email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมืื่อเธอหมดประโยชน์

ชื่อตอน : เมืื่อเธอหมดประโยชน์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2565 23:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมืื่อเธอหมดประโยชน์
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ตอนที่ 10

 

แสงอรุณสาดส่องเข้ามากระทบร่างบางที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ศิรสาค่อยๆขยับตัวด้วยความยากลำบากเพราะเมื่อคืนณัฐนิธานได้ทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาสี่ปีจนหญิงสาวแทบจะรับมือไม่ไหวกับความอึดทนของเขา ด้วยลีลาที่แพรวพราวทำให้เธอคิดว่าหลังจากที่เขาหายไปคงจะได้นอนกับผู้หญิงอื่นมามากมาย

 

หญิงสาวคิดอย่างน้อยใจ เพราะถึงแม้เธอจะเกลียดที่ณัฐนิธานทำกับพ่อเธอไว้อย่างร้ายกาจ แต่เธอเองที่รู้ตัวว่าแต่งงานแล้วจึงไม่เคยนอกลู่นอกทางกับชายอื่นที่ไหน

 

แต่เพราะคิดว่าสามีคงไม่กลับมาหาเธอแล้ว จึงจำใจลองคบกับวาทิตแต่เธออนุญาตให้เขาทำได้มากที่สุดคือ ก อ ด เท่านั้น

 

ส่วนตัวคุณสามีนั้น ศิรสาไม่แน่ใจว่าเขาจะซื่อสัตย์กับเธออย่างที่เธอทำหรือเปล่า? แต่มันก็ไม่สำคัญเพราะเธอต้องการจะหย่ากับเขาอยู่แล้ว เขาจะมีใครอีกหรือเขาจะไปนอนกับสาวอื่นที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับเธอ

 

แต่ทำไมนะ?

 

แค่คิดว่าเขานอนกับใครอื่นที่ไม่ใช่เธอ หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

ไม่ได้ซิรสา อย่าอ่อนแอนะ เขาใจร้ายกับเธอก่อน เขาทำร้ายครอบครัวเธอก่อนนะ .. อย่าลืม

 

เธอสั่งตัวเองแล้วค่อยๆลุกขึ้นมานั่งบนเตียง มองไปรอบๆห้องไม่เห็นคุณสามีอยู่ในห้อง เขาคงกลับไปแล้ว

 

ทำไมน้ำตาต้องไหลลงมาด้วยนะ?

 

เธอเริ่มโมโหในความอ่อนแอของตัวเอง ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วลุกไปหยิบผ้าขนหนูมาพันกายก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเธอก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายที่สดชื่น เธอใช้เวลานานกับการล้างคราบคาวที่เขาปล่อยทิ้งไว้ อยากล้างจนกว่าจะแน่ใจว่ามันได้ออกไปจากร่างกายเธอจนหมดแล้วจริงๆ

 

ศิรสาออกจากห้องน้ำมาอย่างสดชื่นเธอแต่งตัวในชุดสบายๆเพราะวันนี้เป็นวันหยุด รู้สึกเริ่มหิวแต่ว่าศศิพิมไปเยี่ยมป้าวันแม่ของอธิป กับข้าวที่ซื้อมาเมื่อวานก็กินหมดแล้วคงต้องกินมาม่าคัพปะทังไปก่อน แล้วสายๆค่อยออกไปหาอะไรกินที่ห้างสรรพสินค้าเพราะจะต้องไปซื้อของใช้ให้พี่สาวด้วย เดินลงบันไดมาอย่างหวาดระแวง สอดส่ายสายตามองหาณัฐนิธาน เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่อยู่แล้วเธอจึงยิ้มอย่างโล่งอกเพราะเรื่องเมื่อคืนยังทำให้เธอกระดากอายที่จะเจอหน้าเขาด้วยเธอไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี แต่เขาก็ได้ในสิ่งที่ต้องการไปแล้วนี่

 

ร่ า ง ก า ย เ ธ อ

 

หมายความว่าตอนนี้เธอหมดประโยชน์กับเขาแล้ว แต่ถ้าเขาต้องการเรือนร่างเธออีกเมื่อไหร่ก็คงจะกลับมาอีกในไม่ช้า

 

เธอเดินเข้าห้องนั่งเล่นตรงไปเปิดโทรทัศน์ แต่ก็ต้องตกใจเพราะโดนณัฐนิธานเข้ามากอดจากข้างหลัง โน้มหน้ามากระซิบข้างหูจนเธอขนลุกเกลียว

 

"ตื่นแล้วหรอ? หิวยังคะ? พี่ทำอาหารไว้รอแล้ว เราไปทานพร้อมกันนะคะ"

 

"ไม่หิว คุณไปทานเถอะ"

 

ศิรสาพูดห้วนๆใช้มือดึงท่อนแขนของเขาออกจากตัว แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาก่อนเดินออกจากบ้าน

 

นึกในใจ .. นี่เขายังอยู่อีกหรอ? ทำไมถึงไม่กลับไปซะทีนะ?

 

ชายหนุ่มเดินตามมาด้วยใบหน้าสงสัยเพราะเรื่องราวดีๆเมื่อคืนนี้เขาคิดว่าจะทำให้เธอหายโกรธได้บ้าง แต่ทำไมเธอยังทำตัวห่างเหินกับเขาเหมือนเดิมอีกนะ?!?

 

"หนูจะไปไหนคะรสา?"

 

"ถ้าคุณจะกลับ ก็ปิดบ้านให้ด้วยนะ"

 

เธอพูดกับเขาขณะก้าวเท้าออกมานอกรั้วบ้าน แต่ก็ถูกเขามาขวางไว้แล้วพูดขึ้นว่า

 

"เมื่อคืนเราก็มีความสุขกันดีไม่ไช่หรอคะ? แล้วทำไมตอนนี้หนูถึง.."

 

น้ำเสียงชายหนุ่มขาดหายไป ศิรสาที่ขี้เกียจเถียงกับเขาให้เพื่อนบ้านได้ยิน จึงบอกเพียงว่าเธอจะไปธุระข้างนอก

 

"หนูจะไปไหน? เดี๋ยวพี่พาไปค่ะ"

 

พูดจบก็ล็อคตัวภรรยาอุ้มจนตัวลอย แล้วพาไปขึ้นรถสปอร์ตป้ายแดงที่เธอเห็นเมื่อเย็นวาน ก่อนจะรีบไปนั่งที่คนขับเคลื่อนรถออกไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวจึงรู้ว่ารถยนต์คันนี้เป็นของเขานั่นเอง

 

"คุณส่งฉันตรงนี้แหละ"

 

ภรรยาสาวพูดขึ้น เมื่อเขาขับรถออกมาได้สักระยะหนึ่ง

 

"หนูบอกมาก่อนว่าจะไปไหน ไม่งั้นพี่ไม่จอด"

 

"ไปซื้อของใช้ส่วนตัวแถวนี้แหละ จอดรถตรงนี้เลย"

 

เธอตะคอกใส่เขาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันมามองด้วยสายตาไม่พอใจ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้รับฟังอะไร ยังคงขับรถต่อไปเรื่อยๆ หันมายิ้มใส่หน้าเธอแล้วพูดว่า

 

"ถ้างั้นก็ไปด้วยกันก่อน พี่มีธุระต้องไปทำนิดหน่อย เดี๋ยวค่อยมาซื้อของให้หนูก็แล้วกันนะคะ"

 

พูดจบก็ขับรถต่อไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ถามหญิงสาวสักคำ ทำให้เธอต้องอ้าปากค้างมองเขาอย่างขัดใจ ขับต่อไปได้สักครู่ชายหนุ่มก็เลี้ยวรถเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่ง เมื่อหาที่จอดรถได้แล้วเขาก็ดับเครื่องยนต์หันมาบอกภรรยาที่ยังคงนั่งเฉยว่า

 

"ถึงแล้วค่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะนะ"

 

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปทำธุระของฉันเอง คุณจะไปไหนก็ตามสบาย"

 

"ไม่ได้ค่ะ ธุระของพี่ต้องมีหนูอยู่ด้วย จะลงไปเองดีๆ หรือจะให้พี่อุ้มลงไปแทน เลือกเอาค่ะ"

 

เสียงขู่ของชายหนุ่ม ทำให้ศิรสาจำยอมต้องลงจากรถเดินตามหลังเขาไปเงียบๆ จนสามีต้องหันมามองเป็นระยะเพราะเธอเดินห่างจากเขามากจนเหมือนไม่ได้มาด้วยกัน ก่อนจะหยุดยืนรอให้เธอเดินเข้ามาใกล้ แล้วคว้าข้อมือเธอไปกุมไว้

 

"เดินช้าจังแล้วเมื่อไหร่จะถึงล่ะคะ? หนูรีบไม่ใช่หรอ? ถ้าช้าอย่ามาบ่นพี่นะคะ"

 

ณัฐนิธานจูงมือศิรสาเดินไปเรื่อยๆ ขึ้นบันไดเลื่อนไปชั้นสามตรงไปยังร้านขายเพชรไดมอนด์พราวน์ของมนต์ธรเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยม

 

"พี่นัดเพื่อนไว้ ขอเข้าไปคุยแป๊บเดียว หนูรอตรงนี้ก่อนนะคะ ถ้าพี่ออกมาไม่เจอล่ะก็.."เขาพูดค้างไว้ ก่อนยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูเธอว่า "คืนนี้โดนจัดหนักแน่"

 

หญิงสาวมองเขาหน้าคว่ำเม้มปากแน่นรู้สึกตกใจกับคำพูดนั้น แต่ก็คิดว่าเขาคงจะทำอย่างที่พูดแน่นอน เมื่อคืนก็ทำให้เธอแทบหมดแรง ถ้าคืนนี้โดนแบบนั้นอีก วันต่อไปเธอคงไปทำงานไม่ได้แน่

 

"คุณณัฐคะ บอสมาแล้ว เชิญด้านในค่ะ"

 

เสียงหวานๆจากรองผู้จัดการร้าน บอกณัฐนิธาน ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ แล้วเดินเข้าไปด้านใน

 

ศิรสานั่งรอเขาอยู่ครู่ใหญ่ สายตาเหลือบไปเห็นร้านขายยา นึกขึ้นได้ว่าเรื่องเมื่อคืนระหว่างเธอกับเขาไม่มีการป้องกันใดๆ ทั้งที่เธอขอร้องให้เขาเอาออกมาข้างนอกแต่เขากลับปลดปล่อยมันเข้ามาในร่างกายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

 

น่าโมโหชะมัด!!

 

คิดได้ดังนั้น จึงตัดสินใจรีบเดินออกจากร้านเพชรตรงไปที่ร้านขายยา ซื้อทั้งยาคุมฉุกเฉินทั้งยาคุมปกติมาเพื่อป้องกันไว้ให้พร้อม ทำให้นึกย้อนไปในวันที่เธอกับณัฐนิธานมีอะไรกันเป็นครั้งแรก เขานี่แหละที่เป็นคนสอนเธอเรื่องยาคุม เขาจะระวังเรื่องนี้มาก คอยถามเธอเสมอว่า

 

กินยาคุมหรือยัง?

 

ประจำเดือนมาตรงหรือเปล่า?

 

แต่ทำไม?!?

 

การกลับมาของเขาในครั้งนี้ ดูเขาไม่ห่วงหรือทุกข์ร้อนอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

คงจะวางแผนร้ายอะไรไว้อีกใช่ไหมคะพี่ณัฐ?

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว