email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย ตอนที่22

ชื่อตอน : รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย ตอนที่22

คำค้น : รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย,NPPK

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2563 16:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายๆ ของนายมาเฟีย ตอนที่22
แบบอักษร

นนท์หันมามองวายุนิดๆก่อนจะก้มลงมองที่มือของวายุที่โอบเอวเขาอยู่ แก้มนนท์แดงระเรื่อให้เห็นอย่างชัดเจนด้วยความเขิน 

"เอ่อ นี้ไงครับได้พอดี" นนท์หันมาบอกวายุพร้อมกับคนขายชานมไข่มุกทำเสร็จพอดี 

"อืมมมม ก็ดี" วายุลากเสียงยาวๆ อย่างกวนๆ 

"แล้วนี้ใครหรอ ไม่คิดจะแนะนำให้รู้จักหน่อยรึไงหืม" วายุถามต่อพร้อมมองหน้ากลุ่มของเฟิร์นยิ้มๆ พวกกลุ่มของเฟิร์นก็มองมาที่ทั้งสองอย่างงงๆ เหมือนกัน 

"เอ่อ นี้รุ้นน้องที่เจอกันที่แม่กำปองน่ะครับ นี้เฟิร์น ทิว แล้วก็คินนท์ครับ ส่วนนี้คุณวายุนะ" นนท์แนะนำทุกคนให้วายุรู้จักและก็แนะนำวายุให้กลุ่มของเฟิร์นรู้จัก กลุ่มของเฟิร์นก็ยกมือไหว้วายุทันที วายุเองก็ยกมือไหว้รับตามมารยาท 

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่เป็นแฟนของนนท์เขาน่ะ" วายุว่าออกมาพร้อมกระชับวงแขนและส่งยิ้มบางๆไปให้กลุ่มของเฟิร์น นนท์ชะงักกึกหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน เฟิร์นและทิวเองก็ทำหน้าอึ้งๆไปตามๆกัน ส่วนคินน์ก็ยืนมองด้วยสายตานิ่งๆ 

"เอ่อ งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ" นนท์เอ่ยขึ้นเฟิร์นและทิวก็พยักหน้ารับนนท์จึงหันไปจ่ายเงินและถือชานมไข่มุกกลับไปที่รถ วายุเองก็หันกลับไปมองกลุ่มเฟิร์นด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่อยู่กับนนท์  

"คุณพูดอะไรออกไปเนี่ย" นนท์ถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ได้รู้สึกโกรธวายุเลยเขาแค่เขินแค่นั้นเอง 

"ไม่ชอบรึไง หรือไม่อยากเป็นแฟนแต่อยากเป็นคนอื่น" วายุว่าออกมาเสียงเรียบจนนนท์ต้องหันหน้ากลับไปมอง 

"ไม่ต้องมาทำเป็นโกรธผม ผมสมควรโกรธคุณมากกว่า อย่าคิดนะว่าไม่รู้ว่าเมื่อกี่หันไปทำหน้าโหดใส่พวกนั้น" นนท์ว่าออกมาอีกวายุยกยิ้มนิดๆแล้วไม่พูดอะไร นนท์เองก็หันไปสนใจชานมไข่มุกที่ซื้อมาต่อ 

"พี่เคนครับ ผมซื้อมาฝาก" นนท์หยิบชานมไข่มุกขึ้นมาก่อนจะเอื่อมเอาไปให้เคนที่ขับรถอยู่พร้อมเจาะรูให้เรียบร้อยเพราะคิดว่าเคนคงไม่ถนัดถ้าจะเจาะรูเอง 

"ขอบคุณครับคุณนนท์" เคนก้มหัวขอบคุณนนท์เล็กน้อย นนท์ก็พยักหน้าตอบรับ 

"ส่วนนี้ของคุณ แต่ผมไม่ให้เพราะผมยังโกรธคุณ" นนท์ยื่นแก้วชานมไข่มุกออกมาก่อนจะหดมือกลับคืนไป  

"หึหึ โกรธที่กลัวพวกนั้นเข้าใจผิด หรือเป็นเพราะเขินหื้ม" วายุหัวเราะออกมาพร้อมจ้องมองหน้านนท์ไปด้วย 

"คุณวายุ" นนท์งอหน้าทันที อันที่จริงเขาไม่ได้โกรธวายุเลยที่วายุบอกว่าเขาเป็นแฟน แต่เขาแค่เขินเท่านั้นเลยแกล้งหาเรื่องไป 

ไม่นานเคนก็ขับรถพาวายุและนนท์มาถึงที่ห้างเคนวนรถอยู่2-3รอบก่อนจะหาที่จอดได้ 

"รถเยอะจังเลย คนต้องเยอะแน่ๆ ผมต้องไปต่อคิวหรอเนี่ย" นนท์บ่นอุบออกมาหน้างอง่ำ เขาเริ่มจะเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกที ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย 

"ยังไม่ทันเห็นก็เดาไปต่างๆนาๆแล้วก็หน้าบูดเนี่ยหรอ" วายุว่าออกมาพร้อมโยกหัวนนท์ไปมาเบาๆ 

"อื้อ ลงไปกันเถอะผมหิว" นนท์บอกออกมาอ้อนๆ วายุพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินเข้าไปในห้าง ตอนแรกเคนบอกจะรอที่รถแต่นนท์ไม่ยอมวายุเลยพยักหน้าบอกให้เคนมาด้วย เพราะปกติถ้าออกมากินข้าวข้างนอกถ้าไม่มีผู้หญิงหรือใครก็จะมีเคนนี้แหละที่นั้งทานข้าวกับเขา 

"อยากกินอะไร" วายุถามขึ้นขณะเดินเข้ามาในห้าง 

"อืมมมมมม ผมอยากกินชาบู" นนท์ลากเสียงยาวๆก่อนจะหันมาส่งสายตาอ้อนๆให้วายุ เขารู้สึกว่าตั้งแต่ที่วายุบอกว่ารักเขา เขาก็ไม่ค่อยกลัววายุเลย(มั้ง) 

"หึหึ อ้อนแบบนี้อยากกินอะไรก็กิ" วายุส่ายหน้าไปมา นนท์ยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน 

ทั้งสามนั่งทานกันไปเรื่อยๆ ส่วนมากก็จะมีแต่นนท์ที่กิน ส่วนเคนก็คอยคีบลงต้มให้ วายุก็ช่วยเคนบ้างบางครั้ง  

"อ้าว วายุ" เสียงใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น นนท์เงยหน้ามองตามเสียงเรียกนั้นด้วยสายตานิ่งๆ 

"อ้าวคริส มาทำไรหรอถึงได้มาโผล่ที่เชียงใหม่ได้" วายุทักทายกลับและส่งยิ้มไปให้ 

"คริสมาหาพ่อแม่ค่ะ แล้ววายุล่ะกลับมาไม่ไปเที่ยวหาท่านบ้างเลยนะคะ" หญิงสาวพูดออกมาเสียงกระเง้ากระงอด นนท์เองก็นั่งฟังเงียบๆ 

"พอดีผมไม่ค่อยว่างน่ะ ไว้กลับมารอบหน้าผมจะแวะไปหาท่านนะ" วายุบอกออกมาพร้อมหันไปมองนนท์ที่ตอนนี้วางตะเกียบลงเสียงดัง คริสเองก็หันไปมองนิดๆเหมือนกัน 

"ค่ะ แล้วนี้ทานเสร็จจะไปไหนกันต่อหรอคะ วายุไปดูหนังกับคริสมั้ยคะ" คริสถามออกมาใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง 

"ผมอิ่มแล้ว อยากกลับบ้าน" นนท์พูดแทรกขึ้นมาพร้อมจ้องหน้าวายุนิ่งๆ 

"อืม เคนเรียกเขามาเก็บตังค์ด้วย" วายุหันมาตอบนนท์ก่อนจะหันไปบอกเคนให้เรียกพนักมานมาเก็บเงิน 

นนท์มองหน้าวายุอย่างไม่พอใจที่วายุดูไม่ออกว่าเขาไม่ชอบใจที่หญิงสาวมาคุยด้วยแบบนี้ นนท์กำลังจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านก่อนที่จะชะงัก 

"วายุคะ ตกลงว่าไงคะไหนๆ พวกเขาก็อยากกลับแล้ว ก็ให้เขากลับไปเถอะนะคะวายุไปดูหนังกับคริสนะ ตั้งแต่น้ำหวานเสียไปเราก็ไม่ได้ดูหนังด้วยกันอีกเลยนะคะ" หญิงสาวว่าออกมาพร้อมเข้ามากอดแขนวายุเอาไว้ นนท์หันกลับมามองพร้อมตะหวัดสายตามองหญิงสาวที่กอดแขนวายุอยู่อย่างไม่พอใจก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินออกไปทันที วายุหันไปพยักหน้าให้เคนตามออกไป 

"คริสครับ ผมขอโทษทีนะ ผมคงไปดูหนังกับคุณไม่ได้" วายุว่าออกมาเสียงเรียบพร้อมแกะมือของหญิงสาวออกจากแขนของตน 

"ทำไมละคะวายุ" หญิงสาวพูดออกมาพร้อมทำหน้างอลๆ 

"ผมไม่อยากให้เมียผมเข้าใจผิดและโกรธผมไปมากกว่านี้ ขอโทษทีนะครับ" วายุบอกออกมาเสียงเรียบหญิงสาวชะงักรีบมองหน้าวายุทันที 

"ใครคะ วายุลืมน้ำหวานแล้วหรอถึงได้มีเมียใหม่แล้ว" หญิงสาวถามออกมาใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนเป็นโกรธ วายุมองหน้าหญิงสาวด้วยความหงุดหงิด เขาไม่ชอบให้ใครมาเซ้าซี้แบบนี้ 

"ผมยังไม่ลืมน้ำหวานและไม่มีวันลืม ส่วนเมียที่ผมว่าเขาก็เดินออกไปแล้ว" วายุบอกออกมา ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคริสคิดยังไงกับเขาแต่เพราะคริสเป็นเพื่อนของน้ำหวาน แฟนเก่าของเขา เขาเลยไม่คิดจะสานสัมพันธ์ด้วย  

"มะ...หมายความว่า วายุมีเมียเป็นผู้ชายหรอคะ" หญิงสาวถามออกมาตาโตอย่างตกใจ 

"ครับ ผมขอตัวก่อนนะ" วายุพูดบอกก่อนจะหันไปจ่ายเงินกับพนักงานแล้วเดินออกไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนหน้าเหวออยู่คนเดียว 

.. 

.. 

ทางด้านของนนท์ เขาเริ่มอารมณ์ไม่ดีที่เห็นวายุหันไปคุยกับคริสโดยไม่สนใจเขาและยิ่งคริสเกาะแขน และวายุก็ไม่มีท่าทีจะเอาออกยิ่งทำให้นนท์ไม่ชอบใจ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเริ่มนิสัยเหมือนผู้หญิงไปทุกที นนท์เดินกลับมาที่รถโดยที่เคนเดินตามมาด้วย เคนปลดล็อครถให้นนท์ ร่างบางเปิดประตูขึ้นไปนั่งด้วยท่าทีฮึดฮัด ยิ่งนั่งรอเท่าไหร่วายุก็ไม่มาสักทียิ่งทำให้นนท์หงุดหงิด 

"คุณนนท์ ก้มลงครับ" เคนบอกออกมาพร้อมชักปืนที่เอวขึ้นมาถือไว้ นนท์ตกใจหน้าซีดเผือดที่เห็นเคนถือปืนแต่ก็ยอมก้มลงตามที่เคนบอก นนท์ก้มลงไปและเลือบไปเห็นวายุที่กำลังเดินมา 

"คุณวายุ" นนท์พูดออกมาพร้อมทำท่าจะเปิดกระจกเรียก แต่เคนห้ามไว้ก่อน  

ปั่ง ปั่ง !! 

เสียงปืนดั่งสนั่นไปทั่ลานจอดรถของห้าง นนท์ยกมือขึ้นมาปิดหูอย่างตกใจ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก รู้เพียงแต่เคนบอกให้เขาก้มลงเท่านั้น แล้วตอนนี้วายุก็อยู่นอกรถไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

"เคนออกรถ" วายุสั่งเสียงดัง ขณะปิดประตูรถ แล้วเคนก็ขับรถออกไปตามคำสั่งทันที 

"นนท์ที่เงยหน้าขึ้นมาก็หัวใจหล่นวูบกับสภาพตรงหน้าของวายุ ดวงตาเริ่มแดงก่ำน้ำใสๆเริ่มไหลออกมา 

"คะ..คุณวายุ" นนท์เอ่ยเรียกวายุเสียงแผ่วเบา วายุหันมามองหน้านนท์นิดๆก่อนจะชะงักไป เขาไม่อยากให้นนท์เห็นเขาในสภาพแบบนี้เลย หัวใจเขากระตุกวูบเมื่อเห็นคนตรงหน้าร้องไห้ 

"คุณโดนยิง ฮึก เจ็บมั้ย ฮึก" นนท์ถามออกไปพร้อมพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ มือบางยกขึ้นไปจับแขนที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด 

"ไม่เจ็บ ไม่เป็นอะไร มันแค่ถากๆ" วายุพูดบอกพร้อมยกมือเช็ดน้ำตาให้นนท์ไปด้วย ก่อนจะจับให้นนท์ก้มลงมาซบที่อกของตัวเอง 

"ขอโทษนะ ที่ออกมาช้ากูกับคริสไม่ได้มีอะไรเกินเลยเหมือนมึงคิดเลยนะ" วายุพูดบอกพร้อมลูบหัวนนท์เบาๆ 

"ผมรู้ ฮึก เรื่องนั้นค่อยคุย ตอนนี้แขนคุณเลือดมันไม่หยุดไหลเลย ฮึก" นนท์ส่ายหน้าไปมากับอกของวายุพร้อมพูดบอกออกมาเสียงอู้อี้ วายุเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกมีเพียงแต่มือของเขาที่คอยลูบหัวนนท์อย่างปลอบขวัญ อีกมือที่ว่างก็หยิบผ้าในรถมาปิดห้ามเลือดเอาไว้  

สักพักทั้งสามคนก็ถึงบ้าน เคนลงมาเปิดประตูให้วายุ วายุเองก็หันมาดูคนในอ้อมอกก่อนจะพบว่านนท์หลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ วายุส่งยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะปลุกนนท์ให้ตื่น 

"นนท์ นนท์ถึงบ้านแล้ว" วายุเขย่าตัวนนท์เบาๆ นนท์เงยหน้าขึ้นมามองวายุด้วยความสะลึมสะลือใบหน้าหวานยังมีคราบน้ำตาอยู่ 

"ถึงบ้านแล้ว ลงไปกันเถอะ" วายุพูดดบอกอีกครั้ง นนท์พยักหน้ารับก่อนจะลงทางฝั่งของตนและเดินอ้อมมาหาวายุ 

"กูไม่เป็นไร โดนยิงแค่นี้ไกลหัวใจ" วายุพูดบอกออกมาเพื่อให้นนท์สบายใจ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้เจ็บมากมาเพราะกระสุนมันแค่ถากๆ ร่างสูงนิ่งไปนิดเมื่อคิดตอนที่เกิดเหตุ ตอนที่เขาเดินออกมาจะถึงรถเขาเห็นรถบิ๊กไบท์คันหนึ่งจอดสุ่มดูรถของเขาอยู่ ซึ่งเขาก็รู้ว่าพวกมันเป็นพวกใคร เขาเลยล้อพวกมันให้มาสนใจที่เขาแทน ซึ่งมันก็ได้ผลพวกนั้นหันมาสนใจเขาแทนมันตรงปรี่เข้ามาแล้วชักปืนจะยิงแต่วายุก็หลบทันจนพวกมันหัวเสียและจะลงมาเพื่อยิงเขาอีก แต่พวกมันก็พลาดท่าโดนเขากระทืบเอา พอเห็นว่าพวกมันไม่น่าจะตามมาแล้วเขาเลยจะเดินกลับมาที่รถแต่ก็ดันพลาด หนึ่งในสองคนนั้นมันยกปืนขึ้นมาและยิงใส่เขาเลยทำให้มันเฉียดแขนไปนิดๆ เขาเลยตัดสินใจรีบวิ่งกลับมาที่รถเพราะกลัวว่าพวกของมันจะตามมาอีกเขากลัวนนท์เป็นอันตราย 

"ไปทำแผลก่อนเถอะ" นนท์พูดบอก วายุพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าบ้านไป 

"ป้าพร้อมครับ ผมขอกล่องปฐมพยาบาลด้วยครับ" วายุบอกป้าพร้อมที่เดินออกมา ป้าพร้อมทำหน้าตกใจนิดๆก่อนจะเดินเข้าไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลให้ 

"ตายจริง ไปเล่นพิเรนอะไรมาอีกลูก" แม่ของวายุเดินออกมาดูก่อนจะถามชึ้น 

"หึ สงสัยไปทำตัวหวงตานนท์เข้าตานนท์เลยเอาปืนขึ้นมายิงเล่น" พ่อของเขาว่าออกมาอีกเพราะท่านเดินตามหลังแม่ของวายุลงมา 

"ตลกพอรึยังครับ" วายุว่าออกมาเสียงไม่จริงจังนัก 

"นนท์กล้าทำแผลให้พี่เขามั้ยลูก ถ้าไม่กล้าเดี๋ยวให้เคนมาทำให้" แม่ของวายุถามออกมายิ้มๆ 

"เอ่อ กล้าครับ" นนท์ตอบกลับก่อนจะหันมาหาวายุ 

"แม่นึกว่าจะไม่กล้าทำให้คนรักตัวเองสะอีก" แม่วายุพูดออกมาอีก นนท์ชะงักกึกตัวชาวาบ แม่ของวายุรู้แล้วว่าเขากับวายุเป็นอะไรกันและพ่อของวายุรวมทั้งทุกคนในบ้านก็น่าจะรู้ นนท์หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน 

"เลิกแซวมันได้แล้วครับ ให้ผมเลือดไหลหมดตัวก่อนมั้ย" วายุว่าออกมาเสียงปกติ นนท์เองที่ตั้งสติได้ก็เริ่มทำแผลให้วายุทันที 

.. 

.. 

ค่ำ 

หลังจากที่ทำแผลให้วายุเสร็จนนท์ก็เอายาแก้ปวดและยาอักเสบให้วายุกิน และพาขึ้นมาบนห้องไม่นานวายุก็หลับไปเพราะฤทธิ์ของยา ส่วนนนท์เองก็เก็บเสื้อผ้าเตรียมกลับกรุงเทพในเช้าของวันรุ่งขึ้น นนท์เลือบมองนาฬิกาที่พนังบอกว่าเป็นเวลา2ทุ่มกว่าๆ เขาก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมที่จะนอนทันที เรื่องเมื่อตอนกลางวันเขาหายเคืองวายุไปเลยเมื่อเห็นวายุเจ็บแบบนี้ เขาก็ได้แต่คิดและก็สงสัยว่าทำไมถึงต้องห่วงคนคนนี้ขนาดนี้ 

วายุสลึมสลือตื่นขึ้นมา สายตาพร่ามัวพยายามปรับโพกัสก่อนจะมองหานนท์รอบๆห้องก็ไม่มีได้ยินแต่เสียงน้ำไหลในห้องน้ำก็ทำให้วายุรู้ได้ว่านนท์น่าจะอาบน้ำอยู่ สักพักนนท์ก็เปิดประตูออกมา 

"ตื่นนานรึยังครับ" นนท์ถามขึ้นขณะเดินเช็ดผมไปด้วยและเดินมาที่เตียง 

"สักพัก" วายุตอบกลับ เขายังรู้สึกมึนๆหัวเพราะฤทธิ์ยาอยู่บ้าง 

"ไม่ต้องอาบน้ำนะ เดี๋ยวเช็ดตัวเอาแผลโดนน้ำไม่ดี" นนท์พูดบอกออกมาอย่างเป็นห่วง 

"เช็ดให้หน่อยสิ" วายุบอกออกมา นนท์นิ่งไปนิดแต่ก็พยักหน้ารับ  

"ลุกเข้าไปเช็ดในห้องน้ำได้มั้ยครับ จะได้ไม่ต้องยกออกมา" นนท์บอกออกมาวายุพยักหน้ารับก่อนที่นนท์จะเข้าไปพยุงเพื่อเข้าห้องน้ำ วายุเองก็ไม่ได้ว่าอะไรดีซะอีกได้หาเศษหาเลยจากนนท์ไปด้วย 

 

 

 

ขอโทษที่มาช้านะคะ อิอิ ไม่โกรธกันนะ 

เม้นให้กำลังใจกันด้วยน๊าาา 🥰🥰 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว