facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#ช่างภาพจะแซ่บกว่านายแบบไม่ได้นะ ตอนที่7 100% [END]

ชื่อตอน : #ช่างภาพจะแซ่บกว่านายแบบไม่ได้นะ ตอนที่7 100% [END]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 19:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
#ช่างภาพจะแซ่บกว่านายแบบไม่ได้นะ ตอนที่7 100% [END]
แบบอักษร

ตอนที่ 7 

 

หลังได้รับเอกสารยืนยันจากทางแพทย์แล้วว่ามีอาการป่วยทางจิตจริง วุฒิจึงถูกส่งตัวไปรับการรักษายังสถานพยาบาลที่เกี่ยวข้อง หลังรักษาอาการหายแล้วจึงค่อยกลับมาดำเนินคดีทางกฎหมายต่อไป เรื่องหลังจากนี้เป็นหน้าที่ของทนายที่คุณป๋าแต่งตั้งขึ้นมาจัดการแทน 

พี่จิ๋วแจ้งเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พนักงานทุกคนทราบโดยทั่วกันในวันถัดไป ต่างคนต่างตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าคนพูดน้อยไม่ค่อยสุงสิงกับใครอย่างวุฒิจะมีพฤติกรรมอันตรายเช่นนั้นได้ ที่ช็อกที่สุดเห็นจะเป็นนักรบเพราะเขาคือคนสุดท้ายที่อยู่ที่นั่นก่อนเกิดเหตุแต่ไม่ได้อยู่ช่วย ทั้งคนก่อเหตุยังเป็นพนักงานเข้าทำงานพร้อมกัน หลังจากได้รับโทรศัพท์จากพี่จิ๋วเพราะหยุดงาน เจ้าตัวหอบความรู้สึกผิดมาเยี่ยมต้นน้ำถึงที่บ้านในช่วงเย็น 

ใครจะรู้ว่าคนที่ทุกคนเป็นห่วงเวลานั้นกำลังนั่งทานของว่างดูโทรทัศน์อย่างสบายใจ มือซ้ายโอบถังป็อปคอร์น มือขวาถือซ่อมจิ้มเมล่อนเขียวญี่ปุ่น มีคุณภูผานั่งขนาบอยู่ด้านข้าง ไม่เหมือนคนเพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาสักนิด 

"จะมากันทำไมให้ลำบาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับไปทำงานอยู่แล้ว" ต้นน้ำมองพนักงานทดลองงานของเขาเดินเข้ามาพร้อมรุ่นพี่ คงรอเจ้าบอมเลิกงานแล้วมาพร้อมกันล่ะสิ สองมือหอบหิ้วของเยี่ยมพะรุงพะรัง 

"พี่ต้นน้ำ! ผมตกใจมากเลยพี่ เกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง ผมน่าจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ต่ออีกหน่อย ไม่น่ารีบกลับก่อนเลย พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ" คนร้อนใจรีบถลาเข้ามาพูด ลืมความหวาดกลัวต่อคนที่นั่งอยู่ข้างต้นน้ำไปชั่วขณะ ส่วนบอมนั้นหลังจากทักทายแล้วก็เลือกนั่งโซฟาที่อยู่ห่างออกไปในระยะปลอดภัย 

"ไม่เป็นไร ถึงนายไม่อยู่ที่นั่นก็มีทั้งตำรวจทั้งคุณภูผา ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเกิดขึ้นหรอก ทุกอย่างถูกวางแผนไว้หมดแล้ว เป็นกับดักจับผู้ร้าย" 

"งั้นก็ต้องเกี่ยวกับท่าทางแปลกๆ ของพี่วันนั้นด้วยใช่ไหม ที่แบบ...." 

"เออ! พี่ต้นน้ำไม่เป็นอะไรก็ดีมากแล้ว มึงไม่ต้องถามมากความหรอกไอ้รบ" เพราะบอมเหลือบไปเห็นสายตาเรียบนิ่งของคนด้านข้างเจ้านาย จำต้องรีบเบรกคำพูดรุ่นน้องเอาไว้ก่อนที่ภัยจะมาถึงตัว บอกมันแล้วแท้ๆ ว่าไม่ต้องมา เข้าถ้ำเสือจะได้ตายห่ากันหมด 

ต้นน้ำหัวเราะเบาๆ "ขอโทษที่ทำให้ตกใจ แต่หลังจากนี้ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ทำงานกันอย่างสุขสงบเถอะ" 

"ขอโทษทำไมครับ พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ผมนี่โคตรตกใจเลย ใครจะคิดว่าเขาเป็นคนแบบนั้น" 

"ช่างเถอะ หลังจากนี้ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ แล้วหอบอะไรมากันเยอะแยะ ที่นี่ไม่มีคนป่วยให้เยี่ยมนะ" 

"ผลไม้กับขนม นึกว่าพี่จะกินอะไรไม่ค่อยลงซะอีก ...ที่ไหนได้ ซ้ายขวาไม่ว่างเลย" 

เจ้าตัวหัวเราะร่วนอารมณ์ดี ตบไหล่รุ่นน้องดังปุๆ ถือว่าสตูดิโอของเขาโชคดีแล้วที่ได้รับเด็กดีมาอีกคน "ขอบใจมาก ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว พรุ่งนี้ก็กลับไปทรมานคนที่ออฟฟิศเหมือนเดิมได้แล้วล่ะ วันนี้ไม่อยู่ไม่รู้ทำงานกันไปถึงไหน หืม...? บอม" หันไปหาพนักงานอีกคนที่เอาแต่นั่งทำตัวลีบ ประหยัดคำพูดไม่เหมือนเช่นเคย 

"ใครจะมีกะจิตกะใจทำงานล่ะครับ ห่วงพี่กันทั้งนั้นแหละ แต่เห็นพี่ไม่เป็นอะไรแบบนี้ผมก็เบาใจ" 

สุภาพนอบน้อมเสียจนไม่ใช่ตัวตนของเจ้าตัว แต่เอาเถอะ ต้นน้ำรู้ดีว่าเพราะอะไร พ่อเสือนั่งหน้านิ่งอยู่ด้านข้างเป็นใครก็คงเกร็ง สองคนอยู่พูดคุยด้วยอีกเกือบสิบนาทีก็ขอตัวกลับโดยมีต้นน้ำเดินออกไปส่งถึงประตูรถ มองส่งจนกระทั่งเลี้ยวหายออกจากรั้วไป พอหมุนตัวจะเดินกลับเข้าบ้าน พบร่างสูงใหญ่ตามมารอรับหน้าประตูพอดี 

หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่เดินเคียงคู่กัน ผิวเผินอาจมองดูเหมือนแตกต่างทว่ากลับลงตัว 

 

"ป๋า" 

"อืม" คุณป๋าขานรับคนที่นั่งอิงแอบแนบอกกันอยู่บนเตียงทั้งชุดนอน บนตักข้างซ้ายเขามีแล็ปท็อปสำหรับเช็กอีเมลงาน ตักข้างขวามีเจ้าตัวดีเกยทับเลื่อนนิ้วไถดูหน้าจอโทรศัพท์เล่นไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างมีกิจกรรมเป็นของตัวเอง แต่ตัวไม่เคยห่างกัน 

"ป๋าถามผมว่าวันหยุดนี้อยากไปไหน เราไปเยี่ยมแม่ทิพย์กันดีไหมครับ ไม่ได้กลับไปหาเป็นเดือนแล้ว" 

"อืม ได้ ไปวันเสาร์ตอนเช้าค้างหนึ่งคืนกลับเย็นวันอาทิตย์ ดีไหม" 

"ดีครับ" กระต่ายน้อยยิ้มกว้างรับ คุณป๋ารู้ใจต้นน้ำดีที่สุดเสมอเลย มือเล็กวางโทรศัพท์ลง ขดตัวขึ้นไปนั่งตะแคงข้างบนตักหันหน้าเข้าหาคุณป๋า นิ้วเขี่ยหน้าอกแข็งแรงเล่น ชะเง้อมองดูงานบนหน้าจอแล็ปท็อป 

อาการแบบนี้ เจ้ากระต่ายน้อยกำลังจะเริ่มเรียกร้องความสนใจ 

"จะเอาอะไรหืม? " เสียงถามนุ่มทุ้มแสนอ่อนโยนของคุณป๋า มีเพียงต้นน้ำเท่านั้นที่ได้รับ 

"ช่วงนี้งานป๋ายุ่งหรือเปล่าครับ" 

ถึงแม้การจับทุจริตภายในบริษัทจะจบลงแล้ว แต่ต้นน้ำยังเห็นคุณป๋าทำงานหนักทุกวันอยู่เลย อาจต้องเรียกว่า ‘ยุ่งเป็นปกติ’ น้อยครั้งมากๆ ที่ต้นน้ำเห็นคุณป๋าลาหยุด และส่วนใหญ่ในน้อยครั้งนั้นเป็นเรื่องของต้นน้ำล้วนๆ ยิ่งเมื่อไหร่ที่คุณป๋าหยุด วันกลับเข้าทำงานคุณป๋าจะยุ่งมากกว่าทุกที 

"ก็เรื่อยๆ ไม่ได้ยุ่งมากมายอะไร" มือใหญ่พับปิดหน้าจอแล็ปท็อปลงเพื่อกอดเอวเจ้าตัวเล็กได้ถนัดถนี่ สูดดมกลิ่นครีมอาบน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขามักขโมยใช้ สงสัยอยู่เหมือนกันว่ากระต่ายน้อยของเขาต้องการอะไรถึงได้ออดอ้อนแบบนี้ 

"ตั้งแต่ผมเริ่มทำสตูดิโอเรายังไม่ได้พักผ่อนกันจริงๆ จังๆ เลยนะครับ ช่วงนี้งานผมเริ่มเบาบางลงแล้ว อีกอย่างมีบอมกับนักรบช่วยแบ่งงานไปได้บ้าง ถ้าป๋าพอมีเวลาหยุดงานได้สักสามสี่วัน เราไปเที่ยวต่างจังหวัดผ่อนคลายอารมณ์กันดีไหม" 

เป็นเรื่องนี้นี่เอง จะว่าไปทั้งสองคนก็ไม่ได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันอย่างจริงจังนานมากแล้วจริงๆ เจ้ากระต่ายน้อยถึงขนาดออกปากร้องขอเองแบบนี้คุณป๋าจะปฏิเสธได้อย่างไร 

"อยากไปไหน" 

"อยากไปทะเลครับ" คนในอ้อมอกเงยหน้าขึ้นตอบคำถามทันควันอย่างคนตั้งเป้าหมายไว้แล้ว "ผมเห็นโฆษณาเพจหนึ่งในเฟสบุ๊คบ่อยมาก เป็นทัวร์นำเที่ยวทะเลภาคใต้ฝั่งอันดามัน แต่ละคลิปที่เขาลงน้ำทะเลเป็นสีฟ้าใสสุดๆ อย่างกับสระว่ายน้ำเลยครับ เห็นกี่ครั้งผมก็ใจละลายทุกที" 

ได้ยินถ้อยคำเกินจริงแล้วคุณป๋าอดมันเขี้ยวไม่ได้ บีบปากเล็กเจื้อยแจ้วเบาๆ ไปที "ใจละลายเลยหรือไง หืม" 

"งื้อ! " เจ้าตัวดีหน้ายุ่ง สะบัดหน้าออกจากเงื้อมมือของคุณป๋า 

หึ น่ารักน่าเอ็นดู 

"น้ำใสจริงๆ นะ เดี๋ยวผมเปิดให้ป๋าดู" ไม่พูดเปล่าเอื้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ เหลือเชื่อว่าที่ต้นน้ำเปิดค้างอยู่เป็นโพสต์ของเพจนี้พอดี เป็นคลิปน้ำทะเลสีฟ้าใสแจ๋ว มีดาราชายคนหนึ่งกำลังแหวกว่ายน้ำเชิญชวนนักท่องเที่ยวอย่างที่เห็นทางเพจโฆษณาอยู่บ่อยๆ 

"เนี่ย สวยมากเลยครับ ออกไปล่องเรือดำน้ำดูปะการังก็ได้ มีทั้งแบบเช่าเหมาลำกับรวมคนอื่นด้วย" 

มีช่วงหนึ่งที่ดาราชายคนนั้นโผล่ขึ้นพ้นน้ำ เผยหุ่นเต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรง มีเพียงกางเกงว่ายน้ำขาสั้นปกปิดท่อนล่างซึ่งนูนเด่นเสียจนเห็นชัดถนัดตา ต้นน้ำนึกภาพตามว่าหากคุณป๋าใส่แบบนี้แล้วจะเป็นอย่างไรนะ 

...ไม่ได้! 

เช่าเรือรวมกับคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด ต้องเหมาลำ! 

"มองอะไร" แต่ดูเหมือนใครบางคนเข้าใจผิดไปเป็นคนละเรื่องอย่างสิ้นเชิง เพราะต้นน้ำเอาแต่จ้องดาราชายคนนั้นไม่วางตา ตาคมดุพลันวาววับ ตะปบโทรศัพท์เครื่องบางโยนลงไปไกลบนผืนเตียง 

"ป๋า! ผมดูอยู่นะ!! " ใครบอกว่าต้นน้ำมองดาราชายคนนั้น เขากำลังจินตนาการภาพสองคนใส่กางเกงว่ายน้ำคู่กันอยู่ต่างหาก งานนี้ต้องพกกล้องไปหลายๆ ตัว! 

"ไม่ต้องดูแล้ว อยากไปเมื่อไหร่" คนอารมณ์ขุ่นมัวถามเสียงเขียว ทว่าต้นน้ำไม่ทันได้สนใจอารมณ์คุณป๋า เพราะถามแบบนี้เท่ากับอนุญาตแล้ว ดีดตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ ยิ้มตาหยีเสียจนเห็นฟันครบทุกซี่แล้วมั้ง 

"ป๋าว่างเมื่อไหร่ครับผมได้หมดเลย ว่างยาวไปจนถึงต้นเดือนหน้า งานที่รับไว้ลูกค้าไม่ได้เจาะจงช่างภาพ เดี๋ยวผมส่งบอมกับนักรบไปแทน" 

"เดี๋ยวให้ครรชิตเคลียร์ตารางให้" 

"เย้ๆ! " ร้องด้วยความดีใจจบก็ลุกจากตักคุณป๋า โดดไปคว้าโทรศัพท์กลับมาเปิดดูอีกครั้งนิ้วเรียวกดรัวเร็ว หน้าจอพลันขึ้นภาพชายหนุ่มหุ่นล่ำในชุดว่ายน้ำเต็มไปหมด ทำเอาคุณป๋าหน้ามืด คุกรุ่นขึ้นมาครามครัน รู้อยู่หรอกว่าเจ้าตัวเล็กกำลังหาชุดว่ายน้ำ แต่เห็นเขาลูบๆ คลำๆ ภาพผู้ชายคนอื่นแล้วมันยากที่จะหักห้ามใจ ไม่โมโหไม่ได้จริงๆ 

"ไม่ต้องดูแล้ว เลิกงานพรุ่งนี้จะแวะพาไปดูในห้าง" 

"ไม่เอาครับ ผมอยากหาแบบก่อน ป๋าอยากใส่แบบไหน มีหลายแบบเลยนะ นี่! ป๋าดูอันนี้" มือยื่นโทรศัพท์ให้คุณป๋าดูด้วยหัวเราะงอหงาย เป็นชุดว่ายน้ำชายสุดเซ็กซี่แบบ mankini ที่ผ้าผืนน้อยนิดปิดเฉพาะส่วนนั้น และมีเพียงแถบผ้าบางๆ ขึ้นคล้องไหล่ทั้งสองข้าง ส่วนด้านหลังหายเข้าไปในร่องก้นไร้การปิดบังใดๆ ลามกแก่นแก้วเสียจนคุณป๋าทนไม่ไหว จับกระต่ายดื้อขึงลงกับผืนเตียง 

"อื้อ" คนตัวเล็กหลับตาปี๋ด้วยตกใจ โทรศัพท์กระเด็นหลุดมือไปแล้ว พร้อมชุดสุดเซ็กซี่ลับตา 

คุณป๋าตีหน้าเข้มมองดุลงมาจากด้านบน 

"อยากใส่? " 

ต้นน้ำพลันส่ายใบหน้าวืด ชุดน่าอายแบบนี้จะกล้าใส่ลงได้อย่างไร! อีกอย่างคุณป๋าจะอนุญาตให้ต้นน้ำใส่ได้หรือ ไม่มีทางเสียหรอก ...ทว่ากลับผิดคาด 

"ฉันจะซื้อให้" 

หืม?! 

"แล้วเธอใส่ให้ฉันดู สามวันสองคืนไม่ต้องก้าวขาออกจากโรงแรม ให้ฉันชื่นชมความเซ็กซี่ของกระต่ายขี้ยั่วตัวนี้คนเดียว ลืมเรื่องล่องเรือดำน้ำไปได้เลย" 

คนนึกภาพตามใบหน้าไล่เฉดสีจนแดงก่ำ ไม่ใช่เพียงห้องของโรงแรมหรอก แค่เตียงคุณป๋าก็คงไม่อนุญาตให้ต้นน้ำลง! 

"ป๋าลามกอีกแล้วนะ! แบบนั้นไม่จำเป็นต้องไปถึงทะเลใต้หรอก" 

"งั้นฉันกดสั่งแล้วเราเริ่มพักผ่อนในห้องกันสุดสัปดาห์นี้เลย เลื่อนเยี่ยมแม่ทิพย์ออกไปก่อน" 

"ไม่เอา! " เจ้าตัวเล็กดีดดิ้นงอแง ใครจะรู้ว่าตั้งใจแกล้งคุณป๋าตัวเองกลับโดนเอาคืน ถูกฟัดไปเสียหลายยกจนแก้มช้ำเหงื่อซึมตามไรผมทั้งที่อากาศในห้องนอนเย็นฉ่ำ กลีบปากแดงเรื่อหอบหนักยวนตาเสียจนคุณป๋าอดก้มลงไปกัดเบาๆ ไม่ได้ 

"ป๋าเคลียร์คิวให้ว่าง ไปเที่ยวกับผมจริงๆ นะ" ทวงถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นการเป็นงาน ด้วยกลัวว่าคุณป๋าจะรับคำเอาใจเขาไว้ก่อนเท่านั้น 

"อืม รู้วันที่แล้วจะมาบอก เธอติดต่อเอาแล้วกันว่าอยากได้แบบไหน แต่ขอเป็นแบบส่วนตัว" 

"อื้ม โอเคครับ พรุ่งนี้เลิกงานพาผมไปดูชุดว่ายน้ำด้วยนะ" 

"ได้" 

"เราต้องซื้อหน้ากากดำน้ำด้วยไหม" 

"ที่เรือเขาต้องมีอุปกรณ์ให้เราครบสิ ไม่ต้องซื้อไปหรอก" 

"แต่ต้องซื้อครีมกันแดดเพิ่มด้วยครับ เดี๋ยวดำ" 

"ได้" 

ไม่ว่าต้นน้ำจะมีคำถามอีกกี่ครั้ง เรื่องใดเหมาะสมคุณป๋าล้วนตอบว่าได้เสมอ มีเรื่องอะไรบ้างที่ต้นน้ำอยากได้แล้วคุณป๋าไม่ตามใจ 

...ไม่มี 

เสียงพูดคุยกันกะหนุงกะหนิงยังคงดังต่อเนื่องไปจนถึงค่อนคืน เพราะพรุ่งนี้เจ้าตัวเล็กยังต้องไปทำงานคุณป๋าจึงไม่อยากรังแก เพียงแค่ตักตวงเล็กๆ น้อยๆ ให้พอชื่นใจ 

กล่าวได้ว่าชีวิตคู่ของพวกเขาก็แบบนี้ ปัญหาแวะเวียนเข้ามาทักทายบ้าง บางครั้งเกิดด้วยตัวเองบางครั้งเกิดด้วยคนอื่น แต่ทุกครั้งหากมือคู่นี้ยังคงกอบกุมกันไว้ด้วยความเข้าใจ ทุกย่างก้าวผ่านไปด้วยกันก็ไม่มีอะไรต้องกลัว 

คุณป๋ามีต้นน้ำ และต้นน้ำก็ยังมีคุณป๋าเสมอ 

คอยเป็นที่ปรึกษา ให้กำลังใจกันและกันอย่างนี้ตลอดไปเลยนะ 

... 

พวกเราเอาใจช่วยคนที่กำลังตามหา ‘คนในอนาคต’ ของคุณ ^^ 

 

 

 

-The End- 

>>>> 

จบแล้วค่า ปิดฉากคุณป๋าและกระต่ายน้อยน่ารักของเขาอย่างสมบูรณ์ 

หวังว่าทุกคนจะชื่นชอบเรื่องราวเรียบง่ายหลังจากผาดโผนกันมามากมายนะคะ >< 

นิลขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามกันมาตั้งแต่เนื้อเรื่องหลักจนมาจบที่ภาคพิเศษสั้นๆ นี้ 

ทุกแรงกำลังใจของทุกคนส่งผลให้มีนิลญมณีคนนี้จริงๆ ค่ะ รักที่สุดเลย 

หลังจากนี้จะขอพักไปตามหาคนในอนาคตบ้างนะคะ แหะๆ 

....อะล้อเล่น >< ขอหลบไปหากองดองที่บ้านซึ่งเย้ายวนใจเหลือเกินนน   

ส่วนเรื่องใหม่จะมาเมื่อไหร่นั้นนนนนน รอติดตามกันนะคะ  

จุ๊บ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว