email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5 ตามติดชีวิตฤดูหนาว (ดาร์ฟ) 100%

ชื่อตอน : 5 ตามติดชีวิตฤดูหนาว (ดาร์ฟ) 100%

คำค้น : Omegaverse, yaoi, boylove, ชายรักชาย, นิยายวาย, mpreg

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2563 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5 ตามติดชีวิตฤดูหนาว (ดาร์ฟ) 100%
แบบอักษร

 

 

ผมคิดเอาไว้มากมายว่าตื่นขึ้นมาจะต้องพูดคุยอะไรกับเด็กคนนี้บ้าง ตั้งแต่ขั้นที่เด็กมันเรียกร้องความเสียหายจำนวนมหาศาล เพื่อให้เด็กน้อยไม่ต้องมายุ่งกับผมอีก หรือพูดคุยกันดีๆ เพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบกันด้วยดี  

แต่สิ่งที่ผมตื่นขึ้นมาเจอ คือเตียงอันว่างเปล่า ที่นอนเย็นเฉียบ บอกให้รู้ว่าเด็กนั่นตื่นนานแล้ว และคงจะออกจากห้องไปนานแล้วด้วยเหมือนกัน 

ผมรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องลงไปข้างล่างทันที เห็นพ่อบ้านยืนทำสีหน้าแปลกๆ รออยู่  

“คุณชายใหญ่”  

“คนล่ะ” ผมถามทันที พ่อบ้านทำหน้าพิพักพิพ่วน  

“ไปแล้วล่ะครับ ผมห้ามไว้ไม่ทัน วิ่งหนีไปแล้ว” 

“วิ่งหนี?” 

“ใช่ครับ วิ่งหนีไปแล้ว แต่ผมเห็นว่าเขาอยู่มหา’ลัยเดียวกับคุณชาย ชื่อเสียงเรียงนามอะไรเราก็รู้กันแล้ว เบอร์โทรก็มี ผมเลยไม่ได้ตามกลับมา รอเวลาให้คุณชายใหญ่ตื่นก่อน”  

ผมทำหน้าแทบไม่ถูก เสยผมเบาๆ ใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่ไม่ต้องเหนื่อยพูดคุย แต่อีกใจก็ยังไม่รู้ว่าเด็กนั่นคิดยังไง อาจกลับไปคิดว่าจะเรียกร้องค่าเสียหายเท่าไหร่ดีก่อนก็ได้ หรือไม่ก็ตกใจหนีไปแล้วจริงๆ เพราะรับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  

“ส่งคนไปสืบให้หน่อย”  

“ครับ” พ่อบ้านรับคำ  

ผมไปทานมื้อเช้า ทุกคนออกจากบ้านกันหมดแล้ว เหลือผมนั่งทานอยู่คนเดียว อีกสี่สัปดาห์มหา’ลัยถึงจะเปิด ผมอยู่ปีสี่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนเหมือนปีอื่นๆ เน้นทำงานส่งก็พอ เพราะหน่วยกิตหลักๆ ผมเก็บไปหมดแล้ว ตั้งใจจะเอาให้จบภายในสามปีครึ่งนี้ด้วย 

ผมนั่งกินเงียบๆ นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ยังคงติดตรึง ท่าจะติดแน่นไปอีกนาน ผมเลียริมฝีปากเมื่อนึกถึงสีหน้าและเรือนร่าง รวมถึงกลิ่นหอมๆ ของเด็กคนนั้น ทั้งที่หน้าตาไม่ได้ดีมาก แต่ทำไมทำให้ผมติดใจได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้  

หรือว่าเพราะเป็นคู่แห่งโชคชะตา  

ถ้าเป็นงั้นจริง แปลว่าไม่ใช่ความรู้สึกของผมจริงๆ แต่เป็นเพียงสัญชาตญาณหรือฮอร์โมนอัลฟ่าเท่านั้น  

ผมลำเลียงอาหารเข้าท้องจนอิ่ม หยิบกุญแจรถมาหนึ่งคัน ออกไปขับรถกินลมชมวิวเล่น  

 

 

 

ขับไปขับมา ไม่รู้ทำไม ผมถึงมาโผล่แถวๆ บ้านของฤดูหนาวได้  

แม้จะเห็นที่อยู่บนบัตรประชาชนเพียงรอบเดียว แต่ผมเป็นคนจำแม่น ขับตามที่อยู่ไปได้สบายๆ พอเข้าใกล้ในระยะห้ากิโลเมตร ผมก็ได้กลิ่นโอเมก้าของตัวเองแล้ว กลิ่นนั้นหอมหวานจางๆ เป็นกลิ่นที่ดึงดูดเอามากๆ รู้ตัวอีกทีผมก็มาจอดรถอยู่ไม่ห่างจากบ้านของฤดูหนาวแล้ว  

เป็นบ้านหลังเล็กๆ ด้านหนึ่งเป็นป่า ที่เหลือเป็นบ้าน ดูเป็นหมู่บ้านที่เงียบสงบมาก ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ กลิ่นหอมนั้นเข้มขึ้น ผสมไปกับกลิ่นตีตราของผมเอง  

ผมมองเข้าไปภายในบ้าน สายตาและประสาทสัมผัสอัลฟ่าดีกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก ผมตั้งสมาธิ เงี่ยหูฟัง แยกโสตประสาทให้จับได้เฉพาะฤดูหนาวเท่านั้น  

รู้แค่ว่าเจ้าตัวกำลังเดินไปเดินมา ผมนั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้นร่วมสี่ชั่วโมงถึงได้ขับรถจากมา  

นี่มันเป็นพฤติกรรมของอัลฟ่าที่หวงโอเมก้าตัวเองชัดๆ แต่ผมไม่ได้หวง ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับฤดูหนาวเลย ไม่ได้อยากครอบครองด้วย ทุกพฤติกรรมที่ทำไป มันเป็นแค่สัญชาตญาณเท่านั้น และผมต้องฝืนมันเอาไว้ให้ได้ พอผ่านพ้นไปแล้ว ผมว่ามันคงไม่มีผลอะไร เพราะเห็นอัลฟ่าหลายๆ คนละเลยคู่แห่งโชคชะตาของตัวเองออกเยอะแยะ  

ยกเว้นคู่พ่อแม่ผมนะ 

ฤดูหนาวเงียบหายไปเลย ไม่มาแสดงตัวอะไรทั้งนั้น แถมยังใช้ชีวิตได้จืดชืดมาก วันๆ หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ในขณะที่ผมก็ฝืนสัญชาตญาณตัวเองไม่ไหว ตลอดสี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเอารถที่บ้านเวียนขับมาไม่ซ้ำคันเพื่อมานั่งเฝ้าฤดูหนาวอยู่ตรงจุดเดิม เฝ้าฟังเสียงฤดูหนาวเคลื่อนไหวเงียบๆ พร้อมสูดดมกลิ่นหอมๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกสบายใจจนถึงขั้นเสพติด  

กระทั่งวันปฐมนิเทศ ผมตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวขับรถไปมหา’ลัยตั้งแต่เช้าตรู่ จริงๆ ผมไม่จำเป็นต้องไปด้วยซ้ำ เพราะไม่มีหน้าที่อะไรต้องทำ แต่ผมอยากไปเจอฤดูหนาว  

ตลอดสี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมทำตัวเป็นฤษี ไม่กินเนื้อสดแม้แต่วันเดียว ทั้งที่ปกติผมขาดเรื่องพวกนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ อีกอย่างก็เพื่อทำลูกด้วย  

การตามหาฤดูหนาวไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม แค่ตามกลิ่นไปเรื่อยๆ เท่านั้นก็เจอตัวแล้ว ฤดูหนาวพูดคุยอยู่กับเพื่อนสนิทที่ชื่อซัมเมอร์ ตลอดสี่อาทิตย์ที่ผ่านมาก็มีเพื่อนคนนี้แหละที่ฤดูหนาวคุยโทรศัพท์ด้วยบ่อยที่สุด ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องไร้สาระหาค่าอะไรไม่ได้  

เพราะถูกตีตรา รวมถึงมีกลิ่นและน้ำเชื้อของอัลฟ่าไหลเวียนอยู่ในตัว ฤดูหนาวถึงได้ดูมีเสน่ห์ยั่วยวนขึ้น หน้าจืดๆ ตอนแรกก็ดูมีน้ำมีนวลมีอะไรให้น่ามองขึ้นมาหน่อย มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังเปลี่ยนทรงผมใหม่ด้วย ทำให้หน้าดูหวานขึ้นอีกระดับ 

หรือบางทีอาจเป็นแค่สัญชาตญาณของอัลฟ่าอย่างเดียวก็ได้ ที่ทำให้มองคู่แห่งโชคชะตาตัวเองดูดีขึ้นแบบนี้ 

ผมเห็นมีหลายคนแอบมองฤดูหนาวด้วย ทำเอาผมรู้สึกหงุดหงิดไปหมด ทำได้จะควักลูกตาพวกนั้นออกมาให้หมด 

 

 

 

กระทั่งตอนเย็น ผมที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเข้าร่วมการว้าก วันนี้ตัดสินใจเดินเข้าไปร่วมแจมด้วย แต่ไม่ได้ว้ากหรอกนะครับ แค่โผล่หน้าไปเพื่อเจอฤดูหนาวเท่านั้น อยากรู้ด้วยว่าถ้าเขาเจอผมเขาจะทำหน้ายังไง  

พอฤดูหนาวเห็นผมปุ๊บก็รีบก้มหน้าก้มตาหลบทันที คิดว่าผมจะจำเขาไม่ได้รึไง แรกๆ ผมยืนให้โดดเด่น แต่รู้ว่าฤดูหนาวพยายามหลบถึงได้เลี่ยงไปยืนไม่ให้ฤดูหนาวเห็น แต่ผมยังเห็นเขาได้ชัดเจน 

เด็กน้อยแสดงท่าทางหวาดกลัวเหล่าพี่ว้ากอย่างเห็นได้ชัด จนผมอยากเดินไปตบหัวเพื่อนสักที ข้อหาทำเด็กผมหวาดกลัวขนาดนั้น  

แต่ก็รู้ว่ามันเป็นหน้าที่ ที่เห็นรูปร่างหน้าตาท่าทางโหดๆ นี่แอ๊บกันทั้งนั้น  

ฤดูหนาวเป็นเด็กมนุษย์สัมพันธ์ดีพอประมาณ แต่ทำไมต้องยิ้มเรี่ยราดให้ผู้ชายมากมายขนาดนั้นด้วย  

ผมเพ่งตามอง เบต้าจะไม่ได้กลิ่นที่ผมทิ้งเอาไว้ในตัวโอเมก้า แต่พวกอัลฟ่าได้กลิ่นชัดเจน จะไม่เข้ามายุ่งโดยเด็ดขาด ผมมองโอเมก้าของตัวเองทำทุกกิจกรรม  

ฤดูหนาวเป็นเด็กมองโลกในแง่ดีและมีความอดทนสูงมาก ขนาดโดนทำโทษขนาดนั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ  

เด็กน้อยยกชายเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อจนเห็นหน้าท้องขาวเนียน  

ตอนมีอะไรกันครั้งแรกผมไม่เห็นรูปร่างเขา เพราะมาถึงเราก็คลุกวงในกันเลย รู้แค่ว่าแบนไปหมดทุกสัดส่วนเท่านั้น  

ภาพที่เห็นรวมทั้งกลิ่นเหงื่อหอมๆ ที่โชยออกมากระตุ้นบางความรู้สึกให้ไหวตื่น ผมพยายามระงับความรู้สึกไว้  

กระทั่งเขาสั่งเลิก เพื่อนๆ ฤดูหนาวต่างแยกย้ายกันไป ผมชั่งใจว่าจะหยุดอยู่แค่นี้ หรือว่าทำยังไงต่อไปดี ถึงสมองจะยังคิดไม่ออก แต่ร่างกายผมกลับเคลื่อนไหวไปเอง เดินเข้าไปหาฤดูหนาวแล้ว เจ้าตัวยังไม่เห็น แต่ซัมเมอร์เห็นแล้ว เด็กนั่นอ้าปากตาค้างเมื่อเห็นผม ฤดูหนาวหันขวับมามองตาม สีหน้าตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัด  

“พี่ดาร์ฟ!!” ซัมเมอร์เรียกผมด้วยน้ำเสียงดีใจ 

ผมยิ้มให้ที เพราะรู้ว่าเด็กนี่คลั่งผมด้วยใจบริสุทธิ์ เหมือนลูกหมาพอเมอเรเนียนตัวน้อยๆ สักตัว 

“ดีใจที่เจอพี่ ไปกินข้าวด้วยกันไหมพี่ ผมว่าจะชวนฤดูหนาวไปกินด้วยกันอยู่พอดี”  

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือฤดูหนาวจะทันได้ปฏิเสธ มือถือซัมเมอร์ก็ดังขึ้นมาก่อน  

“อะไรนะ! มารับอีกแล้วเหรอ ให้ผมได้เฮฮากับเพื่อนๆ บ้างซี โอเคๆ ได้ๆ แต่พาผมแวบไปอาบน้ำก่อนนะ รับน้องเน่ามาก เตรียมสูทไว้ให้แล้ว? โอเคๆ มาเลยๆ แล้วรถผมล่ะ โอเคๆ”  

“โทษทีครับพี่” ซัมเมอร์ยกมือไหว้ปลกๆ  

จากที่ให้คนสืบประวัติมา ตอนนี้ฤดูหนาวอาศัยอยู่กับคุณลุงแค่สองคน ซึ่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันทางสายเลือดเลย ส่วนพ่อกับแม่เสียไปแล้ว สืบค้นไปถึงต้นตอ พ่อกับแม่ของฤดูหนาวเป็นโอเมก้าด้วยกันทั้งคู่ ฝ่ายหญิงหนีออกจากบ้านมา เพราะไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รัก แต่คนที่เธอรักดันเป็นโอเมก้าเหมือนกัน  

ไม่รู้ว่าป่านนี้ครอบครัวเธอรู้หรือยังว่าเธอได้เสียชีวิตลงแล้ว แต่คนคลอดฤดูหนาวออกมาไม่ใช่แม่ฤดูหนาว แต่เป็นพ่อต่างหาก 

ส่วนอัลฟ่าเจ้าของน้ำเชื้อนั้นเราสืบค้นกันไม่เจอ เพราะมันก็นานมามากแล้ว คนที่รู้เรื่องก็มีแค่พ่อของฤดูหนาวเท่านั้น ทางนั้นก็ไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรเอาไว้ให้สืบค้นได้ด้วย  

ยาที่ฤดูหนาวมีไว้ในครอบครอง เป็นยาที่มีประสิทธิภาพสูงมาก ราคาสูง เก็บได้ยาวนานเป็นพันๆ ปี ต้องคนที่มีฐานะมากๆ เท่านั้นถึงจะมีไว้ในครอบครองได้ เราเองก็เดาไม่ถูกเหมือนกันว่าพ่อของฤดูหนาวเอาของพวกนั้นมาจากที่ไหน ทั้งที่พ่อฤดูหนาวเป็นแค่เด็กกำพร้า ก่อนหน้านี้แค่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารเท่านั้น ก่อนย้ายมาอยู่ที่นี่ สืบค้นย้อนกลับไปหาคนที่น่าสงสัยก็ไม่เจอสักคน  

ดีว่าแม่กับฤดูหนาวหน้าตาคล้ายกัน ฝ่ายหญิงถึงได้สวมรอยเป็นแม่ของฤดูหนาวได้ และก็รักฤดูหนาวเหมือนเป็นลูกของตัวเองจริงๆ หลังจากพ่อแม่เสียก็ได้ลุงข้างบ้านอย่างลุงชาลีเป็นคนอุปถัมภ์เลี้ยงดูมาตลอด  

ตลอดชีวิตของฤดูหนาว เจ้าตัวคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นโอเมก้า ไม่งั้นไม่ปล่อยให้ฮีตหนักขนาดนี้หรอก 

สำหรับโอเมก้าที่ยังไม่พร้อมจะมีลูก จะมียาคุมกำเนิดให้กิน ป้องกันการฮีตได้ด้วย หรือจะกินแบบระงับอาการฮีตอย่างเดียว แต่ยังสามารถท้องได้เวลามีเพศสัมพันธ์ ยาคุมระงับฮีต จะเริ่มกินตั้งแต่ร่างกายเริ่มเตือนว่าจะเป็นฮีตแล้ว  

โอเมก้าที่ยังไม่มีคู่ไม่นิยมใส่ปลอกคอกันมานานหลายทศวรรษแล้ว เพราะมันดูโดดเด่นเกินไป ด้วยสัดส่วนที่อัลฟ่าน้อยกว่าโอเมก้ามาก ทำให้โอเมก้าเกือบทั้งหมด อยากถูกกัดคอมากกว่า อีกอย่างอัลฟ่าส่วนใหญ่จะรูปร่างหน้าตาดี ฐานะหน้าที่การงานร่ำรวย เลือกคนไหนไปก็สุขสบายทั้งชีวิต ยกเว้นนิสัยส่วนตัวเท่านั้นที่จะยอมรับกันได้ไหมอีกที  

เพราะตามกฎหมาย Omegaverse ถ้ากัดคอใครแล้ว ต้องรับผิดชอบแต่งงาน หรือจ่ายค่าเลี้ยงดูตามที่ฝ่ายโอเมก้าเรียกร้องอย่างไม่จำกัด  

ส่วนซัมเมอร์…  

อืม…ผมว่าสองคนนี้ไม่แปลกใจว่าทำไมมาเป็นเพื่อนสนิทกันได้  

ซื่อบื้อพอกัน  

จริงๆ แล้วซัมเมอร์ไม่ใช่ลูกหลานแท้ๆ ของตระกูลอินทร ถูกรับมาเลี้ยงตั้งแต่เจ้าตัวยังแบเบาะ  

และที่สำคัญ ตระกูลอินทร เป็นอัลฟ่าแท้เหมือนตระกูลผม ส่วนซัมเมอร์เจ้าเด็กพอเมอเมเนียนนั่นก็เป็นโอเมก้าด้วยเหมือนกัน มิหนำซ้ำยังเป็นคู่หมั้นของคุณวรเวช อินทร  

แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณวรเวชถึงต้องปิดบังไม่ให้ซัมเมอร์รู้ว่าตัวเองเป็นโอเมก้าด้วย มิหนำซ้ำยังให้ยากดภูมิโอเมก้ากับซัมเมอร์อีกต่างหาก มันไม่ได้มีผลเสียอะไรกับร่างกาย เพียงแต่จะทำให้โอเมก้าคนนั้นเหมือนเบต้าธรรมดาๆ ไม่สามารถฮีตหรือมีลูกได้  

ส่วนนิสัยของเจ้าตัวนั้น ทั้งที่ครอบครัวมีฐานะมาก แต่กลับชอบทำตัวติดดิน  

“โทษทีนะหนาว พี่ชายจะพาไปออกงานว่ะ กลับเองนะ” ไม่รอให้เพื่อนรับปาก ซัมเมอร์แทบจะหายวับไปกับตา ปล่อยให้ฤดูหนาวยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ตรงหน้าผม  

“หนีไปทำไม”  

ฤดูหนาวทำปากพะงาบๆ คงกำลังหาข้ออ้างดีๆ อยู่ ก่อนทำหน้าแหย ถอยหลังสองสามก้าว แล้วยกมือไหว้ ทำหน้ารู้สึกผิด 

“อย่าแจ้งตำรวจจับผมนะพี่ดาร์ฟ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” 

ผมอึ้งไป ต้องซื่อบื้อระดับไหนถึงคิดได้แบบนี้ คนเสียหายคือเจ้าตัวเองต่างหากไม่ใช่ผม  

แต่ผมนิ่งไว้ไม่ได้ตอบโต้อะไร  

คิดแบบนี้ก็ได้ดี จะได้ไม่เปลืองค่าเสียหาย ถึงจะดูเลวทรามไปหน่อยก็เถอะ 

“จะให้ผมชดใช้ค่าเสียหายยังไงก็ได้พี่ เอ่อ…ผมเอ่อ…เพิ่งเป็นแบบนั้นครั้งแรก ควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ แต่เดี๋ยวครั้งหน้าผมจะฉีดยาระงับไว้แต่เนิ่นๆ รับรองไม่ให้เดือดร้อนพี่แน่ๆ” เจ้าตัวยังยกมือไหว้ผมอยู่ปลกๆ  

กลิ่นหอมละมุนโชยออกมาหนักขึ้น ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเอากลิ่นนั้นเข้าไป ผมขยับเข้าไปใกล้ ฤดูหนาวเงยหน้ามองผมอย่างตื่นตะลึง ขยับก้าวถอย  

“พี่ดาร์ฟ…” เสียงแผ่วๆ นั้นยิ่งกระตุ้นบางความรู้สึกในตัวผม ราวกับมีสัตว์ร้ายกำลังอาละวาด เตรียมจะแหกกรงออกมาเพราะมีเหยื่ออันแสนโอชะอยู่ใกล้ๆ  

“นายทำพี่เสียหาย” ผมสมอ้างเสียงเย็น 

“ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ฤดูหนาวทำหน้าจะร้องไห้ ยิ่งเห็นยิ่งทำให้หัวใจผมเต้นตึกตัก อยากจับม้วนๆ แล้วกลืนลงท้องไปทั้งตัว  

“นายต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ”  

เจ้าตัวหายใจเฮือก ก่อนควบคุมสติให้ดีๆ พยักหน้ารับ  

“ครับ จะให้ผมรับผิดชอบยังไงบอกมาได้เลย ขออย่างเดียวอย่าแจ้งตำรวจจับผมเข้าคุกก็พอ ผมยังอยากเรียนหนังสืออยู่”  

ผมหรี่ตา สูดกลิ่นหอมๆ ตรงหน้าเข้าปอดอีก  

“ตามพี่มา”  

“ครับ” คนตรงหน้าตอบรับ หยิบกระเป๋าเป้ของตัวเอง แล้วเดินคอตกตามผมมา  

รอยตีตราของผมเด่นชัดอยู่บนลำคอ คล้ายรอยสักหรือปานรูปดอกไม้ สวยจนอยากลงเขี้ยวฝังลงไปอีกรอบ สร้างริ้วรอยให้มันใหญ่ขึ้นจนไม่มีใครกล้ามาแตะต้องคนของผมได้อีก 

ผมพาฤดูหนาวไปที่รถ รถผมฟิล์มดำ ช่วงล่างแน่นหนา ต่อให้พาใครมากินในรถก็ไม่ทำให้คนอื่นสังเกตเห็นความผิดปกติ  

ผมตั้งใจจะพาเหยื่อไปกินในรถให้อิ่ม แต่พอขึ้นรถได้ท้องของฤดูหนาวกลับพากันส่งเสียงร้องโครกครากดังก้องรถ  

“ขอโทษครับ” เจ้าตัวทำหน้าแหย กุมท้องตัวเอง 

อารมณ์หื่นๆ ของผมหดลงทันทีแทนที่ด้วยความเห็นใจ ก็นะ รับน้องมาเหนื่อยๆ นี่ก็ค่ำมากแล้ว เด็กวัยกำลังโตจะหิวก็ไม่แปลก ผมเก็บความหื่นของตัวเองลง หันไปสตาร์ตรถใส่เกียร์เพื่อกลับบ้านแทน  

ฤดูหนาวดูตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังทำเป็นนั่งนิ่งทั้งที่มือกำกระเป๋าแน่น  

กลิ่นเหงื่อฤดูหนาวลอยคลุ้งเต็มรถ คล้ายจะฝึกให้ผมเป็นยอดนักอดทน ไม่งับกินเหยื่อก่อนถึงที่หมาย  

กระทั่งถึงบ้าน พ่อบ้านยืนรอต้อนรับอยู่แล้ว  

“เตรียมอาหารไว้ ส่วนนายขึ้นไปอาบน้ำล้างเหงื่อก่อน”  

“ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ กลับไปกินที่บ้านได้ เราคุยธุระของเราเลยก็ได้”  

“ทำตามที่สั่ง” ผมไม่พูดซ้ำคำเดิม หันไปบอกพ่อบ้านแค่นั้น จับข้อมือฤดูหนาว พาขึ้นชั้นบนไป  

 

 

tbc.. 

น้อน ไปให้อีพี่กินถึงที่เลยเหรอลูก  

___________________________ 

 

ระหว่างรออัป อ่านแนวท้องได้เรื่องอื่นๆ กันได้จ้า 

คำโปรย : #คุณธีร์ฮอตมาก (Mpreg 25+) ปล. สำหรับคอหื่นเท่านั้น 

ผมควรจะตกใจดีไหมที่กลับมาถึงบ้านแล้วเห็น 'คุณธีร์' พ่อเลี้ยงของผมกำลังช่วยตัวเองด้วยแคร์รอตหัวใหญ่อยู่ในครัว แต่แทนที่ผมจะย่องเงียบเดินหนีไป ผมกลับเดินเข้าไปหาเขาแทน 

แล้วหลังจากนั้น... 

25+ สิครับ รออะไรอยู่! 

ลิงก์อ่านค่ะ tunwalai.com/story/397454 

e-book : https://bit.ly/2IRdsD2 

 

#ผมท้องกับเพื่อน 

คำโปรย : สิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้เสมอ ผมเมา มันก็เมา เราเผลอมีอะไรกัน แล้วหลังจากนั้นผมก็... 

ลิงก์อ่าน : tunwalai.com/story/268487 

ebook : https://goo.gl/tiw5v4 

 

ความคิดเห็น