ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

SO PLAY BOY 20+ EP 2 เฮีย...

ชื่อตอน : SO PLAY BOY 20+ EP 2 เฮีย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 154

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2563 22:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SO PLAY BOY 20+ EP 2 เฮีย...
แบบอักษร

 

 

 

 

ผับ YP

 

20:45 น.

 

 

“ฮัลโหลพี่วิลลี่..ฉันมาถึงแล้วนะ..”

 

“...พี่อยู่ตรงไหนหรอ”

 

ฉันมาถึงผับได้สักพัก แต่ก็หาพี่วิลลี่ไม่เจอ อ่อ พี่วิลลี่คือพี่ที่ทำงานที่นี่ เขาดูแลเกือบทุกอย่างเลยก็ว่าได้..ฉันเลยควักโทรศัพท์ออกมาโทรหาพี่เขา...

 

“ข้างบนหรอพี่...”

 

“..อ๋อ..”

 

“ได้พี่...”

 

หลังจากวางสายเสร็จฉันก็เดินเข้ามาในผับที่เป็นโซนของพวกลูกค้า โดยเข้ามาทางประตูสำหรับพนักงานและได้ทักทายพี่ที่รู้จักบ้างบางคน...

 

“มาพบเฮียใช่มั้ย” มีเสียงผู้หญิงคนนึงเอ่ยถามฉัน

 

“ใช่ค่ะ”

 

“เฮียรออยู่ข้างใน”

 

ฉันชี้ไปที่ประตูที่เป็นห้องวีไอพีแล้วผู้หญิงคนนั้นก็พยักหน้ากลับมา ฉันไม่ได้เอ่ยถามอะไรมากมายเพราะมันเกร็งๆน่ะ ก่อนจะจับลูกบิดแล้วเปิดเข้าไปข้างในทันที....

 

ตึก ตึก ตึก

 

ฉันค่อยๆเดินเข้าไปด้านในซึ่งฉันเองก็ไม่เคยเข้ามาที่นี่เลยสักครั้งนะ โดยเฉพาะบนห้องข้างบนนี่อ่ะ

 

“มาพบฉันใช่มั้ย” เสียงนั่นดังมาจากทางซ้ายมือฉัน พอฉันหันไปมองตามเสียงก็เห็นผู้ชายที่ถามฉันเมื่อกี้กำลังยืนรินไวน์ใส่แก้วอยู่...

 

ฉันแอบชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้เห็นใบหน้าแบบนี้...

 

เขาก็คงจะเป็นเจ้าของที่นี่ ตามที่พี่วิลลี่ได้บอกฉันมาเลยนะ หน้าลูกครึ่ง หล่อ ดูดี มีสายตาคมเฉียบแต่แอบขี้เล่นเบาๆ มันทำให้ดึงดูดสายตาจากสาวๆได้ไม่ยากเลยล่ะ...

 

เขาจ้องมาที่ฉันอยู่สักพัก..จนฉันเริ่มรู้สึกว่ามันเงียบไป ก่อนจะทักทายเขาออกไปอย่างมีมารยาท

 

“สวัสดีค่ะ เอ่อ...” ฉันตื่นเต้นจนลืมว่าจะพูดอะไรออกไป ท่าทางที่คงจะดูเก้ๆกังๆของฉันมันทำให้เขาหัวเราะออกมา...

 

“คุณ..เอ่อ...”

 

“...บะ...บอสใช่มั้ยคะ?” อยู่ๆลิ้นฉันก็พันกันแบบน่าอาย

 

“เรียกว่าเฮียลูสสิ...” เขาเอ่ยออกมาเบาๆแล้วเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนเงอะงะอยู่ อยากจะเอากระเป๋าเคาะหัวตัวเองจังเลย เป็นอะไรไปก็ไม่รู้อ่ะ อยู่ดีๆใจก็สั่นตัวก็ยังสั่นอีก...

 

“อ่อ..ค่ะ” ฉันพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินตามเฮียลูสไปนั่งลงที่โซฟา

 

“พี่วิลลี่บอกว่าเฮียอยากพบฉัน...”

 

“...มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ฉันต้องถามเขาออกไปเมื่ออยู่ๆเขาก็เงียบขึ้นมา มือหนาหยิบไวน์ขึ้นจิบเบาๆพร้อมกับจ้องมองมาที่ฉันที่นั่งนิ่งอยู่กับที่...

 

เขามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ แต่ก็นั่นแหละ ฉันก็ละสายตาไปทางอื่นเพราะรู้สึกไม่สู้สายตาคู่นั้นที่...แปลกๆ

 

“ฉันรู้มาว่าเธอทำงานกะเช้าที่นี่...” น้ำเสียงเอ่ยออกมาอย่างเป็นกันเอง

 

“ใช่ค่ะ...”

 

“อยากได้งานดีๆเงินดีๆทำหรือเปล่าล่ะ?” เขาใช้แก้วไว้ชี้มาที่ฉันก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเขาจ้องมองมาทีไรฉันก็แทบจะหลบสายตาคู่นั้นทันที

 

“งานอะไรหรอคะ?” แค่ฉันเปิดปากถามออกไปเขาก็ยิ้มตรงมุมปากทันที เหมือนรู้อะไรอยู่แล้ว? ฉันก็นิ่งไปสักพัก...

 

“ฉันอยากได้คนไปคอยบริการแขกวีไอพีน่ะ แค่ไปเอาใจแขกแค่นั้น ไม่มีเรื่องอย่างว่าแน่นอน” เขาพูดออกมาทุกอย่างที่คิดว่าฉันอาจจะคาใจ แต่ที่ฉันถามมันก็ไม่ได้แปลว่าฉันสนใจนี่ เพราะฉันไม่ถนัดงานบริการคน...อย่างว่า

 

“ฉันคิดว่า..ฉันไม่ถนัดค่ะ” ฉันตอบเสียงแน่นอนออกไปอย่างไม่คิดนาน

 

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ไง?” เขายิ้มมาให้ฉันที่กำลังนั่งตัวตรงอยู่กับที่ แค่น้ำเสียงที่เขาเปล่งออกมามันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่าง...?

 

“ฉันคง..ไม่ว่างค่ะ” ฉันรู้ว่าฉันทำงานแบบที่เขาเสนอมาให้ไม่ได้หรอก อีกอย่างฉันยังเรียนอยู่เลย จะเอาเวลาที่ไหนไปทำ และฉันก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้ว่างานแบบนี้จะไม่มีเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้น

 

“เพราะยังเรียนอยู่นะหรอ?”

 

เฮียเขาถามฉันออกมาตรงๆก่อนที่ฉันจะพยักหน้ากลับไปให้เขาตรงๆเช่นกัน ถึงเขาจะเป็นนายจ้างฉัน แต่ถ้าสิ่งที่เขาอยากให้ฉันทำมันมากเกินไปฉันก็คงต้องปฏิเสธ...

 

“เอากลับไปคิดก่อนก็ได้..เฮียเองก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร” เขาหัวเราะออกมาอย่างชิลๆ ซึ่งต่างจากฉันที่ในหัวกำลังนึกถึงอะไรบางอย่างอยู่...

 

แต่ไม่ว่าจะนึกยังไง..มันก็นึกไม่ออก

 

“ค่ะ...” ฉันตัดปัญหาโดยการพยักหน้าไปก่อน..เพราะรับปากไปยังไงฉันก็ไม่คิดจะทำงานอย่างว่าแน่นอน

 

“ดื่มอะไรหน่อยมั้ย?”

 

ฉันมองแก้วไวน์ที่เลื่อนมาตรงหน้าของตัวเอง ก่อนจะนึกอะไรไปในหัว...

 

“เฮ้..ถ้าไม่ไว้ใจเฮียก็ไม่ต้องดื่มก็ได้นะ” เขายักคิ้วอย่างชิลๆและทำตัวอย่างเป็นกันเอง ถึงเขาจะเป็นเจ้านายฉันแต่ฉันก็เพิ่งจะเคยเจอเขาตัวเป็นๆก็วันนี้แหละ เขาใจเย็นและมีนิสัยเป็นกันเองจนฉันก็รู้สึกคิดไปเองอยู่หลายเรื่อง...?

 

 

หรือมันอาจจะไม่ได้มีอะไรเลยก็เป็นได้ นอกจากฉันจะคิดมากไปเอง

 

 

“ไม่เป็นไรค่ะเฮีย...” ฉันยิ้มให้เขาไปบางๆก่อนจะยื่นมือไปหยิบแก้วไวน์ใบนั้นขึ้นมาแล้วทำตัวตามปกติ...กลิ่นไวน์แสนแพงแตะเข้าที่จมูกฉันเป็นอันดับแรกหลังจากที่ไม่ได้ดื่มอะไรแบบนี้มาเกือบเดือน...

 

ปักก...

 

ฉันวางมันลงไว้ที่เดิมหลังจากยกไปจิบแค่เบาๆ ก่อนจะหันหน้ากลับไปยิ้มให้เขาบางๆ...แล้วเผลอไปมองลักยิ้มเพียงน้อยนิดที่อยู่ตรงบริเวณริมฝีปากของเขา มันทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แต่มันก็ไม่ชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะ...

 

“งั้นฉัน..ขอตัวกลับก่อนนะคะ” ฉันรีบดึงสติตัวเองให้กลับมาแล้วบอกเขาออกไป

 

“กลับดีๆนะ...”

 

“ค่ะ..”

 

ฉันที่กำลังจะเดินออกไปจำต้องหันหลังกลับมาแล้วยิ้มเป็นมิตรออกไปเล็กน้อย เฮียเองก็ยิ้มกลับคืนมาให้ฉันแต่สายตาเขาก็ดูลึกลับอยู่เหมือนกันนะ จนฉันต้องรีบดึงตัวเองกลับมาที่จุดเดิม...

 

 

..........

 

 

สามวันต่อมา...

 

-วัดบพิตศิริธาราม-

 

“อ่ะ สามสิบบาทนะ” ฉันมองอาหารปลาที่อีลีมันยื่นมาให้ฉันตรงหน้าก่อนจะมองหน้ามันไปที...

 

“กับเพื่อนก็ไม่ฟรีเลยสินะมึงอ่ะ”

 

“ล้อเล่นน่า อ่ะๆ”

 

อีลีมันยัดถุงอาหารปลาใส่มือฉันก่อนจะพากันเดินไปตรงจุดที่เขาให้อาหารปลากัน วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่ย่าฉันเสียน่ะ เลยชวนมันออกมาทำบุญที่วัดที่เรามากันบ่อยๆ ย่าฉันเสียด้วยโรคชราเมื่อปีที่แล้วน่ะ ปัจจุบันฉันก็อยู่คนเดียวมาตลอด แรกๆก็มีเหงาบ้างเพราะต้องออกมาอยู่คอนโดคนเดียว เพราะเมื่อก่อนฉันอยู่บ้านของพ่อกับย่าแค่สองคน ฉันขายทิ้งตั้งแต่ย่าเสียเพราะบ้านก็เก่าเอามากๆ ฉันไม่ได้รู้สึกเสียดายหรอกเพราะยังไงความทรงจำดีๆที่เรามีให้คนในครอบครัวมันก็อยู่ในใจเราอยู่เสมอ....

 

“เอออีฟ่าง”

 

“อะไร”

 

“มึงจำพี่ปอมได้ปะ?”

 

“ปอมไหนวะ”

 

“ก็พี่ปอม เจ้าของห้องเสื้อไงที่เป็นตากล้องด้วยอ่ะ...”

 

“อ๋อ เออ จำได้อยู่ ทำไมหรอ?”

 

“พี่เขายังอยากได้มึงไปถ่ายแบบเสื้อผ้าอยู่นะ มึงยังสนมั้ยวะ?” อีลีหันมาถามฉันอย่างจริงจัง เพราะมันเคยทาบทามฉันไปแล้วรอบนึง แต่ฉันดันปฏิเสธไปเพราะไม่ชอบ...

 

“เงินดีนะเว้ย จ่ายค่าคอนโดได้เลยนะ”

 

“.....”

 

“อีฟ่าง นี่ ฟังอยู่ป่าววะ!” ฉันตกใจกับเสียงแหลมของมันที่ดังอยู่ข้างๆหูจนต้องหันกลับมาทันที

 

“เออๆ...”

 

“นี่มึงเหม่ออะไรวะ ใจลอยไปได้”

 

“กูว่ากูเจอเขาว่ะ...”

 

“อะ..อะไรนะ?”

 

 

 

ความคิดเห็น