email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : โดนวางยา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 179

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2564 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดนวางยา
แบบอักษร

#คาลัน#

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้วผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินไปห้องเอเด็นแต่เด็กน้อยยังหลับอยู่ผมเลยไปปลุก

" เด็นครับเช้าแล้วน่าตื่นได้แล้วครับ " ผมเขย่าตัวเอเบา

" อื้มมม ตื่นแล้วครับบ " เอเด็นพูดทั้งที่ตายังปิดอยู่

" งั้นเดี๋ยวพี่พาไปล้างหน้าดีไหม "

" ผมไม่มีพี่น่าา ผมมีแต่มามี๊~ "

" ครับๆ มามี๊ก็มามี๊ ไปครับไปล้างหน้า " ผมบอกเอเด็นแล้วก้มลงไปอุ้มเด็กน้อยไปล้างหน้าและอาบนํ้าให้เสร็จเรียบร้อยถึงได้อุ้มเอเด็นลงมาทานข้าวเช้าเพื่อที่จะได้ไปโรงบาลต่อ พอผมลงมาข้างล่างก็เห็นพี่เอริคนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

" อ้าวลันไม่รอข้างบนละเดียวพี่ให้เด็กยกอาหารขึ้นไปให้ "

" ไม่ครับ ผมจะพาเอเด็นลงมากินข้าวข้างล่าง "

" อืม ตามใจแล้วกัน "

" อรุณสวัสดิ์ครับแด๊ดดี๊ " เอเด็นทักแด๊ดของเขา

" อรุณสวัสดิ์ครับจุฟ " พี่เอริคพูดพร้อมกับจูบที่หน้าผากเด็กน้อย

" อรุณสวัสดิ์ครับมามี๊ จุฟ " พี่พูดกับผมพร้อมกับประทับจูบที่ริมฝีปากผม

" อะ อรุณสวัสดิ์ครับ " ผมตอบตะกุกตะกัก พี่เอริคยิ้มมุมปากให้แล้วกับไปนั่งที่ ผมก็พาเอเด็นไปนั่งที่แม่บ้านก็เอาอาหารมาเสิร์ฟ

 

" พี่เอริคไม่กินข้าวหรอครับ " ผมถามเพราะเห็นพี่เอริคกินแค่กาแฟแก้วเดียวพร้อมกับก้มทำอะไรก็ไม่รู้ในไอแพด

 

" พี่ไม่กินข้าวเช้าแค่กาแฟแก้วเดียวก็พอแล้ว " พี่เอริคตอบทั้งที่ก้มหน้าอยู่

" ไม่ได้! ข้าวเช้าเป็นมื้อที่สำคัญมากนะครับ " ผมเผลอพูดเสียงดังใส่พี่เอริคจนทำให้พี่เอริคเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมกับตวัดสายตามาผมถึงรู้ตัวว่าผมเสียมารยาท

 

" อะ เออขอโทษครับ " ผมรีบขอโทษคนตรงหน้ามันที

" อืม ทีหลังอย่าทำพี่ไม่ชอบให้ใครมาขึ้นเสียงใส่ " เขาพูดจบผมก็พยักหน้าเข้าใจ แล้วหันมาสนใจเอเด็นที่กำลังมองผมตาแป๋วอยู่ ผมกับเอเด็นกินข้าวต่อจนอิ่มพี่เอริคถึงหันมาถามผม

" จะไปโรงบาลตอนไหน " พี่มันถามเสียงอ่อนลง

" กินข้าวเสร็จก็ว่าจะออกไปเลยครับ " ผมบอกแต่ไม่ได้หันไปมอง

" อืม ชิโร่มาพาคุณหนูไปรอที่รถก่อน "

" ครับ " ชิโร่มาอุ้มเอเด็นออกไป

" เออ งั้นผมขอไปเอาเอกสารแปบหนึ่งนะครับ " ผมพูดบอกแล้วลุกขึ้นเดินออกมาโดยไม่ได้รอฟังคำอนุญาต ผมเดินขึ้นมาบนห้องเพื่อที่จะมาเอาเอกสารเกี่ยวกับประวัติการรักษาของเอเด็นนั้นละครับ ผมเปิดดูก่อนว่าครบไหมก่อนที่จะเก็บเข้าซองเหมือนเดิม

 

ผมเดินออกมาถึงหน้าบ้านก็เห็นเอเด็นนั่งรออยู่ในรถแล้วโดยมีพี่เอริคยืนอยู่ข้างนอก

" วันนี้พี่ไม่ได้ไปด้วยนะพี่มีงานด่วน "

" ไม่เป็นไรครับผมไปเองได้ งั้นผมขอตัวนะครับ " ผมกำลังจะก้าวขึ้นรถแต่ก็มีมือมาดึงผมไว้ผมเลยหันไปมองเป็นพี่เอริค

 

" ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ " ผมถามด้วยความสงสัย แต่พี่มันไม่ตอบแต่ดึงผมเข้าไปกอดแทน ผมทำตัวไม่ถูกได้แต่ยืนให้พี่มันกอด

" ขอโทษ "

" ห้ะ ขอโทษอะไรครับ "

" ก็ตอนที่อยู่โต๊ะอาหาร "

" ไม่เป็นไรครับผมผิดเองที่เสียมารยาท "

" ลันไม่ผิดหรอกลันแค่เป็นห่วงพี่ พี่แค่เครียดเรื่องงานเลยทำให้หงุดหงิดนิดหน่อย "

" ไม่เป็นไรครับผมไม่โกรธ "

" งั้นเวลาคุยกับพี่ทำไมไม่แทนด้วยชื่อตัวเองละ "

" ฮ่าๆๆลันลืมน่ะขอโทษทีครับ "

" หึ อย่าลืมบ่อยนักสิ "

" ครับๆงั้นผมพาเอเด็นไปโรงพยาบาลแล้วนะครับ" ผมผลักเขาออก

" อืม เจอกันเย็นนี้ " เขาบอก " ครับ "

 

 

# เอริค #

หลังจากที่ผมส่งลันขึ้นรถเพื่อพาเอเด็นไปโรงพยาบาลผมกับชิโร่ก็เดินทางเข้าบริษัทเพื่อประชุมผู้ถือหุ้นครั้งสำคัญ

" นายครับมีนัดกับคุณไอโกะตอนหกโมงเย็นนะครับ "

" อืม ที่เดิมใช่ไหม "

" ใช่ครับและคุณไอโกะก็ได้จองโต๊ะอาหารไว้เรียบร้อยแล้วครับ "

" อืม " ผมตอบไปแค่นั้น

 

 

หกโมงเย็น

ตอนนี้ผมกำลังนั่งรถมาโรงแรมในเครือข่ายของผมผมมาถึงก็เดินไปยังห้องอาหารเห็นไอโกะกับผู้ชายมีอายุหน่อย เธอหันมามองผมพอดี

" สวัสดีค่ะคุณเอริค " พูดพร้อมกับยิ้มให้ผมใครดูก็รู้ว่ามันคือยิ้มมารยาท

" สวัสดีครับ " ผมตอบเสียงเรียบ

" เชิญนั่งก่อนค่ะ คุณเอริคคะนี่คือคุณพ่อของไอโกะ " เธอแนะนำผู้ชายที่มาด้วยให้รู้จัก

" สวัสดีครับ " ผมทักตามมารยาท

" สวัสดีครับคุณเอริค ยินดีที่ได้ทำธุรกิจร่วมกันนะครับ "

" เช่นกันครับ "

" ยังไงมื้อนี้ถือว่าผมเลี้ยงขอบคุณที่เราได้ทำธุรกิจร่วมกันนะครับ "

" ยินดีครับ " ผมยังคงตอบเสียงเรียบ หลังจากนั้นที่กินข้าวเสร็จพ่อของไอโกะก็ชวนผมคุยเรื่องธุรกิจต่อถามว่าผมสนใจไหมบอกได้เลยว่าก็ไม่เท่าไรหรอแต่ฟังไว้บ้างก็ดีจะได้รู้เขารู้เรา ต่อให้ใครจะว่าผมเก่งแค่ผมก็ไม่เคยประมาทหรอนะไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือคู่ค้าก็ตาม

 

" เออได้ข่าวคุณเอริคยังไม่มีภรรยาหรอครับ "

" ข่าวจากไหนละครับ "

" แม้~ ก็คนในวงการธุรกิจเขาพูดกันทั้งนั้นละ ใครๆ เขาก็อยากได้คุณเป็นลูกเขยทั้งนั้น "

" หึ จริงหรอครับ "

" จริงสิครับ นี่ลูกสาวผมนะยังมาพูดชมคุณให้ผมฟังเลยนะครับ "

" คุณไอโกะพูดว่าอะไรหรอครับ " ผมถามกลับ

" ก็พูดว่าคุณหน้าตาดีแถมยังเก่งอีกต่างหาก ดูเมื่อลูกสาวผมจะปลื้มคุณมากๆเลยละครับ "

" จริงหรอครับ ทั้งๆที่ พึ่งจะเจอกันเองเนี่ยนะ " ผมถามเสียงเรียบเหมือนเดิม

" โธ่ แค่ผมเจอคุณครั้งแรกผมก็รู้แล้วว่าคุณเก่ง "

" หึๆ ขอบคุณครับ "

" เออขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ คุณพ่อค่ะคุณพ่อมีงานเลี้ยงที่จะต้องไปไม่ใช่หรอค่ะ " ไอโกะพูดขึ้น

" เฮ้อ! จริงสิงันพ่อไปก่อนนะ คุณเอริคครับผมขอตัวก่อนนะครับ "

" เชิญครับ "

 

หลังจากที่พ่อของไอโกะเดินออกไป

" นายครับคุณเชาร์ขอสายนายครับ " ชิโร่กระซิบบอกผม ผมพยักหน้ารับ

" ขอตัวสักครู่นะครับ " บอกคุณไอโกะ

" ค่ะ เชิญค่ะ " ผมเดินออกมารับสายของเชาร์แล้วคุยกับมันไปสักพักถึงได้วาง มันบอกมันจะมาหาผมเหมือนธุรกิจจะมีปัญหาด้วยมั่งผมเลยบอกให้มันมาหาผมก่อนค่อยคุยกัน

 

หลังจากวางสายผมเดินกลับเข้ามาเห็นไอโกะนั่งอยู่อาหารถูกเก็บไปแล้วมีเพียงแก้วไวน์2แก้ว

" คุยธุระเสร็จแล้วหรอค่ะ พอดีฉันสั่งไวน์ไว้ มาดื่มฉลองด้วยกันหน่อยไหมค่ะ "

" ขอโทษทีครับผมต้องกลับแล้ว "

" แม้ อยู่ดื่มด้วยกันก่อนสิค่ะ ถือว่าเราได้ร่วมงานกันแล้วนะค่ะ " เธอพูดเสียงออดอ้อน ถ้าเป็นลันพูดมันคงจะดีกว่า

" ก็ได้ครับผมจะอยู่ดื่มกับคุณก่อน "

" เรียกไอโกะเฉยๆก็ได้นะคะไหนเราก็คนกันเองแล้ว "

" ไม่จำเป็น " ผมตอบเสียงเรียบแล้วยกไวน์ขึ้นดื่ม เป็นไวน์แดงชั้นดีเลยนิชั่งลงทุนเสียจริง

" คุณเอริคคะ ฉันขอถามหน่อยได้ไหมค่ะ " เธอจีบปากจีบคอพูด

" ตอบได้จะตอบ "

" ตอนนี้คุณมีใครไว้ในใจไหมค่ะ "

" ถามทำไม "

" ก็~ ฉันค่อนข้างที่จะสนใจคุณและอยากจะสานสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคุณไงค่ะ "

" หึ พูดได้ตรงดีนะครับ "

" แล้วจะอ้อมค้อมทำไมละคะ " เธอพูดพร้อมกับยื่นมือมาลูบไล้ที่ต้นขาผม ผมยกไวน์ที่มีเด็กเสิร์ฟค่อยรินให้ขึ้นดื่ม

" แต่เสียใจด้วยนะครับ พอดีผมมะ " ผมยังพูดไม่จบผมกะต้องหยุดพูดเพราะอยู่ดีๆผมก็เริ่มรู้สึกร้อนอยู่ในตัวลูกชายผมเริ่มจะตื่นขึ้น ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าตัวเองโดนยา

" แน่ใจหรอค่ะว่าไม่ยากสารสัมพันธ์กับฉัน ฉันช่วยคุณได้น้าา " เธอพูดทั้งที่มือยังลูบต้นขาผมอยู่ ผมกัดฟันข่มอารมณ์แล้วพูดกับเธอ

" แน่สิเพราะเมียผมรอผมอยู่ที่บ้าน หึ " ผมสะบัดมือเธอออกแล้วลุกเดินออกมา

 

 

" ชิโร กลับบ้าน " ผมพูดเสียงดังและเหมือนชิโร่จะรู้ว่าผมเป็นอะไร

" จะให้ผมโทรเรียกเด็กไหมครับ "

" ไม่ต้อง! พาฉันกลับบ้านให้เร็วที่สุดก็พอ "

" ครับนาย " ชิโร่รับคำสั่งนายแล้วออกรถทันที

 

 

# คาลัน #

วันนี้เกือบทั้งวันผมพาเอเด็นไปโรงบาลเพื่อตรวจเช็คสภาพร่างกายว่าพร้อมที่จะรักษามากน้อยแค่ไหนร่วมทั้งโอกาสที่จะกลับมาเดินได้อีก เลยทำให้เสร็จช้าและกว่าจะได้กลับบ้านก็เกือบบ่ายทำให้ผมต้องพาเอเด็นทานข้าวข้างนอกและได้กลับเข้าบ้านก็ปาไปบ่ายเกือบบ่ายสองแล้วพอมาถึงผมก็ได้ลองนวดและทำกายภาพบำบัดพื้นฐานก่อน ผมกับเอเด็นเลยได้อยู่ด้วยกันในห้องนอนของเอเด็นจนถึงเวลาอาหารเย็น ผมถึงได้พาเอเด็นลงไปกินข้าวเย็นแต่ทำไม่พี่เอริคยังไม่กลับนะ งานเยอะหรอเฮ้อชั่งเขาเถอะ ผมพาเอเด็นอาบน้ำหลังจากกินข้าวเสร็จแล้วก็พาเข้านอนเลยวันนี้เอเด็นหลับง่ายเพราะไม่ได้นอนกลางวัน หลังจากที่เอเด็นหลับผมก็ค่อยย่องออกมาแล้วปิดประตูห้องให้เบาที่สุดหลังจากนั้นผมกำลังจะเข้าห้องแต่ก็เห็นคุณชิโร่พยุงพี่เอริคมา

 

" พึ่งกลับมาหรอครับ " ผมถามออกไป

" นายไปพักได้แล้วชิโร่ " พี่เอริคหันไปบอกคุณชิโร่

 

" ลันกำลังจะเข้านอนหรอ " เขาถามเสียงแหบพร่า

" ครับ พี่กินข้าวมาหรือยัง "

" กินแล้วครับ ลันไปพักเถอะ " เขาบอกผมแต่เท่าที่ผมสังเกตเหมือนว่าพี่เอริคจะไม่ปกตินะเพราะมีเม็ดเงื่อนซึมออกมาตามใบน่าแถมหน้าก็ขึ้นสีแดง หรือว่าจะป่วยผมคิดได้แบบนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาพี่เอริคและกำลังจะยกมือขึ้นแตะหน้าผา แต่คนตรงหน้าดันขยับตัวหนีอีก

 

" ลันจะทำอะไร " เสียงแหบถาม

" ลันจะวัดอุณหภูมิเฉยๆว่าพี่ป่วยหรือป่าว "

" พะ พี่ไม่ได้ป่วย พี่แค่โดนวางยา "

" อ้อแค่โดนวางยา ห้ะ! แค่โดนวางยา "

" ละ แล้วพี่ไปโดนเขาวางยาได้ไงเนี่ย "

" ระ เรื่องมันยาวไหนๆก็ไหนๆ ลันช่วยพาพี่เข้าห้องที " หลังจากที่พี่มันพูดจบผมก็มีท่าทีลังเลเล็กน้อย คงไม่เป็นไรหรอกมั้งเพราะพี่มันก็ดูมีสติดีอยู่ ผมค่อยเดินเข้าไปหาพี่มันแล้วช่วยพยุงร่างสูงเข้าห้อง

 

" พะ พาพี่ไปห้องน้ำ " เสียงแหบบอก

" ครับๆ " ผมพาพี่มันเข้าไปในห้องน้ำแล้วจับพี่มันไปนอนในอ่างอาบนํ้าแล้วเปิดนํ้าเย็นให้พี่มันแช่

" ละ ลันไปพักเถอะ ขะ ขอบคุณ " พี่เอริคพูดจบผมก็เดินออกมาและยืนอยู่หน้าห้องน้ำ จะเป็นอะไรไหมนะแล้วยาที่โดนนี้มันจะมีผลอะไรบางนะเพราะแต่ละชนิดหรือยี่ห้อมันจะมีสรรพคุณที่ต่างกัน ผ่านไปสักพักก็เหมือนจะได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ผมได้ยินไม่ชัดผมเลยขยับเข้าไปใกล้ประตูอีกเพื่อจะได้ยินเสียงชัดขึ้น

 

" อ่าาๆ...ซีดด ลันครับ อื้มม ... แด๊ดเสียว อ่าา.."

 

หึยนี่พี่คิดจะทำอะไรผมจริงใช่ไหมเนี่ย ผมผลักออกจากประตูแล้วเดินออกมายื่นอยู่หน้าทีวี( ยังอยู่ในห้องพระเอกนะจร้ะ ) ผมตัดสินใจเปิดทีวีแล้วนั่งดู เพื่อรอดูว่าพี่มันจะไม่ช็อตตาย ผมนั่งไปได้สักพักตาผมก็เริ่มเบลอแล้วสุดท้ายภาพตัด

 

ความคิดเห็น