ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 960

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ย. 2563 07:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29
แบบอักษร

       ใบหม่อนวางหน้าไม่ถูก พยายามไม่คิด ไม่มโนต่อ หล่อนยังไม่ปักใจเชื่อ เรื่องแบบนี้ คงต้องดูกันยาว ๆ ระหว่างที่นั่งคุยกันอยู่ หล่อนก็ยังรู้สึกว่ามีสายตา บางคู่จับจ้องหล่อนไม่วางตา แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นความผิดปกติ สงสัยจะประสาทเสีย ความกลัวขึ้นสมองไปแล้ว ใบหม่อนเอ้ย...... 

            ตะวันกลับมากับพู่ ลูกน้องคนสนิท หน้าตาเคร่งเครียด นิ่งขรึมไป เขาพาใบหม่อนกลับบ้าน ตลอดทางก็ไม่ได้พูดอะไร เหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก หญิงสาวไม่กล้ารบกวน จึงได้แต่นั่งเงียบ เอาไว้รอให้เขาผ่อนคลายลงค่อยถาม มีหลายเรื่องที่หล่อนยังคาใจ โดยเฉพาะเรื่องคนงานที่ชื่อดาว กับลูก หล่อนต้องง้างเอาความจริงจากปากของเขาให้ได้ 

  

            เมื่อทั้งคู่กลับเข้าบ้าน นั่งกินอาหารด้วยกัน  ตะวันก็ยังพูดน้อยมาก แม้กระทั่งเข้านอนชายหนุ่มก็ยังทอดถอนใจ จนใบหม่อนอดรนทนไม่ไหว ลงมานั่งบนพื้น ที่ที่เขาปูที่นอนไว้ข้างเตียง 

 

            “พี่ตะวัน เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นเครียด ๆ ตั้งแต่กลับจากบ้านพักคนงานแล้ว” หญิงสาวถามด้วยความใจเย็นที่สุด ที่คนอย่างหล่อนสามารถจะทำได้แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่ใช่แบบนี้ ตอนนี้หล่อนเริ่มเข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่ใช่ศูนย์กลางของจักรวาล 

            “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ ในไร่แค่นั้นเอง” ตะวันนั่งทอดขาตามยาว หลังพิงข้างเตียง  ซึ่งหญิงสาวก็ลงมานั่งข้าง ๆ ในท่าเดียวกัน  เขาไม่อยากบอกให้ใบหม่อนต้องเป็นกังวล 

            “แน่ใจเหรอคะ วันนี้ดูพี่ตะวันเครียดมากเลยนะคะ” หญิงสาวคิด สงสัยจะตกลงกับแม่ของเด็กไม่ได้หรือไง ถึงได้มีอาการแบบนี้ นายพู่ก็อีกคน รู้เห็นเป็นใจกันดีนัก  เอาล่ะสิ ! ต่อมมโนของหล่อนเริ่มทำงานอีกแล้ว 

 

            “ใบหม่อนอยากเรียนต่อหรือเปล่า” จู่เขาก็พูดเรื่องเรียนขึ้นมา เพราะตอนนี้เขาอยากส่งหญิงสาวไปอยู่ที่โรงแรมกับผู้เป็นมารดา จนกว่าเรื่องยุ่ง ๆ ที่ไร่จะจบลง แต่พูดออกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้ ทั้งกับหล่อนและมารดา ที่ดูจะขวัญอ่อนพอกัน 

            “ทำไมล่ะคะ จะส่งเค้าไปที่ไหนอีก” ใบหม่อนพูดด้วยความน้อยใจนิด ๆ  โดยที่ตะวันไม่ทันได้สังเกต 

            “ไปสมัครเรียนที่ มช.ไหม คุณแม่พี่มีโรงแรมอยู่ที่ตัวเมืองเชียงใหม่ จะได้พาไปแนะนำตัว แล้วก็ฝากให้ท่านดูแลด้วยเลย” ตะวันคิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน 

            “ทำไมหรือคะ คนที่นี่ไม่ยอมให้ใบหม่อนอยู่หรือคะ” ความจริงหล่อนก็อยากเรียนต่อ แต่ก็อดระแวงไม่ได้ 

            “พูดเรื่องอะไร พี่ไม่เข้าใจ” ตะวันหันมามองคนข้าง ๆ เพิ่งจะจับสัญญาณ อาการงอนได้ 

            “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แล้วแต่พี่ตะวันก็แล้วกัน” ใบหม่อนบอกด้วยน้ำเสียงเศร้า หล่อนเพิ่งจะสนิทสนมไว้วางใจเขา  เขาก็จะผลักไสหล่อนไปอีกแล้ว ....เฮ้อ.... 

 

            “พี่เป็นห่วงใบหม่อนนะ ทำทุกอย่างก็เพื่อให้อะไร ๆ มันดีขึ้น” ตะวันปลอบเสียงนุ่ม จับมือบางขึ้นมาบีบเบา ๆ ในขณะที่หญิงสาวเอนซบศีรษะกับไหล่กว้าง ยังมีอีกหลายเรื่องที่ค้างคา หลายอย่างที่อยากถาม แต่นาทีนี้ขอซึมซับความอบอุ่นใจ ไว้เป็นพลังในวันหน้าก่อนก็แล้วกัน 

ความคิดเห็น