email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เปิดใจคุยกัน

ชื่อตอน : เปิดใจคุยกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 364

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2564 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดใจคุยกัน
แบบอักษร

#คาลัน#

ผมอุ้มเอเด็นลงมาข้างล่างแล้วพาไปห้องอาหารพอไปถึงแม่นมของคุเอริคก็กำลังตั้งโต๊ะพอ

แม่นม: อ้าวมาแล้วหรอค่ะเชิญนั่งค่ะ

ลัน : ครับขอบคุณครับ

 

ผมพาเอเด็นมานั่งประจำที่ของตัวเองเอเด็นจะมีเก้าอี้ประจำตัวอยู่ฝั่งขวาของโต้ะและที่นั่งของผมจะอยู่ฝั่งซ้ายผมขอให้แม่นมย้ายที่ไปฝั่งเดียวกันกับเอเด็นเพื่อจะได้รู้แลง่าย

 

" ทำไม่ไปนั่งตรงนั้น? " พี่เอริคเดินเข้ามาพอดีแล้วถามผม

" ผมจะได้ดูแลเอเด็นด้วยพี่คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ " ผมถามร่างสูงตรงหน้า

" อืม ตามสบาย "

" ขอบคุณครับ " หลังจากนั้นพวกเราก็พากันกินข้าวเย็นโดยที่ไม่มีการพูดคุยกันจะมีแต่ผมที่ค่อยถามเอเด็นว่าจะกินอะไรบ้าง

หลังจากกินข้าวเสร็จผมก็พาเอเด็นมานั่งดูการ์ตูนเพื่อรอให้อาหารย่อยก่อนที่จะไปอาบน้ำนอน ส่วนพี่เอริคก็ขึ้นไปทำงานข้างบน ผ่านไปสักพักผมก็อุ้มเอเด็นขึ้นไปข้างบนผมพาเอเด็นไปอาบนํ้าแต่ตัวเพื่อนอน ผมแต่งตัวให้เอเดด็นเสร็จผมก็อุ้มเอเด็นมานอนที่เตียง

 

" มามี๊ครับ อ่านนิทานให้เอเด็นฟังได้ไหม "

" ได้สิครับ งั้นเดี๋ยวมามี๊จะนวดขาเอเด็นแล้วก็เล่านิทานให้เด็นฟังไปด้วยดีไหม "

" ดีคราฟฟฟ " เอเด็นยิ้มร่า

" มามี๊เล่าแล้วน้าา กาละครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีลูกหมูสามตัว บลาๆๆๆๆ " ผมเล่าไปได้ครึ่งเรื่องเอเด็นก็หลับไปแล้วผมก็นั่งนวดขาเอเด็นไปอีกสักพักก็มีเสียงเปิดประตูห้องเข้ามา ผมหันไปมองเป็นพี่เอริคนิเอง

" ลูกหลับแล้วหรอ " ร่างสูงถาม

" ครับหลับเมื่อกี้นี้เอง " ผมตอบ

" ลันก็ไปพักได้แล้ว "

" ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ " ผมเดินออกมาพร้อมกับปิดประตูให้พอมาถึงห้องผมก็อาบน้ำเตรียมจะเข้านอนแต่ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาก่อน

ก๊อกๆ ก๊อก

" ใครครับ "

" พี่เอง " เสียงพี่เอริค ผมเดินไปเปิดประตูให้

" พี่มีอะไรหรือป่าวครับ " ผมถาม

" พี่จะคุยเรื่องลูก พี่ขอเข้าไปหน่อยสิ "

" เออออ ไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้นิครับ " ผมเลี่ยงที่จะอยู่กับพี่เอริคสองต่อสองเพราะผมยังตกใจกับเหตุการ์ณนั้นอยู่ที่อยู่ๆก็จูบผม

" คุยตอนนี้แหละป่ะเข้าไปข้างในห้องเถอะจะได้คุยกันสะดวก " ผมไม่มีโอกาสปฎิเสธเลยร่างสูงก็ผลักผมเข้ามาในห้องนอนผมพร้อมกับล็อคประตู

" พะพี่จะล็อคประตูทำไม "

" เดี๋ยวมีคนมากวน " พี่มันบอกด้วยนํ้าเสียงเจ้าเล่ห์

" ใครจะมากวน เราน่าจะคุยกันไม่นานนะ "

" หึ ทำไมไม่อยากอยู่กับพี่มากเลยหรอรังเกียจพี่มากหรอ " ร่างสูงถามเสียงเรียบ

" อะเออผมว่าเราจะนอกเรื่องไปแล้วนะเรากลับมาเรื่องของเอเด็นดีกว่า ไหนๆก็จะคุยเรื่องนี้แล้วผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม "

" อืม ถามมาสิ " พี่มันยังมีอาการตึงใส่ผมอยู่

" พี่ได้จ้างแม่บ้านมาใหม่ไหม "

" อืม จ้างมาเป็นพี่เลี้ยงเอเด็นถามทำไม? "

" ผมไม่ว่าหรอกนะถ้าพี่จะจ้างพี่เลี้ยงแต่พี่ช่วยบอกเขาหน่อยได้ไหมว่าอย่าพูดอะไรที่มันกระทบจิตใจเด็ก"

" พี่เลี้ยงคนนั้นพูดอะไร " เขาเหมือนจะมีอารมณ์โมโหอีกแล้ว จะคุยกันรอดไหมเนี่ย

 

#เอริค#

ผมโมโหเล็กน้อยที่ร่างบางแสดงอาการเหมือนไม่อยากอยู่กับผม แต่ร่างบางก็รู้จักเอาตัวรอดโดยการชวนผมคุยเรื่องลูก

" พี่เลี้ยงคนนั้นพูดอะไร " นี้คือคำถามที่ผมถามร่างบางหลังจากที่ร่างบางเปิดประเด็นเรื่องพี่เลี้ยง

" เอเด็นบอกว่าเขาอยากลงไปข้างล่างแต่พี่เลี้ยงบอกว่าถ้าเอเอ็นลงไปจะไปเป็นภาระคนอื่นซึ่งผมไม่ชอบให้เขามาพูดแบบนี้กับเอเด็น มันทำให้เด็กเสียกำลังใจ " ร่างบางบอกอย่างอารมณ์เสียนิดๆอย่าว่าแต่ลันไม่ชอบเลยผมก็ไม่ชอบให้ใครมาพูดกับลูกผมแบบนี้เหมือนกัน แต่อีกนัยหนึ่งผมก็ดีใจนะที่ลันใส่ใจลูกผม

 

" เดียวพี่จะจัดการเองลันไม่ต้องห่วง " ผมกลับมาโทนเสียงปกติที่เคยพูดกับลัน

" พี่จะทำยังไงหรอครับ? " ลันเอียงคอถามโครตน่ารักเลย

" ลันไม่ต้องรู้หรอ " ผมบอกพร้อมยื่นมือไปลูบที่แก้มลัน ลันมีท่าทีตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้ผมลูบแก้ม

" อะเออ พรุ่งนี้ผมจะพาเอเด็นไปตรวจที่โรงบาลนะครับ "

" อืม เดี๋ยวพี่ให้เด็กเตรียมรถให้ "

" แล้วพี่มีเรื่องอื่นจะคุยกับผมอีกไหมครับ "

" ไม่มีแล้ว เพราะตอนแรกพี่จะมาบอกเรื่องพี่เลี้ยงนี้แหละแต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว " ผมบอกพร้อมกับใช้มือจับไหล่ของลันแล้วดันจนไปนั่งที่เตียง

" พะพี่จะทำอะไร " ลันถามด้วยน้ำเสียงที่แตกตื่น

 

# ไรท์ #

" วันนี้แด๊ดทำงานเหนื่อยมากเลยอยากได้กำลังใจจากมี๊จะได้ไหม " เอริคถามเสียงเจ้าเล่ห์

" กะกำลังใจอะไรครับ อย่าเล่นแบบนี้สิ " ลันใช้มือสองข้างดันอกแกร่งไว้

" แด๊ดไม่ได้เล่นสักหน่อย "

" นะเนี่ยคุณ! ผมมาเป็นหมอรักษาลูกคุณนะ " ลันขึ้นเสียงเล็กน้อย

" แต่ฉันไม่อยากให้เธอเป็นแค่หมอไง! " เอริคเริ่มพูดเสียงเข้มพร้อมกับเปลี่ยนสรรพนาม

" มะ หมายความว่าไง "

" หมายความว่าฉันอยากได้เธอเป็นแม่ให้เอเด็นจริงๆหรือง่ายๆคือเป็นเมียฉันนั้นแหละ "

" ห้ะ ว่าไง อ้ะ..อื้มๆๆ..." ลันยังพูดไม่ทันจบประโยคเอริคก็ก้มลงปิดปากลันด้วยปากของเข้าเอง ลันใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักเอริคออก

" นี่คุณคิดจะทำอะไรคุณเอริคผมไม่เล่นด้วยนะ " ลันขึ้นเสียงใส่เอริค

" อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะเห็นว่าจะดีให้หน่อยเลยเอาใหญ่เลยนะฉันบอกให้เรียกฉันว่าอะไร " เอริคเริ่มโมโห คาลันเห็นแบบนั้นก็เริ่มปรับอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลงเพราะด้วยที่เขาเป็นหมอเขาเลยไม่อยากที่จะใช้อารมณ์ในการคุยเท่าไหร่

" เฮ้อออ พี่เอริคผมถามจริงนะพี่ต้องการอะไรกันแน่ครั้งที่แล้วพี่ก็จูบผม ผมไม่รู้เลยว่าพี่ต้องการอะไร " ลันถามด้วยเสียงที่ปกติกว่าเมื่อกี้

" พี่ก็บอกนายไปแล้วนี่ว่าพี่อยากได้นายมาเป็นเมีย " เอริคตอบเสียงเรียบ

" แต่ผมเป็นผู้ชายนะ ทำไมพี่ถึงอยากจะได้ผมเป็นเมีย " ลันส่งสัย

" เฮ้อออมานี้มา มานั่งตรงนี้ " เอริคพูดพร้อมกับดึงมือลันมานั่งที่เตียงข้างเขาเหมือนเดิม

 

" มันไม่เกี่ยวหรอว่าลันจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายขอแค่เป็นลันก็พอ แล้วถ้าถามว่าทำไมพี่ถึงอยากได้ลันเป็นเมีย พี่ก็จะตอบลันว่าที่พี่อยากได้ลันเป็นเมียเพราะพี่มีความรู้สึกดีกับลัน "

" แค่พี่รู้สึกดีกับผมพี่ก็อยากได้ผมเป็นเมียเลยเนี่ยนะ "

" ลันอาจจะไม่เชื่อพี่ก็ได้นะ ครั้งแรกที่พี่เจอลันพี่ก็รู้สึกว่ามันไม่เป็นตัวของตัวเองใจพี่เต้นเร็วผิดปกติพี่ จนมาถึงตอนนี้พี่ยิ่นรู้สึกดีกับลันมากขึ้นหลังจากที่เห็นลันเป็นห่วงความรู้สึกลูกพี่ บางครั้งพี่ก็คิดว่านี้อาจจะเป็นรักแรกพบหรือป่าว " เอริคอธิบายยาวเยียด

 

" พี่พูดเก่งขึ้นนะเนี่ย " ลันพูดล้อเอริค นิดๆ

" หึ เพราะใครละ " เอริคพูดพร้อมกับใช้มือขยี้ผมลัน

" ผมเข้าใจนะที่พี่รู้สึกกับผมเพราะผมก็เคยไม่เป็นตัวของตัวเองตอนที่เจอหน้าพี่เหมือนกัน "

" หื้อ จริงหรอ " เอริคถามด้วยความแปลกใจ

" จริงสิ เพราะตอนนั้นพี่น่ากลัวมาก " ลันบอกยิ้มๆ

" แล้วตอนนี้ละไม่กลัวแล้วหรอ "

" ไม่รู้สิ "

" ลันพี่จริงจัง จริงๆนะ "

" ครับ? เรื่องอะไรหรอครับ "

" ก็เรื่องที่พี่อยากให้ลันมาเป็นเมียพี่ "

" อะ เอออ เฮ้ออผมไม่รู้จะพูดยังไงงั้นผมขอถามพี่หน่อย พี่แค่อยากได้ผมเป็เมียพี่เพื่อที่จะได้ทำเรื่องอย่างว่าด้วยใช่ไหม "

" ไม่ใช่! พี่ไม่ได้อยากได้ลันเป็นแค่เมียหรือเพราะเรื่องอย่างว่า " เอริคปฏิเสธเสียงหนักแน่น แล้วลุกมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าลันที่นั่งอยู่ปลายเตียงเอริคยืนมึงไปกุมมือลันไว้

 

" พี่อยากดูแลลันพี่อยากให้ลันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพี่ พี่จริงจังพี่ไม่ได้อยากได้ลันเพียงเพราะเรื่องอย่างว่า " เอริคบองร่างบางอย่างใจเย็น

" ผมไม่รู้ ผมสัมสน " ลันสายหน้าไปมาอย่างสับสน

" ลัน เอาอย่างงี้ไหมเราเป็นแฟนกันก่อนดีไหม "

" เป็นแฟน? แต่พี่ยังไม่ได้จีบผมเลยนะ "

" หึๆ เด็กน้อยเอ๋ยย โอเคต่อจากนี้ไปพี่จะจีบลันอย่างเป็นทางการแบบนี้โอเคไหม "

" จะจีบติดหรอ " ลันเอียงหน้าถาม

" ไม่รู้สิ แต่พี่ได้จูบลันมาแล้วนะ " หลังจากเอริคพูดจบลันก็หน้าแดงขึ้นทันที

" พี่สวยโอกาสตังหากผมไม่ได้ให้จูบสักหน่อย " ลันตอบเสียงอ๋อมแอ๋ม

" งันรอบนี้พี่ขอจูบลันอีกได้ไหม "

" ห้ะ อะไรนะครับ "

 

ในขนาดที่ลันกำลังอึ้งกับคำขอเอริค เอริคก็ได้ค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนรู้ได้ถึงลมหายใจของกันและกันร่างหนาไปรอช้าประกบริมฝีปากตัวเองเข้ากับร่างบางทันทีและเริ่มไล่ริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งเอริคงับเข้าที่ริมฝีปากร่างของลันเพื่อขอให้ลันเปิดปากให้ ลันที่เม้มปากแน่นอยู่เริ่มหายใจลำบากจึงได้เปิดปากออกเพื่อหายใจแต่กลับทำให้เอริคได้สอดลิ้นเข้าไปชิมรสหวานด้านในของลัน จากจูบที่อ่อนโยนเริ่มร้อนแรงขึ้นตามอารมณ์ของเอริคจนลันหายใจไม่ทัน

 

" อื้ออ..พะ พี่ จ๊วบบๆ " ลันพยายามเรียกเอริค

" จุฟ..จ๊วบบ...อื้มมม ว่าไงครับ " เอริคตอบทั้งที่ริมฝีปากยังคงไม่ละจากจูบอันแสนหวาน

" อื้ออ..ยะ หยุด จ๊วบบๆๆ...ก่อน อ๊ะ.. " ลันพยายามบอกให้เอริคหยุด เพราะมือของเอริคเริ่มอยู่ไม่นิ่งแล้วมือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของลันส่วนอีกข้างได้ล้วงเข้าไปในเสื้อตัวบางของลันเช่นกัน

" อ๊ะๆ...อื้มม.จ๊วบบ พอแล้ว "

" จ๊วบบๆ...ขออีกนิดน่ายังหวานอยู่เลย อื้มม.. "

" จุฟฟ..อื้มม อ๊ะ..ถ้าพี่ไม่หยุดผมจะโกรธ "

หลังจากที่เอริคได้ยินลันพูดก็หยุดแล้วค่อยๆถอนลิมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

" เดี๋ยวนี้กล้าโกรธพี่แล้วหรอหื้ม " เอริคถามเสียงอ่อนโยน

" แล้วทำไมผมจะไม่กล้าละ " ลันเถียงกลับ

" ก็ตอนแรกเห็นว่ากลัวพี่นิ "

" ไม่ได้กลัวขนาดนั้นสักหน่อย " ลันพูดเสียงเบา

" หึ โอเค ไม่กลัวก็ไม่กลัวนี้ก็ดึกแล้วแด๊ดว่ามี๊ควรนอนได้แล้วน่าา "

" อย่าเรียกแบบนั้นได้ไหมมม "

" เรียกว่ามามี๊นั้นหรอ ทำไมทีเอเด็นยังเรียกได้เลย"

" ก็เอเด็นเป็นเด็กยังไม่รู้เรื่อง "

" เฮ้อออ ก็แล้วแต่นะว่าจะให้พี่เรียกว่ามามี๊หรือเรียกว่า เมีย "

" คุณเอริค!! "

" ถ้าเรียกคุณอีกทีพี่จะไม่หยุดแค่จูบนะ "

" พะ พอแล้วผมว่าพี่กลับห้องไปได้แล้วผมจะนอนแล้ว "

" หึ โอเค งั้นฝันดีนะครับ จุฟ " เอริคลุกขึ้นจุหที่หน้าผากลัน

" ฝะ ฝันดีครับ " ลันพูดแค่นั้นเอริคยิ้มรับแล้วหันหลังเดินออกจากห้องไป

 

คืนนี้เป็นคืนที่หัวใจของร่างบางทำงานหนักกว่าทุกวันจึงส่งผลให้อาลันหลับไปอย่างง่ายดาย

 

 

 

 

 

 

----------------------------

ใครที่รอ nc รออีกนิดน่าา ใกล้จะได้อ่านแล้วละ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น