ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2559 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

#

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 11

 

 

Part น้ำ

 

            ตอนนี้ข้าวปั้นหยุดร้องแล้วครับ ว่าจะหยุดร้องได้นะผมต้องยืนยันไม่รู้กี่ครั้งว่าน้าน้ำเป็นของข้าวปั้นคนเดียวเท่านั้น  

 

            “น้าน้ามฮะ แดดไม่มีแย้ว”กอดแขนผมแล้วกระโดดอย่างตื่นเต้น

 

            “หืมม แดดไม่มีแล้วทำไมเหรอครับ”ผมถามกลับไปอย่างสงสัย

 

            “ก็น้าน้ามบอกว่า รอให้ไม่มีแดดแล้วเราจะเล่นน้ำกันไงฮะ”เด็กน้อยอมลมจนแก้มพอง ไม่พอใจที่ผมลืมสัญญา

 

            “อ๋อ น้าจำได้แล้วขอโทษที่ลืมครับ มาๆไปเปลี่ยนชุดเล่นน้ำกัน”

 

            ผมจับเด็กน้อยไปเปลี่ยนชุด แต่ก็ไม่มีชุดว่ายน้ำนี่ครับ ตอนนี้ผมก็เลยหากางเกงขาสั้นให้ข้าวปั้นใส่แค่ตัวเดียว ผมก็ใส่เหมือนกับข้าวปั้นครับ ยังโชคดีที่ไม่มีแดดแล้วผมเลยไม่ต้องห่วงผิวของหลาน ว่ามันจะไหม้แดดมั้ย

 

            “น้ำยึกอะ น้าน้าม”

 

            “งั้นข้าวปั้นก็ลงเล่นไม่ได้แล้วสิครับ”ผมแกล้งบอก เด็กน้อยก็ทำแก้มพองลมอีกครั้ง

 

            “ไม่อาวว ปั้นอยากเล่นอ้ะ”

 

            “โอเคครับงั้นปั้นขี่คอน้านะครับ”เด็กน้อยพยักหน้ารับ

 

            เราสองคนเล่นน้ำกันไปเรื่อยๆโดยผมจะเป็นคนว่ายน้ำ แล้วให้ข้าวปั้นขี่หลังเป็นลูกลิง เล่นกันสักพักผมเริ่มเหนื่อยก็เลยให้ข้าวปั้นมานั่งริมสระเอาขาแกว่งในน้ำ แล้วผมก็ยืนอยู่ในสระ

 

            “นี่แหนะๆๆๆๆ”

 

            “ข้าวปั้นแกล้งน้าเหรอครับ นี่แหนะๆๆ”

 

            “ฮ่าๆๆๆ น้าน้ำอย่าแกล้งปั้นสิ นี่แหนะๆ”

 

            “ก็ใครแกล้งน้าก่อนละ นี่แหนะๆๆๆ”ตอนนี้เลยเกิดสงครามสาดน้ำเล็กๆขึ้นระหว่างผมกับข้าวปั้นครับ เรากวักน้ำใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เด็กน้อยก็เอาแต่หัวเราะ เห็นแล้วมีความสุขจัง

 

            “เล่นอะไรกันอยู่ครับ”

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุ”พี่สายฟ้ากับพี่วายุที่กลับมาตอนไหนกันก็ไม่รู้ยืนพิงประตูมองมาทางผมยิ้มๆ

 

            “เลิกเล่นได้แล้วครับน้ำ พาหลานขึ้นมาเร็ว”ผมเลยเดินขึ้นมาจากสระแล้วอุ้มข้าวปั้นไปเช็ดตัวที่เก้าอี้ข้างสระ

 

            เอ๊ะ ทำไมผมรู้สึกแปลกๆ มีคนมอง ใช่กำลังมีคนมองผมอยู่ ผมหันไปทางพี่สายฟ้ากับพี่วายุทั้งสองมองผมด้วยสายตาเหมือนแทบจะกลืนกิน ผมก้มมองตามสายตาของพี่ทั้งสอง  เฮือกกก!!

 

            “เฮ้ยย พี่สายฟ้าพี่วายุ อย่ามองสิครับ” ผมรีบเอาผ้าขนหนูมาปิดตัวผม คนบ้าๆๆ มีที่ไหนกันเล่ามายืนจ้องหน้าอกคนอื่นเขาแบบนี้ถึงผมจะไม่มีหน้าอกแต่ผมก็อายเป็นนะครับ

 

            “สีสวยดีนะครับ”พี่สวยฟ้า

 

            “อยากลองชิมดูจัง”พี่วายุ

 

            “คนบ้า กลับเข้าไปข้างในเลยนะ”-////-.ใครเขาให้มาวิจารณ์กันแบบนี้ละ

           

            พี่สายฟ้ากับพี่วายุหัวเราะในลำคอ แล้วเดินกลับเข้าไปข้างในกันเลย ผมเลยรีบเช็ดผม เช็ดตัวให้ข้าวปั้นแล้วก็ตัวเอง หลังจากนั้นเราสองคนก็ไปอาบน้ำกัน

 

            “น้าน้ามฮะ ปั้นหิวอีกแย้ว”ข้าวปั้นร้องท้วงหลังจากที่เราอาบน้ำ ปะแป้งกันเสร็จ

 

            “โอเคครับเดี๋ยวน้าไปทำอาหารให้นะ รอน้าอยู่ตรงนี้นะครับ อย่าซน”จากนั้นผมก็เดินเข้าครัวมาทำอาหารปล่อยให้เจ้าตัวเล็กนั่งดูการ์ตูนในห้องรับแขก ผมไม่เห็นพี่ๆทั้งสองเลยครับ สงสัยคงจะอาบน้ำกันอยู่แน่เลย ก็ทุกครั้งที่กลับจากงานพอไม่มีแผนจะไปไหนต่อ ทั้งสองก็จะชอบเข้าห้องอาบน้ำเป็นปกติครับ ก็เมืองไทยมันร้อนนี่นะ ยิ่งในกรุงเทพยิ่งร้อน ว่ามั้ย

 

 

 

 

 

 

ห้องรับแขก

 

Part writer

 

            ตอนนี้ข้าวปั้นกำลังนั่งดูการ์ตูนเรื่องโปรดอย่างสบายอารมณ์ จนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ว่ากำลังมีชายร่างสูงสองคนเดินมานั่งข้างๆ

 

            “นี่เจ้าหนู”

 

            “เอ๋ ลุงสองคนเป็นใครเหรอฮะ”

 

            “ฉันเป็นเจ้าของห้องนี้นะสิ ฉันชื่อสายฟ้า ส่วนนี่วายุ”

 

            “อ๋อฮะเป็นเจ้าของห้อง งั้นก็จะต้องเป็นเพื่อนน้าน้ามใช่ไหม”

 

            “ไม่ใช่เพื่อน พวกเราเป็นคนรักของน้ำ”

 

            “อย่ามาโกหกสิ น้าน้ามบอกว่าน้าน้ามเป็นของปั้นคนเดียว”ข้าวปั้นยืดอกพูด อย่างมั่นใจเพราะน้ำยืนยันหลายครั้งแล้วว่าเป็นของตนคนเดียว

 

            “น้ำเป็นของฉันต่างหากละ”

 

            “น้าน้ามเป็นของปั้น ลุงอย่ามามั่ว”พูดเสร็จเด็กน้อยก็หันไปดูเจ้าหนอนตัวสีส้มต่อโดยไม่สนใจสายฟ้ากับวายุแม้แต่น้อย ทำให้ร่างสูงต้องสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้พอสมควร

 

            โดยปกติทั้งสองไม่ใช่คนใจดีหรือรักเด็กอยู่แล้ว การที่ต้องมานั่งเถียงกับเด็กแบบนี้เลย ทำให้ทั้งสองหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก  แต่ว่ายังไงก็จะต้องบอกให้เข้าใจว่าน้ำเป็นของพวกเขาไม่ใช่ของเด็กน้อยตรงหน้า โดยไม่รู้เลยว่าอาการที่แสดงออกมามันบอกให้รู้อย่างชัดเจนว่า หึงเจ้าเด็กน้อยนี่

 

            “เอ๊ะนี่ลุง เปลี่ยนช่องทำไมฮะ ปั้นจะดูเจ้าหนอน”

 

            “นี่มันห้องของฉันนะ ฉันอยากจะทำอะไรก็ได้”

 

            “แต่ปั้นเปิดทีวีก่อนนะฮะ อย่ามาแย่งกันสิ”

 

            “...”

 

            “ชิ ตาลุงแก่นิสัยไม่ดี”ร่างเล็กของข้าวปั้นสะบัดหน้าใส่ร่างสูงทั้งสองแล้วล้มตัวลงนอนเอาหน้าซุกโซฟา ไม่สนใจสายฟ้ากับวายุเลยแม้แต่นิด

 

            ร่างสูงทั้งสองพอโดนเด็กเมินใส่อีกครั้งก็แทบจะระเบิด แต่ต้องสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ แล้วบอกตัวเองในใจว่า ไอ้เด็กนี่เป็นหลานเมีย

 

 

 

Part น้ำ

 

            ผมทำอาหารเสร็จก็รีบจัดโต๊ะเลย เพราะนี่มันก็ 6 โมงเย็นแล้ว ตัวเล็กคงจะหิวแย่ ผมนี่แย่จังเลยเล่นน้ำจนลืมดูเวลา แต่ก็นะนานๆทีจะได้เล่นกับข้าวปั้น มันก็เลยเพลินไปหน่อย

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุ ข้าวปั้นมาทานข้าวได้แล้วครับ” ผมเดินมาเรียกหนุ่มๆทั้ง 3 เพื่อจะให้ไปทานข้าว แต่เอ๊ะปั้นไปไหน

 

            “ข้าวปั้นละครับ”

 

            “นี่ไงนอนมุดโซฟาอยู่” ผมเดินเข้าไปดูใกล้ๆก็เห็นข้าวปั้นนอนหลับหันหน้าซุกหาโซฟาอยู่ รู้สึกว่าตัวเล็กจะนอนมากไปแล้วนะ

 

            “ทำไมพวกพี่ไม่ปลุกละครับ ให้นอนตอนเย็นๆแบบนี้เดี๋ยวกลางคืนก็นอนไม่หลับหรอก”ผมเอ็ดพวกพี่ๆไปนิดหน่อย ไม่ได้จริงจังมาก แล้วเดินเข้าไปปลุกข้าวปั้น แต่ก็โดนพี่สายฟ้าจับมือไว้ก่อน

 

            “มาให้ลงโทษหน่อย ฟอดดด”

 

            “อ้ะ พี่สายฟ้า หอมแก้มผมทำไมครับเนี่ย”

 

            “ลงโทษไง เราทำไห้พี่ทั้งเมื่อยมือ ทั้งเสียพลังงานเลยรู้มั้ย”เอ๋ เมื่อยมืออะไรของเขากัน แล้วผมไปทำให้เขาเมื่อยมือตอนไหนเนี่ย

 

            “พี่ก็เมื่อยนะ มาให้ลงโทษซะดีๆ ฟอด ฟอด”แล้วพี่สายฟ้าที่ยังอยู่โซฟาอีกตัวนึงก็พุ่งมาหอมแก้มผมที่โดนจับนั่งอยู่บนตักพี่สายฟ้า

 

            “อ่า ชื่นใจ หึหึ”-////- ไอ้พี่บ้าชอบพูดอะไรให้อายอยู่เรื่อยเลย

 

            “อะ เอ่อ ปล่อยเถอะครับ ผมจะปลุกหลาน”พี่สายฟ้าก็ยอมปล่อยตัวผมแต่โดยดี พี่ทั้งสองคนเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าว เฮ้อออ หัวใจเต้นแรงชะมัดช่วงนี้เป็นอะไรของเราเนี่ยแค่นิดหน่อยก็แทบจะละลายอยู่แล้ว

 

            “ข้าวปั้นครับ”

 

            “อื้ออออ”

 

            “ข้าวปั้น”ดูท่าจะไม่ยอมตื่นง่ายๆสินะ

 

            “....”

 

            “ปั้นครับ ถ้าไม่ยอมตื่นอดกินหมูผัดหวานแน่ๆเลย”

 

            “อื้ออ ตื่นแล้วครับ อย่ากินหมดนะ”แหนะ พอเอาของกินมาล่อแล้วตื่นทันทีเลยนะ เด็กหนอเด็ก

 

            “ลุกขึ้นไปทานข้าวครับ เดี๋ยวลุงสายฟ้ากับลุงวายุกินหมดนะ” แล้วผมก็เดินจูงมือข้าวปั้นมานั่งที่โต๊ะทานข้าว แต่ก็มีปัญหาอีกแล้วครับ

 

            “น้าน้ามม ปั้นจะนั่งข้างน้าน้ามฮะ”ข้าวปั้น

 

            “ไม่ได้เธอต้องไปนั่งเก้าอี้ตัวนู้น”พี่สายฟ้า

 

            “แต่ปั้นจะนั่งข้างๆน้าน้าม ลุงให้ปั้นนั่งตรงนี้เถอะนะๆๆๆๆ”ข้าวปั้น

 

            “ไม่”สายฟ้า

 

            “ลุงก็ได้นะฮะ นะๆๆๆ ให้ปั้นนั่งข้างน้าน้ามนะฮะ”

 

            “ไม่ครับ”วายุ

 

            “ฮึกๆๆ ลุงใจร้ายยย”ข้าวปั้น

 

            “งั้นเอางี้ก็ได้ครับ ข้าวปั้นมานั่งบนตักน้าก็ได้ดีมั้ย”

 

            “ดีฮะ ^^”ข้าวปั้น

 

 

            “ไม่ได้!!!!”สายฟ้า วายุ

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/139199779-member.jpg

 

 

 

มาอัพต่อแล้วคะ ยังมีรีดเดอร์อยู่บ้างมั้ยคะ55555

ตอนนี้รู้สึกว่าพี่สายฟ้ากับพี่วายุจะนิสัยเหมือนเด็กนะ

เมื่อยมือ55555 คือไรอะทำไมพี่ๆเขาถึงเมื่อยมือ ><

มีรีดถามหา nc ด้วย ใจเย็นๆคะ อย่าเพิ่งเผยความหื่นสิ

ไรท์ไม่ยอมให้น้ำเสียประตูหลังง่ายๆหรอก

มีคำผิดเม้นบอกด้วยนะ เดี๋ยวจะมาแก้ให้

ดี ไม่ดีก็เม้นติชมกันด้วยนะคะ

ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะจ้ะ ♥♥♥

 

 

 

## แก้คำผิดให้แล้วจ้าาา##

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

 

 

 

ความคิดเห็น