ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 30 มานี่มา

ชื่อตอน : บทที่ 30 มานี่มา

คำค้น : โรงเรียนชายล้วน,นิยายวาย,ลามก,รักวัยรุ่น,LGBT,NC,มัธยม,รักวัยเรียน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 256

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2563 02:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 30 มานี่มา
แบบอักษร

บทที่ 30 มานี่มา 

“เป็นไง..ดีขึ้นรึยังครับ” 

เสียงอ่อนโยนที่คุ้นเคย ปลุกเกียรติให้ตื่นขึ้น แม้สติเขายังไม่สมประดีนัก และเสียงนั่นก็ช่างอบอุ่นเหลือเกิน  

ที่ตรงนี้มันช่างสบาย เกียรติรู้สึกว่าเขากำลังนอนบนที่นอนนุ่มๆ ผ้านวมฟูๆกำลังคลุมร่างเขาอยู่อย่างมิดชิด เหมือนมีใครบางคนบรรจงวางมันอย่างทะนุทะนอมบนร่างกายเขา เพื่อป้องกันบรรยากาศเหน็บหนาวจากแอร์ในห้องทำร้ายผิวเกียรติให้ระคายเคือง แม้แต่หมอนนี่ก็นุ่มเกินธรรมดา เกียรติไม่ได้คิดไปเอง ว่าศรีษะเขาวางอยู่บนองศาที่สบายที่สุดของหมอน ราวกับว่ามีคนประคองให้เขาเอนลงนอนช้าๆอย่างระมัดระวัง

“เกียรติครับ ตื่นรึยังครับ”

เกียรติจำเสียงนั่นได้ เสียงเดียวกับเสียงสุดท้ายก่อนที่เขาจะหมดสติไป ความรู้สึกพูกพันอย่างแน่นหนาทางอารมณ์ที่เกียรติเหนี่ยวรั้งเจ้าของเสียงนั่นไว้ ราวกับเจ้าของเสียงเป็นหลักยึดเดียวที่มีค่าต่อชีวิตและจิตใจของเกียรติ 

บาว บาวอยู่ตรงนั้น หน้าตาหล่อเหลาคมคาย(และออกจะซื่อๆนิดๆ) จ้องเกียรติอยู่ตรงนั้น ใบหน้านั้นจองมองที่ดวงตาของเกียรติอย่างเป็นห่วงเป็นใย มันใกล้จนเกียรติเห็นใบหน้าของตัวเองสะท้อนออกมาจากแววตาของบาว

ฉับพลันนั้นเองที่เกียรติจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

ร่างกายทุกส่วนกรีดร้องออกมาด้วยความบอบช้ำ เกียรติรู้สึกได้ถึงความกดดันบริเวณข้อมือและต้นแขนที่เตือนให้รู้ว่า มันถูกกระทำอะไรมา ภาพเหตุการณ์ในห้องโฮมรูมผุดขึ้นมาในความทรงจำที่ไม่น่าปรารถนาของเกียรติอีกครั้ง 

บรรยากาศโดยรอบค่อยๆมืดลง บีบรัดมโนสำนึกของเกียรติให้แคบเข้ามาจนน่าอึดอัด เกียรติแยกไม่ออกอีกต่อไปแล้วว่านี่คือแสงธรรมชาติ หรือความทรงจำอันมืดมิดของเขาในห้องนั่นไม่ช้า เขาก็จดจำถึงแรงกระแทกนั่นได้ ร่างกายส่วนล่างของเขาที่โดนบดรัด คำตะโกนด่าทอ พร่ำบ่นความในใจที่พรุ่งพรู และลมหายใจที่โกรธแค้นและหื่นกระหายที่รินรดแก้มและต้นคอของเขาอย่างน่าสะอิดสะเอียน ฟันและน้ำลายที่ขบกัดเนื้อตัวของเขาอย่างหิวโหย เกียรติรู้สึกรังเกียจมัน เกียรติอยากหลุดพ้นจากมัน เขาดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วคว้าสิ่งเดียวที่เป็นหลักยึดมั่นคงที่ใกล้ตัวเขาที่สุดเวลานี้เอาไว้ ร่างกายที่แข็งแรงกำยำ ที่พอจะปกป้องเข้าจากทุกเรื่องในโลกที่เคยทำร้ายเขาได้ 

ร่างกายของบาว

เกียรติกอดบาวเอาไว้แน่น และบาวก็กอดเกียรติกลับอย่างเข้าใจ เกียรติรู้สึกดีเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรแล้วนะ บาวอยู่นี่แล้ว บาวจะไม่ทิ้งเกียรติไปไหน คนดีของบาว”

เกียรติโอบรัดร่างของบาวแน่นกว่าเดิมจากคำพูดนั้น ประหนึ่งว่าเขาจะสูญเสียบาวไปได้ ถ้าเขาคลายกอดให้แน่นน้อยกว่านี้ เขากลัวว่าบาวจะไม่อยู่กับเขา เขากลัวว่าบาวจะแยกออกจากเขา

เกีรยติพรั่งพรูคำพูดไม่ได้ศัพท์ออกมาจากความรู้สึก ซึ่งแม้แต่เขาเองก็ฟังไม่เข้าใจ เพียงแค่เขาอยากสื่อให้บาวรู้ ว่าบาวมีค่ากับเขาแค่ไหน และได้โปรด เกียรติอ้อนวอน บาวอย่าได้ทิ้งเกียรติไป

“บาวรู้ บาวอยู่นี่แล้วไง บาวไม่ทิ้งเกียรติไปไหนนะ” บาวปลอบเกียรติพร้อมกับเอามือลูบหัวเกียรติเบาๆจากด้านหลัง สัมผัสที่ห่วงใยของบาวทำให้เกียรติสงบลง

บาวช่างดีกับเกียรติเหลือเกิน

เกียรติรู้สึกรักบาวเหลือเกิน

บาวกอดเกียรติอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จนเกียรติรู้สึกดีขึ้น แล้วบาวจึงประคองเกียรติลงนอนอีกครั้ง

“งั้นหลับพักอีกสักชั่วโมงนะ เกียรติจะได้ดีขึ้น เดี๋ยวสักทุ่มนึงบาวจะปลุกเกียรติมากินข้าวเย็น ไม่ต้องห่วง บาวโทรบอกที่บ้านเกียรติแล้วว่าคืนนี้เกียรติมาทำรายงานและค้างที่บ้านบาว เกียรติพักผ่อนนะ”

เกียรติล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย แต่ก็เหนี่ยวรั้งบาวไว้ไม่อยากให้ผละออกจากเขาไป บาวเหมือนจะเข้าใจ จึงล้มตัวลงนอนข้างๆเขา สอดแขนข้างหนึ่งให้เกียรติหนุน แล้วค่อยประคองเกียรติเข้ามากอดกกไว้ในอ้อมอก

“งั้นบาวนอนเป็นเพื่อนเกียรติจนกว่าเกียรติจะหลับอีกรอบดีไหม”

เกียรติพยักหน้าเบาๆ มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน ใบหน้าของเกียรติซุกเสียดสีอยู่กับอกแน่นนุ่มของบาว เกียรติรู้สึกดีกับบาวมากจนเผลอใช้ริมฝีปากตัวเองพรมจูบลงบนแผงอกของบาวอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ เกียรติอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าบาวก็ชอบใจไม่เบาที่เกียรติทำแบบนั้น พอคิดได้ดังนั้นเกียรติก็รู้สึกมีความสุขจนลืมเรื่องร้ายๆที่ผ่านมาจนปลิดทิ้ง

แล้วเกียรติก็ผล็อยหลับไปบนอกอบอุ่นของบาว

…..

หนึ่งทุ่มตรง เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือบาวดังจนเกียรติตื่น 

ตอนนี้บาวเปลี่ยนชุดเป็นลำลองแล้ว ต้องยอมรับว่าบาวใส่เสื้อยืดสบายๆและกางเกงขาสั้นแบบนั้น มันดูน่ารักเอามากๆเลย เกียรติคิดว่าคงดีไม่น้อยถ้าเกียรติตื่นขึ้นมาแล้วเห็นบาวใส่ชุดอย่างนี้ เดินไปเดินมาในบ้าน เขาอยากอยู่บ้านที่มีบาวกับเขาในทุกๆวัน มีบาวกับเขาไปตลอดนับจากวันนี้ มีบาวกับเขาไปตลอดนับจากวินาทีนี้

“เดี๋ยวเด็กใหม่ อาบน้ำแปรงฟันก่อนนะครับ นี่เอาชุดบาวไปใส่ก่อนก็ได้” บาวยื่นเสื้อผ้าแบบเดียวกับที่บาวใส่ให้เขา มันดูใหญ่กว่าตัวเกียรติมากทีเดียว ก็บาวน่ะล่ำยังกะหมี

“เอ่า ทำไมกลับมาเรียกว่าเด็กใหม่อีกแล้วล่ะ ไม่เรียกเกียรติแล้วเหรอ” เกียรติกระเง้ากระงอดใส่บาวเบาๆ เพราะเขาอยากให้บาวเรียกเขาด้วยชื่อจริงๆมากกว่า

“ก็เด็กใหม่ดีขึ้นแล้วนี่ครับ” บาวยิ้มแฮะๆ ก็จริงของมัน เกียรติรู้สึกดีขึ้นแล้วจริงๆ ตอนนี้เขาไม่คิดมากเรื่องที่ผ่านมาอีกแล้ว อาจเพราะเขาแน่ใจว่ามีบาวอยู่กับแล้วแล้วล่ะมั้ง เกียรติเลยรู้สึกเหมือนปกติแล้ว

“ก็อยากให้เรียกชื่อมากกว่านี่” เกียรติบอก 

“โถ่ ก็บาวอยากเรียกเด็กใหม่ว่าเด็กใหม่นี่ครับ มันน่ารักดี” 

น่ารัก น่ารักเหรอ ไอ้บ้า พูดออกมาได้ ตอนนั้นเองที่เกียรติร้อนผ่าวขึ้นมาที่หน้า 

“เด็กใหม่ทำไมหน้าแดง” 

ก็เขินแกน่ะสิเจ้าทึ่ม

“นะๆ บาวขอเรียกเด็กใหม่ว่าเด็กใหม่นะ เด็กใหม่ของบาว”

เด็กใหม่ของบาวเหรอ เกียรติยอมรับว่ามันน่าฟังกว่า ” อยู่หลายระดับ พอคิดได้ดังนั้นว่ามีความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกัน ใบหน้าเกียรติก็ร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง

“เอ้า หน้าแดงอีกแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า รึเด็กใหม่เป็นไข้” บาววางฝ่ามือบนหน้าผากเกียรติเพื่อตรวจอุณหภูมิ เจ้าทึ่มตาใสเอ๊ย นี่เกียรติต้องมาตกหลุมรักคนที่ทึ่มที่สุดในโลกอย่างหัวปักหัวเปาแล้วเหรอเนี่ย

“ก็ไม่มีไข้นี่ เอแล้วทำไมหน้าแดง” จังหวะนั้นเองที่บาวยื่นหน้าเขามาใกล้เกียรติอย่างสงสัย ใบหน้าเกียรติกับบาวห่างกันไม่ถึงคืบ เกียรติจ้องเข้าไปในในแววตาที่ห่วงใยของบาว ที่ๆเกียรติมองเข้าไปกี่ครั้งก็เห็นเงาของเกียรติเสมอ เกียรติใจเต้นตึกตักขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“ไปอาบน้ำแปรงฟันได้แล้ว อาหารเย็นใกล้จะขึ้นโต๊ะแล้ว คนดีของบาว” เป็นอีกครั้งที่บาวยกมือขึ้นมาลูบหัวเกียรติอย่างเอ็นดู

ตาย เกียรติตายคามือบาวก็ตอนนี้ 

“ทำไมต้องแปรงฟันด้วย” เกียรติเฉไฉไปเรื่องอื่นเพื่อแก้เขิน

“ก็เด็กใหม่ นอนนานจนน้ำลายบูดหมดแล้วน่ะสิครับ ปากเหม็นแล้วรู้ไหมเราน่ะ”

“ไอ่บ้า”

กว่าเกียรติจะได้ไปอาบน้ำ ก็นานสองนาน เพราะมัวแต่ปลุกปล้ำกันในสงครามปาหมอนระหว่างเขากับบาว

…..

เมื่อเกียรติอาบน้ำเสร็จ เขาเดินลงไปที่ชั้นล่าง บ้านของบาวค่อนข้างใหญ่เมื่อเทียบกับบ้านของเขา ทุกห้องเป็นสัดเป็นส่วน เกียรติต้องใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะเดินจากห้องนอนบาวแล้วลงบันได เพื่อไปที่ห้องทานอาหาร (เขาสงสัยเล็กน้อยว่าตัวเองมานอนอยู่ในห้องบาวได้ยังไง ใครเป็นคนพาเขามาที่ห้องนี้นะ เขาพยายามคิดแต่ก็คิดไม่ออก)

เกียรติเดินตัดผ่านโถงห้องรับแขกขนาดใหญ่ มีโคมไฟระย้าทิ้งตัวลงมาสวยงามระยิบระยับ ผนังประดับประดาด้วยชุดแจกันลายจีน และงานศิลปะที่เกียรติไม่เข้าใจแต่รู้สึกได้ว่าแพงมาก นี่บ้านบาวรวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า เจ้าทึ่มบ้าพลัง เนื้อตัวสกปรกอมแมมจากการเล่นกีฬาทุกวัน จะมีพื้นฐานครอบครัวที่....ใช้คำว่าอะไรดีล่ะ....บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ เกียรติเองกว่าจะเดินไปถึงห้องกินข้าวก็เล่นเอาเหนื่อยนิดนึง

ที่ห้องทานข้าว ทุกคนในบ้านเหมือนจะมารอเกียรติอยู่แล้ว ทุกคนที่หมายถึงในที่นี้ ส่วนใหญ่เป็นแม่บ้านในชุดยูนิฟอร์มที่ง่วนอยู่กับการจัดอาหารที่ขนมาวางกันเต็มโต๊ะ และที่นั่งอยู่บนโต๊ะ มีเพียงแค่บาว เด็กผู้หญิงท่าทางร่าเริง(ซึ่งน่าจะเป็นน้องสาวของบาว) และที่หัวโต๊ะสตรีท่าทางภูมิฐานงามสง่าดุจนางพญา แผ่รังสีแห่งอำนาจที่มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ ขัดก็แต่รอยยิ้มนั่น รอยยิ้มที่มอบให้เกียรติทันทีเมื่อเขาเดินเข้าไปในห้อง รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนนางพญาสิงห์ กลายเป็นคุณแม่ที่ใจดีขึ้นมาอย่างฉับพลัน เกียรติรู้แล้วว่าบาวได้ความน่ารักนี้มาจากใคร 

“อ้อมาแล้ว เกียรติใช่ไหมลูก นั่งก่อนสิ” นางพญาสิงห์ผายมือให้เกียรตินั่งลงข้างบาว เจ้าทึ่มนั่นดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นเยอะเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าครอบครัว แม้จะยิ้มเยาะเบาๆที่เห็นเกียรติประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ตัวเอง

“นี่แม่ผมเองครับ นี่น้องสาวชื่อ น้องบิว” บาวแนะนำครอบครัวของตัวเองให้เกียรติรู้จักทีละคน

“ง๋ออวว น้องบิว เรียกบิวว่าน้อง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันพี่บาว แหมพอพี่เกียรติมา สุภาพขึ้นมาเลยนะ” น้องบิวแขวะบาว แถมส่งสายตาล้อเลียนบาวอีก ว่าแต่นี่น้องบิวใช้น้ำเสียงเหมือนว่ารู้จักเกียรติมาก่อนแล้วงั้นแหละ

“จริงจ้ะ แม่ไม่เคยเห็นบาว สุภาพกับเพื่อนคนไหนอย่างงี้เลย แถมพูดครับด้วย นี่แม่หูฝาดไปแล้วใช่ไหมเนี่ยบิว” คุณแม่เสริมทัพ แล้วหันไปหัวเราะคิกคักกับบิว

“โถ่ คุณแม่ก็ บาวก็สุภาพ อย่างงี้กับทุกคนแหละ”

“เหรอ!!!!” คุณแม่และบิวประสานเสียงพร้อมกัน เกียรติรักครอบครัวนี้จัง และรักมากกว่าที่เห็นบาวเขินเป็นครั้งแรก

“นี่ตั้งแต่เปิดเทอมมานะ เวลากินข้าว พี่บาวก็พูดถึงพี่เกียรติทุกวันเลย” น้องบิวฟ้อง

“จริงจ้ะ เกียรติลูก บาวพูดถึงเกียรติทุกวันเลย เกียรติเก่งวิชานั้น เกียรติเก่งวิชานี้ เกียรติสอนเคมีบาวด้วย เกียรติชวนบาวเข้ากลุ่มด้วย เกียรตินั่งซ้อนมอไซค์บาวด้วยโอ๊ย รายงานเรื่องเกียรติให้แม่ฟังทุกวัน จนแม่อยากรู้จักซะแล้วล่ะว่าเกียรติเป็นคนยังไง และวันนี้แม่ก็เจอตัวจริงสักที”

“ช่าย น่ารัก เหมือนที่พี่บาวบอกจริงๆด้วย” น้องบิวเสริม

น่ารัก น่ารักเหรอ บาวพูดถึงเกียรติให้คนในบ้านฟัง ว่าเกียรติน่ารักเหรอ

เกียรติหันไปมอง เจ้าร่างกำยำข้างๆเขา ที่ตอนนี้ทำท่าสนใจกับแกงเขียวหวานข้างหน้าอย่างผิดวิสัย เพื่อแก้เขิน ชัดเลยว่าบาวกำลังเขินเกียรติอยู่แน่ๆ

“แล้ววันนี้นะ พี่บาวก็อุ้มพี่เกียรติขึ้นห้องนอนด้วยตัวเองด้วย บอกแค่ว่าพี่เกียรติเป็นลมไม่สบาย”

บาวเหมือนจะทำท่าห้ามน้องไม่ให้พูดต่อ แต่ไม่ทันแล้ว

“อ้อ แม่ลืมถาม เกียรติดีขึ้นรึยังลูก รู้ไหมว่าบาวเป็นห่วงเกียรติมากเลย ตั้งแต่กลับมาก็เฝ้าเกียรติอยู่อย่างนั้น จะไปไหนก็ไม่ไป บอกว่ารอให้เกียรติรู้สึกตัวก่อน”

“จริง ไม่เคยเห็นพี่บาวเป็นอย่างงี้เลย”

“จริงเหรอ” เกียรติหันไปถามบาว บาวตอนนี้เลิกลั่กอย่างควบคุมไม่อยู่ เผลอตักหมูจากแกงเขียวหวานลงไปในถ้วยฟักทองแกงบวช

“ผมดีขึ้นแล้วครับคุณแม่ ขอบคุณคุณแม่และน้องบิวมากเลย ที่ให้พักที่นี่คืนนี้” 

“แม่ดีใจมากกว่า ที่เกียรติมาเป็นเพื่อนกับบาว ตั้งแต่เปิดเทอม ม.4 มา เจ้าบาวบ้าพลังของแม่ สนใจเรียนขึ้นเยอะมากเลย แถมผลสอบกลางภาคก็ดีขึ้นผิดหูผิดตา คุณพ่อก็บอกนะว่า อยากให้บาวชวนเกียรติมาที่บ้านสักครั้ง คุณพ่อ อยากรู้จักคนที่ทำให้บาวเป็นผู้เป็นคนน่ะ”

“คุณพ่อ?”เกียรติสงสัย เพราะไม่เห็นคุณพ่อบนโต๊ะอาหารวันนี้

“อ้อ คุณพ่อไปประชุมกับแม่ทัพภาคน่ะ เห็นว่าช่วงนี้มีงานด่วนหลายอย่าง วันนี้เลยอดเจอเกียรติเลย แต่เกียรติมาบ่อยๆ ก็ได้นะ จะได้เจอคุณพ่อด้วย บ้านนี้ต้อนรับเกียรติเสมอ”

“ช่าย บิวก็อยากให้พี่เกียรติมาบ่อยๆ พี่เกียรติน่ารัก บิวชอบ บิวว่าพี่บาวก็ชอบชอบ เนอะ พี่บาวเนอะ”

บาวสำลักข้าวพรืดใหญ่ 

เหตุการณ์ต่อจากนั้นบนโต๊ะอาหารก็ดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ส่วนใหญ่แล้วน้องบิวแฉบาว ว่าบาวพูดถึงเกียรติว่ายังไงบ้าง ส่วนคุณแม่ก็เริ่มขุดวีรกรรมสุดฮาตอนเด็กของบาวออกมาเล่าให้เกียรติฟัง บาวต้องห้ามแม่และน้องอยู่หลายที แต่มีหรือที่จะสู้ผู้หญิงสองคนแท๊กทีมรวมพลังกันได้ 

เกียรติได้รู้เรื่องราวในชีวิตของคนที่นั่งข้างๆเขาเพิ่มขึ้นทีละนิด เหนือไปกว่านั้น เกียรติชอบเหลือเกินเวลาที่บาวงอแงกับแม่และน้อง มันเป็นมุมที่เกียรติไม่คิดว่าเจ้าร่างยักษ์บ้าพลัง จะน่ารักปุ๊กปิ๊กขนาดนี้เวลาอยู่กับครอบครัว

นั่นทำให้เกียรติแน่ใจทีเดียว ว่าเขาเลือกวางหัวใจเอาไว้ไม่ผิดคน

ก็น่ารักซะขนาดนี้ จะไปรักใครได้อีกล่ะ

เมื่อทานมื้อเย็นและของหวานเสร็จ เกียรติยืนยันว่าจะช่วยล้างจานเป็นการตอบแทน แต่แม่บ้านรีบกูลีกูจอมาแย่งจานชามทั้งหมดไปจัดการอย่างรวดเร็วเป็นงาน เกียรติขอบคุณคนนั้นคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เกียรติไม่ชินในการใช้ชีวิตในบ้านที่มีคนคอยช่วยเหลืออะไรเยอะแยะขนาดนี้ 

บาวหันมามองเกียรติแล้วอมยิ้มให้กับความประดักประเด่อ จนเกียรติหันไปมองค้อนใส่ทีนึง จนเจ้าวายร้ายนั่นต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

โอ๊ย น่ารักเป็นบ้า อย่าให้เกียรติต้องงอนนะ จะงอนให้ง้อจนเหนื่อยเลยคอยดู 

คุณแม่และน้องบิวแยกตัวออกไปก่อน บาวจึงชวนเกียรติไปที่ห้องต่อ

คืนนั้นบาวชวนเกียรติเล่นเครื่องเกมส์คอนโซลที่อยู่ในห้อง เกียรติเลือกเกมต่อสู้เพราะไม่ต้องทำความเช้าใจอะไรมาก ทั้งสองเล่นฆ่าเวลาไปเรื่อยๆพลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ ขิงใส่กันว่าใครเก่งกว่าใคร ข่มกันเมื่ออีกฝ่ายกากกว่าตัวเอง

มีหลายจังหวะทีเดียวที่สายตาของเกียรติและบาวประสานกันจนทั้งสองนิ่งไป เกียรติพยายามค้นหาความหมายลึกๆที่ซ่อนไว้ ว่าบาวคิดเหมือนกันกับที่เขาคิดหรือเปล่า แต่ไม่ทันได้รู้อะไรไปมากกว่านั้น จอยเกมส์ก็สั่นดึงความสนใจกลับไปที่เกมส์ แล้วบาวก็เป็นฝ่ายดึงเกียรติกลับมาสนใจการต่อสู้ในเกมส์ต่อ

ตาแล้วตาเล่าที่เกมส์ดำเนินไป เวลาล่วงเลยจนถึงห้าทุ่ม

บาวหาวสองสามหวอดบอกให้เกียรติรู้ว่าถึงเวลาเข้านอนแล้ว

เกียรติเลยไล่บาวให้ไปอาบน้ำก่อน 

เจ้าบ้านั่น เล่นถอดเสื้อถอดกางเกงจะเหลือแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว เดินโทงเทงไปมา เอาแต่ถามว่า “บาวหุ่นดีไหม" แถมยังเล่นมุขสัปดนอีกสองสามมุข และชวนเกียรติให้อาบน้ำพร้อมกันอยู่นั่น จนเกียรติต้องไล่มันให้ไปอาบน้ำอยู่หลายทีถึงสำเร็จ(ต้องยอมรับว่าบาวหุ่นดีที่สุดเท่าที่เกียรติเคยเห็นผู้ชายเปลือย)

แล้วก็ถึงคิวเกียรติเข้าไปอาบน้ำบ้าง เกียรติมองตัวเองในกระจก เห็นรอบช้ำที่ต้นแขนจากแรงกระทำของรันเมื่อเย็น และพยายามลืมเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ตอนนั้นเองที่เกียรติหันไปเห็นแปรงสีฟันที่บาวบีบยาสีฟันเตรียมไว้ให้เขา ความรู้สึกพิเศษที่เต็มตื้นขึ้นมาในใจ ทะลายความเลวร้ายต่างๆใดๆที่รันทำเอาไว้จนหมดสิ้น 

เกียรติรู้สึกถึงความอบอุ่นจากผู้ชายคนหนึ่งที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ในวันนี้

ผู้ชายคนที่นั่งข้างเขามาเกือบทั้งเทอม 

ผู้ชายคนที่พูดถึงเขาให้คนในครอบครัวฟัง

ผู้ชายคนที่กอดเขาเอาไว้ตอนที่เขารู้สึกเหน็บหนาวที่สุด

ผู้ชายคนที่บีบยาสีฟันให้เขา

เกียรติอาบน้ำเสร็จ รับเช็ดตัว เปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าชุดนอน ที่ผู้ชายคนนั้นเตรียมวางไว้ให้ 

แล้วรีบแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม นอนเคียงข้างผู้ชายคนนั้นที่ชิงหลับปุ๋ยจากความเหนื่อยอ่อนไปก่อนแล้ว(แถมกรนเบาๆด้วย)

เจ้าทึ่มเอ๋ย ต้องยอมรับว่าบาวตอนหลับนี่ มันน่ารักน่าเอ็นดูกว่าตอนที่มันเขินเกียรติที่โต๊ะอาหารอยู่หลายล้านเท่า

หรือเกียรติชอบดูผู้ชายหลับ(เขาคิดไม่ออกว่าเคยชอบดูใครหลับมาก่อนหน้านี้ไหมนะ)

เกียรติเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วทิ้งตัวลงนอนตะแคงหันหน้าไปมองบาวตอนหลับอย่างเนิ่นนาน

บาวเหมือนจะรู้ตัว งัวเงียขึ้นมา จ้องเกียรติกลับด้วยตาง่วงๆอยู่พักนึง พอให้สมองคิดได้ว่าต้องทำอะไร แล้วบาวจึงกระซิบว่า

“มานี่ม่ะ”

บาวเขยิบตัวเข้ามาใกล้เกียรติ แล้วดึงเกียรติเข้าไปกอดที่อก ท่าเดียวกับเมื่อตอนเย็น ที่หน้าของเกียรติซุกสัมผัสอยู่บนหน้าอกของบาวเต็มๆ

“ทำแบบเมื่อเย็นอีกก็ได้นะ บาวชอบ”

เกียรติรู้ทันทีว่าบาวหมายถึงอะไร เกียรติจึงประทับจุมพิตลงที่หน้าอกของบาวอย่างทะนุถนอม บาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างพึงใจ แล้วจึงกอดเกียรติให้แน่นเข้าไปอีก ทิ้งท้ายด้วยการเอามือขึ้นมาลูบหัวเกียรติด้วยความเอ็นดู

“บาวอยู่นี่แล้วเกียรติไม่ต้องกลัวนะ”

“อื้ม” เกียรติจุมพิตี่อกบาวอีกครั้ง

“คนดีของบาว”

และบาวก็กอดเกียรติอยู่อย่างนั้น จนทั้งคู่ผล๊อยหลับไป 

เกียรติอยู่ในอ้อมอกของบาวจนเช้า

ความคิดเห็น