email-icon

สอบถามเรื่องนิยายหรือพูดคุยกับนักเขียนฝึกหัด : Euglanaforfiction@gmail.com ขอบคุณสำหรับทุก ๆ กำลังใจนะคะ ผู้เขียนสัญญาว่าจะพัฒนาผลงานของตัวเองเรื่อย ๆ ค่ะ

ชื่อตอน : EP:4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2563 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:4
แบบอักษร

"ทางนี้ๆ" เมื่อเห็นเพื่อนสนิท อรก็รีบกวักมือเรียกเพื่อนสนิททันที

เมื่อม๊ามิวนิคเห็นก็รีบเดินไปหาคนที่กำลังกวักมือเรียกอย่างไม่รอช้า

"ฮายยย เป็นบ้าง" อรเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างม๊ามิวนิคทันที

"สบายดี อรล่ะ" ม๊ามิวนิคถามกลับ

"ก็ดีเหมือนกัน คิดถึงอีโจอะมึง เมื่อเช้ากูโทรหามันนะ มึงรู้ป่ะว่ามันอยู่ที่ไหน นู่นจ้าไปฮันนีมูนที่ปารีสกับผัวรอบที่ล้านแปด" อรว่าพร้อมกับนินทาเพื่อนสนิทอีกคนอย่างโจ

"ฮ่าๆ แน่ล่ะสิพี่คิณตามใจขนาดนั้นอะ" ม๊ามิวนิคพูดสมทบ

"ส่วนไอ้แทนอะนะ นั่นก็พาเมียไปเที่ยวดอยนู่น" อรบ่นถึงเพื่อนสนิทอีกคน อีกรอบ

"ฮ่าๆ แล้วนี่ธุรกิจเสื้อผ้าเป็นไงบ้าง" ม๊ามิวนิคย้อนถาม

"ขายดีมากก ที่กลับมานี่ก็มาเปิดสาขาในไทยนี่แหละ"

"แล้วมาอยู่ที่นี่ถาวรหรอ" ม๊ามิวนิคเอ่ยถามอีกครั้ง

"เยสส เดี๋ยวผัวก็ตามมา เคลียงานที่นู่นอยู่ แต่กูมาที่นี่กับลูกก่อนอะ จะพาไปสมัครเรียนด้วยโรงเรียนเดียวกับลูกมึงอะ"

"จริงหรอ ดีจังรุ่นเดียวกันด้วยอ่ะ"

"มาแล้วววว" เสียงเล็กๆของลูกชายแม่อรเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อมาถึงโต๊ะ

"มานั่งนี่มา" แม่อรว่าพร้อมกับเรียกลูกมานั่งข้างตัวเอง ส่วนเจ้าลูกชายก็ไม่รอช้าเดินมานั่งข้างแม่ตัวเองทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแขกที่นั่งอยู่ตรงหน้า

ลูกพลับ : อ้าว คุณน้า !

ม๊ามิวนิค: อ้าวหนู !

เมื่อเห็นหน้ากันทั้งสองต่างก็เอ่ยทักอย่างพร้อมกัน

"รู้จักกันหรอ" แม่อรเมื่อเห็นแบบนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"อื้อ เมื่อกี้น่ะ" ม๊ามิวนิคตอบเพื่อนก่อนจะหันมายิ้มให้กับคนตัวเล็ก

"ดีแล้วงั้นแนะนำอย่างเป็นทางการหน่อยสิลูก" แม่อรหันไปสั่งลูกของตัวเอง

"สวัสดีครับผมชื่อลูกพลับครับ อายุ18ปีครับ " ลูกพลับแนะนำตัวเองพร้อมกับยกมือไหว้

"สวัสดีจ่ะ ม๊าชื่อมิวนิคนะ แล้วนี่อยากทานอะไรมั้ยสั่งเลยนะเดี๋ยวม๊าเลี้ยงเอง ถือว่าต้อนรับแล้วกันนะ"

"โอเคครับ งั้นพลับไม่เกรงใจแล้วนะ"

"จ้า" ม๊ามิวนิคพยักหน้ารับพร้อมกับอมยิ้มอย่างเอ็นดู

"แล้วเจ้าแฝดเป็นไงบ้าง" เมื่อนึกขึ้นได้อรก็เอ่ยถามถึงเจ้าแฝดทันที

"เจ้าปลาวาฬนี่ดีมากเลยแหละ แต่อีกคนนี่สิคิดเเล้วก็เครียด โดดเรียน เที่ยวกลางคืน ขี้เกียจ ซกมก ทุกอย่างเลยแหละ ต่างกันกับปลาวาฬลิบลับ"

"ฮ่าๆ สงสัยได้พ่อมาเต็มๆ" อรเอ่ยแกมหัวเราะ

"พี่วายุคูณสองนะสิรายนั้นน่ะ ว่าจะหาคนมาปราบสักคนนึง ลำพังนี่จะเอาไม่อยู่ละ " ว่าแล้วก็ทำท่าคิดหนัก

"โหหห ดื้อขนาดนั้นอ่ะ ถ้าพลับเป็นคุณน้านะพลับจะจัดการซะให้เข็ดแบบนี้มันต้องถลกหนังแล้วเอามาล้างน้ำสักสามสี่รอบ คนอะไร๊ดื้อด้านเกินคน" ลูกพลับที่กำลังเลือกเมนูอาหารเมื่อได้ยินม๊ามิวนิคพูดถึงเจ้าลูกชายตัวแสบก็พูดแทรกขึ้นทันที

"หืม? คิดออกละ" ม๊ามิวนิคยิ้มขึ้นทันทีที่ได้ฟังลูกพลับพูดจบก็คิดแผนอะไรสักอย่างออก

"คิดอะไรออกอะมึง" แม่อรที่เห็นท่าทีของเพื่อนตัวเองก็ถามขึ้นอย่างสงสัย

"คือว่าหนูลูกพลับลูก ม๊าวานหนูอย่างนึงได้มั้ย" ม๊ามิวนิคพูดเสียงอ้อนวอน

"อะไรหรอครับ"

"คือม๊าคิดว่าม๊าอยากวานให้หนูจัดการลูกชายตัวแสบม๊าที"

"ห๊ะ พลับเนี่ยนะ" คนตัวเล็กว่าพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"ใช่จ่ะ ถือว่าม๊าขอร้องนะลูก ม๊าว่าหนูนี่แหละน่าจะปราบเจ้าฉลามได้หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง มวยมันต้องถูกคู่ นะลูกนะ" ม๊ามิวนิคอ้อนวอนขออีกรอบ ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนคนตัวเล็กจะคิดหนักกับคำขอ

"แม่ว่าไงอ่ะ" ลูกพลับทำท่าคิดหนักก่อนจะหันไปขอความคิดเห็นจากแม่ตัวเอง

"แม่ว่าก็ดีนะ ถือว่าช่วยแม่มิวนิคเค้าด้วย เรากับเจ้าฉลามอยู่วัยเดียวกันน่าจะพอคุยกันรู้เรื่อง" แม่อรหันไปให้คำแนะนำกับลูก

"งั้นพลับขอคิดดูก่อนนะครับ" ว่าจบก็ก้มหน้าเลือกเมนูอาหารต่อ

"ได้จ่ะ ถ้าสมมติว่าหนูพลับตกลงม๊าจะให้เดือนละสามหมื่นเป็นค่าจ้างพร้อมกับจ่ายค่าเทอมให้ด้วยแล้วกัน"

ขวับบ! ทันทีที่ลูกพลับได้ยินผลประโยชน์ก็รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที

"โอเค พลับตกลงทำครับ"

"หืมม จริงหรอ" ม๊ามิวนิคถามเพื่อนความมั่นใจอีกรอบ

"จริงสิครับ แหมเรื่องแค่นี้เองจิ๊บๆ" ลูกพลับตอบย้ำ พลางคิดในใจ ได้ค่าจ้างเดือนละ3หมื่นถ้าสมมติปีนึงก็ได้ตั้งสามแสนหก แถมจ่ายค่าเทอมให้อีกซึ่งโรงเรียนที่ตัวเขาจะเข้าค่าเทอมตั้งสี่แสนห้า ถ้ามีคนจ่ายให้รับรองสบายบรื๋อ~

"ฮ่าๆ พูดแบบนี้ม๊าค่อยโล่งใจหน่อย"

"ยินดีครับ เอาเป็นว่าพลับขอเริ่มงานตอนเปิดเทอม ม.6เลยนะฮะ"

"ได้สิลูก" ม๊ามิวนิครับคำขอของคนตัวเล็กก่อนจะเริ่มสั่งอาหารแล้วลงมือรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับนั่งถามสารทุกข์สุขดิบของกันและกันด้วย

.

.

วันหยุด

บ่ายสาม

"อรุณสวัสดิ์ครับม๊า" ฟอดดด~ ลูกชายตัวแสบกล่าวอรุณสวัสดิ์ผู้เป็นแม่ที่กำลังทำขนมกับพี่สาวฝาแฝดของตัวเอง พร้อมกับหอมแก้มหนักๆของแม่ไปหนึ่งที

"มันอรุณสวัสดิ์ที่ไหนเล่าฉลาม นี่มันบ่ายสามแล้ว" ปลาวาฬพูดดักเจ้าน้องชายตัวเเสบของตัวเอง

"วิถีคนคูล " เมื่อถูกพี่สาวฝาแฝดพูดดักฉลามก็ตอบกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ แล้วยักคิ้วข้างหนึ่งอย่างกวนๆ

"หรอ แล้วนี่อาบน้ำยังเนี่ย" ปลาวาฬเอ่ยถาม

"ยัง รออาบทีเดียวก่อนนอนเลยดีกว่า"

"อาบก่อนนอนตอนตี4 แล้วตื่นบ่ายสามเนี่ยนะ" ปลาวาฬว่าพร้อมกับทำหน้าเหยเก

"อ่าห้ะ อาบทำไมบ่อยเปลืองน้ำ ถ้าใจเราสะอาดน้ำก็ไม่ต้องอาบก็ได้ป่ะ "

"อี๋ ตรรกะอะไรของฉลามอะ ซกมกต่างหาก"

"ซกมกหรอ อะดมดิๆๆๆ" ว่าจบก็ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นแล้วเอารักแร้ของตัวเองไปให้พี่สาวฝาแฝดดมเป็นเชิงแกล้ง

"ว้ายยยแหวะ หยี๋~ ฉลามสกปรก " ฉลามไม่หยุดแค่นั้น แถมยังแกล้งต่ออีก ส่วนคนเป็นแม่เห็นลูกแกล้งกันก็ยิ้มตาม

"พอๆ หยุดแกล้งกันได้แล้วสองพี่น้อง" ม๊ามิวนิคปรามเด็กทั้งสอง เพราะดูเหมือนว่าแกล้งกันไปมาจนตอนนี้แป้งที่ใช้ทำขนมเริ่มฟุ้งแล้ว

"แล้วหนูหิวมั้ยฉลาม เดี๋ยวม๊าทำข้าวผัดให้"

"หิวมากกกกคร้าบบบ"

"หิวแล้วแปรงฟันยังเนี่ยฉลาม" ปลาวาฬเอ่ยถามอีกครั้ง

"เชี่ยยย ลืมแปรงว่ะ งั้นเดี๋ยวหลามลงมานะม๊าไปแปรงฟันแปป" ว่าจบก็รีบวิ่งขึ้นบันได ปล่อยให้ผู้เป็นแม่ส่ายหัวให้กับความอิรุงตุงนังของเจ้าลูกชายตัวเเสบ

 

-------------------

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว