ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 23

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2563 19:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

บทที่ 23 

 

 

 

" แหม ยัยมิน หวานกันจังเลยนะ " เอ็มมี่ออกปากแซว ยิ้มล้อเลียน " นี่ถึงขั้นเรียกกันว่าที่รักแล้วเหรอ "  

" อย่าแซวได้มั้ย เอ็มมี่ " มิถุนาร้องหน้าแดง " โซลเค้าแค่ขอให้ฉันเรียกเท่านั้นเอง " เอ็มมี่เบ้ปากทำหน้าไม่เชื่อ 

" จ้า มิถุนา -- เธอกับคุณโซลหวานซะจนฉันล่ะอิจฉา " เอ็มมี่พูดแหย่ " แหม รู้งี้ฉันน่าจะเก็บคุณโซลไว้เองดีกว่า แซ่บมากเลยใช่มั้ย คุณโซลเนี่ย " ยิ้มกรุ่มกริ่มของเอ็มมี่ทำเอามิถุนาหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม เธอแลบลิ้นหลอกใส่เพื่อน 

" จ้างให้ก็ไม่บอกหรอกย่ะ -- ไปกินไอติมกันเถอะ เร็วเข้า " มิถุนาดึงแขนของเอ็มมี่แล้วพาลากเดินไปตามทางเดินของห้างสรรพสินค้า 

" แล้วตกลงนี่แกเอาเงินออกจากกองทุนบ้านั่นหรือยัง เอ็ม " มิถุนาถามระหว่างตักไอติมรสรัมเรซิ่นเข้าปาก เอ็มมี่ถอนหายใจบางๆ 

" ทำเรื่องขอไปแล้วน่ะ ให้กรอกแบบฟอร์มเยอะแยะไปหมด นี่ก็จะสองอาทิตย์ล่ะยังไม่ได้เงินคืนเลย " เอ็มมี่บ่น  

" แล้วโทรไปถามมาหรือยัง "  

" ถามแล้ว ยัยมิน -- ทางนั้นก็เอาแต่โอนกันไปโอนกันมา เมื่อวานฉันก็พึ่งวีนแตกไปถึงจะได้คุยมากกว่ารอสักครู่ค่ะ "  

" แล้ว -- " 

" รอสักครู่นะคะ! " เอ็มมี่ตวัดเสียงใส่ มิถุนาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ จนเอ็มมี่ร้อง " อย่ามาหัวเราะนะ ยัยมิน ฉันกลัวจะแย่ กลัวจะเป็นแบบที่แกพูดจริงๆ "  

" ขอโทษ ขอโทษ " มิถุนาวางช้อนลงแล้วจับมือเพื่อนเป็นการปลอบ " เงินของแกยังไงต้องได้คืน ฉันเชื่อ " 

" ไม่รู้สิ พอแกทักมาแบบนี้ ฉันก็ลองไปหาข้อมูลมาไปเจอกระทู้นึงที่เขาตั้งขึ้นมาเพื่อผู้เสียหายจากการถูกโกง " เอ็มมี่เล่า มิถุนานิ่งฟังอย่างตั้งใจ " พอไล่อ่านแล้วน่ะ สยดสยองมากยัยมินเอ๊ย แต่ละคนเป็นแสนเป็นล้าน มีเป็นสิบล้านก็มี -- ฉันก็สองแสนเลยด้วย ฮึ " เอ็มมี่อดบ่นออกมาไม่ได้ " แล้วแกอ่ะได้เรื่องอะไรบ้างมั้ย "  

" เท่าที่คนของโซลสืบมาได้กองทุนนี้น่ะเป็นกองทุนที่มีชื่ออยู่ในต่างประเทศมีชื่อเจ้าของเป็นคนต่างชาติมีที่มาที่ไปอย่างถูกต้อง และขุนเขาก็เป็นแค่คนลงทุนคนแรกๆที่ได้กำไรเขาก็เลยอยากมาชวนคนอื่นให้ได้เงินแบบเขาบ้าง "  

" งั้น -- "  

" โซลคิดว่ามันสะอาดเกินไป " มิถุนาชิงพูดก่อน " โซลกำลังสืบต่อน่ะ "  

" เอาจริงๆนะ มิน ฉันก็ได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่แกกับคุณโซลเป็นกังวล แต่ยังไงก็ฝากขอบคุณคุณโซลด้วยนะ " เอ็มมี่ว่า มิถุนาพยักหน้ารับ " แล้วนี่น่ะคุณโซลเป็นยังไงบ้างเจอเรื่องหนักน่าดูเลยนิ ข่าวที่ว่าคุณเกรย์แห่งเพอร์เฟคยูเข้าซื้อหุ้นโรงแรมของคุณโซลน่ะ ทำเอาสะเทือนกันไปหมด "  

" เจ้าตัวยังชิวอยู่น่ะ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็อดเป็นห่วงแทนไม่ได้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรถึงได้เข้ามาถือหุ้นโรงแรมไว้ตั้ง 25% " มิถุนากัดปากเป็นเชิงคิด สีหน้าเป็นกังวล " เห็นว่าหุ้นที่คุณเกรย์ได้มาน่ะก็ได้มาจากคุณย่าของทั้งสองคนด้วย " 

" หืม แบบนี่น่ะก็เท่ากับหักหน้าคุณโซลเลยน่ะสิ " 

" เจ้าตัวไม่ได้กังวลเรื่องคุณย่าเท่าไร เพราะเห็นว่าคุณย่าเองก็ไม่ค่อยชอบหน้าครอบครัวเขาเป็นทุน เรื่องแบบนี้โซลเจอจนชินแล้วด้วย " 

" ฟังดูแล้วท่าทางจะเป็นคุณย่าที่น่ารักจริงๆ " เอ็มมี่ดูนาฬิกาบนมือถือตัวเอง " เอ้านี่! ได้เวลานัดแกกับคุณโซลแล้ว กอขอคอ อย่างฉันก็ต้องหลบลี้แล้วซินะ "  

" เดี๋ยวฉันไปส่งแกก่อน แล้วค่อยไปเจอโซลที่ร้านอาหาร " มิถุนาหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย  

" จะดีเหรอ ยัยมิน แกจะขับรถเทียวไปเทียวมาเปล่าๆนะ เดี๋ยวก็ไม่ทันนัดคุณโซลเขาหรอก " มิถุนาส่ายหน้า 

" ไม่เป็นไรหรอกน้า ครั้งก่อนฉันก็ปล่อยแกกลับบ้านคนเดียวไปทีหนึ่งแล้ว " มิถุนาเดินลากแขนเอ็มมี่ออกไปที่ลานจอดรถด้วยกัน " อีกอย่างโซลส่งไลน์มาบอกน่ะว่าอาจจะเลท " เอ็มมี่พยักหน้าหงึกหงักตามมิถุนาไป 

" เออนี่ ยัยมิน -- แกรู้มั้ยว่าแฟนพี่ปั้นน่ะออกจากห้องไอซียูล่ะนะ " 

" จริงเหรอ ดีใจจังที่ปลอดภัยแล้ว " 

" ฉันเองก็ดีใจเหมือนกัน " เอ็มมี่ถอนหายใจบางๆ " สงสารก็แต่นางที่ดันโชคไม่ดีมาเจอพี่ปั้น ใครจะไปคิดว่าผู้ชายลุคอบอุ่นแบบนั้นจะทำเรื่องเลวได้ยาวเป็นหางว่าวขนาดนั้น " 

มิถุนาพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย หลังจากที่มีข่าวว่าปฐพีใช้มีดแทงแฟนสาวคาคอนโด ประวัติของปฐพีก็ถูกขุดคุ้ยออกมาอย่างที่ทุกคนไม่อยากเชื่อว่าปฐพีจะทำเรื่องแบบนี้ ก่อนหน้าที่จะมาคบกับแฟนสาวที่เขาพึ่งทำร้ายเธอไป ปฐพีก็เคยทำร้ายร่างกายผู้หญิงมาก่อน แถมยังเคยมีประวัติว่าพัวพันกับยาเสพติดพร้อมเพื่อน และปฐพียังใช้อาชีพช่างภาพของตัวเองในการล่อลวงผู้หญิงมาข่มขืนก่อนจะถ่ายรูปแบล็คเมลอีกด้วย 

" โชคดีของแกแล้ว ยัยมินที่แกคบกับคุณโซล แทนที่จะเป็นเทพบุตรลวงโลกอย่างพี่ปั้นน่ะ " 

 

ตุ้บ! 

 

กรี๊ด! 

 

 

 

********* 

 

 

 

" ใจเย็นๆนะ เอ็มมี่ -- ช้าๆค่อยๆ เล่าให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น " แพมบรรณาธิการแฟชั่นสาวสวยนั่งลงข้างๆกำลังปลอบเอ็มมี่ที่กำลังขวัญหนี ที่หัวของเจ้าตัวมีผ้าพันแผลพันไว้อยู่รอบ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำเอาเธอตกใจและหวาดกลัวสุดขีดหลังจากถูกใครที่ไหนไม่รู้ลอบทำร้ายตีจากด้านหลังจนสลบไปรู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกคนรายล้อมแต่ในบรรดาคนเหล่านั้นไม่มีมิถุนาอยู่ด้วย เธอรีบโทรศัพท์หาโซลทันที เอ็มมี่เหลือบมองโซลที่กำลังเดินพล่านไปมาด้วยความร้อนใจสีหน้าตึงเครียดเขม็ง  

" หนูไม่รู้จริงๆค่ะ พี่แพมว่าพวกนั้นเป็นใคร " เอ็มมี่พูดไปร้องไห้ไป " หนูกับมินเราเดินไปที่ลานจอดรถด้วยกัน พวกมันเข้ามาจากด้านหลังตีหัวหนู จากนั้นหนูก็สลบไป มาฟื้นอีกทีก็รู้ว่ามิถุนาไม่อยู่แล้ว-- " เอ็มมี่สูดน้ำมูก " พวกนั้นมันเอาตัวมิถุนาไป โฮ ~ " เอ็มมี่ก้มหน้าซุกลงกับฝ่ามือตัวเอง โซลคิ้วขมวดแน่น หลังจากรับสายของเอ็มมี่และรู้ว่ามิถุนาถูกลักพาตัวไปเขาก็รีบบึ่งรถตรงมาที่ห้างทันที ใช่ ทุกอย่างเป็นอย่างที่เอ็มมี่ว่ามาทั้งหมดจากภาพกล้องวงจรปิดน่ะ พอเอ็มมี่ถูกตีจากด้านหลัง มิถุนาก็ถูกโปะยาสลบก่อนจากลากออกจากมุมกล้องไป พวกคนที่เอาตัวมิถุนาไปแต่งตัวมิดชิดปกปิดใบหน้าเลยทำให้ไม่รู้ว่าเป็นใคร ตอนนี้เขาเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้าอยู่แล้ว 

" แล้วมีใครดูผิดสังเกตบ้างมั้ยครับ ตอนที่พวกคุณเดินมาที่ลานจอดรถ " ตำรวจถาม เอ็มมี่ส่ายหน้า 

" พวกเราเดินคุยกันมาเลยไม่ทันได้สังเกตน่ะค่ะว่ามีใครที่ว่านั่นมั้ย "  

โซลครางกรอด มิถุนา ทำไมเลิ่นเล่อแบบนี้ เขาคิดอย่างเจ็บปวด " ตรวจสอบกล้องวงจรปิดเป็นยังไงบ้างครับ พวกมันไปถึงไหน หยุดที่ตรงไหน เราตามมันจากมือถือของมิถุนาก็ได้นิครับ ตรวจสอบหรือยังครับว่ามันพามิถุนาไปไหน! " ระดับน้ำเสียงของโซลเพิ่มสูงขึ้น นัยน์ตาดุดันจนไคเพื่อนสนิทต้องรีบเข้ามาดึงตัวไว้ 

" เฮ้ย โซลใจเย็นก่อน -- คุณตำรวจเขากำลังทำอย่างเต็มที่แล้ว "  

" ต้องเร็วกว่านี้ซิว่ะ ไค -- มิถุนาถูกใครที่ไหนจับไปไม่รู้นะเว้ย ฉันร้อนใจ เข้าใจมั้ยว่ะ " โซลพูดเสียงดังใส่เพื่อน นัยน์ตาสั่นระริก เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะหวาดกลัวอะไรได้มากเท่านี้มาก่อนและตอนนี้เขาก็กำลังร้อนใจอย่างที่พูดจริงๆ ทุกอย่างรอบตัวมันดูเชื่องช้าจนเขาทนอยู่เฉยๆไม่ได้อีกแล้ว 

" ฉันเข้าใจเว้ย โซล แต่แกต้องสงบสติอารมณ์หน่อย " ไคว่า โซลไม่ตอบรับอะไรเขาสะบัดแขนออกจากไค 

" ผมเข้าใจคุณอชิระดีนะครับ " ตำรวจคนเดิมเอ่ย " ทางเราก็พยายามอย่างเต็มที่เหมือนกันครับ เรื่องการตรวจสอบหาตำแหน่งจากมือถือของคุณมิถุนาทางเราทำแล้วครับ แต่อีกฝ่ายคงจัดการปิดมือถือเธอเพื่อไม่ให้เราตามได้ จากจุดที่กล้องวงจรปิดจับได้ล่าสุดคือรถกำลังมุ่งสู่ถนนพระรามสี่ เราคาดว่าพวกนั้นน่าจะลงมอเตอร์เวย์ไปพัทยา ตอนนี้เรากำลังรอการตรวจสอบที่แน่ชัดก่อนครับ " ตำรวจว่า " คุณพอจะบอกได้มั้ยครับ ว่าคุณมิถุนาเคยมีปัญหาอะไรกับใครบ้างหรือเปล่าครับ "  

โซลส่ายหน้าทันที " มิถุนาไม่ใช่คนที่จะมีเรื่องกับใครง่ายๆ อย่างนั้นหรอกครับ -- คุณตำรวจสงสัยว่าคนที่พาเธอไปจะเป็นคนที่มีปัญหากับเธอเหรอครับ "  

" แค่สันนิษฐานน่ะครับ ดูจากรูปการณ์น่าจะเป็นคนที่น่าจะรู้จักกับคุณมิถุนาถึงได้เลือกทำร้ายคุณเอ็มมี่และพาตัวคุณมิถุนาไป -- ลักพาตัวน่ะครับ " ตำรวจพูด สีหน้าโซลเครียดเขม็ง ตำรวจถามต่อ  

" แล้วช่วงนี้คุณมิถุนาเล่าอะไรให้คุณฟังบ้างมั้ยครับ อะไรก็ได้แปลกๆที่เธอสงสัยว่ามันไม่ชอบมาพากล มีคนตามหรืออะไรทำนองนั้น "  

โซลนิ่งก่อนที่เขาจะส่ายหัว เอ็มมี่ก็โพล่งขึ้นมา " มีค่ะ " ทุกคนหันไปมองเอ็มมี่เป็นตาเดียว  

" มีเหรอครับ คุณเอ็มมี่ " ตำรวจถาม เอ็มมี่เม้มปากแน่นแล้วพยักหน้ารับ เธอมองโซล  

" ขอโทษนะคะ คุณโซลแต่ว่ามินกำชับกับเอ็มมี่ว่าไม่ให้บอกเรื่องนี้กับคุณเพราะมินกลัวว่าคุณจะเป็นห่วงน่ะค่ะ "  

" อะไรครับ คุณเอ็มมี่ " โซลถามน้ำเสียงเข้มในอกเหมือนมีไฟมาสุม 

" สองสามวันก่อนมินเจอพี่ปั้นที่ลานจอดรถของบริษัทค่ะ วันเดียวกับวันที่คุณตำรวจไปตามหาพี่ปั้นนั่นแหละค่ะ "  

" ยัยเอ็มมี่!! " แพมร้องเสียงสูง " ทำไมเรื่องแบบนี้เก็บไว้กันแค่สองคน เธอก็รู้นิว่าคุณตำรวจกำลังตามหาตัวปั้นอยู่ " 

" เอ็มมี่ขอโทษค่ะ " 

" มันไปหามินทำไมครับ คุณเอ็มมี่ " ท่าทางของโซลกลับมาเดือดดาลอีกรอบ  

" มินบอกแค่ว่าคุยกันไม่กี่ประโยคแล้วทางนั้นจะทำร้ายมิน แต่มินสู้ โชคดีที่ลุงยามมาพอดี พี่ปั้นเลยหนีไปได้ก่อน -- คุณตำรวจอย่าไปว่าอะไรมินนะคะ ที่มินไม่ได้บอกไปวันนั้นว่ามันเจอพี่ปั้น มินเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงเธอกำลังสับสนน่ะค่ะ " เอ็มมี่เสริมกับตำรวจ 

" แต่การที่ไม่บอกตำรวจไปวันนั้น ดูสิว่ามินต้องเจออะไร " แพมตำหนิรุ่นน้องตัวเอง " โธ่เอ๊ย ยัยมินนะยัยมิน "  

" แพมครับ " ไคเรียกแฟนสาวของตัวเองเสียงนุ่ม พยักเพยิดไปทางโซลสีหน้าของเขากลัดกลุ้ม มิถุนาไม่ยอมเล่าเรื่องที่ปฐพีจะทำร้ายเธอเพียงแค่กลัวว่าเขาจะเป็นห่วง 'ยัยบ๊องส์ เธอคิดอะไรของเธออยู่ แล้วดูตอนนี้เธอไปอยู่ไหนของเธอ ตอนนี้ฉันเหมือนคนใกล้บ้าเต็มทีอยู่แล้วนะ มิน' โซลก้มหน้าลงซุกกับฝ่ามือตัวเองราวกับจะปกปิดไม่ให้ใครเห็นดวงตาที่กำลังเริ่มร้อนผ่าวของตัวเอง 

 

 

 

********** 

 

 

มิถุนาขยับเปิดเปลือกตาขึ้นทีละน้อย ร่างกายยังหนักอึ้งไม่สามารถขยับเขยื้อนได้มากนักเธอเลยได้แต่นอนกรอกตาไปมาในห้องที่ไม่รู้จัก มิถุนาพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกจับมัดมือไพล่หลังและมัดเท้าเอาไว้ แถมยังถูกมัดปากเอาไว้อีกด้วย เธอรู้สึกมึนตึงที่หัวแถมยังปากคอแห้งผากอีกคงเพราะฤทธิ์ยาสลบ ต้องใช่ยาสลบแน่ๆ มิถุนาคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอ 

เธอกำลังเดินไปที่รถพร้อมกับเอ็มมี่ แล้วทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและดับวูบไปเพียงไม่กี่วินาที เอ็มมี่ถูกตีและตอนนี้เธออยู่ที่ไหน มิถุนากวาดตามองไปรอบๆห้องที่มีอุปกรณ์ไฟจัดฉากวางตามมุมต่างๆ ความหวาดกลัวก็เริ่มแทรกซึมเข้ามาในจิตใจยิ่งเห็นกล้องวิดีโอเธอก็ยิ่งรู้สึกหวั่นวิตกกลัวสิ่งที่เกิดขึ้นพยายามแก้เชือกออกแต่ก็ไม่เป็นผล มิถุนาขยับตัวลงจากเตียง กระโดดทีละน้อยอย่างช้าๆไปที่ประตู เธอเอื้อมมือหมุนลูกบิดที่ถูกล็อคไว้ด้านนอก มิถุนาร้องกรี๊ดออกมาเบาๆอย่างเจ็บใจ ก่อนจะหันหลังกลับไปที่หน้าต่างบานเดียวของห้องนี้ เธอกระโดดเหมือนเดิมแล้วมุดหัวเข้าไปใต้ม่านแต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังอีกครั้ง เมื่อหน้าต่างบานเดียวที่ควรจะบอกได้ว่าเธออยู่ที่ไหน กลายเป็นว่าหน้าต่างบานนั้นถูกเทปสีดำปิดทึบจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาของตัวเธอเอง  

มิถุนาถอยหลังกลับมารู้สึกสิ้นหวัง แววตาสั่นระริกน้ำตาเริ่มไหลปริ่ม " โซลนายอยู่ไหน ช่วยฉันด้วย " มิถุนาร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว ตอนนั้นเองที่เสียงมัจจุราชก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง 

" มึงว่ายาสลบจะหมดฤทธิ์ยังว่ะ " มิถุนาสะดุ้งเฮือก เพราะเสียงนั่นน่ะมันคือเสียงของปฐพี มิถุนารีบล้มตัวลงไปนอนตามเดิม นอนฟังเสียงที่คุยกัน 

" มึงจะสนห่าอะไรว่ะ ก่อนหน้านี้มึงก็ทำแบบนี้ตอนไลฟ์ ก็เห็นมึงฟินเหมือนกัน คนดูก็ฟิน อย่าไปสนเลย -- รีบๆเข้าไปเหอะ เดี๋ยวไม่ทันไลฟ์กันพอดี "  

แค่ฟังบทสนทนามิถุนาก็รู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาทันที เอ็มมี่เคยเล่าให้ฟังว่าบนโลกไซเบอร์แห่งนี้มีเวบลับเฉพาะกลุ่มที่สมาชิกจะต้องเสียเงินค่าสมัครเพื่อเข้ามาอยู่ในกลุ่มที่ซึ่งคุณจะสามารถดูกิจกรรมบนเตียงของใครก็ได้ที่พร้อมอยากให้คุณดู สมาชิกทุกคนสามารถที่จะดูหรือทำการแสดงเองโดยไม่เปิดเผยตัวตนของตัวเอง  

" แล้วนี่ไอ้เอกมันไม่ขึ้นมาด้วยเหรอ "  

" กูให้มันเฝ้าข้างล่างไว้ "  

" เออดี กำชับมันหรือยังล่ะ ว่าอย่าเปิดมือถือน่ะ "  

" กูกำชับแล้ว "  

มิถุนานอนหลับตากัดปากแน่น เงี่ยหูฟังเสียงเปิดประตูรอคอยสิ่งที่เกิดขึ้น 'ตั้งสติไว้ มิถุนา' เธอรู้สึกถึงบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในห้อง และน้ำหนักที่กดทับลงมาบนเตียง มือของอีกฝ่ายกำลังแตะสัมผัสที่ใบหน้าของเธอ จากนั้นผ้าที่ปิดปากเธอไว้ก็ถูกดึงออก มิถุนารู้สึกขยะแขยงสัมผัสนั้นอย่างที่สุดเธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว 

" อย่าแตะต้องตัวมินนะ! " มิถุนาร้องห้ามพยายามข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่น นัยน์ตากลมสดใสจ้องมองปฐพีอย่างชิงชัง " พี่ปั้น อย่าแตะตัวมิน " เธอขยับลุกหนีให้ห่างจากปฐพี 

" อ้าวนี่ ตื่นนานแล้วเหรอครับ น้องมิน " ปฐพีถามน้ำเสียงปกติกลับไปสู่ปฐพีที่มิถุนารู้จักสมัยอยู่มหาลัย  

" พี่ปั้น พามินมาที่นี่ทำไมคะ แล้วที่นี่มันคือที่ไหน " มิถุนาถามมองหาทางหนีไปด้วย 

" ก็พามินมาปรับความเข้าใจไงครับ " ปฐพีตอบยิ้มๆ " และหลังจากปรับความเข้าใจกันแล้วที่นี่ก็จะเป็นวิมานของเราด้วย "  

" มินไม่มีอะไรจะปรับเข้าใจกับพี่ปั้น ปล่อยมินเดี๋ยวนี้! " มิถุนาเขยิบถอยหนีมือของปฐพีที่กำลังจะจับขาเธอ  

" เฮ้ย ปั้น! จะทำอะไรก็รีบทำซิวะ เดี๋ยวคนดูก็รอเหงือกแห้งกันพอดี นี่กูจะตั้งกล้องก็ตั้งไม่ได้ มัวแต่คุยอยู่นั่นแหละ -- จับแม่งปล้ำไปเลยนั่นแหละ " มิถุนาหันกลับไปมองหน้าคนพูด แล้วรีบหันมาพูดกับปฐพี 

" อย่านะคะ พี่ปั้น -- พี่ปั้นอย่าทำอะไรแบบนั้นกับมินนะ มินขอร้อง "  

" มึงก็ใจเย็นสิวะ -- กูอยากปลอบน้องมินก่อน อยากให้ยอมแต่โดยดีไลฟ์ครั้งนี้ของกูคนดูจะฟินมากกว่าเก่า เพราะเขาต้องชอบเสียงน้องมินครางอย่างแน่นอน ถึงขนาดที่ว่าถามไอ้เจ้าของโรงแรมนั่นมันก็เป็นเดือดเป็นแค้นแทน "  

" ทุเรศ!! พี่ปั้นพูดบ้าอะไรของพี่น่ะ " มิถุนาตวาดใส่โกรธจนตัวสั่น ปฐพียกคิ้วสูงมองก่อนจะแค่นยิ้ม 

" ไอ้คุณอชิระไม่ได้บอกเหรอว่า พี่ถามมันไปว่าตอนมันนอนกับนอนมินน่ะ น้องมินชอบท่าไหน แล้วเสียงครางน่ะเป็นยังไง ถามไปแค่นั้นมันก็โกรธจนตัวสั่นเหมือนน้องมินตอนนี้แหละ " เสียงหัวเราะของปฐพีทำให้มิถุนายิ่งเพิ่มความรู้สึกขยะแขยงผู้ชายคนนี้มากยิ่งขึ้น 

" สกปรก น่าขยะแขยงที่สุด!! " มิถุนากรี๊ดใส่พลางยกเท้าคู่ที่ถูกมัดไว้ถีบไปที่ตัวปฐพีอย่างแรงจนอีกฝ่ายหล่นจากเตียงลงไป  

" ไอ้ปั้น! " มิถุนาอาศัยจังหวะที่เพื่อนเข้าไปดูปฐพี รีบลงจากเตียงอีกด้านกระโดดขาคู่พยายามหนีออกจากห้องอย่างทุลักทุเล 

" จะหนีไปไหน! " เพื่อนของปฐพีรีบวิ่งมาอุ้มตัวมิถุนาแล้วโยนเธอกลับไปที่เตียงตามเดิม " จะทำก็ทำเลยมึง ไม่ต้องพูดมากแล้ว! "  

" เออ! " ปฐพีหันมาเข่นเขี้ยวใส่ สีหน้าและแววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่า " ว่าฉันสกปรก น่าขยะแขยงงั้นเหรอ เดี๋ยวพอเสร็จจากเรื่องนี้เธอก็ได้สกปรกพอๆกับฉันนั่นแหละ และมาดูซิว่าไอ้คุณอชิระของเธอจะยังยินดีรับของเหลือเดนจากฉันมั้ย มิถุนา! " ปฐพีลากขามิถุนามาใกล้ตัวก่อนจะจับเธอกดลงนอนบนเตียง 

 

แคว่ก! 

 

กรี๊ดดดด! มิถุนาร้องกรี๊ดลั่นด้วยความกลัวสุดขีด เสื้อของเธอถูกกระชากออกจนเสื้อเบราส์ฉีกขาดเผยให้เห็นเนินอกที่ถูกปกปิดด้วยบราลูกไม้สีดำ 

" รอยแดงนี่ไอ้หมอนั่นทำไว้ใช่มั้ย เดี๋ยวฉันจะทำทับรอยมันเอง " ปฐพียิ้มเหี้ยม 

" ไม่! อย่านะ!! " มิถุนาร้องลั่นพยายามดิ้นหนีการคุกคามของปฐพีสุดชีวิต " ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที!! " มิถุนาตะโกนร้องไห้โฮออกไปหวังในใจว่าจะมีใครได้ยินเสียงของเธอ  

" โซล! ช่วยฉันด้วย! "  

 

********************************************************** 

แย่แล้ววววว พี่โซลช่วยน้องมินด้วยยยยยย T^T  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว