email-icon

สอบถามเรื่องนิยายหรือพูดคุยกับนักเขียนฝึกหัด : Euglanaforfiction@gmail.com ขอบคุณสำหรับทุก ๆ กำลังใจนะคะ ผู้เขียนสัญญาว่าจะพัฒนาผลงานของตัวเองเรื่อย ๆ ค่ะ

ชื่อตอน : EP:3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ย. 2563 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:3
แบบอักษร

8.54 น.

"ฉลามตื่นเลยนะ " ม๊ามิวนิคปลุกลูกชายที่สุดแสนจะขี้เซาให้ตื่นนอน

"อื้ออ ม๊าอย่ากวนหลามจะนอน" ฉลามตอบคนเป็นเเม่อย่างเสียงเอื่อยๆ

"จะนอนไม่ได้ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วฉลามตื่นเดี๋ยวนี้เลยนี่มันไม่ใช่วันหยุดนะ " ม๊ามิวนิคบ่นลูกชายสุดแสบแต่ทว่าเจ้าลูกชายตัวแสบนั้นฟังที่ไหน ไม่ฟังแถมยังหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวอีก

"ฉลามไม่ฟังม๊าเลยใช่มั้ยห๊ะ ไปโรงเรียนสายทุกวันเข้าโรงเรียนสิบโมงทุกวัน " ม๊ามิวนิคว่าจบก็ดึงผ้าห่มที่เจ้าลูกชายคลุมหัวอยู่ออกทันที

พรึ่บบ

"อือออ ม๊าา ผมขออีก5นาที" ฉลามบอกม๊ามิวนิคอย่างเสียงงัวเงีย พร้อมกับพลิกตัวหันหลังให้ผู้เป็นแม่

"ไม่ได้ ตื่นเดี๋ยวนี้" ว่าพลางดึงแขนเจ้าตัวแสบลุก แต่ดึงยังไงก็ไม่ขึ้นเพราะเจ้าตัวแสบนั้นหนักเหลือเกิน

"หลามง่วง ขอลาวันนึง" ฉลามที่ไม่ยอมลุกเอ่ยขอม๊ามิวนิคทั้งๆที่ตายังปิดอยู่

"ไม่ได้ หยุดบ่อยแล้ว จะมีสิทธิ์สอบรึเปล่าก็ไม่รู้ คะแนนก็โดนหักจนติดลบอีก จะโดนไล่ออกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เนี่ย " ม๊ามิวนิคบ่นเจ้าตัวแสบอีกรอบ

"ก็ดีสิม๊า หลามจะได้ไม่ต้องเรียน"

ป๊าบบบ ! ทันทีที่ฉลามพูดจบฝ่ามืออรหันต์ของคนเป็นแม่ด็ฟาดลงไปที่แขนเจ้าตัวแสบเต็มแรงหนึ่งที

"โอ้ยยย" ฉลามร้องขึ้นทันทีหลังถูกฝ่ามืออรหันต์ฟาดที่ต้นแขน

"ดูพูดจาเข้าซิ ไม่รู้ล่ะยังไงก็ต้องลุกไปเรียน ใครบอกให้เที่ยวดึกเองล่ะ ลุกเลยแล้วไปโรงเรียนวันนี้ก็ห้ามโดดด้วยเข้าใจมั้ย ไม่งั้นม๊าจะขายบิ๊กไบค์ของแก" ม๊ามิวนิคสั่งแกมขู่ จนเจ้าตัวแสบนั้นรีบเด้งตัวลุกขึ้นทันที

"ม๊าห้ามขายนะ"

"ไม่รู้ไม่ชี้ขืนยังช้าอยู่ม๊าขายแน่ ขายคันละ5,000 ก็พอ" ม๊ามิวนิคพูดขู่อีกรอบจนฉลามต้องรีบกระวีกระวาดลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วรีบไปโรงเรียนทันที

.

.

กริ๊งงง ~

หลังจากที่เจ้าตัวแสบยอมไปโรงเรียนเสียงโทรศัพท์ของม๊ามิวนิคก็ดังขึ้น

"หืมมม ใครโทรมากัน" ม๊ามิวนิคว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายชื่อของคนที่โทรเข้ามา ทันทีที่เห็นก็เอะใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมกดรับ

"ฮัลโหลอีมิวว คิดถึงจังงง " ทันทีที่กดรับปลายสายก็รีบเอ่ยทักทายทันที

"อรรร ฮืออ กลับมาแล้วหรอคิดถึงจัง" เมื่อรู้ว่าใครโทรมาม๊ามิวนิคก็ตอบกลับด้วยเสียงดีใจ

"อื้อ เจอกันหน่อยมั้ยวันนี้จะพาลูกไปแนะนำตัวด้วย " อรบอกแกมชวน

"ได้สิๆ ที่ไหนหรอ"

"ห้างผัวมึงอะแหละ " ปลายสายบอก

"โอเค เจอกันนะ" ม๊ามิวนิคตอบกลับปลายสายพร้อมกับวางสายก่อนจะเตรียมตัวเพื่อออกไปหาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนานมากๆ

.

.

ห้างwy

"แม่ เดี๋ยวพลับมานะเข้าห้องน้ำแปป ปวดฉี่" ลูกพลับ ลูกชายคนเดียวของแม่อรเอ่ยขอคุณแม่

"โอเค อย่าไปนานนะเดี๋ยวเพื่อนแม่จะมาแล้วปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานไม่ดี"

"อะเค๊" ลูกพลับพยักหน้ารับพลางทำท่าประจำโดยทำมือเป็นท่าโอเคพร้อมกับขยิบตาข้างนึง ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อเจ้าลูกพลับไปเข้าห้องน้ำ แม่อรก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นพร้อมกับกดเบอร์โทรบอกเพื่อนสนิททันที

ม๊ามิวนิคที่มาถึงนานแล้ว รออยู่ห้องผู้บริหาร และทันทีที่อรโทรบอกว่ามาถึงห้างแล้วและกำลังรออยู่ที่ร้านอาหาร ไม่รอช้าเจ้าตัวก็รีบเดินลงไปหาเพื่อนสนิททันที

แต่ทว่าด้วยความที่เดินรีบทำให้ม๊ามิวนิคเดินชนกับเด็กนักเรียนคนหนึ่งจังๆ

"โอ้ยย นี่เดินไม่ดูตาม๊าตาเรือหรือไงห๊ะ " เด็กนักเรียนหญิงคนนึงในกลุ่มเอ่ยขึ้นอย่างไร้มารยาท

"ม๊าขอโทษนะลูก ม๊ารีบเลยไม่ทันระวัง" ม๊ามิวนิครีบกล่าวขอโทษเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นด้วยเสียงที่นุ่มนวล

"ใครเป็นลูกคุณอะ เสร่อ" เด็กนักเรียนหญิงอีกคนที่มาด้วยกันพูดขึ้นพร้อมกับยกแขนขึ้นมากอดอก ก่อนจะจ้องหน้าม๊ามิวนิคอย่างไม่พอใจ

"เป็นเด็กเป็นเล็กที่บ้านไม่สั่งสอนรึไง ว่าให้พูดกับผู้ใหญ่ยังไง" ผู้มาใหม่อย่างลูกพลับ พูดแทรกขึ้นทีแรกกะว่าจะมาเข้าห้องน้ำแต่เมื่อเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่แรกก็ต้องเดินเข้ามาอย่างอดไม่ได้ทันที

"แกเป็นใครแล้วยุ่งอะไรด้วย" เด็กนักเรียนหญิงมองไปที่ลูกพลับ แถมจ้องหน้าด้วยความไม่พอใจมากกว่าเดิม

"ไม่มีมารยาทจริงๆด้วยแฮะ แต่เอ๊ะ อยู่ม.4เองหนิ ชื่อสิริโสภา ว้าวโรงเรียนดังด้วยสิ โทรไปฟ้องห้องปกครองดีมั้ยนะว่าเจอเด็กโดดเรียนมาเดินห้าง" ลูกพลับพูดอย่างกวนๆอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า พลางทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"นี่ อย่ามาอ่านนะแล้วหยุดโทรด้วย" เด็กนักเรียนหญิงเมื่อถูกอ่านทั้งชื่อตัวเองและชื่อโรงเรียนก็รีบยกมือขึ้นปิดทันที

"กลัวหรอ ขอโทษผู้ใหญ่ก่อนสิแล้วจะไม่โทร" ลูกพลับพูดบอกเด็กหญิงทั้งสอง

"ขอโทษ" เด็กนักเรียนหญิงทั้งสองพูดอย่างเสียงแข็งอย่างไม่เต็มใจ

"ขอโทษดีๆ ไม่งั้นโทรแล้วนะจ๊ะ"

"เออๆ ขอโทษค่ะ" ว่าพร้อมกับยกมือไหว้ขอโทษ

"ไม่เป็นไรลูก" ม๊ามิวนิคพูกบอกด้วยเสียงที่อ่อนโยน

"โอเค๊ ดีมากไปได้ละ ก่อนที่จะโทรจริงๆ" ลูกพลับไล่คนทั้งสองแกมขู่ไปด้วย

"หึ่ยยย ไปกันมึง" ว่าจบเด็กทั้งสองก็รีบเดินสะบัดตูดออกไป

"ขอบใจหนูมากนะลูก " ทันทีที่เด็กสองคนนั้นเดินออกไป ม๊ามิวนิคก็หันมาขอบคุณลูกพลับทันที

"ไม่เป็นไรครับ ถ้าผมเป็นคุณน้านะผมจะตบปากสักรอบคนอะไรไร้มารยาทที่สุด พูดละแค้นตามไปตบดีมั้ยนะ" ลูกพลับว่าแล้วก็ยกแขนกอดอกพร้อมกับหรี่ตาทำหน้ายู่

"ฮ่าๆ เขาเป็นผู้หญิงนะลูก" ม๊ามิวนิคขำท่าทีของคนตัวเล็กพร้อมกับส่ายหัวเบาๆด้วยความเอ็นดู

"จริงด้วยแฮะ หึ่ยย แต่ทีหลังอย่าไปยอมนะครับของแบบนี้มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟัน ฆ่าได้หยามไม่ได้นะครับคุณน้า"

"ฮ่าๆ โอเคๆ งั้นน้าไปก่อนนะพอดีนัดน้าเพื่อนไว้น่ะ"

"โอ๊ะ จริงด้วยสิ ผมก็ต้องรีบไปห้องน้ำแล้วไปหาแม่ป่านนี้ผู้ใหญ่รอนานแล้วมั้งเนี่ย ขี้ลืมจริงๆงั้นลานะครับ" ว่าจบก็รีบเดินออกไป

ม๊ามิวนิคที่มองตามเด็กคนนั้นพลางคิดในใจว่า ทำไมนิสัยเหมือนกับอรเพื่อนสนิทของเขาจังนะ ก่อนจะรีบเดินไปหาเพื่อนทันที

 

_________________________

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว