ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑๑ อลัน ๑

ชื่อตอน : บทที่ ๑๑ อลัน ๑

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 345

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2563 09:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑๑ อลัน ๑
แบบอักษร

เกิดเป็นโอเมก้าลำบากหรือสบาย?

 

สำหรับ 'อลัน พาร์ดิว' แล้วคงต้องตอบว่าก็สบายดี

 

ดวงตาสีดำสนิทเช่นเดียวกับสีผม ทอดมองไปยังบุคคลตรงหน้า "ตื่นแล้วหรอ" ชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ดูเปล่งประกายในห้องที่มืดมิด 

 

"คนทรยศต้องตาย เป็นกฎข้อแรกของแฟมิลี่" อลันพูด "นายอ้างว่าไม่รู้ไม่ได้หรอกนะ" เขาขัดคนตรงหน้าที่กำลังจะอ้าปากพูดอย่างรู้ใจ

 

"บอส! ผะผม"

 

"แต่ฉันเป็นคนใจดี ฉันจะให้โอกาสนายแก้ตัว นายมีทางเลือกสองทาง..." อลันโยนมีดพับขนาดเล็กไปอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ทำให้รอยยิ้มที่พึ่งเกิดของชายตรงหน้า สลายไปในพริบตา

 

"จะพลีชีพหรือจะสารภาพบาป" อลันพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติแต่กลับทำให้ชายตรงหน้าสั่นสะท้าน รอยยิ้มที่ผุดขึ้นมายามปกติจะเปรียบเสมือนเทวทูตจากสวรรค์ แต่ตอนนี้กลับไม่ต่างอะไรกับยมราชที่ลากคนลงนรก

 

โอเมก้าคนนี้ช่างน่ากลัว..

 

"ทำไมนายถึงใส่ยาลงในแก้ว" อลันกอดอก เลิกคิ้ว แน่นอนว่าเขาไม่ได้ดื่มยานั่นลงท้องไป จมูกเขายังดีพอที่จะแยกแยะสิ่งที่ผสมในแก้ว

 

"นี่มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ! ผมไม่มีทางทรยศคุณ! " ชายตรงหน้าโพล่งขึ้น

 

"ผมไม่รู้จริงๆ! ไม่รู้จริงๆว่าในแก้วนั้นจะเป็นยาเร่งฮีท!" อลันย่อตัวลง ใบหน้าโน้มลงมาจนปลายจมูกห่างกันเพียงแค่คืบ มันคงจะน่าเขินอายกว่านี้ถ้าหากอยู่ในสถานะการณ์อื่น 

 

"ฉันยังไม่เคยบอกใครเลยนะ ว่ามันคือยาเร่งฮีท" อลันกางใบมีดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาควง ดูด้วยตาเปล่าก็รู้ทันทีว่ามันคมแค่ไหน 

 

"ผมแค่! แค่-" 

 

"ได้มันมาจากใคร" อลันพูดแทรกทันทีเมื่อเห็นว่าสติปัญญาระดับหมอนี่ไม่มีทางผลิตยาขึ้นมาเองได้แน่ หลังจากที่ไปตรวจสอบประวัติมา "การโกหกไม่ทำให้นายรอด" ประโยคของอลันในรอบนี้แฝงความกดดันไว้ชัดเจน

 

"ผม..ผม"

 

อลันนำมือตัวเองออกจากชีพจรคนตรงหน้า เขากำลังหมดความอดทน หมอนี่คือคนที่สามแล้วที่เลือกทรยศเขา 

 

"อ่าว ยังไม่เสร็จอีกหรอ? ถึงเวลาแล้วนะบอส" เจย์เดนเดินมาจากข้างหลัง "ฝากนายจัดการต่อด้วยเจย์เดน" อลันตบไหล่ชายที่สูงกว่าตัวเองประมาณหนึ่งคืบ "ดะเดี๋ยว-" ชายที่นั่งอยู่บนพื้นเพียงหนึ่งเดียวพูดขึ้นเบาหวิว

 

"หุบปาก" เจย์เดนตัดโอกาสแก้ตัวของบุคคลที่สามทันที เขาไม่ต้องการคุยกับใครนอกจากอลัน พาร์ดิว

 

"ไม่ให้ฉันไปด้วยจะดีหรอ?" เจย์เดนเลิกคิ้วทำให้ใบหน้าหล่อเหลาดูน่ารักขึ้นอยู่ไม่น้อย "แค่เล่นไพ่ต้องให้คนมาเฝ้ารึไง?" อลันล้วงกระเป๋าที่ติดอยู่กับชุดกาวน์ 

 

"นายสู้มือเปล่าเป็นเมื่อไหร่ค่อยพูดประโยคนั้นออกมาจะดีกว่านะ" เจย์เดนเดินมาโอบบ่าเขาพร้อมกับบีบเบาๆ 

 

"แค่มีปืนฉันก็ชนะแล้ว" อลันปัดมืออีกฝ่ายออก ประโยคของเจย์เดนแทงใจดำเขาพอสมควร  อลันเป็นโอเมก้าที่มีปัญหาในการสร้างกล้ามเนื้อ เพราะฉะนั้นเขาจึงโยนเรื่องสู้มือเปล่าทิ้งไปได้เลย 

 

"นายจะทิ้งให้ฉันเฝ้าที่นี่จริงๆหรอ" เจย์เดนอุ้มเขา เดินไปมาเหมือนเด็กถือตุ๊กตาเพื่อถ่วงเวลา "จัดการเสร็จเมื่อไหร่ก็ตามมา" อลันไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาทางสีหน้า แต่ใจของเขากลับอยากแทงเจย์เดนซักแผล 

 

"รับทราบ" ในที่สุดเจย์เดนก็ปล่อยอลันให้เดินออกจากห้องไป และไม่ลืมที่จะตามไปส่ง เขาหันกลับมาหาอีกหนึ่งชีวิตภายในห้อง ไม่บ่อยนักที่เขาต้องรีบตามอลันไปทีหลัง

 

เจย์เดนมองดูอาวุธอันตรายทั้งหลายที่วางเกลื่อนอยู่ตามพื้นและผนังห้องเมื่อเปิดไฟ "มารีบจัดการให้เสร็จกันเถอะ" ถ้าหากอลัน พาร์ดิวเปรียบเสมือนยมราช เจย์เดนที่เป็นมือขวาก็คงไม่ต่างอะไรกับยมทูตที่กำลังดึงวิญญาณมนุษย์ในยามนี้ 

 

"มาช้าไปหรอเนี่ย" เจย์เดนยืนเกาหัวอย่างงุนงง "คิดว่าฉันเป็นใคร? พวกกระจอกแบบนั้นใช้เวลานิดเดียวก็ชนะแล้ว" อลันยักไหล่ ก้าวขึ้นรถคันดำสนิท

 

"แล้วเรื่องยาเป็นไง" ในขณะที่ขับรถเจย์เดนก็พูดขึ้น "..ไม่รู้" อลันมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูวิวที่เห็นจนเบื่อ เพื่อดับอารมณ์ร้อนที่กำลังปะทุ

 

"กลิ่นนายเริ่มหวานๆแล้วนะ" เจย์เดนทัก รถราคาแพงค่อยๆชะลอลงจนในที่สุดก็หยุดนิ่ง

ความคิดเห็น