบนี้มันผอมไปนะ” น้านุชพูดขึ้นเมื่อนึกย้อนไปตอนที่หัวแหวนยังตัวกลมๆ อวบๆอยู่

“ อ้วนจะตาย นี้หนูพยายามลดมาตั้งนานนะ หนูไม่กลับไปเหมือนเดิมแน่นอน” หัวแหวนพูดอย่างมั่นใจ ว่าตัวเองจะไม่กลับไปอ้วนอีกเด็ดขาด

“ จ๊ะๆ ไม่อ้วนก็ไม่อ้วน งั้นแม่ไปก่อนดีกว่า ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ โทรมาแม่บ่อยๆละ พรุ่งนี้เริ่มทำงานแล้วก็ขอให้เป็นวันที่ดีของลูกนะ”

เมื่อแม่และครอบครัวกลับไปแล้วหัวแหวนก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาทันที เพราะด้วยความที่อยู่กับครอบครัวตลอด อาจจะมีห่างกันบ้างแต่ก็ไม่เคยห่างกันขนาดนี้

“ ไปพักไปลูก พรุ่งนี้ไปทำงานแต่เช้าไม่ใช่หรอ” เมื่อคนเป็นน้าเห็นสีของหลานตัวเองไม่ค่อยดีก็อยากให้ไปพักผ่อน เพราะเข้าใจดีกว่าหลานตัวเองติดครอบครัวมากขนาดไหน

“ ค่ะ งั้นหนูขึ้นไปนอนก่อนนะคะ” เมื่อหัวแหวนขึ้นมาบนห้องน้ำตาเจ้ากรรมที่กลั่นเอาไว้ก็ค่อยๆไหลลงมาใครจะว่าเขาเป็นเด็กขี้แงก็ได้ ก็เขาไม่เคยห่างกับแม่นิ ขนาดตอนเข้าเรียนมหาลัยเขายังไม่นอนหอเลย โชคดีที่มหาลัยกับบ้านของเขามันไม่ได้ไกลกันมาก นั่งรถประมาณชั่วโมงกว่าๆก็ถึง เขาเลยได้กลับไปหาแม่ทุกวัน แต่ก็มีบ้างที่ต้องไปนอนหอเพื่อนเพราะเวลาที่มีงานกลุ่มแต่ก็ไม่เคยไปอยู่ที่อื่นนานเป็นเดือนเหมือนตอนนี้ หรือเขาคิดผิดนะที่เลือกมาฝึกงานที่นี้ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าอยู่ได้อยู่แล้วแหละ แต่พอมาถึงวันที่ต้องอยู่จริงๆ ทำไมมันรู้สึกแย่จัง

“ เอาวะ แค่ 3 เดือน เราก็ไม่ใช่ไม่ได้เจอแม่เลยนินา เดี่ยวพอวันหยุดก็ค่อยกลับไปหาก็ได้นิเนาะ เห้อออ” ถึงหัวแหวนจะคิดแบบนั้นแต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่เศร้าอยู่ดี

“ อย่างน้อยห้องนี้ก็ทำให้หายเครียดได้บ้างนะ” เมื่อมองไปรอบๆห้องก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ถ้าได้ไปแช่น้ำในอ่างก็คงรู้สึกดีกว่านี้แน่ ว่าแล้วก็ไปเลยดีกว่าเนาะ

“ พี่เลิฟนี้มันเคยแช่บ้างหรือป่าวเนี้ย ทำไมพลาสติกนี้ยังไม่แกะออก” เมื่อเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะเปิดน้ำ ก็พบพลาสติกห่อหุ้มตัวก๊อกอยู่ เลยไม่แน่ใจว่าเจ้าของห้องเขาจะหวงไม่ให้ใช้หรอป่าว

“ น้าอัมๆ” เมื่ออยากรู้ก็ต้องลงไปถาม พอลงมาก็เจอน้าอัมนั่งดูทีวีอยู่หน้าโซฟาที่ห้องนั่งเล่น

“ ว่าไง มีอะไรขาดเหลือบอกน้าได้เลย” อัมพูดขึ้น

“ คือ อ่างในห้องน้ำพี่เขาอะ หนูใช้ได้หรือป่าวคะ คือมันยังมีพลาสติกอยู่ที่ก๊อกอยู่เลยอะ”

“ อ่ออ ใช้ได้เลย เลิฟมันก็ไม่เคยจะใช้ได้หรอก ตั้งแต่ทำบ้านเสร็จมันกลับมาค้างนับครั้งได้เลย หัวแหวนอยากใช้อะไรในห้องใช้ได้เลยนะ ตู้เสื้อผ้าก็เอาเสื้อผ้าของหนูไปแขวนได้เลย”

“ ค่ะ งั้นหนูขอขึ้นห้องก่อนนะคะ”

“ เออนี้หัวแหวน” คนตัวเล็กกำลังจะหันหลังกลับก็ถูกเรียกเอาไว้ก่อน

“ คะ”

“ ถ้าดึกๆหิว ลงมาหาไรกินได้เลยนะ ในตู้เย็นมีของกินเยอะเลย น้าตุนไว้ให้ริณมันเยอะ เอาไปกินได้เลยนะ” น้าพูดขึ้นด้วยเสียงเอ็นดู เพราะปกติลูกสาวของเขาเองมักจะลงมาหาอะไรกินตอนดึกๆทุกวัน เขามักจะซื้อพวกนม ขนมปัง หรือแม่กระทั้งพวกของเวฟเล็กๆน้อยๆให้พอหายหิวได้

“ ค่ะ ถ้าหนูหิวแล้วจะลงมานะคะ แต่คงไม่หิวแน่นอนเพราะตอนเย็นหนูกินไปเยอะมากกกก” หัวแหวนลากเสียงยาว จนน้าชายของตัวเองหัวเราะ

“ ไปๆ จะไปแช่น้ำไม่ใช่หรอ ไปได้แล้ว น้าไม่กวนละ” แล้วหัวแหวนก็เดินขึ้นห้องไป พอดีกับพี่นุชเดินออกมาตามตนให้เข้าไปนอนได้แล้ว

“ เมื่อกี้หัวแหวนลงมาทำไมละคุณ มีอะไรขาดหรือป่าว” คนเป็นภรรยาถามสามีตนเพราะเหมือนเห็นหลังไวๆของหลานสาว

“ หลานมันลงมาถามหนะ ว่าอ่างในห้องเจ้าเลิฟมันใช้ได้หรือป่าวเพราะเห็นพลาสติกที่หุ้มก๊อกยังไม่ได้แกะออกเลย หลานมันก็คงกลัวเจ้าเลิฟหวงของละมั้ง” คนเป็นสามีอธิบายให้ภรรยาฟัง คนเป็นภรรยาก็ขำขึ้นมา

“ จะไปหวงอะไรละรายนั้น ไม่เคยได้ใช้เลยมากกว่าหละสิถึงยังมีพลาสติกหุ้มอยู่” คนเป็นแม่พูดขำเมื่อนึกถึงตอนที่ให้เจ้าลูกชายออกแบบบ้าน ไอ้เจ้าลุกตัวดีก็นะ จะเอาห้องอย่างนู้นอย่างนี้ ต้องมีอ่างมีระเบียงมีนู้นมีนี้ สุดท้ายพอทำเสร็จไม่เคยจะได้อยู่ได้ใช้เลย

“ เจ้าเลิฟนะเจ้าเลิฟ เดะพ่อคงต้องให้มันจ่ายค่าข้าวของมันซะละ ซื้อมาไม่ได้ใช้เสียดายของ แต่ดีหน่อย หัวแหวนมาพักน่าจะได้ใช้เกือบทุกวันละเนาะแม่” สามีภรรยาคุยกันออกรสเมื่อนึกถึงความฟุ่มเฟือยของเจ้าลูกชายตัวแสบ

 

 

พาท หัวแหวน

เมื่อขึ้นมาบนห้องก็จัดการเอาพลาสติกออกจากตัวก๊อกแล้วเปิดน้ำใส่ทันทีจากนั้นก็เทสบู่เหลวลงไป สบู่นี้ก็ไม่ใช่ของเขาหรอก น่าจะของเจ้าของห้องนั้นแหละ คงจะไม่ค่อยได้ใช้อีกตามเคยเพราะขวดยังใหญ่และพึ่งใช้ไปไม่ถึงครึ่งขวดเลย

“ หนูจะไม่กรงใจของในห้องพี่แล้วนะ แล้วถ้าพี่กลับมาห้ามมาว่าหนูด้วยเพราะน้าอัมอนุญาติแล้ว” หัวแหวนพูดขึ้นกับขวดสบู่ เมื่อนึกถึงหน้าคนที่เป็นเจ้าของห้องซึ่งเขาก็ไม่ได้เจอพี่เลิฟมันนานมาก ตั้งแต่ก่อนขึ้นมหาลัย เพราะเมื่อมาบ้านน้าทีไร พี่เลิฟมันก็ไม่เคยอยู่บ้านเลย ทั้งน้าอัมทั้งน้านุชก็บอกว่าพี่เลิฟไม่ค่อยกลับบ้าน นานๆกลับที ซึ่งตอนนั้นบ้านน้าก็จะอยู่อีกที่หนึ่งเพราะบ้านนี้ยังสร้างไม่เสร็จ แต่พอสร้างเสร็จแล้วเขาก็ได้มีโอกาสมาน้อยลงเนื่องด้วยเป็นเขาที่ติดเรียน วันไหนที่แม่มาบ้านน้าแล้วเขาไม่ได้มา แม่ก็จะกลับมาบอกเขาเสมอว่าเจอพี่เลิฟด้วย ซึ่งทำไมเวลาเขาไปไม่เคยเจอเลย จนตอนนี้เขามาใช้ห้องของเจ้าตัว ก็ยังไม่ได้ขออนุญาตพี่เขาเลย แต่ชั่งเถอะ ยังไงเขาก็น่าจะไม่ได้เจอพี่เลิฟมันหรอก เพราะน้าอัมกับน้านุชบอกแล้วว่าพี่เลิฟเขาไปปอยู่คอนโดแทน

เมื่อหัวแหวนแช่น้ำไปได้ซักพักก็ขึ้นแล้วไปแต่งตัว ค้นกระเป๋าอยู่นานเลยกว่านะเจอชุดนอน เพราะว่าเขายังไม่ได้เอาเสื้อผ้าไปแขวนในตู้เสื้อผ้า แต่ถ้าให้เขาจัดเสื้อตอนนี้คงจะไม่ไหว เขาน่าจะหลับเสียก่อน หัวแหวนเลยเลือกชุดที่จะไปฝึกงานพรุ่งนี้หนึ่งชุดไปแขวนก่อนเพื่อที่จะได้ไม่ยับและเสื้อผ้าไม่อับด้วย แต่เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าเท่านั้นแหละ ตู้เสื้อผ้ากว้างมาก ตอนแรกดูแค่ข้างนอกก็ไม่ใหญ่มาก แต่พอเปิดเข้าไป โหย ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้ ลักษณะตู้เสื้อผ้าจะกลืนไปกับผนังห้อง และเป็นประตูเลื่อนสองบาน นี้เขาแค่เปิดฝั่งเดียวนะ แต่พอเปิดอีกฝั่งก็พบเสื้อแขนยาวจำนวนหนึ่ง ไม่เยอะมาก แต่เป็นสีดำหมดเลย

“ สงสัยจะเป็นของไอ้พี่เลิฟแน่เลย ไหนลองเอามาดูสิว่าไม่ได้เจอกันตั้งนานจะตัวใหญ่ขึ้นขนาดไหน” เมื่อหัวแหวนพูดกับตัวเองจบก็หยิบเสื้อที่แขวนอยู่มาเทียบตัวเอง

“ โอ้โห ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้เนี้ย ไอ้พี่เลิฟมันจะตัวเท่าไหนวะเนี้ย” เมื่อลองเทียบดูแล้วก็รู้เลยว่าตัวใหญ่กว่าหัวแหวนมาก มากแบบมากเลยอะ ชายเสื้อเกือบจะถึงหัวเข่าเขาอยู่แล้ว

“ หัวใหญ่ชิบเป่งเลย เอาเก็บดีกว่า ” เมื่อนึกได้ดั่งนั้นก้เอาไปแขวนที่เดิมแล้วไม่ลืมเอาเสื้อของตัวเองไปแขวนด้วย

“ เห้อ จะนอนหลับมั้ยเนี้ยเรา ไอ้เจ้าอ้วนก็ไม่ได้เอามาซะด้วย สงสัยต้องบอกพี่แก้วแล้วว่าให้เอาเจ้าอ้วนมาให้ที” เมื่อลงตัวลงนอนบนที่นอนก็รู้สึกถึงความกว้างและโล่งของที่นอนเพราะที่นอนพี่เลิฟมันไม่มีหมอนข้าง ไม่มีตุ๊กตาที่เขาสามารถกอดได้ มีแค่หมอน ผ้าห่ม แค่นั้น แบบนี้เค้านอนไม่หลับบบบบบ

“ นอนไม่หลับแน่ๆเลย เห้ออ แต่เอาวะ คืนเดียว พน ค่อยให้พี่แก้วเอามาให้ก็ได้ หลับเว้ยๆ” เมื่อให้กำลังใจตัวเองเสร็จหัวแหวนก็พยายามหลับตาเอาหน้าซุกหมอนจิตนาการว่ามีเจ้าอ้วนอยู่ข้างๆ แต่ด้วยความที่เพลียและอิ่มบวกกับกลิ่นบนที่นอนที่คล้ายๆกับกลิ่นสบู่ในห้องน้ำมันหอมชวนให้เคลิ่มและไม่นานหัวแหวนก็หลับไปในที่สุด

 

ลักษณะบ้านของน้าอัม 

 

----------------------- 

มาต่ออีกตอนเเล้วนะคะ 

ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะ 

จะมาอัพเรื่อยๆนะคะ 

ขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น