ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 30%

"นอนห้องเดียวกับเพื่อนผู้ชาย......มันผิดมั้ย?"

แพรพลอยนั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์ ไล่อ่านเนื้อหาของกระทู้ในเว็บไซต์ชื่อดังอย่างสนอกสนใจ

วันนี้ แพรพลอย แซ่เทา นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่ 4 เลือกที่จะหยุดเรียน ด้วยเหตุผลง่ายๆคือ "เมาค้าง" เมื่อคืนเธอโดนกลุ่มเพื่อนชายลากไปสนุกสุดเหวี่ยงที่ไนท์คลับแห่งหนึ่งย่านทองหล่อ เป็นคืนหนึ่งที่น่าจดจำสำหรับเธอ แต่เมื่อลืมตาตื่นกลับก็ช็อคจนร้องไม่ออก เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่ในคอนโดสุดหรูแห่งหนึ่งซึ่งเธอคุ้นเคยดี เพราะมันเป็นของเพื่อนสนิทของเธอ ที่นอนหลับสนิทและกอดเธอจนแทบจะจมหายไปในอกเขา

"บ้าเอ้ย! นอนเตียงเดียวกับผู้ชาย" แพรพลอยก่นด่าตัวเองในใจ เมื่อสมองอันน้อยนิดพอจะปะติดปะต่อเรื่องราว และหาทางเอาตัวรอดได้ เธอก็ตะโกนใส่หูคนตัวโตทันที

"พอร์ช!!!! มึงปล่อยกูได้แล้ว!!!"

"............" ร่างสูงยังคงนิ่ง

"ไอ้พอร์ช!!!! ไอ้เวร!! ตื่นนนน!!!!!" เธอเริ่มพยามอีกครั้ง และมันได้ผลเมื่อคนตรงหน้าสะดุ้งตื่น

"จะตะโกนใส่หูกูทำไมเนี่ย!" คนง่วงนอนบ่นเสียงอู้อี้ ก่อนจะหลับตาลงเข้าสู่นิทราอีกครั้ง

"อีพอร์ช!!! ปล่อยกูก่อน!!" มือเล็กๆนั่นเริ่มฟาดที่แขนและหน้าอกของคนตัวโตรัวแรง

"โอ้ยยยยยย!!!!" คนตัวโตลุกขึ้นนั่งลูบหน้าแรงๆ เรียกสติ

"กูอาบน้ำก่อนนะ" แพรพลอยพูดก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย

"ใช่ กูมันต้องบ้าไปแล้ว นอนเตียงเดียวกะไอ้พอร์ช นอนกะมัน ในห้องมันเนี่ยนะ" แพรพลอยเริ่มก่นด่าตัวเองในใจอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าไม่สมควรขึ้นไปอยู่บนเตียงเดียวกะเขา พอร์ช สตีลไลน์ ลูกครึ่งไทย-ออสเตรเลีย เพื่อนชายคนที่สนิทที่สุดของเธอ เพราะเรียนคณะเดียวกันทำให้เธอและพอร์ชได้เป็นเพื่อนกัน แม้ฐานะจะต่างกันก็ตาม เธอยอมรับว่าแอบชอบเขามาตลอด พอร์ชผิวขาวจัด ริมฝีปากบางสีคล้ำนิดๆจากการสูบบุหรี่ของเขาทำให้เธอเกิดอารมณ์ได้ทุกครั้งเพียงแค่มอง คิ้วหนาเข้มรับกับจมูกโด่งแบบฝรั่ง บอกได้คำเดียวเลยว่าสมบูรณ์แบบ เธอชอบเขาแต่รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้เธอไม่ตรงสเปคของเขา "เราเป็นเพื่อนกันนะ"*

แพรพลอยออกมาจากห้องน้ำเห็นพอร์ชเดินกลับเข้ามาให้ห้องพอดี เธอยิ้มแหยๆให้เพราะตอนนี้เธอมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่ปกปิดร่างกาย

"ใส่เสื้อผ้ากูก่อนได้มั้ยล่ะ?" พอร์ชมองสำรวจเพื่อนสาวอย่างอดไม่ได้ เขาเป็นผู้ชายนะ!

"เออ ใส่ได้ แต่เครื่องในกูล่ะ? เดี๋ยวหัวนมโผล่" แพรพลอยเปิดตู้เสื้อผ้าเจ้าของห้องทันทีอย่างถือวิสาสะ

"ใส่เสื้อกล้ามไปแล้วใส่เสื้ออีกตัวทับน่าจะใช้ได้" เขาออกความเห็น

"กูจะใส่เสื้อผ้า! มายืนจ้องอยู่ได้" แพรพลอยบ่นงึมงัมก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้าต่อหน้าพอร์ช

"แพร" เขาเรียนเธอเสียงเบาหวิว

"อะไรของมึง" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด

"สวยกว่ามึง กูก็เอามาแล้ว" พอร์ชพูดก่อนจะเดินออกไปทำอาหารเช้าให้เพื่อนสาว

"ไอ้พอร์ช!!" เสียงตะโกนไล่หลังทำเอาพอร์ชกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่

Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrr

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ทำให้แพรพลอยตื่นจากพวัง

"ตั้งใจจะลืมเรื่องบ้านี่แท้ๆ" แพรพลอยพูดกับตัวเอง ก่อนจะหันไปสนใจเจ้าเครื่องมือสื่อสารทรงสี่เหลี่ยมของตน

"พอร์ช"

ชื่อที่ขึ้นโชว์อยู่หน้าจอทำเอาแพรพลอยใจกระตุกวูบ

"เพื่อนกัน แค่นอนห้องเดียวกัน ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ยังไงหมอนั่นก็ไม่ได้ชอบเราในฐานะผู้หญิงคนนึงอยู่แล้วหนิ" คิดได้ดังนั้น แพรพลอยก็รีบกดรับสาย

"ว่าจะไดคะ สามี" แพรพลอยรับสายด้วยคำที่คุ้นชินปาก เพราะเธอกับพอร์ชสนิทกันจนเพื่อนในกลุ่มคิดว่าแอบคบกันลับๆ

"เมียจ๋า ไปกินข้าวกับผัวหน่อยจ้ะ ผัวเหง๊าเหงา" เสียงออดอ้อนจากชายหนุ่มทำเธอหลุดยิ้มเล็กๆออกมา

"เพิ่งห่างจากกูไม่ถึง 2 ชั่วโมง เป็นห่าอะไรอีกล่ะ?"

"โถ่ มึงก็รู้ว่ากูขี้เหงา พวกไอ้ปืนมันเมาค้าง ไม่มีใครไปกินข้าวกับกูเลย กูหิว กูอยากมีคนนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน"

"ไม่โทรหาน้องๆของมึงล่ะ"

"แพร" เสียงเหนื่อยๆของอีกฝ่าย ทำให้คนช่างประชดรู้สึกผิด

"เออ มารับด้วย แล้วก็คิดเมนูมาระหว่างทาง"

"คร้าบผมมม จุ้บๆ" พอร์ชรับคำเสียงทะเล้นก่อนรีบกดวางสายทันที

แพรพลอยนั่งรอพอร์ชอยู่บริเวณหน้าหอพัก ไม่นานรถออดี้สีนิลก็มาจอดตรงหน้าเธอ แพรพลอยมองที่รถแล้วอดยิ้มไม่ได้ รถคันนี้ที่เธอเลือกให้เขาตั้งแต่เพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ เพราะเขาชอบรสนิยมในการเลือกรถของเธอ นี่ผ่านมา4ปีแล้ว เขายังคงใช้มัน ดูแลมันอย่างดี

เธอรีบขึ้นรถเพราะกลัวคนขับจะโมโหหิว เมื่อเข้าไปนั่งก็มิวายโดนจิกกัดจากปากสีคล้ำนั่น

"กูนึกว่าต้องลงไปเปิดประตูให้ถึงจะยอมขึ้นมา"

กิ้กกิ้วววววววววววววววววววววววววว สวัสดีค่า ขอทิ้งไว้เท่านี้ก่อนแล้วกันนะคะ

ไรท์เป็นมือใหม่อยู่นา มีอะไรติชมกันได้เลยจ้า คอมเม้นต์มาเยอะๆเลย ด่าได้แต่อย่าแรงค่ะ 55555555

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น