N-Think

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.16 แง้มประตู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2563 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.16 แง้มประตู
แบบอักษร

"แม่ครับอ่านนิทานให้ฟังหน่อย" กู๊ดบอกแล้วยื่นหนังสือ​นิทาน​เล่มโปรดให้แม่​ เด็กน้อยแทรกตัวไปซบตักของเอซข้างหนึ่ง​ ส่วนอีกข้างก็เป็นเกรซ 

เวลาก่อนนอนเป็นเวลาที่เอซจะใช้กับลูกชายทั้งสองเพื่อที่จะพูดคุย​ หรือเล่านิทานให้ฟังเป็นสิ่งที่น้องชายฝาแฝดดูจะชอบมากเป็นพิเศษ​ แต่เกรซชอบทำอย่างอื่นมากกว่า​  

เกรซชอบอ่านหนังสือ​ หากเป็นนิทานก็จะเป็นนิทานกริมฉบับดั่งเดิมที่มีเนื้อหาความรุนแรง​ โหดร้าย​ ทารุณ​ แน่นอนว่าคนที่แอบให้มาคือพ่อทูนหัว​ของตัวเอง​ ซึ่งเป็น​นิทานเล่มที่เด็กน้อยโปรดปราน​ที่แม่ห้ามอ่านจนฮารุต้องสั่งทำพิเศษ​เป็น​ปกนิทานได้รางวัล​สร้าง​สรรค์​ทั่วไป​ แต่เนื้อหา​ข้างในยังคงเดิม​ เป็นหนังสือ​ที่เกรซอ่านบ่อยที่สุดราวกับว่าไม่มีวันเบื่อ 

ยามว่างจะชอบวาดภาพ​ บางครั้งก็เป็นภาพทั่วไปตามวัย​ บางครั้งก็เป็นภาพราวกับกับดักและส่วนใหญ่​ก็จะมีสีแดง​ เด็กน้อยมักมีรอยยิ้มเล็กๆราวสนุกสนาน​ 

ร่างบางเริ่มเล่านิทาน​ไปเรื่อยๆ​ มือลูบหัวลูกชายไปพรางๆ​ เด็กน้อยแหงนขึ้นมากมองหน้าแม่ของตัวเอง 

"แม่ครับลุงคนนั้นคือพ่อผมเหรอ?" กู๊ดถามเพราะอยากรู้​ แต่ไม่กล้าถามตอนลุงๆอยู่เพราะดูเหมือน​ว่าลุงจะไม่ชอบหน้าพ่อสักเท่าไหร่​ 

"ครับเค้าเป็นพ่อของ​ลูก" เอซ​บอกพร้อมมองหน้าลูกชาย​  

"เค้าจะกลับมา​เป็น​พ่อเราเหรอ​ วันนั้นผมยังเห็นเค้ามากับผู้หญิง​อยู่​เลย"คำพูดของลูกชายคนโตที่ดูจะโตเกินวัยทำให้เอซต้องอึ้ง​ ขนาดเป็นแม่เอซยังมองลูกไม่ออกเลย​ ไม่รู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่​ เพราะลูกชายคนโตจะเป็นคนนิ่งเงียบ​ และมีความเป็นผู้ใหญ่​ แตกต่างจากลูกชายคนเล็กที่เหมือนเด็กทั่วไป​ในวัยนี้ 

" ครับเค้าจะกลับมาดูแลแค่เกรซกับกู๊ด" เอซ​บอกแล้วลูบหัวลูกชายในตัก 

"ดีซิกู๊ดจะได้มีพ่อไปส่งโรงเรียน​ พาไปเที่ยว​ ไปซื้อของเล่น" เด็ก​น้อยบอกเพราะ​อยากมีพ่อเหมือนเพื่อนๆ​ อยากเที่ยวเหมือน​เด็ก​ทั่วไป​ที่พ่อแม่พาไปเที่ยวทุกสุดสัปดาห์​ 

"แล้วแม่ละ" เกรซถามพร้อมมองหน้าเอซนิ่งๆ 

" แม่ก็มีลุงพอลไงลูก" เอซบอกลูกชายมองกลับสายตานิ่งลึกคู่นั้น 

" ผมไม่ชอบลุงพอล"เด็ก​น้อยบอกแม่ตามตรง​ ถึงแม้ว่าพอลจะดีกับตัวเองและน้องชายมาก​ แต่ลุงคนนี้พอได้คบกับแม่แล้วชอบทำราวกับว่าจะแย่งแม่ไปจากตัวเองและน้องทำให้เกรซไม่ชอบ 

"แล้วคุณ​ลุงที่เราเจอละ" เอซ​ถามถึงผู้ชาย​คนนั้นอดแปลกใจ​ไม่ได้ที่ลูกบอกว่าไม่ชอบพอล​ ทั้งที่ก่อนหน้านี้​ก่อนที่จะคบกันยังชอบ​ แต่พอคบกับพอลแล้วเกรซดูจะไม่ชอบแต่ไม่ถึงขั้นที่จะพูดออกมา 

"ผมก็ไม่ชอบครับ เพราะเค้าทิ้งพวกเรา"เกรซบอกผู้ให้กำเนิดเสียงเรียบ เพราะเพิ่งรู้จักจึงทำให้ไม่สามารถที่จะบอกได้ว่าอีกคนนิสัยเป็นยังไง 

"ถ้าแม่ให้เค้ามาดูแลลูกในฐานะพ่อจะได้มั้ยครับ"เอซถามลูกชาย เพราะสำหรับลูกชายคนนี้ร่างบางสามารถคุยได้อย่างตรงไปตรงมา ยิ่งเด็กน้อยคนนี้โตยิ่งแสดงออกว่าเป็นคนเจ้าเหตุผลแค่ไหน 

"มันก็สมควรต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วครับแม่"เกรซบอกเสียงนิ่งๆโดยที่หน้าของเด็กน้อยจับจ้องที่หนังสือนิทานสุดสร้างสรรค์เล่มโปรด 

... 

... 

"พอลจะกลับอาทิตย์หน้าใช่มั้ยครับ แล้วเจอกันครับ"เอซกดวางสายของพอลที่โทรมา เพราะชายหนุ่มบินไปดูงานอีกบริษัทนึงที่เปิดไว้เลยไม่ได้มีเวลามาเจอร่างบาง พอลจึงโทรมารายงานความเป็นอยู่ของตัวเองเพื่อให้หายคิดถึง เอซถอนหายใจวางมือถือที่โต๊ะทำงาน หลังของร่างบางเอนชิดติดกับพนักเก้าอี้คิดถึงสิ่งที่คุยกับลูกเมื่อวาน 

"ให้โอกาสมาดูแลในฐานะพ่อเหรอ"ร่างบางพึมพำเบาๆ 

แกร๊ก ประตูห้องทำงานของเอซเปิดออกมา ปรากฏชายร่างสูงที่เดินมาพร้อมกับถุงในมือใบใหญ่สองใบ เอซที่พิงเก้าอี้ถึงกับมานั่งตรงเพื่อดูว่าใครเข้ามา 

"คุณเดโธมัส"เอซเรียกชื่อเต็มของอีกฝ่าย เพื่อเว้นระยะห่างให้อีกฝ่ายรู้ตัว เจ้าของชื่อยิ้มให้กับร่างบางที่มองตัวเองแล้วทำหน้าสงสัย 

"ใกล้เวลาลูกเลิกเรียนแล้วคุณต้องไปรับลูกใช่มั้ย ผมอยากไปด้วยจะได้รู้จักโรงเรียนลูกด้วย"ชายหนุ่มบอกแล้วยิ้มให้ ความจริงแค่อยากรู้ว่าลูกเรียนที่ไหนมันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ แต่การจะได้ไปกับแม่ของลูกนี่ เป็นการสร้างโอกาสให้ตัวเองได้อยู่กับร่างบาง เพื่อจะได้แง้มประตูหัวใจของอีกฝ่ายที่เปิดออกมาให้นิดนึงให้เปิดกว้างขึ้นอีก 

"เห็นมั้ยผมซื้อของมาให้ลูก ก็เอซบอกให้ผมทำหน้าที่ของพ่อของลูกได้แล้วไง คุณช่วยพาผมไปได้มั้ย"เดธรีบบอกราวกับอ้อนจนร่างบางต้องถอนหายใจ จนปัญญากับผู้ชายคนนี้ที่ดูโอเวอร์จนเกินไป 

"ครับ"เอซพยักหน้าบอกแล้วหยิบกุญแจรถและของใช้ส่วนตัวอีกนิดหน่อย และเดินนำร่างสูงไปที่รถตัวเองเพราะไม่อยากเสียเวลาเดี๋ยวไปรับสองแฝดสาย 

"เดี๋ยวคุณ"เดธบอกพร้อมดึงแขนร่างบางเบาๆ จนสองเท้าของเอซต้องหยุดชะงักแล้วเปรยตามองมือที่ชายหนุ่มจับ จนเดธต้องปล่อยแล้วยิ้มแห้งๆ 

"มีอะไร"เอซถามแล้วมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ 

"ไปรถผมนะ คุณจะได้เจอคิสด้วย"ชายหนุ่มบอกทำให้เอซนึกถึงเจ้าของชื่อ เพื่อนที่แสนดีของตัวเองที่สัญญาว่าจะติดต่อไปแต่ไม่ได้ติดต่ออีกฝ่ายเลย ทำให้ร่างบางรู้สึกผิดขึ้นมาเลยพยักหน้าเล็กน้อย เรียกรอยยิ้มของร่างสูงที่อีกฝ่ายยอมมากับตัวเอง เขารีบเดินนำร่างบางไปที่รถทันที 

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"เอซเอ่ยทักอีกคนที่อยู่ในตำแหน่งคนขับ ตำแหน่งเดิมที่ตัวเองเคยเจออีกฝ่ายเมื่อหลายปีก่อน ร่างบางยังอดแปลกใจที่รถที่เดธพามาเป็นรถยนต์แบบครอบครัวที่มีหลายที่นั่งภายในกว้างแทนที่จะเป็นรถหรูประจำที่ชายหนุ่มเคยใช้ 

"ใช่ไหนบอกว่าจะติดต่อมาไง ใจร้ายมาก"คิสบอกร่างบางอย่างไม่จริงจัง จนเอซหัวเราะออกมาในท่าทางของอีกฝ่าย เดธขึ้นมานั่งข้างๆ แล้ววางถุงไว้ข้างหลังเบาะ 

"เอซขอโทษนะคิส"ร่างบางบอกอย่างรู้สึกผิด ชายหนุ่มมองผ่านกระจกรถแล้วคลี่ยิ้ม 

"ไม่เป็นไรเราเข้าใจ ใครเจอแบบเอซก็อยากหนีหายไปเหมือนกัน"คิสบอกอย่างจริงจัง จนเดธต้องมองตาดุผ่านกระจกที่เจ้าลูกน้องตัวดีมองมา ประมาณว่าจะรื้อฟื้นทำไม 

"มันเรื่องจริง"เอซบอกเสียงแข็งแล้วหันไปมองเดธที่มองคิสจนชายหนุ่มต้องหันมามองร่างบางด้วยสีหน้าปั้นยาก 

"ก็ขอโทษแล้วนะ"ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงเหมือนเด็กที่ถูกแม่ดุ จนได้ยินเสียงถอนหายใจของร่างบาง 

"ไปที่โรงเรียนXXXนะ "เอซไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่บอกสถานที่ที่คิสต้องไปรับเด็กๆ 

"ผมพาลูกไปกินไอติมต่อได้มั้ย"เดธถามเสียงอ่อนกับร่างบางที่นั่งอยู่ ใบหน้าหวานหันมองออกนอกประตูรถไม่ได้หันกลับมาสนใจตัวเองชายหนุ่มอยากจะดึงแขนให้อีกฝ่ายมาสนใจตัวเองบ้าง 

"ถามเด็กๆเอา ถ้าลูกๆจะไปก็พาไป"เอซบอกอีกฝ่ายด้วยเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าของชายหนุ่มเลย เดธมองตามอีกฝ่ายตาละห้อย 

"แล้วคุณละไปด้วยมั้ย"ชายหนุ่มถามร่างบางเสียงอ่อนราวกับคนน้อยใจ จนร่างบางต้องหันมามองหน้าอีกฝ่าย 

"ลูกผมจะทิ้งให้ไปกับคุณลำพังได้ไง ถึงคุณจะเป็นพ่อพวกแกก็เถอะ"เอซบอกอีกฝ่าย ชายหนุ่มได้โอกาสจับมือร่างบางไว้มองสบตา 

"ลูกเรา"เดธบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วจูบเบาๆที่มือของเอซ การกระทำอันแสนอ่อนโยนทำให้หัวใจของเอซกระตุกรู้สึกว่ามันเริ่มเต้นรัวจนร่างบางต้องรีบชักมือกลับและหันหน้าไปทางอื่น 

ร่างบางรู้สึกว่าตัวเองตั้งรับความอ่อนโยนของคนใจร้ายไม่ทัน ร่างสูงมองแล้วยิ้มอย่างชอบใจ คิสแอบมองแล้วต้องอมยิ้มตาม ใครจะคิดว่ามาคนอย่างเจ้านายจะทำตัวราวกับลูกแมวน้อยๆที่อ้อนเจ้าของ 

... 

... 

เมื่อถึงโรงเรียนร่างสูงเดินตามเอซเข้าไปในโรงเรียน เด็กๆที่รอผู้ปกครองไปรับต่างเล่นในสนามเด็กเล่นกันอย่างสนุกสนาน เมื่อร่างบางเดินมาหยุดที่หน้าสนามเด็กเล่น กู๊ดลูกชายตัวน้อยก็วิ่งอย่างรวดเร็วมาหาแม่ของตัว และดีใจมากที่เห็นร่างสูงอีกคนมาด้วยเด็กน้อยดีใจที่ผู้ได้ชื่อว่าพ่อมารับตัวเอง  

ตั้งแต่กู๊ดรู้ว่ามีพ่อ เด็กน้อยก็เอาไปพูดให้เพื่อนที่โรงเรียนฟังว่าพ่อกลับมาแล้ว พ่อยังไม่ตาย จนเพื่อนๆท้าให้พ่อมาโรงเรียนทำให้เด็กน้อยอึ้งเพราะไม่รู้ว่าคนที่ได้ชื่อว่าพ่อจะมาได้มั้ย 

"เพื่อนๆคนนี้พ่อเรา"เด็กน้อยตะโกนลั่นเมื่อเดินมาถึงตัวเดธแล้วจับมือร่างสูงที่เดินมากับแม่ชูให้เพื่อนๆเห็น เพื่อนๆต่างยกมือไหว้และไปเล่นกันต่อ 

เอซมองลูกอย่างอึ้งๆไม่คิดว่าลูกชายจะดีใจกับการมีพ่อขนาดนี้ เพราะที่ผ่านมาลูกๆไม่เคยถามถึงพ่อเลยสักครั้ง เกรซเดินตามน้องชายมาเงียบๆ แล้วมาหยุดที่หน้าคนทั้งสองก่อนจะยกมือไหว้แม่ และคุณลุงที่ตัวเองเจอที่บอกว่าเป็นพ่อ 

"สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับพ่อ"เด็กน้อยบอกเสียงเรียบ แล้วมองคนทั้งสองเดธนั่งคุกเข่ากอดกู๊ดและหอมลูกชายด้วยความรัก เป็นความอบอุ่นที่ตัวเขาไม่เคยเจอทำเอาคนอย่างเดธผู้ไม่เคยเสียน้ำตาถึงกับมีน้ำใสๆคลอ มองหน้าลูกชายที่ตัวเองรู้สึกเสียดายที่พลาดช่วงเวลาในชีวิตของลูก  

เมื่อกอดกู๊ดแล้วเดธจะคว้าเกรซเข้ามากอด ทว่าเด็กน้อยถอยห่างแล้วเดินไปจับมือแม่แทน เกรซมองอีกฝ่ายนิ่งๆชายหนุ่มถึงกับอึ้งในนิสัยของลูกชายคนโต เพราะเอซบอกให้ฟังคร่าวๆตอนอยู่ที่รถถึงเกรซและกู๊ด ไม่คิดว่าจะเป็นอย่างที่ร่างบางพูด  

ทีแรกตัวเองคิดว่าร่างบางพูดเล่นด้วยซ้ำเกี่ยวกับเกรซที่บอกว่าเป็นเด็กนิ่งลึก และเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย ตอนนี้ชักเริ่มคิดหนักว่าฮารุสอนอะไรลูกชายของเค้าบ้าง 

"กลับกันเถอะครับ"เกรซบอกแล้วหันไปมองหน้าแม่ของตัวเอง เอซยิ้มให้เด็กน้อยก่อนจะพาเดินไปที่รถ 

ขากลับเดธพาเอซและลูกๆแวะที่ห้างเพื่อพาเด็กๆไปเที่ยว กินข้าวและแวะซื้อของที่ลูกๆอยากได้ โดยให้คิสเป็นพี่เลี้ยงจอมแสบทั้งสอง 

"อยากได้อะไรมั้ยเดี๋ยวฉันซื้อให้"เดธถามร่างบางที่มองตามลูกๆที่เดินไปกับคิส เด็กๆเข้ากับคิสได้ดี ทำให้เอซทิ้งระยะห่างจากลูกร่างบางชอบให้ลูกคิดและตัดสินใจด้วยตัวเอง 

"ไม่ครับ คุณซื้อให้ลูกเถอะ"เอซบอกอีกฝ่ายเรียบๆ  

"ไปเถอะน่าฉันอยากซื้อให้"เดธบอกแล้วคว้าข้อมือของเอซแล้วพาเดินไปอีกทางอย่างไม่แรงมาก แต่ก็แน่นพอที่จะแกะไม่ออก 

เอซพยายามดึงข้อมือของตัวเองให้หลุดจากมือของอีกฝ่ายสุดแรงจนมือหลุด ทำให้ร่างบางถอยหลังจนจะหงายหลัง ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็รีบคว้าร่างบางมากอดไว้ในอกแกร่งจนร่างบางชนกับอกของตัวเอง แขนแกร่งกอดร่างบางไว้เอซเงยหน้ามองร่างสูงที่ก้มหน้าเข้ามาพูดไกล้ๆหู 

"ฉันขอโทษแค่อยากซื้อของให้เฉยๆไม่ได้ตั้งใจจะทำให้นายเจ็บตัว เจ็บหรือเปล่า"เดธถามเสียงอ่อนโยน แม้จะดีใจที่ได้กอดอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่ก็ต้องปล่อยมือออกจากเอวบางเพราะไม่อยากสร้างความไม่ไว้ใจให้อีกฝ่าย แล้วคราวนี้ความหวังที่จะได้เอซคืนมาก็จะริบหรี่ 

"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่เป็นห่วงลูก"เอซบอกแล้วหันหน้าหนี เพราะตอนนี้หัวใจมันเต้นแรงกับการกระทำของอีกฝ่ายจนแทบจะสบตาร่างสูงไม่ได้ ทำไมหัวใจมันทรยศตัวเองแบบนี้เอซถามตัวเอง เป็นคำพูดสีหน้าท่าทางที่ทำให้เดธยกยิ้ม ร่างบางคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองหน้าขึ้นสี 

"งั้นก็ได้เรากลับไปหาลูกเรากันเถอะ"ชายหนุ่มใช้โอกาสนี้จับมือเอซไว้แล้วพาเดินไป ร่างบางสังเกตหน้าของชายหนุ่มที่ถูกชกเมื่อไม่กี่วันก่อนรอยชกมันเริ่มจางลงแล้ว 

"คุณเจ็บมั้ย"เอซถามสั้นๆร่างสูงที่ยืนข้างๆหลังจากมาถึงที่ลูกๆอยู่ เด็กๆยังเลือกของเล่นอยู่ที่ร้านเดิม 

"ไม่หรอก ฉันทำนายเจ็บกว่านี้เยอะ"เดธบอกแล้วหันไปสบตาดวงตาคู่ใสที่กำลังวูบไหวให้กับตัวเอง มือแกร่งเลื่อนจับมือเอซที่ยืนข้างๆตัวเองไว้ แอบจับไม่ให้ลูกเห็นเดี๋ยวเจ้าสายสืบตัวน้อยจะไปบอกพ่อทูนหัวของลูกเข้า แล้วคราวนี้จะเจอก้างปลาชิ้นใหญ่ เขายังไม่อยากต้องรับมือกับอีกฝ่ายถ้าไม่จำเป็น อย่างน้อยตอนนี้ขอเวลาทำให้หัวใจของเอซกลับมาเป็นของเค้าเสียก่อน 

"ถ้าสิ่งที่ฉันโดนมันจะพอบรรเทาความเจ็บปวดในใจของนายได้บ้างฉันก็ยินดี"เดธบอกร่างบางเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือและเดินไปหาลูกชายทั้งสองที่เลือกของเล่นได้แล้ว โดยไม่รอให้คนตัวเล็กได้พูดอะไร  

***************************** 

สบายใจนะรีด ไรท์ไม่เปลี่ยนพระเอกหรอก แล้วตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างนะ เจอคนใจร้ายในโมเม้นนี้^^ 

ความคิดเห็น