email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เปลี่ยนนามสกุล

ชื่อตอน : เปลี่ยนนามสกุล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2564 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปลี่ยนนามสกุล
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.7 เปลี่ยนนามสกุล

"คุณเข้ามาทำไม? ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" ศิรสาตะคอกถามณัฐนิธานเสียงแข็ง พยายามสะบัดตัวให้หลุดจากอ้อมกอดของสามี แต่เขากลับรวบตัวเธอไว้แน่นกว่าเดิมจนสองร่างเเบียดชิดกันแนบแน่น

 

"ภรรยาอยู่ที่ไหน สามีก็อยู่ที่นั่นแหละค่ะ" เขาตอบหน้าตาย พยายามใช้สองแขนโอบกอดภรรยาเอาไว้ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมง่ายๆเพราะเธอใช้สองมือน้อยดันหน้าอกเขาเอาไว้ตลอดเวลา

 

"คุณบอกอะไรพี่พิม?"

 

"พี่ก็แค่พูดความจริง" ณัฐนิธานพูดยิ้มๆ ใช้ปลายนิ้วปัดปอยผมที่บังใบหน้าให้อย่างเบามือแต่หญิงสาวรีบสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ

 

ศิรสาที่พยายามให้ตัวเองหลุดออกมาจากอ้อมแขมที่แข็งแรงของณัฐนิธานให้ได้ แต่เมื่อไม่สำเร็จก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนยอมจำนน เธอเงยหน้าออกจากแผ่นอกกว้าง มองหน้าเขาเต็มตาเป็นครั้งแรก

 

"คุณณัฐ ปล่อยฉันไปเถอะนะ" ศิรสาพูดขอร้องเขาเสียงสั่น จนน้ำตาไหลพร่างพรูอาบสองแก้ม

 

"พี่ปล่อยหนูมาสี่ปีแล้วนะคะ ต่อไปนี้พี่จะไม่ปล่อยให้หนูคลาดสายตาไปไหนเด็ดขาด เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง"

 

ณัฐนิธานค่อยๆ เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่แก้มให้เบาๆ แต่เธอที่ยังสะอึกสะอื้นเบือนหน้าสวยหนีไปอีกทาง พูดเสียงเบาจนเป็นกระซิบว่า

 

"ยังทำร้ายฉันไม่พอหรือไง? คุณต้องการอะไรอีก? ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรให้คุณอีกแล้วนะ เมื่อไหร่คุณจะเลิกวุ่นวายกับฉันซะที"

 

หญิงสาวพูดกับสามีด้วยเสียงสะอื้น แต่เขาที่มีวุฒิภาวะมากกว่าจึงเลือกที่จะเงียบเสียงลง ปล่อยมือจากเอวบางให้เธอเป็นอิสระ

 

"พรุ่งนี้ไปที่สำนักงานเขตกันนะคะ" ณัฐนิธานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ศิรสาหันมามองเขาตาประกายอย่างมีความหวัง ถามเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

 

"คุณจะหย่าให้ฉันใช่ไหม?" เขาส่ายหน้าเบาๆ ทำให้ความหวังของเธอดับวูบลง เม้มปากมองเขาอย่างรู้สึกฉุนจัด

 

"ถ้าไม่หย่า แล้วจะไปทำไม?"

 

"ไปเปลี่ยนนามสกุลให้หนูกลับมาใช้วรสกุลของเราเหมือนเดิม"

 

วรสกุลของเรา?

 

ของเราอย่างนั้นหรอ?

 

กล้าพูดจังเลยนะ วรสกุล ไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว

 

มันไม่ใช่มาสี่ปีแล้ว

 

คำพูดของสามีทำให้หญิงสาวนิ่งอึ้งไป ศิรสา นามสกุลเดิมของเธอคือ สมบัติสิริ ต่อมาเธอแต่งงานกับณัฐนิธาน จึงเปลี่ยนมาใช้นามสกุลของเขา วรสกุล

 

แต่เมื่อเกิดเหตุร้ายกับพ่อของเธอ หญิงสาวจึงรังเกียจไม่อยากใช้นามสกุลของฆาตกรที่ฆ่าพ่อเธอและทำลายทุกอย่างในชีวิตเธอจนไม่เหลืออะไร

 

เธอจึงเปลี่ยนนามสกุลอีกครั้ง

 

แต่ถ้าจะเปลี่ยนกลับไปเป็นของพ่อก็กลัวคนจะจำได้ เพราะคดีพ่อเธอเป็นข่าวใหญ่ระดับประเทศ มันจะมีผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตของเธอและพี่สาวในอนาคตอย่างแน่นนอน ทั้งเรื่องงานและชีวิตความเป็นอยู่

 

เธอจึงเปลี่ยนนามสกุลอีกครั้ง ขอไปใช้นามสกุลเดิมของแม่เธอคือ นุชนาวา และตอนนี้เธอกลายเป็นคนใหม่ภายใต้ชื่อว่า

 

ศิรสา นุชนาวา

 

นามสกุลเดียวกับพี่สาวต่างบิดาของเธอ

 

"ฉันไม่เปลี่ยน" เธอตอบหนักแน่น มองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

 

"วันนี้ยังไม่เปลี่ยนก็ได้ แต่ต่อไปต้องเปลี่ยนนะคะ"

 

เขายอมอ่อนข้อให้ภรรยา แต่ก็พูดอย่างมั่นใจว่าถึงอย่างไรเธอต้องกลับมาใช้นามสกุลของเขา จนเธอเริ่มหมั่นไส้

 

"คุณไม่มีงานการทำหรือไง? ถึงได้มาคอยตามคนอื่นอย่างนี้ โรคจิต!!"

 

"คนอื่น?" เขาขมวดคิ้วก่อนพูดทวนคำของเธอ

 

"สามีภรรยาตามกฎหมายแล้วไม่ถือว่าเป็นคนอื่นนะคะ เขาถือเป็นคนเดียวกัน"

 

ชายหนุ่มเอาข้อมูลกฎหมายขึ้นมาอ้าง จนเธอเม้มปากแน่นขึ้นอย่างระงับอารมณ์ ทั้งที่ใจจริงอยากกรีดร้องใส่หน้าเขาดังๆ แต่เพราะกลัวว่าพี่สาวที่อยู่ข้างล่างจะได้ยินจึงเงียบเสียงไว้

 

"พี่ลางานมาง้อภรรยาสามเดือนค่ะ" เขาพูดน้ำเสียงทีเล่นทีจริง เมื่อเห็นเธอเงียบไป

 

"หน่วยงานไหนให้ลาตั้งสามเดือน ถ้าจะลาแบบนั้นเขาไล่ออกดีกว่าไหม?" เธอพูดแกมประชด

 

"ไม่มีใครกล้าไล่พี่ออกหรอกค่ะ" คำพูดยิ้มๆอย่างมั่นใจของเขา ทำให้เธอสงสัยว่า เขาทำงานอะไรกันแน่?

 

ครั้งสุดท้ายที่รู้ข่าวคราวของเขา คือวันที่เธอไปฟังการพิจารณาคดีศาลฎีกาของพ่อ ศิรสาได้ยินตำรวจที่มาร่วมฟังคุยกันว่า ณัฐนิธานลาออกจากตำรวจแล้ว น่าเสียดายเพราะเขาเป็นตำรวจหนุ่มอนาคตไกล

 

แต่ช่างเถอะ!!

 

เขาจะทำอะไร? จะอยู่ที่ไหน? ก็เป็นเรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับเธอซะหน่อย

 

หญิงสาวเดินไปเปิดประตูห้องนอน ตั้งใจจะลงไปคุยกับศศิพิมเกี่ยวกับเรื่องณัฐนิธาน แต่ก็รู้สึกเหมือนหน้ามืดจึงค่อยๆย่อตัวก่อนจะทรุดลงกับพื้น ณัฐนิธานเห็นอย่างนั้นก็รีบเข้าไปประคองเธอไว้ในอ้อมแขน

 

"วันนี้ได้ทานอะไรหรือยังคะ? แขนขาหนูอ่อนแรงไปหมด" เขาเอ็ดเธอเบาๆ อย่างรู้ทัน ศิรสาหน้ามุ้ยที่เขารู้ดีไปซะทุกเรื่อง

 

"คุณก็ปล่อยฉันซิ จะได้ลงไปหาอะไรกิน"

 

"ก็พี่ซื้อเบอร์เกอร์มาให้ หนูก็ไม่กิน โยนทิ้งไปซะงั้น" ณัฐนิธานพูดไล่หลังหญิงสาวมา ส่ายหัวเบาๆ ในความเอาแต่ใจของภรรยา ก่อนจะเดินตามเธอลงมาติดๆ

 

"รสามาทานข้าวกัน เชิญคุณณัฐด้วยนะคะ"

 

เสียงศศิพิมพูดขึ้นด้วยความสดใส เธอเพิ่งจะรู้ความจริงจากปากณัฐนิธานว่า เขาได้แต่งงานกับศิรสามาสี่ปีแล้ว รวมไปถึงเรื่องราวเก่าๆที่เกิดขึ้นในอดีตด้วย

 

ครั้งแรกที่ได้ฟังเธอรู้สึกตกใจ เพราะน้องสาวไม่เคยพูดเรื่องของเขาให้ฟังเลยและเธอก็โกรธชายหนุ่มเหมือนที่น้องสาวรู้สึก

 

แต่เมื่อเขามาขอโอกาสในการดูแลศิรสา ซึ่งเธอก็คิดว่าน้องสาวที่น่ารักคนนี้ควรมีใครสักคนมาดูแลได้แล้ว เพราะเธอได้ผ่านเรื่องเลวร้ายมามากเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งจะรับได้

 

ในช่วงแรกศศิพิมอาจจะเชียร์วาทิต แต่ตอนนี้เมื่อรู้จากสามีน้องสาวว่าวาทิตแอบปันใจไปให้ปภาวีเพื่อนที่ทำงาน เธอจึงลองเปิดใจให้โอกาสน้องเขยอย่างณัฐนิธานมากกว่า

 

และอีกเหตุผลคือศศิพิมรู้ว่า ลึกๆแล้วศิรสาไม่ได้รักวาทิต และนี่คงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้น้องสาวเธอรักผู้ชายคนไหนไม่ได้อีก

 

เพราะศิรสานั้นมีผู้ชายที่เธอรักอยู่แล้วนั่นเอง

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

สงสารรสาจังเลย พี่ณัฐทำเกินไปไหมเนี้ย?

ถ้าชอบขอคนละคอมเม้นท์น้า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว