email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 21

ชื่อตอน : รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 21

คำค้น : รักร้ายๆของนายมาเฟีย,NPPK

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2563 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 21
แบบอักษร

"อื้ออออ" เสียงครางของนนท์ดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเล็กน้อย วายุดูดเม้มปากบางสองสามทีแล้วผละออก นนท์มองตามด้วยสายตาที่ฉ่ำปรือ ไม่รอให้นนท์ได้ร้องขอวายุก้มหน้าลงมาซุกไซ้และสูดดมซอกคอขาวของนนท์อย่างหื่นกระหาย นนท์เองก็หันหน้าไปอีกทางเพื่อให้วายุทำได้สะดวก ร่างสูงดูดเม้มสร้างรอยรักไปทั่วคอ ทั้งขบกัดเบาๆให้เกิดความรู้สึกเสียวซ่าน มือหนาเลื่อนเข้าไปใต้เสื้อตัวบางลากไปหยอกล้อยอดอกของนนท์ทั้งบดขยี่บีบคั้นไปมา

"อื้ออ อื้มมม" นนท์ครางออกมาอย่างเสียวซ่าน ร่างบางเริ่มแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย วายุเลื่อนปากลงมาดูดดุนยอดอกของนนท์เบาๆก่อนเลื่อนลงมาดูดซับหน้าท้องแบนราบ เพื่อสร้างรอยรักและขบกัดเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำและสอดเข้าไปในกางเกงของนนท์ มือหนาลูบไล้ไปตามแก่นกายที่เริ่มพองนูนของนนท์อย่างเบามือ ปากก็ไม่หยุดที่จะดูดเม้มและหยอกล้อหลุมกลางท้องให้เกิดความเสียวซ่าน วายุผละออกจากการกระทำทุกอย่างก่อนจะขยับลงจากเตียงเพื่อถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมด

"ถอดเสื้อผ้าสินนท์" วายุว่าออกมาเสียงแห่บพร่าสายตาเต็มไปด้วยความต้องการ นนท์เลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อตัวเองก่อนจะขยับถอดมันออกไปและเลื่อนมาปลดกระดุมกางเกงและถอดออกท่ามกลางสายตาที่วายุมองมาอย่างไม่ละสายตาย นนท์หน้าแดงก่ำด้วยความเขิน เมื่อเห็นว่านนท์ถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้ววายุก็ขึ้นมาที่เตียงช้าๆ ร่างสูงนั่งอยู่ตรงระหว่างขาของนนท์

"จะทำอะไร" นนท์ถามออกมาเสียงสั่นเมื่อวายุจับขาของตนอ้าออกเล็กน้อย

"ทำให้นะ" ไม่รอให้นนท์ได้ตอบ วายุเอื่อมมือมาจับแก่นกายของนนท์รูดรั้งไปมาก่อนจะก้มลงไปใช้ปากหนาครอบครองแก่นกายของนนท์ไว้ นนท์ตกใจชะงักนิ่งเพราะไม่คิดว่าวายุจะกล้าทำแบบนี้ให้ตน

"อึก อื้อ คุณวายุ" นนท์ครางออกมาเมื่อวายุเริ่มขยับปากขึ้นลงก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ร่างสูงดูดเม้มส่วยปลายแก่นกายของนนท์ทั้งรัวปากเร็วๆให้นนท์ได้เสียวซ่าน

"อะ อึก อื้ออ" นนท์ผงกหัวขึ้นมาดูวายุที่กำลังกลืนกินแท่งร้อนของเขาด้วยสายตาฉ่ำปรือความต้องการปลดปล่อยแล่นมาจนจะทะลัก

"อ๊ะ อ่า เอาออก อื้อ ใกล้ปล่อยแล้ว อ๊ะ" นนท์ครางออกมาพร้อมจะผลักหัวของวายุออกแต่ร่างสูงยังคงทำยังนั้นไปเรื่อย เร่งปากให้เร็วขึ้นเพื่อให้นนท์ได้ปลดปล่อย

"อ๊ะ อะ อ่าาาาา" นนท์ปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าไปในปากของวายุ ร่างสูงกลืนเข้าไปอย่างไม่นึกรังเกียจ พร้อมทั้งดูดเม้มทำความสะอาดส่วนปลายให้นนท์ นนท์ที่มองมาหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายสุดชีวิต หัวใจเต้นตึกตักเพราะความเหนื่อยหอบ

"ทำให้หน่อยสิ" ไม่ทัที่นนท์จะได้พักหายใจ วายุก็พูดออกมาพร้อมพลิกร่างของนนท์ให้ขึ้นมานั่งอยู่บนหน้าท้องแกร่งของเขา แก่นกายของวายุที่เริ่มพองนูนเสียดสีไปมากับช่องทางด้านหลังของนนท์

"ทะ..ทำยังไงครับ" นนท์ถามออกมาเสียงสั่น ไม่กล้าสบตาวายุ วายุมองกลับมาด้วยสายตาโลมเลียความต้องการพุ่งพล่าน

วายุไม่ตอบแต่เลื่อนมือมาล็อคคอของนนท์ไว้ให้ก้มไปรับจูบอันร้อนแรง ร่างสูงสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันและดูดดึงลิ้นของนนท์อย่างไม่นึกเบื่อคว้านหาความหวานจากโพรงปากบาง นนท์ก็จูบตอบกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้กัน ก่อนที่ร่างบางจะสะดุ้งตัวโยนเมื่อรับรู้ถึงความเย็นของเจลหล่อลื่นที่วายุเอามาป้ายและวนๆอยู่ช่องทางด้านหลังก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อวายุสอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปเพื่อเบิกทางให้นนท์

"อึก อื้อ จะ,,เจ็บ" นนท์ครางออกมาเมื่อวายุผละจูบออก คิ้วขมวดเข้าหากันเพราะรู้สึกเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง

"อ๊ะ อะ อื้อออ" เสียงครางกระเส่าดังขึ้นเมื่อวายุขยับนี้วเข้าออกจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม

"แค่นิ้วยังตอดระรัวขนาดนี้เลยหรอหืมม "วายุขยับนิ้วรัวๆก่อนจะถอนออกมา

"ยกตัวขึ้นหน่อย" เสียงแห่บพร่าไปด้วยความต้องการของวายุบอกออกมา นนท์เชื่อฟังอย่างว่าง่ายยกตัวขึ้นลอยเหนือหน้าท้องแกรง

"ค่อยๆกดตัวลงมานะครับ" วายุบอกออกมา นนท์พยักหน้าพร้อมกดตัวลงไปรับแก่นกายของวายุอย่างว่าง่ายก่อนจะค่อยๆกดลงไป

"อื้ออ อื้มมม" นนท์กดตัวลงมาจนแก่นกายของวายุเข้าไปจนมิดด้าม ร่างบางนั่งแช่ไปสักพักเพื่อให้ปรับตัวก่อนจะเริ่มขยับตัวเบาๆ เหงือของทั้งสองเริ่มผุดออกมาตามร่างกายทั้งๆที่เปิดแอร์เย็น แต่ทั้งสองกับรู้สึกร้อนไปทั่วร่าง

"อ๊ะ อะ อื้ออ ซี๊ดดด" เมื่อร่างกายขยับจนรู้จังหวะนนท์ก็เพิ่มความเร็วขึ้นพร้อมทั้งวายุก็สวนสะโพกขึ้นมาขณะที่นนท์กดตัวลงไป

"ซี๊ดด อื้มม เก่งจังครับ" วายุซี๊ดครางด้วยความเสียว มือหนาจับสะโพกบางของนนท์ไว้พร้อมกระแทกสวนขึ้นมาเพื่อให้มันลึกและเสียวซ่าน

"อ๊ะ อะ อะ สะ..เสียว ลึกไป อื้ออ" ร่างบางสายหน้าไปมาเหงือผุดออกมาตามไรผม วายุเลื่อนมือมาจับล็อคคอนนท์ไว้เพื่อให้ก้มมารับจูบของเขา ร่างบางตัวโยกคลอนไปตามแรกกระแทกที่ถ่าโถมเข้ามา วายุผละจูบออกก่อนจะพลิกให้นนท์นอนราบลงที่เตียงทั้งที่ร่างกายยังเชื่อมกันอยู่

"อ๊ะ อื้มม คุณวายุ อะ" นนท์ส่ายหน้าพร้อมครางไปมาอย่างเสียวซ่านที่วายุกระแทกเข้ามาไม่โหมแรง

"อื้ออ อื้มมม" ร่างสูงกระแทกเข้าออกเป็นจังหวะเร็วช้าสลับกัน เขาต้องการที่จะปลดปล่อยออกมาเต็มที่แล้ว

"อะ อ๊ะ เร็ว อื้ออ แรงๆ อ๊ะ" นนท์ร้องขอออกมาเมื่อใกล้จะปลดปล่อยอีกรอบโดยที่เขาและวายุไม่ได้แตะต้องเลย

"นนท์ อื้ออ ซี๊ดด" วายุเองก็โหมแรงเข้ามาไม่ยั้งตามที่คนใต้ร่างร้องขอ

"อ๊ะ อะ ไม่ไหวแล้ว อ่าาาา" เสียงครางออกมาไม่อายใครนนท์ปลดปล่อยออกมาอีกเป็นรอบที่สอง

"อื้อ นนท์ ซี๊ดด อ่าาาา" ไม่นานนนท์ก็รู้สึกอุ่นวาบในท้องเพราะวายุได้ปลดปล่อยเข้ามาที่ช่องทางด้านหลังของเขา วายุก้มลงมาดูดดึงยอดอกของนนท์พร้อมทั้งขยับแก่นกายเข้าออกอีกสองสามครั้งก่อนจะถอนออก

นนท์หายใจหอบด้วยความเหนื่อย วายุเองก็ล้มลงมาทาบทับร่างของนนท์เอาไว้ทั้งคลอเคลียและดูดเม้มแถวหลังหูเบาๆ ก่อนจะก้มมาสูดความหอมจากแก้มของนนท์

"ขออีกรอบได้มั้ย" วายุกระซิบถามออกมานนท์ได้แต่เบี่ยงหน้าหนีด้วยความอาย ใจเต้นตึกตักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และก็ตามนั้นแต่ไม่ใช่แค่อีกรอบเดียวนะ วายุเล่นล้อเขาไปอีกตั้งสามรอบและไม่รอให้วายุได้เอาแต่ใจไปมากกว่านี้นนท์ก็หลับคาอ้อมอกของวายุไปในรอบที่สี่ วายุอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายให้นนท์อย่างเบามือ ก่อนจะอุ้มกลับมาและนอนที่เตียงด้วยกัน

"ขอบคุณที่มึงยังรอกูนะนนท์" วายุก้มลงไปจูบขมับนนท์เบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนและโอบกอดร่างบางเอาไว้

..

..

"ผลัก ตุบ พวกมึงมันใช้ไม่ได้ กะอีแค่ผู้ชายคนเดียวพวกมึงก็เอาตัวมันมาให้กูไม่ได้" คชาถีบลูกน้องตัวเองก่อนจะโวยวายออกมาเมื่อเขาสั่งให้คนไปจับตัวนนท์มาให้แถมพวกมันยังสะบักสะบอมกลับมา

"มันมีคนมาช่วยครับนาย พวกมันมีลูกน้องมาด้วย4-5 คน" ลูกน้องคชาบอกออกมาเสียงสั่น

"ใคร!!" คชาหันมาถามเสียงดังลั้น

"ผมได้ยินไอ้นั้นมันเรียกว่าวายุครับ แล้วไอ้วายุมันก็บอกว่าฝากมาบอกเจ้านายมึงด้วงว่ามันไม่ชอบหมาลอบกัด" ลูกน้องมันบอกออกมาอีก คชาได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

"ฮึ หวงน่าดูจังเลยนะมึง" คชายิ้มเยาะออกมาก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องให้ไปเอาตัวเดชามา

"คะ..คุณคชาต้องการพบผมมีอะไรหรอครับ" เดชาที่ถูกลูกน้องของคชาพาตัวมาถามเสียงตะกุกตะกัก

"มึงทำไมไม่บอกกูว่าไอ้วายุมันจะไปเชียงใหม่" คชาถามออกมาเสียงเย็นๆ

"ผะ..ผมขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยครับ มันให้คนจับตาดูผมอยู่ตลอด" เดชาตอบออกมาเสียงตะกุกตะกัก

"หึ ทำงานไม่ได้เรื่อง มึงมันไม่สมควรที่กูจะเลี้ยงไว้" คชาพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

"ยะ..อย่านะครับคุณคชา ผะ..ผมยังไม่เคยทำงานพลาดเลยนะครับ" เดชามันพูดอ้อนวอนออกมา

"โทษทีวะ แต่กูเห็นว่ามึงทำพลาดแล้ว" คชาว่าออกมาเสียงเรียบก่อนจะยกกระบอกปืนเงาวับขึ้นมา

"ยะ..อย่านะครับ" เดชาไหว้ปกๆด้วยความกลัว

ปั่ง!!! กระสุดฝังหัวของเดชาทันที คชาไม่ชอบพวกทำงานพลาด ยิ่งเข้าไปเป็นสายสืบให้เขาแล้วด้วยยิ่งไม่สมควรพลาด

"เอาศพมันไปทิ้ง" คชาปรายตามองที่ศพของเดชาก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง

"มึงกับกู ไม่มีวันอยู่บนโลกเดียวกันได้ไอ้วายุ" คชาว่าออกมาเสียงเรียบ แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

..

..

เช้า

"พ่อจะไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ ถ้าผมจะจัดการพวกมันให้สิ้นซาก" วายุบอกกับพ่อของตน เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและเห็นว่านนท์ยังหลับอยู่เลยไม่ได้คิดจะปลุก ก่อนที่เขาจะอาบน้ำและออกมาหาพ่อของตนที่ห้องทำงาน

"อืม กำจัดไปให้หมดได้ก็ดี มันคอยขัดขาเราอยู่เรื่อยนิ" พ่อชองเขาว่าออกมาเสียงเรียบ ใบหน้าเรียบเฉย

"นายครับ" เคนเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา

"มีอะไร" วายุถามกลับเสียงเรียบ

"ไอ้เดชาตายแล้วครับ เมืื่อวานไอ้บาสบอกว่าเห็นมันโดนคนกลุ่มนึงพาตัวไป" เคนบอกออกมา เขาพึ่งได้รับรายงานจากภพว่าเดชาตายแล้ว กระสุนเจาะเข้าที่กลางหน้าผาก

"หึ สงสัยเป็นเพราะมันไม่ได้รายงานไอ้คชาว่าเรามาที่นี้" วายุยิ้มเยาะออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเดชาเป็นคนของคชาที่เขายอมรับเดชาเข้ามาทำงานก็เพื่อจะดูว่าคชาต้องการอะไร แต่เมื่อเขารู้ว่าเดชาคอยจับตามองเขาและรายงานให้คชาเขาก็เริ่มให้คนประกบเดชามันถึงได้ไม่รู้ว่าเขามาเชียงใหม่

"แล้วหลานมันล่ะครับ" เคนถามออกมาอีก

"ไหนๆก็รับมันมาทำงานแล้ว ก็จับตามันดูไปเรื่อยๆแล้วกัน" วายุบอกออกมาอย่างไม่สนใจ

"ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้คชามันอยากได้ตัวเมียแก แกคงไม่คิดจะจัดการมันจริงจังใช่มั้ย หึหึ" พ่อของวายุพูดขึ้นพร้อมหัวเราออกมาเบาๆ

"ทำนองนั้นครับ งั้นผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ ไว้ได้เรื่องยังไงจะให้เคนรายงาน" วายุพูดบอกกับพ่อของตน พ่อเขาพยักหน้ารับก่อนจะหันไปทำงานต่อ ครอบครัวของวายุมีธุระกิจโรงแรมอยู่ที่เชียงใหม่ ส่วนในกรุงเทพก็จะเป็นบริษัทนำเข้าอะไหล่รถยนต์ เขาและพ่อจึงต้องทำงานตลอด ส่วนวาโยก็เปิดบริษัทเล็กๆของตัวเองเขาให้เหตุผลว่าอยากลองสร้างอะไรด้วยตัวเองดู ซึ่งทางครอบครัวก็ไม่ได้ขัด

..

นนท์ตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน สายตาพร่ามัวของนนท์พยายามปรับโฟกัสก่อนจะมองไปรอบๆห้องไม่เห็นใคร นนท์นิ่งไปนิดก่อนจะฉุกคิดไปว่าเรื่องเมื่อคืนตัวเองฝันไปรึป่าว

แกร็ก ----

นนท์หันไปมองตามเสียงเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามา ร่างบางหลุดยิ้มน้อยๆส่งไปให้ผู้ที่เข้ามา

"ตื่นนานรึยัง" วายุถามด้วยน้ำเสียงปกติ และเดินเข้ามาหานนท์ที่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงเอาไว้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ

"พึ่งตื่นครับ คุณไปไหนมาหรอ" นนท์บอกกลับก่อนจะถามออกมาอีก

"ไปคุยงานกับพ่อนิดหน่อย เห็นว่าเมื่อคืนคงจะเหนื่อยเลยไม่ได้ปลุก" วายุพูดบอกพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

"คนบ้า" นนท์พึมพำว่าออกมาพร้อมก้มหน้างุด วายุเชยคางมนของนนท์ให้เงยหน้าขึ้นมามองตน ก่อนจะกดจูบเบาๆที่ริมฝีปากของนนท์แต่ไม่ได้ลุกล่ำอย่างใด

"ไปอาบน้ำได้แล้ว ไม่หิวข้าวรึไง" วายุว่าออกมาพร้อมลูบผมของนนท์เบาๆ

"คุณไม่โกรธผมเรื่องคุณน้ำหวานแล้วใช่มั้ยครับ" นนท์พูดถามออกมาพร้อมเอื่อมมือไปโอบกอดเอววายุไว้

"ไม่โกรธแล้ว ไม่ต้องถามนะว่าตอนไหนเพราะกูก็ไม่รู้" วายุพูดบอกยิ้มๆ

"คุณพูดไม่เพราะกับผม แต่ทำไมกับคนอื่นพูดเพราะจัง" นนท์ว่าออกมาเสียงงอลๆแต่มือบางก็ยังโอบกอดวายุไว้อยู่

"มันชิน ไม่ชอบหรอ" วายุถามออกมายิ้มๆ เพราะไม่เคยเห็นนนท์ถามแบบนี้

"อืม แต่ไม่เป็นไรหรอกครับผมก็แค่สงสัย" นนท์พูดบอกพร้อมเอนหัวไปพิงไหล่แกร่งของวายุ

"ผมอยากกลับกรุงเทพ คิดถึงงาน" ร่างบางเอ่ยขึ้น วายุเอามือมาเกลี่ยผมที่ปกหน้าของนนท์ไปมา

"เดี๋ยวพรุ่งนี้พากลับ สภาพแบบนี้นั่งเครื่องไหวหรอ หึหึ" นนท์ตวัดสายตาขึ้นมองอย่างเคืองๆเมื่อวายุพูดล้อออกมา

"ผมไม่คุยกับคุณแล้ว" พูดจบนนท์ก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปอาบน้ำทันที วายุได้แต่ส่ายหัวไปมา

..

..

"คุณวายุ ผมอยากกินชานมไข่มุกร้านนี้" นนท์ชี้ออกมาขณะที่เคนพาเขาและวายุไปที่ห้างสรรพสินค้า

"ทำไมไม่บอกเคน กูไม่ได้เป็นคนขับรถพามานะ หึหึ" วายุพูดออกมาอย่างขำๆ นนท์ได้แต่ตวัดสายตามองก่อนจะส่งเสียงจี้จะในลำคอออกมา

"จอดเลยนะครับพี่เคน" นนท์พูดบอกกับเคน เคนพยักหน้ารับคำก่อนจะจอดรถที่ร้านชานมไข่มุกแหน่งหนึ่ง

"ผมลงไปซื้อก่อนนะไม่ต้องตามไป ไม่ต้องให้พี่เคนตามไปด้วย" นนท์พูดบอกวายุพยักหน้ารับเบาๆ นนท์จึงเปิดประตูลงไปซื้อคนเดียวโดยมีเคนกับวายุนั่งมองไม่วางตา

"เอาชานมไต้หวัน 3 แก้วครับ" นนท์หันไปสั่งแม่ค้าขายชานมไข่มุก

"อ้าวพี่นนท์" เสียงของหญิงสาวดังขึ้นนนท์หันกลับไปมองนิดๆ

"เฟิร์น พึ่งมาจากแม่กำปองหรอ" นนท์ส่งยิ้มให้เมื่อรู้ว่าเป็นใครก่อนจะถามขึ้น

"ค่ะ นั้นไงพวกนั้นกำลังตามมา" เฟิร์นบอกพร้อมชี้ไปยังเพื่อนและแฟนของตน

"แล้วพี่นนท์ยังไม่กลับกรุงเทพหรอคะ" เฟิร์นยังคงถามต่อ

"ยังครับ" นนท์ตอบกลับพร้อมกับพวกของเฟิร์นเดินมาถึง

"อ้าวพี่นนท์สัวสดีครับ" ทิวทักขึ้นก่อนจะยกมือไว้ นนท์ก็พยักหน้ารับนิดๆ

"พวกผมนึกว่าพี่กลับกรุงเทพไปแล้วสะอีก" ทิวถามออกมาพร้อมหันไปมองหน้าคินน์ที่ตอนนี้คินน์เองก็มองนนท์อยู่ไม่วางตา

"พอดีพี่มีธุระที่นี้น่ะครับ" นนท์ตอบกลับยิ้มๆ

"ซื้อชานมไข่มุกมันนานขนาดนั้นเลยรึไงหื้ม" นนท์ชะงักไปนิดพร้อมกับร่างสูงของวายุเดินมาหยุดข้างๆแล้วเอามือโอบเอวเขาเอาไว้

 

 

อะเรื่อยๆไปก่อนเนอะอิอิ ตอนนี้ยังไม่ตรวจคำผิดนะคะ

เม้นให้กำลังใจไรท์ด้วยน๊าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว