ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SO PLAY BOY 20+ EP 3 เขา...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 107

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2563 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SO PLAY BOY 20+ EP 3 เขา...
แบบอักษร

 

 

“กูว่ากูเจอเขาว่ะ...”

 

“อะ..อะไรนะ?”

 

“มึงหมายถึงใคร...” อีลีมันทำหน้าขมวดไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันจะสื่อ

 

 

 

-ย้อนไปหนึ่งปีที่แล้ว-

 

‘ย่ารออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฟ่างจะไปซื้อชาตรงร้านนั้น...”

 

‘ห้ามไปไหนนะย่า’

 

ฉันกำชับกับย่าที่เป็นคนแก่ขี้หลงขี้ลืมตามประสาคนชรา บางครั้งก็เหมือนจะลืมว่าฉันเป็นหลานแก แต่อยู่กับคนแก่ก็น่ารักไปอีกแบบนะ ไม่รู้ทำไมนะ ย่าขี้บ่นแต่ฉันก็ชอบฟัง บางครั้งก็เถียงบ้างตามประสาหลานหัวดื้อแบบฉัน

 

‘วันนี้ชาจีนหมดหรอคะพี่?’

 

‘อ้าวน้อง’ พี่สาวคนนั้นยิ้มทักทายฉันเหมือนทุกๆครั้งที่ฉันมาซื้อของที่นี่ เวลาพาย่ามาหาหมอฉันก็มักจะมาซื้อชาจีนที่นี่เป็นประจำ...

 

‘มีคนมาเหมาไปเมื่อกี้เองอ่ะ’

 

‘หรอคะ...’

 

‘คงต้องเป็นพรุ่งนี้แล้วล่ะ เดี๋ยวพี่ว่าจะสั่งมาเยอะหน่อยน่ะ ขายดีจริงๆ’

 

‘ไม่เป็นไรพี่...เดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่ค่ะ’

 

‘จ้าาา’

 

ฉันกระชับกระเป๋าสะพายก่อนจะเดินออกมาจากร้านชาจีนเจ้าประจำ

 

ปี๊ดดดๆ!!

 

ปี๊ดดดๆ!!

 

ฉันตกใจเสียงแตรรถที่บีบดังลั่นถนนใหญ่ ในขณะที่กำลังเดินกลับมาตรงที่ย่ายืนอยู่...

 

‘ย่า! เห้ย!!’ ฉันหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูกเมื่อกลับมาแล้วไม่เจอย่าตัวเอง??

 

เห้ย! นี่ย่าฉันไปไหนอ่ะ??

 

 

ปี๊ดดดดดดดดดดด!!!!

 

 

เสียงแตรรถบีบลากยาวอยู่ตรงกลางถนนก่อนจะหันไปเห็นคนแก่ที่ยืนค้ำไม่เท้าอยู่กลางทางม้าลาย!

 

‘อ้าวยาย! เดินไม่ดูรถเลยนะ เกะกะจัง!”

 

‘ย่า!!’

 

ฉันรีบวิ่งเข้าไปตรงทางม้าลายที่มีย่าของฉันยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางรถยนต์ที่จอดติดเป็นทางยาวพร้อมกับเสียงบีบแตรไล่!

 

แต่โชคยังดีหน่อยเพราะมีผู้ชายคนนึงช่วยเข้ามาจับย่าฉันเอาไว้ก่อน ฉันไม่รู้ว่าเขามาจากไหนแต่ฉันอยากขอบคุณเขามากๆที่ช่วยคนแก่แบบย่าฉันเอาไว้ นี่ขนาดทางม้าลายนะ ทำเอาฉันหัวใจแทบวาย!

 

‘ฟ่างหัวใจจะวายอ่ะย่า ดีนะมีคนมาช่วยไว้’ หลังจากที่เราเดินออกมาจากกลางถนนได้ฉันก็แอบบ่นๆให้ย่าบ้าง เหมือนย่ากำลังจะเดินไปไหนสักที่?

 

‘เหมือนคุณยายจะข้ามไปซื้อของตรงเกาะกลางเลยครับ ผมเห็นเข้าพอดีเลยช่วยได้ทัน’ ผู้ชายคนนั้นพูดออกมาพร้อมกับมองคนแก่ด้วยรอยยิ้ม ฉันนี่แอบทึ่งไปสักพักเพราะเขาหน้าฝรั่งเลยอ่ะ แถม...หน้าตาดีอีกต่างหาก...

 

หล่อจังเลยแถมยังเป็นคนดีมีน้ำใจอีกด้วย...

 

‘เอ่อ..ฉันขอบคุณ..’

 

‘คือผมต้องรีบไปแล้วครับ’ เขาดูนาฬิกาตรงข้อมือแบบรีบร้อนใจ ก่อนจะ...

 

‘ทีหลังอย่าข้ามถนนคนเดียวนะครับคุณยาย..มันอันตราย’ เขาจับแขนย่าฉันเบาๆแล้วยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น ฉันมัวแต่มองลักยิ้มตรงมุมปากของเขาแบบเพลินๆ...

 

ทำไมถึงโคตรมีเสน่ห์เลยอ่ะ...

 

 

‘จ้าพ่อหนุ่ม’

 

จนกระทั่งเขาเดินออกไป...ขนาดมองจนสุดทางก็ยังหล่อดูดีแถมอบอุ่นอีกต่างหาก...ขนาดเขาคุยแค่กับย่าฉันนะ ฉันมัวแต่มองเขาแถมยังไม่ได้ถามอะไรเลยสักคำเขาก็เดินออกไปแล้ว...

 

‘หล่อจัง...’ ฉันพึมพำออกมาเบาๆแล้วรู้สึกเลือดสูบฉีดไปอีก ให้ตายเหอะ อยากรู้จักเขาจังเลย

 

‘ทำไมย่าเหนื่อยๆล่ะไอ้ฟ่าง...’ ฉันหันมามองหน้าย่าตัวเองทันที

 

‘แหมย่าาา’

 

‘ไปๆกลับกันเถอะ ย่าอยากเอนหลังแล้ว’

 

 

 

-ปัจจุบัน-

 

 

“มึงแน่ใจนะ?”

 

“อืม แน่ใจ” ฉันตอบอีลีกลับไปแบบมั่นใจเพราะผู้ชายใจดีคนนั้นคนที่ช่วยย่าฉันเอาไว้...เขาก็คือคนๆเดียวกันกับเจ้านายฉัน...

 

เฮียลูส...

 

“โลกกลมจังว่ะอีลี” ฉันเผลอยิ้มออกมาอยู่คนเดียวเพราะเวลานึกถึงหน้าเขาทีไรใจฉันมันก็เต้นแรงทุกทีเลย...

 

“เดี๋ยวนะ...”

 

“...แล้วเขาจำมึงไม่ได้เลยหรอวะ?” ฉันก็คิดตามที่มันพูด

 

“เออว่ะ...”

 

“คนละคนหรือเปล่าวะอีฟ่าง”

 

“ไม่นะ กูว่ากูจำเขาได้ หน้านี่ใช่เลยว่ะมึง แถมมีลักยิ้มแบบนั้นอีก...”

 

“มึงชัวร์นะ”

 

“เออ ชัวร์ซะยิ่งกว่าชัวร์!” ฉันนึกถึงหน้าเขาที่อบอุ่นและใจดี ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันอีก โคตรจะพรมลิขิตเลยอ่ะ

 

ทำไมฉันถึงอยากรู้จัง..ว่าเฮียเขามีคนรู้ใจหรือยัง

 

ให้ตายเหอะยัยฟ่าง! คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ยฉัน โอ๊ย!

 

 

...........

 

 

สองวันต่อมา...

 

ผับ YP

 

 

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อจะได้เข้ามาทำงานเร็วๆและไม่เลท ก่อนจะไลน์ไปหาอีลีเพราะผู้ชายที่มาส่งมันวันก่อนโทรหาฉันตั้งแต่เช้ามืดเนื่องจากโทรหาอีลีไม่ติดไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า พี่เขาถึงได้โทรหาฉัน และที่แปลกคือ เขามีเบอร์ฉันได้ไงวะ?

 

“โทษทีพี่ฟ่าง เลทว่ะ” เสียงวิ่งเข้ามาดังขึ้นพร้อมกับฉันที่หันไปมอง ‘เชน’ พนักงานรุ่นน้องที่ทำงานกะเช้าด้วยกัน...

 

“รถติดหรอเชน?”

 

“เปล่าพี่...”

 

“...เมื่อคืนเมาเลยตื่นสาย” น้องมันยกมือขึ้นมาป้องปากเอาไว้แล้วพูดออกมาเบาๆ เพราะกลัวมีคนมาได้ยิน...

 

ฉันกับน้องสนิทกันเร็วเพราะเรียนมหาลัยเดียวกัน แต่เชนมันเพิ่งเข้าปีหนึ่ง แล้วก็มีความเกเรตามประสาเด็กวัยรุ่นอ่ะ แต่ก็โคตรขยันทำมาหากินอ่ะ ถึงจะมาสาย(บ่อย) ก็ตาม

 

“ถ้าไม่อยากโดนหักเงิน..ก็อย่ามาสายให้เฮียเห็นสิ”

 

“โถ่พี่ เฮียจะมาเห็นได้ไง เฮียไม่ค่อยเข้าร้านต้อนเช้า สบาย!”

 

“เฮียไม่เห็นแต่กูเห็น!”

 

“พี่วิลลี่!”

 

เจ้าของเสียงเดินเข้ามาพร้อมกับชี้หน้าใส่เชนแบบหยอกล้อกันเหมือนทุกวัน

 

“วันนี้หล่อกว่าทุกวันเลยนะพี่”

 

“ไม่ต้องปากดีชมกู”

 

“แหม ชมนิดชมหน่อยก็ไม่ได้ ไปทำงานละนะ บาย”

 

“เออสัส”

 

“พี่วิลลี่...” ฉันเรียกพี่วิลลี่หลังจากที่เชนมันเดินไปทำงานที่โซนตัวเองแล้ว

 

“หืม มีไรป่าวฟ่าง?”

 

“คือว่า...”

 

“......”

 

พี่วิลลี่ก็ยืนจ้องหน้าฉันเพราะฉันมัวแต่อ้ำอึ้งไม่พูดออกไปสักที...

 

จะถามดีมั้ยวะ...

 

“เห้ย! มีไรเปล่า?”

 

“เออ...คือ...ฉันจะถามว่า...”

 

“เอ้อ วันก่อนเฮียถามถึงน้องด้วยนะ”

 

“ฉันหรอ?”

 

“อืม แล้ววันนั้นคุยอะไรกับเฮียหรอ พี่อยากรู้?” พี่วิลลี่กระซิบกระซาบถามฉันออกมา ฉันก็ได้แต่ยิ้มให้

 

“ไม่มีอะไรพี่..ก็แค่เรื่องงาน”

 

“ทำไม เฮียชวนไปทำงานด้วยหรอ?”

 

“เห้ยพี่รู้หรอ?” ฉันหยุดชะงักแล้วหันไปมองพี่วิลลี่ทันที เดาหรอวะเนี่ย?

 

“หึ จริงๆด้วยเว้ย...”

 

“อะ..อะไรนะ?” ฉันได้ยินพี่วิลลี่พูดออกมาแค่เบาๆก่อนจะถามกลับ

 

“เปล่า พอดีมดกัดว่ะ โอ๊ย!”

 

“อ่อ...” ฉันพยักหน้าสองสามทีพร้อมกับมองไปที่พี่วิลลี่ด้วยสายตาไม่ไว้ใจ แต่ก็ไม่อยากถามเซ้าซี้อะไรมาก...

 

“พี่วิลลี่”

 

“อืม ว่าไง” ฉันเรียกพี่แกอีกรอบเมื่อแกกำลังจะเดินออกไป...

 

“วันนี้เฮียไม่เข้าร้านหรอ?”

 

“......”

 

อะไรกัน ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย? ฉันก็แค่ถามมั้ย...แบบเจ้านายลูกน้องอ่ะ

 

“เข้านะ..”

 

“...แต่เป็นตอนเย็น น้องมีอะไร?”

 

“เปล่า...ฉันก็แค่..”

 

“ไอ้วิลลี่!”

 

ไม่ทันจะพูดอะไรจบเสียงหนาก็ดังแทรกเข้ามาทันทีจนฉันเองยังตกใจเลย!

 

มาตอนไหนวะ...? จะได้ยินที่ฉันถามไปเมื่อกี้มั้ยอ่ะ

 

โอ๊ย!!

 

“อ้าวเฮีย!”

 

“ทำไมวันนี้เข้าร้านแต่เช้าล่ะเฮีย...”

 

“จะเข้าเวลาไหนต้องขออนุญาตใครก่อนหรอวะ?” เขาพูดกับพี่วิลลี่แต่สายตากลับมองมาที่ฉัน

 

“เปล่าคร้าบบบ ตามสบายแล้วแต่เฮียเลยครับ”

 

“อืม มีอะไรก็ไปทำซะ” เขาพยักหน้าเหมือนไล่ให้พี่วิลลี่ออกไปจากตรงนี้

 

“อ่อ ได้ครับเฮีย ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ” แล้วพี่แกก็รีบเดินออกไปจากตรงนี้อย่างเร็ว แล้วก็เหลือแค่ฉันกับเขาแค่สองคน...

 

“เดี๋ยวก่อนสิ”

 

 

ความคิดเห็น