ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทส่งท้าย อวสาน

ชื่อตอน : บทส่งท้าย อวสาน

คำค้น : สุพรเพ็ญ, ชลชินี, พ่อเลี้ยง, ลูกเลี้ยง, ผู้ชายในชีวิต

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 78

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2559 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 1
× 200
แชร์ :
บทส่งท้าย อวสาน
แบบอักษร

บทส่งท้าย....

 

            “เย้ เย้ ...ในที่สุดพวกเราก็เรียนจบมหาวิทยาลัยกันเสียที” ยาสุมินกล่าวอย่างยินดี สราภรณ์มองหน้าทุกคนที่นั่งกันเพื่อรอสุพรเพ็ญที่กำลังสอบวิชาสุดท้ายอยู่

            “แกรู้ได้ยังไงย๊ะ ยายหมวยมาเฟียว่าจบแน่” ยาสุมินแยกเขี้ยวใส่คู่ปรับตลอดกาลของเธอ

            “ชั้นแน่ใจสิย๊ะแม่ว่าที่ด๊อก...ก็ฉันทำได้ทุกวิชานี่ย๊ะ” มีเสียงหัวเราะจากคนอื่นไม่เว้นแม้กระทั่ง

พิศสมรคู่กรณี

            “บ้าจริงมิน มิน แกทำให้ฉันไม่อยากเรียนเอกเลย กลัวต้องเป็นด๊อกให้แกเรียกนี่ละ” ยาสุมินหัวเราะ

            “เรียนไปเถิด ไม่เรียนแกจะน้อยหน้าพี่ ๆ นะ “ พิศสมรยักไหล่ก่อนยิ้มแล้วส่ายหน้าทุกคนทำหน้างง ก่อนที่สุรีพรจะทายออกมา

            “แกไม่เรียนต่อ“

            “ผิด”

            “แกจะแต่งงาน แล้วเรียนไปด้วย” ยาสุมินทายบ้าง

            “อีบ้า ... ผิด“ พิศสมรด่าเพื่อนพร้อมกับแก้มแดงไปด้วยทำให้เพื่อน ๆ หัวเราะเมื่อเสียงหัวเราะหายไปสราภรณ์จึงทายบ้าง

            “สมรเรียนต่อ แต่ไม่สนใจว่าจะแพ้พวกพี่ ๆ “ พิศสมรทำหน้าตาตื่นทึ่งสราภรณ์ที่ทายถูก

            “ถูกต้อง ว้าว..คุณน้อยน่ารักที่สุดสมกับที่เราเป็นเพื่อนรักกัน ไม่เหมือนใคร ใคร และใคร บางคน”ทุกครั้งที่ออกเสียงว่าใคร ใคร และใคร พิศสมรจะพยักหน้าใส่จันทิกานต์ สุรีพร และยาสุมิน หญิงสาวทำติดกันสามครั้ง สามคนเลยกลายเป็นมุขตลกให้เพื่อน ๆ หัวเราะกันอีกรอบ ยาสุมินผลักไหล่เพื่อนอย่างสัพยอก จันทิกานต์ลุกขึ้นมากอดคอพิศสมรก่อนหอมแก้มเจ้าหล่อนเสียงดังฟอด เลยถูกผลักหน้าหงายออกไป เจ้าตัวเดินหัวเราะมานั่งข้างสราภรณ์

            “ถึงเราจะทายไม่โดนใจสมร แต่คำทายปลายเปิดแบบนี้ทายยากนะ” คนชอบแข่งขันออกตัวทำให้เพื่อน ๆ ยิ้ม ๆ มองมาที่คนพูดเป็นตาเดียวสรีพรรู้ตัวใบหน้าสวยแบบสาวไทยแท้ ๆ ของสรีพรระเรื่อขึ้นก่อนแบมือทั้งสองข้าง

            “โอเค...ฉันทายผิด” ยาสุมินหัวเราะ

            “นิสัยนี้แก้ยากอะแก ระวังนะแกจะตกหลุมรักโดยประมาทเพราะเรื่องชอบแข่งขันนี้ละ” สรีพรพยักหน้าเห็นด้วยกับคำว่ากล่าวของยาสุมิน

            “ฉันว่าจะพยายามปรับนิสัยแล้วนะแต่แก้ยากจังเลย” สรีพรถอนใจ สราภรณ์ลูบหลังมือเพื่อน เบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

            “ใจเย็น ๆ จ๊ะสรีค่อย ๆ แก้ไขไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเองละ อย่าใจร้อนมีเวลาอีกเยอะแยะ” ทุกคนพยักหน้าให้กำลังใจก่อนหัวข้อจะเปลี่ยนไปสู่อนาคตของทุกคน

            “พร เขาไม่เรียนต่อ ทำงานเลย คุณน้อยละจ๊ะ” จันทิกานต์ถามสราภรณ์

            “น้อยก็ไม่เรียนต่อจ๊ะ ไปสมัครงานไว้ที่บริษัท อรุณคอร์เปอร์เรชั่นแล้ว เขายังไม่เรียกตัวเลย”

            “ว้าว...บริษัทรับเหมาก่อสร้างและตกแต่งภายในชื่อดังเสียด้วย คุณน้อยรู้เปล่าอ่ะ...” สุรีพรอุทานอย่างตื่นเต้นคำถามของหญิงสาวทำให้เพื่อน ๆ สนใจ

            “รู้ว่าอะไรยายสุรี“ พิสสมรถามอย่างอยากรู้เพราะท่าทางของเพื่อนดูเจ้าเล่ห์แสนกล

            “ก้อ....” ท่าทางลีลายึกยักของเจ้าหล่อนทำให้ยาสุมินสาวใจร้อนหวดตุ๊บเข้าให้

            “คนเขาอยากรู้ อยากเห็น จนใจจะขาดทำยึกยัก เล่นตัว เล่ามาหากช้าไม่ฟังนะ” พร้อมส่งค้อนให้เพื่อนสาว ทำให้สรีพรค้อนขวับกลับก่อนรีบเล่าเมื่อเห็น จันทิกานต์ท่าทางของจะขึ้นอีกคน

            “เจ้าของบริษัทนี้นะสิ”

            “เป็นไงมีสามหัวหกแขน” จันทิกานต์ต่อเมื่อเห็นเพื่อนเล่าแบบชวนหมั่นไส้

            “หรือหื่นจัด ปล้ำลูกน้องสาว ๆ ทุกคน” สิ้นประโยคของยาสุมิน สายตาหกคู่มองสาวน้อยเป็นจุดเดียวแต่ละคนปากอ้าตาค้าง ด้วยท่าทางคิดไม่ถึงทำให้คนที่กล่าวออกมาหน้าตาแดงก่ำ

            “โหหหหห...แกช่างคิดออกมาได้นะเนี่ย คิดได้ไง...อิอิอิ...” พิศสมรอุทานอย่างทึ่งจัด

            “นี่ถ้าไม่ใช่แกนะ...มิน มิน คิดแบบนี้ไม่ได้นะ” ยาสุมินหน้าแดง

            “ไอ้บ้า...” ยาสุมิน อุทานก่อนปิดปากเงียบ สราภรณ์หัวเราะคิกก่อนจะหน้าแดงสบตากับยาสุมินที่หันมามองต่างคนต่างหน้าแดง จนยาสุมินอุทานวี๊ดอย่างดีใจที่มีคนคิดเรื่องเดียวกัน หญิงสาวลุกขึ้นแล้วมากอดคอสราภรณ์ก่อนหอมซ้าย หอมขวา โดยที่คนโดนกอดโดนหอมได้แต่นั่งหน้าแดง อีกสามคนมองสองสาวอย่างงงจัด เป็นจังหวะพอดีที่สุพรเพ็ญเดินลงมา หญิงสาวเอาเอกสารตียาสุมินเบา ๆ เป็นเชิงทักทาย

            “มีอะไรกัน” เสียงถามอย่างสนใจทำให้จันทิกานต์รีบจีบปากออกเสียงแบบผู้สื่อข่าวรายงานข่าวทันที สุพรเพ็ญเลิกคิ้วพยักหน้าให้สรีพรเล่าต่อ

            “หล่อมากกกกก“ เสียงหล่อมากของสรีพรทำให้ทุกคนทำตาโต อย่างโอเว่อร์

            “รวยมากกกกกก” มีเสียงหึ...เพราะในกลุ่มที่นั่งล้อมวงกันอยู่ไม่มีใครจนสักคน

            “เก่งมากกกกกกก” ถึงตอนนี้พิศสมรผลักศีรษะของสรีพรเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า

            “เว่อร์แล้วแก ใครมันจะเลิศ เลอ เพอร์เฟคไปทุกอย่าง โม้ แล้วละ” สรีพรทำหน้าแบบคนโดนใส่ร้ายสุด ๆ

            “ถ้าแกไม่เชื่อแกไปเปิดอากู๋ ดูได้เลย ว่าเขาสมบูรณ์แบบขนาดไหน ฉันไม่ได้พูดเองนะเฟ้ย นิตยสารแพรวพราวเขาพูด” ก่อนที่จะกลายเป็นประเด็นใหญ่สราภรณ์รีบกล่าวว่า

            “เจ้าของบริษัทเขาไม่มาสนใจน้อยหรอกจ๊ะ เด็กจบใหม่ไร้ผลงานอย่างน้อยคงไม่ได้เจอหรอก” ทุกคนมองสราภรณ์แล้วส่ายหน้า หน้าตาอย่างนี้ บุคลิกอย่างนี้ นามสกุลนี้ มีหรือจะไม่เป็นที่สนใจ อย่างน้อยหนุ่ม ๆ ในแผนกที่สราภรณ์เข้าไปต้องคึกคักแน่นอน  ดูอย่างเรียนที่นี่หากพวกเธอไม่ช่วยกันกีดกันคงไม่มีทางสงบขนาดนี้ สราภรณ์สบตาเพื่อน ๆ แล้วเงียบเสียงลง เพราะสายตาไม่เห็นด้วยของเหล่าเพื่อน ๆ หญิงสาวยิ้มอ่อน ๆ ก่อนยักไหล่แบบสุพรเพ็ญทำให้ยาสุมินหัวเราะพร้อมกอดสราภรณ์อย่างเอ็นดู

            “มิน มินละจะวางแผนไงต่อ” ยาสุมินหน้ามุ่ย เธอมีแผนสวยหรูที่อ้อนเสี่ยสุวรรณเอาไว้ว่าจะไปเรียนต่อที่ลอนดอน แต่ทุกอย่างพังหมดเมื่อในวงอาหารเย็นเมื่อชัยยะ จอมเผด็จการบอกว่าเธอควรไปเรียนรู้งานที่บริษัทมากกว่าที่จะต้องไปเรียน เพราะการเรียนแต่ทฤษฎีไม่ช่วยอะไรได้สักเท่าใดเมื่อลงมือทำจริง เขายกตัวอย่างสุพรเพ็ญทำให้สาวน้อยเถียงไม่ออก ได้แต่ทำตาละห้อยใส่เสี่ยสุวรรณที่กระแอมอย่างไรชัยยะก็ไม่ฟัง เขาบุกตะลุยพูดความประสงค์ของตัวเองจนเสร็จแล้วมองหน้าทุกคนเขม็งเหมือนท้าทายด้วยสายตาว่าใครจะค้าน  เห็นหน้ายาสุมิน สราภรณ์กอดไหล่เพื่อนอย่างปลอบใจโดยที่ยังไม่รู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร

            “ฉันต้องไปช่วยงานพี่ใหญ่ที่บริษัท เขาไม่ให้ไปเรียนต่อ” ปากสวย ๆ เชิดจนเกือบถึงปลายจมูกทำให้เพื่อนสนิทมองอย่างให้กำลังใจเพราะรู้ว่าความฝันของยาสุมินคือการไปใช้ชีวิตเรียนปริญญาโทต่อยังลอนดอนเพื่อตามหาท่านลอร์ดสักคนตามนิยายโรแมนติกที่หญิงสาวหลงไหล สุพรเพ็ญสบตากับสราภรณ์ หญิงสาวพยักหน้า สราภรณ์จึงหันไปทางยาสุมินแล้วกล่าวว่า

            “ก็ดีนะจ๊ะมิน มิน น้อยจะได้มีเพื่อนทานกลางวันบ้าง ดูหนังกันบ้าง” ยาสุมินหน้าตาดีขึ้นเมื่อฟังคำพูดของสราภรณ์เจ้าหล่อนจึงพยายามตัดใจ มองเห็นแง่ดีว่าจะได้ไม่ห่างจากเพื่อนรัก

            “ส่วนฉันไปเมกาเพราะบรรดาพี่ ๆ อยู่ที่นั่นเสียงพิศสมรไม่ค่อยปลื้มเท่าไร เพราะต้องไปอยู่ภายใต้การดูแลของพี่ ๆ ซึ่งเจ้าหล่อนรู้สึกว่ากลายเป็นเด็กอีกครั้ง

            “ฉันว่าดีนะสมร ไม่ต้องเรียนรู้เรื่องไร้สาระมากแกจะได้เรียนรู้เรื่องที่แกสนใจเลย ประเภทหลงทางขึ้นรถผิดสายจะได้ไม่เกิดกับแก” จันทิกานต์พูดด้วยสีหน้าจริงจังแต่แววตาระยิบระยับเพราะ พิศสมรแม้เรียนเก่งมากแต่เจ้าหล่อนหลงทางเป็นประจำ พิศสมรพยักอย่างเห็นด้วยก่อนที่จะกระพริบตาเมื่อจันทิกานต์ปล่อยพรืดออกมาหญิงสาวตีเพื่อนอย่างมันเขี้ยวเมื่อรับรู้นัยยะของการถูกล้อเลียน คนถูกตีหลบไปหลบมาก่อนที่จะจับตัวสราภรณ์มาบังตัวเอง มือที่จะฟาดลงมาหยุดชะงักลงเมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานที่แสดงท่าทางตกใจ พิศสมรหัวเราะก่อนที่จะชี้หน้าจันทิกานต์ ซึ่งลอยหน้าลอยตาทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

            “แกละไอ้จันทร์” พิศสมรโยนคำถามไป

            “ฉันต้องไปสวีเดนเชียวนะแก ไม่เคยคิดเลยว่าต้องไปไกลขนาดนั้น” ท่าทางจันทิกานต์ออกอาการหวาด ๆ

            “ดีสิแก แกตัวใหญ่แบบนี้จะได้ดูเป็นสาวร่างบอบบางเมื่ออยู่ท่ามกลางคนแถวนะ” สรีพรกล่าวปลอบเพื่อน

            “ใช่แกฝันเสมอไม่ใช่เหรอที่จะเป็นสาวบอบบาง” พิศสมรย้ำทำให้คู่กรณียิงฟันใส่ จันทิกานต์เป็นสาวร่างสูงโปร่งในกลุ่มเจ้าหล่อนสูงใหญ่กว่าทุกคนทำให้เจ้าหล่อนใฝ่ฝันเหลือเกินที่จะเป็นสาวบอบบางสำหรับเจ้าชายในฝันสักคน

            “ส่วนฉันไปเรียนต่อที่ฮ่องกง เพราะป๊าให้ไปคุมงานที่นั่นด้วยพร้อมคุมพี่ชายตัวแสบด้วย งานเข้าเลยละ” สีหน้าของทุกคนออกอาการอาลัยกับกลุ่มที่ในที่สุดก็ต้องแยกกันไป สุพรเพ็ญยิ้มก่อนกล่าวว่า

            “พวกเราก็ยังเป็นเพื่อนกันตลอดไปละจ๊ะ การติดต่อสื่อสารเดี๋ยวนี้ทันสมัยมากมายเราคุยกันเป็นกลุ่มก็ยังได้ ไม่เห็นต้องกังวล มีพร คุณน้อย มิน มินอยู่เมืองไทย จันทร์ สรี สมรก็ส่งข่าวมาเราคุยกันได้เสมอไม่ต้องหวั่นไปหรอกกลัวแต่จะตื่นตาตื่นใจแปลกใหม่จนไม่มีเวลาคิดถึงกันมากกว่า” สามสาวส่ายหน้าทำให้ทุกคนหัวเราะ

            “เราจะไปฉลองกันที่ไหนดี” จันทิกานต์ถาม

            “บ้านพร บ้านมิน มิน บ้านคุณน้อย บ้านสรี บ้านจันทร์ หรือบ้านฉันดี” สาว ๆ มองหน้ากันก่อนที่   สุพรเพ็ญจะกล่าวว่า

            “ไปบ้านฉันดีกว่า ไม่ต้องเกรงใจผู้ใหญ่มีแต่พวกเรา จะเชิญใครเพิ่มหรือเปล่า” ทุกคนพยักหน้า เห็นด้วยกับข้อเสนอของสุพรเพ็ญ เพราะที่บ้านของสุพรเพ็ญหรือน่าจะเรียกคฤหาสน์มากกว่าบ้าน มีทุกอย่างให้สนุกสนานกันได้เต็มที่ แถมสุพรเพ็ญใหญ่สุด จัดงานครั้งไหนสนุกทุกครั้ง

            “เชิญกลุ่มสรัญญาไปด้วยก็ดีนะสักสิบยี่สิบคนเราจะได้เล่นเกมกันง่าย” สรีพรเสนอ สุพรเพ็ญพยักหน้าบ้านเธอกว้างพอสำหรับคนเป็นร้อยก็ยังได้ ผู้คนที่จะดูแลความสะดวกสบายให้เพื่อน ๆ ก็มีพอแถมทุกคนก็สนิทกับสามีของเธอ ดังนั้นจึงเป็นอะไรที่ลงตัว

            “กลุ่มสรัญญามีอยู่ห้าหกคนรวมกับพวกเราเป็นสิบกว่าคนมีพี่ศักดิ์ พี่ใหญ่ พี่หนึ่งก็น่าจะโอนะ”

            “ใช่คงเป็นงานเลี้ยงส่งที่พวกเราต้องจดจำไปอีกนาน”

            “หวังว่าพวกเราจะสามารถดูแลตัวเองจนประสบความสำเร็จได้” คำพูดของยาสุมินทำให้เกิดเสียงเย้ ๆ ขึ้นพร้อม ๆ กันอย่างเห็นด้วย โดยที่สาว ๆ ทั้งหมดไม่รู้เลยว่าพวกเธอไม่สามารถดูแลและกำหนดชะตากรรมของตัวเองได้เลยเพราะคนที่จะดูแลพวกเธอและกำหนดความเป็นไปของชีวิตพวกเธอกำลังจะก้าวเข้ามาสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับพวกเธอในเร็ววัน รอดูชีวิตของพวกเธอกันเถิดว่าจะมีรสชาติเช่นไร

            ผ่านไปอีกหลายปีเมื่อทุกคนได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ต่างก็มีเรื่องราวมากมายมาเล่าสู่กันฟัง แต่ละคนต่างมีชีวิตดุจดั่งนิยาย แถมยังเป็นชีวิตที่มีสีสันหลากหลายทั้งโลดโผน ทั้งฉูดฉาดบาดใจ ทั้งไม่เหมือนใครจนบางอย่างไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาเล่าให้เพื่อน ๆ ทั้งกลุ่มฟังได้ แต่สิ่งหนึ่งคือมิตรภาพของสาว ๆ ทั้งหมดไม่เคยจืดจาง ไม่ว่าจะเป็นวัน เวลา หรือระยะทางก็ไม่อาจทำลายมิตรภาพของ...เพื่อนแท้...ได้...

                                                                                              

                             จบผู้ชายในชีวิตตอน...สุพรเพ็ญ

 

********

 

ปิดฉากไปแล้วนะคะ สุพรเพ็ญ นวนิยายเรื่องยาวที่นินีใช้เวลาในการเขียนยาวนานที่สุดในชีวิตการเป็นนักเขียน ผ่านร้อนผ่านหนาว ได้แบนไปหลายกระเช้า เนื้อตัวฟกช้ำผ่านมรสุมและกระแสต่อต้านมามากมาย นินีตัดสินใจลงสุพรเพ็ญให้อ่านจนจบในวันนี้ เพื่ออยากให้คนที่เคยมองนิยายเรื่องนี้ในแง่ลบจากการตัดสินโดยที่ได้อ่านเพียงไม่กี่ตอน คนที่ไม่เคยได้เห็นภาพนวนิยายทั้งเรื่องนี้อย่างชัดเจน รวมถึงเพื่อนๆ นักอ่านที่เคยอ่านมาแล้วบางส่วนในอดีตจะสามารถมองเห็นสิ่งดีที่นินีอยากสื่ออย่างสร้างสรรค์ผ่านงานเขียนหนึ่งชิ้น และที่สำคัญที่สุดคือนินีอยากให้งานเขียนชิ้นนี้มีส่วนให้คติสอนใจในการดำเนินชีวิต และเป็นกำลังใจกับผู้ที่ประสบปัญหาชีวิตแม้จะเป็นด้านอื่นๆ ว่าชีวิตอยู่ที่เราเลือกและยอมที่จะให้มันส่งผลต่อตัวตนของเรา ทุกคนสามารถกล่าวโทษทุกสิ่งในชีวิตที่ทำให้คุณล้มเหลวได้ แต่ขณะเดียวกันมีเพียงคุณเท่านั้นที่จะเลือกหนทางที่จะคว้าความสำเร็จของชีวิต ถ้าเป็นไปได้นินีอยากขอให้สิ่งเลวร้ายเหล่านี้จะไม่เกิดกับชีวิตของใครต่อใครเลย แต่เมื่อเป็นไปไม่ได้ นินีขอเป็นกำลังใจให้คุณข้ามผ่านทุกอุปสรรคชีวิตเพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่าและเข้าใจคำว่า 'อนาคตอยู่ในมือของคุณ'

 

ขอให้แฟนๆ ของนินีทุกท่านมีความสุขกับทุกวันของชีวิตและยิ้มรับทุกสถานการณ์ มองหาด้านบวกไม่ว่ามันจะเล็กเท่าปลายเข็ม และมีกำลังใจจะก้าวต่อไปนะคะ

 

นินีจะลงสุพรเพ็ญตอนพิเศษในกลุ่มเรื่องลับๆ ให้อ่านกันในอีกไม่นาน ใครที่อยากรู้ว่าชีวิตครอบครัวสุพรเพ็ญกับพี่ศักดิ์จะเป็นอย่างไร จะมีลูกมั้ย ติดตามได้นะคะ นินีจะมาแจ้งข่าวในเว็ปหากมีการอัพเดทค่ะ

 

หนังสือนิยายสุพรเพ็ญได้ถูกตีพิมพ์แล้ว หากใครสนใจสามารถเข้าไปจองได้ในเฟสกลุ่มเรื่องลับๆ นะคะ 

ใครยังไม่เป็นสมาชิก ตาม add link  นี้ไปเลยค่ะ

 

 

 

http://www.facebook.com/groups/167222610303819/

 

 

วันพรุ่งนี้นินีจะมาลงนิยายเรื่องใหม่ในชุด...ผู้ชายในชีวิตเรื่อง "ยอดดวงใจ จอมบงการ" ซึ่งเป็นเรื่องราวของมินมิน (ยาสุมิน) เพื่อนสาวของสุพรเพ็ญ กับคุณใหญ่พี่ชายจอมบงการ มาเฟียตัวร้ายของมินมิน เข้มข้นและสนุกมาก ต้องติดตามค่ะ พลาดไม่ได้เด็ดขาด

 

ด้วยความรักและปรารถนาดีถึงผู้อ่านทุกท่านค่ะ

ชลชีนี

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว