email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เขาคงกลับไปแล้ว

ชื่อตอน : เขาคงกลับไปแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2564 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขาคงกลับไปแล้ว
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.8 เขาคงกลับไปแล้ว

 

ศิรสาเดินลงบันไดมาที่ห้องครัว มีคุณสามีเดินประคองมาตลอดทาง ศศิพิมเห็นแบบนั้นจึงถามอย่างเป็นห่วงว่า "รสาเป็นอะไรจ๊ะ?"

 

"ไม่ยอมทานมื้อเที่ยงที่ผมซื้อให้ครับพี่พิม ท้องว่างคงจะหน้ามืด ของโปรดตัวเองแท้ๆ คนอุตส่าห์ไปต่อคิวให้ตั้งนาน"

 

ณัฐนิธานบ่นอุบ ศิรสาจึงย้อนกลับว่า "ใครขอให้คุณทำไม่ทราบ?"

 

"ก็พี่เต็มใจทำให้หนูไงคะ" เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

 

ศิรสามองไปบนโต๊ะที่มีอาหารเรียงราย ก็พอจะเดาได้ว่าทั้งหมดคือฝีมือของณัฐนิธาน

 

ในช่วงที่ยังคบกันเขามักจะทำอาหารอร่อยๆให้เธอทานเสมอ ศิรสาไม่มีฝีมือในด้านนี้เลย ทุกวันนี้ถ้าพี่สาวไม่ทำอาหารไว้ก็ต้องพึ่งของปรุงสำเร็จเท่านั้น

 

เธอเดินไปหยิบแกงถุงที่ซื้อมาจากปากซอยเทใส่ชามแล้วเอามาวางไว้บนโต๊ะ ตักกินของตัวเองโดยไม่แตะต้องของชายหนุ่ม ทำให้พี่สาวต้องร้องทักออกมา

 

"คุณณัฐทำของโปรดไว้ให้รสาตั้งหลายอย่าง ไม่ลองชิมหน่อยหรอจ๊ะ"

 

"รสาไม่ชอบกินแล้วค่ะ"

 

เธอตอบไปอย่างนั้นทั้งที่ก็อยากกินเหลือเกิน แต่เธอไม่อาจกินอาหารของคนใจร้ายอย่างเขาได้ ณัฐนิธานมองภรรยานิ่งนานด้วยสายตาระห้อยจนพี่สาวเริ่มสงสารและเห็นใจจึงพยายามคิดหาทางช่วย

 

"พี่อธิปบอกว่าป้าวันไม่ค่อยสบาย พี่ว่าจะไปเยี่ยมแกเย็นนี้ ตั้งใจจะไปสักสามสี่วันนะรสา"

 

เธอตัดสินใจไปหาป้าวันที่ต่างจังหวัด เพื่อเปิดโอกาสให้สามีภรรยาคู่นี้ได้ปรับความเข้าใจกันซะที

 

"ป้าวันเป็นอะไรคะ?"

 

"โรคคนแก่น่ะ"

 

ป้าวันคือเพื่อนบ้านสมัยอยู่บ้านหลังเก่าที่ต่างจังหวัด หลังจากเกิดเรื่องร้ายๆขึ้นเธอก็คอยช่วยเหลือสองสาวมาตลอด ทั้งให้อธิปลูกชายที่ทำงานเป็นผู้จัดการโรงงานมาคอยดูแลทั้งสองสาวไม่เคยห่าง

 

"รสาก็อยู่กับคุณณัฐละกันนะ"

 

"น้องอยู่คนเดียวได้ค่ะ"

 

"ไม่ได้ ถ้าคุณวามารุ่มร่ามที่บ้านจะทำยังไง? ให้คุณณัฐอยู่ด้วยจะดีกว่า นี่เป็นคำสั่ง"

 

ศิรสาอ้าปากค้างจะพูดต่อ แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงเด็ดขาดของพี่สาวก็นิ่งเฉย พี่ไม่เคยใช้น้ำเสียงนี้กับเธอเลยจนผู้ชายคนนี้เข้ามา แอบเหลือบตาไปมองณัฐนิธานก็เห็นเขายิ้มออกมาอย่างพอใจ จนต้องสบทในใจ

 

ชิ!! น่าโมโหจริงๆ

 

หลังมื้อค่ำเล็กน้อย เจ้ากระป๋อง รถเก๋งกลางเก่ากลางใหม่ของอธิปก็ขับเข้ามาในบ้าน ศศิพิมที่รออยู่พร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ก็ลุกขึ้นเดินไปที่รถ

 

ศิรสาจึงเดินตามไปเธอยกมือไหว้อธิปและทักทายอย่างสนิทสนม ก่อนที่พี่สาวจะเข้าไปนั่งในรถและอธิปก็ขับออกไปช้าๆ

 

หญิงสาวเดินกลับเข้าบ้านมาเจอณัฐนิธานนั่งอยู่ที่เก้าอี้ในห้องรับแขก จึงเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า

 

"คุณกลับไปได้แล้ว ฉันจะปิดบ้าน"

 

"ก็พี่พิมบอกให้พี่อยู่ได้นี่คะ?" เขาพูดน้ำเสียงผิดหวังที่ถูกเธอไล่

 

"ตอนพี่พิมอยู่ คุณจะอยู่นานเท่าไหร่ก็เชิญ แต่ตอนนี้ไม่มีพี่พิม คุณควรกลับไปได้แล้ว"

 

"คำก็ไล่ สองคำก็ไล่ พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น จะอยู่กับหนูที่นี่แหละ"

 

ณัฐนิธานลุกขึ้นมาจับมือนุ่มเอาไว้แต่เธอสะบัดออก เขาจึงโอบเอวบางไว้แล้วอุ้มเธอพาดบ่าจนตัวลอย ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปบนห้องนอนทันที

 

ศิรสาตกใจทั้งพยายามดิ้นและใช้สองกำปั้นน้อยทุบหลังเขาเต็มแรง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดการกระทำลงเลย

 

สุดท้ายเขาก็พาเธอเข้าห้องนอนมาจนได้ แล้ววางร่างนุ่มไว้บนเตียง แต่ก่อนที่เธอจะตั้งตัวได้ สามีก็ดันตัวศิรสาลงนอนกับที่นอนแล้วทาบทับตัวเองลงไปจูบเธออย่างหิวกระหาย

 

"ไม่นะ ออกไปเดี๋ยวนี้"

 

เมื่อปากเป็นอิสระภรรยาคนสวยก็พูดไล่เขาอีกทันที เธอรู้ว่าเขาต้องการอะไรจึงพยายามออกแรงจนสุดกำลังและตะโกนใส่หน้าเขา

 

แต่ณัฐนิธานเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูด เขายังคงก้มลงมาจูบเธออย่างต่อเนื่อง ใช้ลิ้นสากควานเหมือนจะหาอะไรบางอย่างจากปากหวานๆของเธอ

 

ทั้งที่พยายามสะบัดหน้าหนี แต่คุณสามีก็ใช้มือแกร่งยึดใบหน้านั้นไว้มั่น แล้วไล่ลิ้นเลียไปตามใบหน้าและซอกคอ

 

เขาค่อยๆ ใช้อีกมือแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของหญิงสาวออกทีละเม็ด ลิ้นของเขาไล่ต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินทรวงอก ใช้มือแหวกเสื้อชั้นในออกไปจนเผยให้เห็นหน้าอกสวยแล้วจับเนินอกน้อยออกมาจากเสื้อใน ใช้นิ้วถูเบาๆที่เม็ดบัวสีชมพูทั้งสองข้าง จนมันเริ่มแข็งเป็นไต

 

ศิรสาพยายามต้านอารมณ์ที่สามีกำลังยัดเยียดให้สุดพลัง แต่เหมือนยิ่งต้านมันจะยิ่งรัญจวนใจเพิ่มมากขึ้น ความรู้สึกเก่าๆ ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาสี่ปี เริ่มถาโถมเข้ามาในใจสาวน้อย

 

"คุณณัฐปล่อยฉันไปเถอะนะ" เธอพยายามส่งเสียงวิงวอน ก่อนจะเอามือน้อยจับศีรษะณัฐนิธานไว้ เขาเงยมองหน้าภรรยาแล้วยื่นหน้าไปจูบเธออีกครั้ง

 

"พี่ไม่ปล่อยหนูอีกแล้ว เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันแบบสามีภรรยาจริงๆ ซะที"

 

"คุณก็รู้ว่าฉันคบกับผู้ชายคนอื่น ตั้งแต่คุณหายไปฉันก็นอนกับผู้ชายมานับไม่ถ้วน คุณอยากจะซ้ำรอยผู้ชายเหล่านั้นก็เชิญ" ศิรสาโพล่งขึ้น

 

"หนูหลอกพี่ไม่ได้หรอกค่ะรสา สี่ปีที่ผ่านมาพี่รู้เรื่องหนูดีกว่าชีวิตพี่เองซะอีก หนูเพิ่งจะคบกับวาทิตได้ไม่ถึงสองเดือนเลยด้วยซ้ำ"

 

"มันก็ใช่ แต่ฉันนอนกับพี่วามาตั้งนานแล้ว อะ.. อืมม" หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบดีก็ถูกณัฐนิธานยื่นหน้ามาจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้ง

 

"พี่รู้ว่าหนูไม่เคยนอนกับผู้ชายคนไหนเลย หนูจะพูดอะไรพี่ก็ไม่สนใจหรอกค่ะ เด็กดื้อ"

 

เขาก้มหน้าลงใช้ลิ้นเขี่ยเบาๆ ที่หัวนม จนหญิงสาวแอ่นกายผวาเข้าหาเขาเบาๆ

 

"ฉันพูดจริงๆ น้าา อื้มม อ่าา"

 

เธอเริ่มครางอย่างลืมตัว จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ ณัฐนิธานแอบยิ้มที่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าภรรยาก็มีอารมณ์ร่วมด้วย จึงใช้ปลายลิ้นเขี่ยไปเรื่อยๆ จนทั่วทั้งฐานนม ก่อนจะดูดที่หัวนมราวกับทารกที่หิวกระหายจนศิรสาอารมณ์เตลิดเปิดเปิง บิดตัวและส่ายหน้าที่ร้อนผ่าวไปมาอย่างยากจะระงับอารมณ์ได้

 

"พะ..พอก่อนเถอะค่ะ รสาไม่ไหวแล้ว"

 

พูดได้เท่านี้ร่างน้อยก็กระตุกเบาๆ ทำให้ชายหนุ่มแปลกใจเงยหน้ามองภรรยาแล้วแอบคิดว่า แค่เขาใช้ลิ้นกับหน้าอก ภรรยาคนสวยยังขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ถ้าใช้ลิ้นกับจุดอื่นเธอจะเป็นยังไงนะ? คิดแล้วก็ยิ้มร้ายขึ้นมา

 

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

ง่ะ!! รสาหนี หนีเร็ว

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์นะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว