ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ได้เป็นญาติกันสักหน่อย

ชื่อตอน : ไม่ได้เป็นญาติกันสักหน่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ได้เป็นญาติกันสักหน่อย
แบบอักษร

เมื่อเขาลุกออกไปแล้ว เธอ แม่และป้าไพก็จัดการเมนูพิเศษตรงหน้า ทั้งสองคนกินได้เพียงไม่กี่คำก็อิ่ม ทิ้งอาหารเกินครึ่งให้เธอจัดการคนเดียว 

พร้อมรักรับประทานเมนูแสนโปรดด้วยความเอร็ดอร่อย แต่ก็แอบสงสัยไม่น้อยว่าทำไมเขาถึงเลือกเมนูขนมจีนเพื่อต้อนรับเธอกับแม่ในวันนี้ หรือบางทีย่าของเขาอาจจะโทรแจ้งล่วงหน้า หรือบางทีแม่ของเธออาจจะเป็นคนบอกเขาก็ได้ว่าเธอชอบกินขนมจีนมากแค่ไหน คิดมากไปก็ปวดหัว กินดีกว่า ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย ผู้ชายบ้าอะไรทำอาหารอร่อยขนาดนี้ ถ้าได้เป็นสามีจริงๆเธอไม่อ้วนเป็นหมูเลยรึ กินไปคิดไปอย่างมีความสุข แต่คนที่มีความสุขมากกว่า น่าจะเป็นคนที่กำลังแอบมองจากหน้าประตูห้องครัวอยู่กระมัง

เมื่อเริ่มรู้สึกอิ่มแล้ว เธอก็กินช้าลง แต่ก็พยายามกินต่อ ก็มันหยุดไม่ได้จริงๆ ยิ่งกินก็ยิ่งอร่อย จนกระทั่งกินไม่ไหวนั่นแหละถึงได้หยุด ตลอดเวลาของการกิน เธอแอบชำเลืองไปยังครัวอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่มีวี่แววเจ้าของร้านจะเดินออกมาซักที หรือว่าเขาจะโกรธที่เธอไปหยอกเขาแบบนั้น 

“เอ่อ แม่เพียงคะ พร้อมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“ไปเถอะ”

“เอ่อ ป้าไพคะ ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ”

“เดินไปหลังร้านจ๊ะ มีป้ายบอกทางอยู่”

“ขอบคุณค่ะ” เมื่อรู้ตำแหน่งของห้องน้ำแล้ว เธอก็รีบไปอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้รู้สึกอิ่มจนปวดท้อง จะทนไม่ไหวแล้ว เมื่อเจอประตูห้องน้ำเธอก็รีบพุ่งเข้าใส่ทันที

พอเสร็จธุระออกจากห้องน้ำ แทนที่จะเดินไปยังโต๊ะแม่เพียง พร้อมรักกลับเดินไปยังโซนของห้องครัว เห็นเขากำลังขะมักเขม้น เตรียมความพร้อมวัตถุดิบต่างๆ เพื่อที่จะทำอาหารสำหรับงานเลี้ยงของลูกค้าในช่วงเย็น เธอยืนมองเขาจนเพลิน รู้สึกตัวอีกทีตอนเขาเดินเข้ามายืนต่อหน้าแล้ว

“มีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงจริงจังเอ่ยขึ้น

“เปล่าค่ะ คุณทำงานไปเถอะ ฉันแค่ยืนดู เกะกะหรือคะ งั้นฉันออกไปก็ได้” เธอหันหลังกำลังจะเดินออกไป แต่เขาคว้าแขนเธอไว้ก่อน

“เดี๋ยวครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย เชิญทางนี้ดีกว่า” พร้อมรักค่อยๆดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา อย่างไม่ให้น่าเกลียดมากนัก

เขาพาเธอเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนของร้านอาหาร ซึ่งเป็นส่วนของห้องทำงานของเขา จากนั้นก็เดินอ้อมโต๊ะไปยังที่นั่งของตนเอง “เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา โดยมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่กั้นอยู่ตรงกลาง “คุณมีอะไรจะพูดกับฉันหรือคะ”

“คุณย่าบอกว่าคุณจะมาทำงานกับผม” เขาเข้าประเด็นทันที โดยไม่มีการหยอกล้อหรือพูดเล่นใดๆเลย หรือว่าเขาจะโกรธเธอจริงๆ

“เอ่อ ใช่ค่ะ คุณพร้อมให้ฉันเริ่มงานวันไหนคะ”พร้อมรักนั่งตัวตรง ในเมื่อเขาพูดจาจริงจัง เธอก็พร้อมจะจริงจังด้วยเหมือนกัน

“คุณพร้อมเมื่อไรละ”

“แล้วแต่คุณค่ะ ฉันพร้อมเสมอ”

“งั้นวันนี้เลยเป็นไง เชฟขนมหวานของเราลาคลอดพอดี”

“ได้ค่ะ” พร้อมรักรับปากทันที ก่อนจะมีทีท่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยประโยคถัดมา “เอ่อ คือ...”

“คุณพร้อมมีอะไรอีกหรือเปล่าครับ” นั่นไง! โกรธเธอจริงๆด้วย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบให้เขาเรียกว่าอา แต่ไม่ได้หมายความว่าอยากให้เขาโกรธเธอซักหน่อย เป็นแบบนี้ อาจจะทำงานด้วยกันยากขึ้นก็เป็นได้

“ฉันขอโทษนะคะ”

“เรื่อง?”

“เรื่องที่ฉันเรียกคุณว่าหลานชาย ฉันแค่ไม่อยากให้คุณเรียกว่าอาแค่นั้นเอง มันดูแก่ยังไงไม่รู้ ทั้งที่ฉันอายุน้อยกว่าคุณตั้งหลายปี แล้วที่สำคัญเราไม่ได้เป็นญาติกันซักหน่อย” เธออธิบายเหตุผลให้เขาฟัง

“หืม จริงสินะ เราไม่ได้เป็นญาติกันซักหน่อย แต่เป็นอย่างอื่นนี่ไม่แน่เหมือนกัน” พร้อมรักเริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆกับสายตาที่ชายหนุ่มส่งมาให้ ซึ่งต่างจากท่าทีเย็นชาเมื่อครู่ลิบลับ เธอรู้สึกว่าสายตาของเขามันไม่ปกติเท่าไร มันแพรวพราวระยิบระยับจนน่ากลัว

“เป็นอะไรคะ” พร้อมรักเริ่มขยับตัวอย่างอึดอัด เมื่อเขายื่นหน้าข้ามโต๊ะพุ่งตรงเข้ามาหาเธอ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว