ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 36

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 945

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2563 07:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
36
แบบอักษร

       ชายหนุ่มขึ้นไปบนห้องนอนอีกครั้ง  ใบหม่อนยังหลับสนิทอย่างสบายอารมณ์ เขาเพ่งมองใบหน้าอ่อนใสนั้น แทบไม่อยากห่างไปไหนเลย อดไม่ได้ที่ก้มลงจูบหน้าผากนูนเกลี้ยงนั้น ก่อนจะถอยออกไปเงียบ ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจจะกลับพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ  ตะวันโทรหามารดา บอกว่ามีธุระด่วนที่ไร่ ฝากฝังใบหม่อนไว้กับท่าน เรียบร้อยแล้วก็รีบมุ่งหน้ากลับไร่ทันที 

  

              ใบหม่อนลืมตาตื่น ควานหาโทรศัพท์ตามความเคยชิน หน้าจอแจ้งเตือนข้อความทางไลน์ ...ตื่นเมื่อไหร่ โทรหาพี่นะ...คนดี.. หญิงสาวยิ้มให้กับโทรศัพท์  พี่ตะวันพูดหวาน ๆ ก็เป็นแฮะ...หญิงสาวกดโทรออกทันที 

            “สวัสดีครับ คนสวย” ชายหนุ่มรับสายเสียงนุ่ม 

            “มีอะไรหรือเปล่าคะพี่ตะวัน ถึงให้ใบหม่อนโทรหา” ใบหม่อนชักแปลก ๆ หวานเกินไปปะเนี่ย เรียกคนดีมั่ง  คนสวยมั่ง 

            “พี่มีธุระด่วนที่ไร่ เลยกลับมาก่อน เห็นใบหม่อนหลับอยู่เลยไม่ได้ปลุก” 

            “ด่วนมากเลยเหรอคะ” หญิงสาวแอบน้อยใจนิด ๆ 

            “ครับ” ตะวันตอบได้แค่นั้นจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาควรจะอธิบายเหตุผลให้มากกว่านี้ แต่เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดให้มากความ 

            “รับทราบค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะ” จากที่น้อยใจนิด ๆ ตอนนี้เริ่มน้อยใจหนักมาก  เขาทำเหมือนพาหล่อนมาทิ้งแล้วก็แอบหนีกลับไปหาใครบางคนที่ไร่  เรื่องเด็กในไร่กลับเข้ามารบกวนจิตใจอีกครั้ง 

            “เดี๋ยว อย่าเพิ่งวางสาย เป็นอะไรหรือเปล่า” 

            “เปล่านี่คะ” 

            “พี่ไม่เชื่อ กำลังงอนอีกแล้วใช่ไหม” 

            “ใครงอน” หญิงสาวถามเสียงสูง 

            “โอเค  ไม่งอนก็ไม่งอน พี่เสร็จธุระเมื่อไหร่จะรีบไปหานะครับ คนดี” ตะวันพยายามปลอบ ถ้าอยู่ใกล้ ๆ จะดึงมากอดให้หายงอนเลยเชียว 

 

            ใบหม่อนย่นจมูกให้กับโทรศัพท์  แต่คิดอีกที  พี่ตะวันไม่อยู่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ครอบครองห้องนี้อย่างสบายใจ หล่อนลุกขึ้นเปิดตู้เสื้อผ้าก็พบว่า เสื้อผ้าถูกนำเข้ามาเก็บเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ใช่หล่อนนอนขี้เซามาก ก็เพราะคนทำต้องทำเบามาก ๆ จนหล่อนไม่รู้สึกตัว  

  

หญิงสาวเลือกเปลี่ยนชุดกางเกงขาสั้น กับเสื้อยืดใส่สบาย ๆ ยิ่งทำให้หล่อนดูราวกับเด็กมัธยมด้วยซ้ำ โดยเฉพาะผิวเนียนใส เปล่ง ออร่าทั้งตัวแบบนี้  หญิงสาวเห็นภาพตัวเองในกระจก ใบหน้าสลดลงเล็กน้อย  เมื่อคิดขึ้นได้ว่าตอนนี้หล่อนควรจะเป็นนักศึกษา ควรร่าเริงสดใสในหมู่เพื่อน  ไม่ใช่เป็นภรรยาของใครสักคน แต่ก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว ซ้ำร้ายหล่อนเองยังทำให้มันย่ำแย่ยิ่งไปกว่าเดิมอีก คอยดูนะถ้าพี่ตะวันไปมีเล็กมีน้อยล่ะก้อ..น่าดู.....ฮึ่ม.... 

  

“ตื่นแล้วหรือคะ คุณใบหม่อน” หญิงสูงวัยกำลังเตรียมอาหาร กับเด็กสาวสองคนอยู่ในครัว หล่อนไม่รู้จักใครสักคน เพราะเมื่อกลางวันมัวแต่งอนกันอยู่  พี่ตะวันเลยไม่มีโอกาสได้แนะนำ 

“ค่ะ แล้วใครบ้างคะ ขอโทษนะคะใบหม่อนเรียกไม่ถูก” 

“อ๋อ...ป้านิด เป็นแม่ครัว  แล้วก็นี่ ยัยแตน กับยัยต่อ หลานอิฉันมาเป็นเด็กรับใช้ที่นี่ค่ะ” 

“สวัสดีค่ะป้านิด  สวัสดีแตนกับต่อ ด้วยจ๊ะ” ใบหม่อนยกมือไหว้ผู้อาวุโส  

“โอ๊ย...ไม่ต้องไหว้ป้าหรอกค่ะ” 

“ไม่ได้สิคะ ป้าอายุมากกว่าหนู แล้วก็กำลังจะเป็นครูหนูด้วย” 

“ยังไงคะ ป้างง” 

“ก็หนูจะให้ป้านิดสอนทำกับข้าวอยู่นี่ไงคะ” หญิงสาวเฉลย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม 

“คุณใบหม่อนสวยจังเลยค่ะ  แบบนี้ไม่ต้องทำอะไรให้ลำบากหรอกค่ะ ขี้คร้านผัวจะเอาใจ” แตนพูดตามที่เจ้าหล่อนคิด เมื่อกลางวันยังเห็นคุณตะวันทำกับข้าวให้กินอยู่เลย 

“นังแตน อย่าพูดมาก  เดี๋ยวเหอะ” ป้านิดปรามหลานสาว 

“คุณใบหม่อนไม่พักให้หายเหนื่อยก่อนล่ะคะ  คุณตะวันสั่งไว้ ให้คุณพักมาก ๆ เพราะเมื่อคืนนอนดึก แถมนั่งรถมาเหนื่อย ๆ” 

ใบหม่อนแทบสำลักน้ำที่เพิ่งจะดื่มไปหยก ๆ   นี่เขาบอกอย่างนี้จริง ๆ เหรอ แล้วคนอื่นเขาจะคิดยังไง หญิงสาวมองหน้าป้านิด แต่ก็ไม่เห็นอาการผิดปกติอะไร ...เฮ้อ...คงมีแต่หล่อนที่ร้อนตัวไปเอง.....หญิงสาวพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ 

“หายแล้วค่ะป้า  ถ้านอนมากกว่านี้ก็เข้าข่ายขี้เกียจแล้วล่ะค่ะ” 

จากนั้นผู้หญิงต่างวัยทั้งสี่ก็ช่วยกันเตรียมอาหารเย็น บรรยากาศในครัวจึงอวลไปด้วยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะเป็นระยะ ๆ 

  

ความคิดเห็น