ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 35

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 986

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2563 08:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
35
แบบอักษร

ตะวันวางร่างอ้อนแอ้น ที่เขาแกล้งกล่าวหาว่าเป็นแม่หมูลง ก่อนจะเปิดประตูแล้วโอบเอวหญิงสาวเข้าไปด้วยกัน ใบหม่อนวิ่งหายเข้าไปอาบน้ำสระผม ไม่ยอมให้เขาทำให้ ...ฮึ...ทำมาว่า ผมเค้าหอมจะตาย แต่หญิงสาวก็อดเสียความมั่นใจไม่ได้ 

           ใบหม่อนใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำอยู่นานพอสมควร จนลืมไปว่าหล่อนไม่มีเสื้อผ้า ของใหม่ก็กำลังซักรีดอยู่ น่าจะยังไม่เสร็จ ตายล่ะสิ ใบหม่อนเอ้ย !..ลืมนึกไปเลย.... 

 

               หญิงสาวกวาดตามองภายในห้องน้ำ ยังดีที่มี ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดพับวางอยู่บนชั้นหนึ่งผืน หล่อนจึงเอามาซับผมแบบลวก ๆ แล้วก็กระโจมอกออกมา ดีกว่าให้ใส่เสื้อผ้าเก่าที่ถอดแล้วหน่อย  

          ใบหม่อนค่อย ๆ โผล่หน้าออกมา มองซ้าย มองขวา ไม่เห็นใคร ค่อยโล่งใจ ถึงแม้หล่อนกับสามีจะอยู่ด้วยกันหลายวันแล้ว แต่หล่อนก็ยังไม่ชินที่จะให้เขาเห็นในสภาพนุ่งกระโจมอก ก็คนมันเขินนี่นา ยังดีที่เขาไม่เอาเรื่องเมื่อคืนที่หล่อนอ่อยเขาขึ้นมาพูดให้ได้อาย ....ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ใจกล้าขนาดนั้น...เพราะหึงเพราะหวง จนต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อผูกมัดเขาเนี่ยนะ....เวรกรรมจริง ๆ ใบหม่อนเอ้ย...... 

  

            หญิงสาวนั่งเป่าผมที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่มีอุปกรณ์พร้อมสรรพ  ดูแล้วห้องนี้ก็น่าจะเป็นห้องของพี่ตะวันนั่นแหละ  แต่ที่แปลกใจ คือมีไดร์เป่าผมด้วยแถมมันยังวางอยู่ในตำแหน่งพร้อมใช้งานอีกต่างหาก ไม่ต้องค้นหาให้เหนื่อย สงสัยพี่ตะวันเพิ่งจะเอามาวางไว้ให้ ...คิดอย่างนั้นแล้วก็อดยิ้มปลื้มกับความน่ารักของผู้เป็นสามีไม่ได้ 

 

กระดาษแผ่นโตแปะอยู่ที่กระจก......พักผ่อนตามสบาย เย็น ๆ เจอกันนะครับ..... ใบหม่อนยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง  ความรู้สึกโดดเดี่ยวตั้งแต่สูญเสียมารดาและความน้อยใจบิดาที่มีครอบครัวใหม่ มันจางหายจากใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้  ตอนนี้มีแต่ความอุ่นใจเข้ามาแทนที่ 

            หลังจากเป่าผมเรียบร้อย ใบหม่อนเลือกเอาเสื้อตัวโคร่งของสามีมาใส่ แก้ขัด  ก่อนจะสอดตัวเข้าภายใต้ผ้าห่มนุ่ม บนเตียงกว้าง และหลับไปอย่างรวดเร็ว 

            ตะวันลงมาโทรศัพท์หาเพื่อนรัก ผู้กองพีระ นายตำรวจหนุ่ม  ที่โทรมาหลายสาย น่าจะมีเรื่องด่วน  พอดีเขาติดธุระอยู่กับแม่ตัวยุ่ง เลยไม่ได้รับสาย 

            “ไงเพื่อน ตั้งแต่มีเมีย เพื่อนฝูงโทรมา ไม่ว่างรับสายเลยนะมึง” ผู้กองหนุ่มเปิดฉากต่อว่า 

            “เออ...มีอะไรว่ามา...บ่นอย่างกับหึงหวง กูงั้นแหละ” 

            “ปลูกกาแฟอย่างเดียวกำไรไม่พอหรือไง ถึงต้องหันมาค้ายาเสพติดด้วย” ผู้กองพีระแกล้งอำเพื่อน 

            “ไอ้ผู้กองปากหมา...หาคุกมาให้กูแล้วไง” 

            “เออ...กูล้อเล่น” 

            “มึงอย่าล้อเล่นแบบนี้บ่อย ๆ เมียกูยังสาวเว้ย” 

            “เกี่ยวไรวะ” 

            “ไม่พร้อมติดคุกไง...เดี๋ยวเมียเหงา” 

            “เฮ้อ...เป็นเอามากว่ะ” 

            “อ่ะ..โทรมามีอะไรกันแน่ ว่ามาอย่าโยกโย้” 

            “คืออย่างนี้ ทางเรากำลังสืบเส้นทางของยาเสพติด  ที่ระบาดเข้ามาในในกลุ่มไฮโซที่เรากำลังจับตาเป็นพิเศษ เท่าที่รู้ มีนักศึกษาเป็นตัวกลางเอามาปล่อย ที่สำคัญมีการติดต่อกับคนที่ดอย  แต่ยังไม่ชัดกำลังตามอยู่ เผื่อนายจะมีเบาะแส” ผู้กองหนุ่มพูดเป็นงานเป็นการ 

          “ทำไมถึงคิดว่ากูจะรู้” 

            “เมื่อเร็ว ๆ นี้มีคนตายที่ไร่มึงใช่ไหม” ผู้กองพีระถามกลับ 

            “เออ..แล้วไง” 

            “คนงานมึง?” 

            “ใช่...มึงอย่าบอกนะว่า..เกี่ยวข้อง” ตะวันหน้าเครียดขึ้นทันที 

            “แค่ผู้ต้องสงสัย ว่ะ เสียดายมันรีบตายซะก่อน” 

            “เออ....กูก็กำลังตามสืบอยู่จริง ๆ เมียคนงานที่ตายนัดจะบอกอะไรบางอย่างกับกู แล้วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจหนีหายไป เลยยังไม่ได้ข้อมูลอะไร” ตะวันบอกตามตรง 

            “อืม   ไว้ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจดีไหมวะ” ผู้กองพีระว่า 

            “หืม....ไอ้นี่” 

            “เอาเป็นว่ามึงให้ความสะดวกน้องเขา ช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอ” ผู้กองพีระสรุป 

            “เดี๋ยว... มึงพูดเรื่องอะไร ช่วยเหลือใคร น้องที่ไหน” ตะวันเกาหัวแกรก  เหมือนคุยกันคนละเรื่อง 

            “เออโทษทีว่ะ...พอดีหมวดริน กำลังเดินทางไปสมัครเป็นคนงานที่ไร่มึง กูฝากน้องเขาด้วยก็แล้วกัน เย็น ๆ คงจะถึง” 

            “หมวดริน...ผู้หญิงใช่ไหม...นี่มึงมีพิรุธนะเนี่ย” 

            “เออ..ก็อย่างที่มึงคิดนั่นแหละ กูฝากดูแลด้วย” ผู้กองพีระหน้าเข้มขึ้น สุ้มเสียงไม่ปกติ ผู้ชายก็เขินเป็นเหมือนกันนี่หว่า 

            “กูจะดูแลให้อย่างดีเลย  พามานอนที่บ้านด้วยกันเลยก็ได้ พอดีช่วงนี้ เมียกูมาอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ ห้องนอนเลยว่าง” ตะวันแกล้งยั่วเพื่อน 

            “เฮ้ย ! อย่าแม้แต่จะคิดนะเว้ย” ผู้กองหนุ่มโวยวายมาตามสาย 

            “.........555...........” ตะวันหัวเราะชอบใจ ที่เสือหนุ่มกำลังจะสิ้นลาย 

ความคิดเห็น