Pan_danus
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ในวันที่ฝนตก

ชื่อตอน : ในวันที่ฝนตก

คำค้น : ป่วน, คีรินทร์, ภูผา, นลิน, โรส

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 11:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ในวันที่ฝนตก
แบบอักษร

 

ฉันเดินเลี่ยงเข้ามาภายในบ้าน อุส่าห์ไปหานั่งหลบมุมแล้วนะยังจะไปเจอกันอีก 

"หนูโรส มานั่งเป็นเพื่อนปู่หน่อยสิ" 

"ค่ะ ฉันเดินเข้าไปหาท่าน" 

"อาการเป็นยังไงบ้าง พอจำอะไรบ้างได้ไหม" 

"ยังเลยค่ะ" ฉันส่ายหน้าแล้วตอบท่านไป 

"ไม่เป็นไรๆ ค่อยคิด พักอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถอะนะ" 

"ขอบคุณนะคะ" 

"ตาภูผากับหนูชมพูนี่เมื่อไหร่จะลงเอยกันสักทีนะ เห็นคุยกันมานานแล้ว" 

ฉันมองตามสายตาท่านที่กำลังมองสองคนนั้นอยู่ด้านล่าง จริงสินะ เขาดูเหมาะสมกันดี คุณชมพูเธอก็ดูเป็นคนดีแถมนิสัยยังออกจะน่ารัก แต่แล้วทำไมหัวใจกลับรู้สึกแปลกๆ ล่ะ 

 

วันนี้เป็นอีกวันที่ฉันไม่ได้ตามเขาไปด้วย 

"ช่วงนี้ปู่ไม่เห็นหนูออกไปกับเจ้าภูผาเลยนะ" 

"ค่ะ พอดีรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบาย เลยอยากพักผ่อนอยู่บ้านน่าจะดีกว่าค่ะ" 

นี่ฉันไม่ได้พยายามจะหลบหน้าเขาอยู่นะ แค่ยังไม่ค่อยอยากเจอ พอถึงเวลาอาหารฉันจะอ้างนู้นอ้างนี่ แต่ดีหน่อยที่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้กลับมาบ้านใหญ่ 

"เอางี้ไหม ไปช่วยปู่ปลูกต้นไม้ที่สวนดีกว่า" 

"ดีค่ะ" ฉันค่อยๆ เดินพยุงท่านมายังสวนดอกไม้หลังบ้าน 

"สวยจังเลยนะคะ" มาอยู่ได้หลายอาทิตย์แล้วแต่ก็ยังไม่เคยมาตรงนี้ 

"ใช่ นี่แม่เจ้าภูผาตั้งใจทำเลยนะสวนนี้" 

"เอ่อ หนูขอถามได้ไหมคะว่าพวกท่านไปไหน ตั้งแต่หนูมาอยู่ที่นี่ก็ไม่เคยเจอพวกท่านเลย" 

"พ่อกับแม่เจ้าภูผาเสียแล้ว เสียไปตั้งแต่ภูผายังเด็กๆ วันนั้นเขาสามคนพ่อแม่ลูกพากันไปเที่ยวต่างจังหวัด แต่ขากลับโชคไม่เข้าข้าง ฝนตกหนักถนนลื่นรถเสียหลักชนเข้าข้างทาง แต่ยังดีที่เจ้าภูผารอดมาได้" 

ฉันนั่งฟังท่านเล่าก็น้ำตาคลอ รู้สึกสงสารเขาจังที่ต้องศูนย์เสียพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก 

"แต่ปู่ก็พยายาม ทำหน้าที่เป็นพ่อแม่ให้ดีที่สุด ถึงแม้ว่าจะทดแทนกันไม่ได้มาก" 

"คุณปู่ทำดีที่สุดแล้วค่ะ หนูเชื่อว่าความรักที่คุณปู่มีให้คุณภูผาจะช่วยทำให้เขาไม่รู้สึกเดียวดาย" 

"เข้าเรื่องเศร้ามาเยอะล่ะ มาช่วยปู่เอาต้นไม้ลงดินดีกว่า" 

"ได้ค่ะ คุณปู่ ไหนคะ ต้นไหนสั่งมาได้เลย"  

ฉันรีบเปลี่ยนอารมณ์ให้ร่าเริงทันที แล้วหยิบต้นนั้นต้นนี้ลงดินตามคำสั่ง 

"ทำอะไรกันอยู่ครับเนี่ย" 

"ปู่กำลังให้หนูโรสเขาช่วยปลูกต้นไม้หน่ะ" 

"แล้วทำไมวันนี้กลับเร็ว จะมานอนนี่ใช่ไหม" 

"ครับ" ฉันนั่งหันหลังฟังบทสนทนาของคนทั้งคู่ มือก็โกยๆ ดินกลบรากไม้ 

"มาผมช่วยดีกว่าครับ" 

"ดีๆ เอาต้นนั้นเลยต้นที่หนูโรสกำลังยก" 

"มา ผมช่วย โอ๊ยยคุณ" 

"ว้ายยย ขอโทษค่ะ"  

ฉันรีบเข้าไปดู ก็เมื่อกี้เผลอปล่อยมือทำกระถางหล่นทับเท้าเขาหน่ะสิ 

"ขอโทษนะคะ เป็นอะไรมากไหม" 

ฉันพยายามจะก้มลงไปดูที่เท้าของเขา 

"ปู่ว่าพากันขึ้นบ้านไปดูแผลกันก่อนดีกว่า" 

"มาค่ะ ฉันช่วย" 

ฉันเข้าไปประคองเขาเพื่อเดินขึ้นบ้าน 

"ตายแล้วว เกิดอะไรขึ้นค่ะเนี่ย" 

"แจ่ม ไปหายามานวดมาทาให้เจ้าภูผาหน่อยไป" 

"ค่ะๆ คุณท่าน" 

"มาค่ะ เดียวหนูทำเอง" 

ฉันรับยามาอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงเท้าเขาออก ดีนะแค่บวมๆ ไม่ถึงกับเลือดตกยางออก 

"เจ็บไหมคะ" ฉันเงยหน้าไปถามเขา เขาส่ายหน้าเบาๆ ฉันเลยก้มลงนวดยาให้อย่างเบามือ 

 

 

ผมกำลังนั่งมองคนที่นวดยาให้ สีหน้าของเธอแสดงชัดเจนว่ารู้สึกผิด ตอนแรกก็เจ็บนะแต่ตอนนี้ไม่ค่อยแล้ว 

"พอแล้ว" 

"อ๋อ ค่ะ"  

"นั่งรอกันอยู่นี่ก่อนนะคะ เดี๋ยวอีกแปปเดียวอาหารเย็นก็จะเสร็จแล้ว" 

"งั้นเดี๋ยวหนูไปช่วยดีกว่าค่ะนม" 

ผมมองตามเธอที่เดินตามหลังนมหายเข้าไปในครัว 

"ไม่เป็นไรมากใช่ไหมล่ะเอ็ง" 

"ไม่ครับปู่" 

"ดีแล้วๆ " 

ผมก็ไม่รู้เหตุผลว่าทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านไว จริงๆ ก็จะกลับตั้งแต่หลายวันก่อนแล้วแต่ที่ไร่ มีเรื่องเลยต้องอยู่จัดการปัญหา  

ก๊อกๆๆ ใครมา นี่ก็ดึกแล้ว 

"มีอะไร" 

"เอ่อ พอดีฉันเห็นไฟในห้องทำงานเปิดอยู่ เลยชงกาแฟมาให้ค่ะ" 

ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่กลับหลีกทางให้เธอแทน เธอลังเลก่อนจะเอาแก้วกาแฟเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะให้ 

"ว้ายย"  

เธอหันมาชนกับผม ทำท่าจะหงายหลังดีที่ผมคว้าเอวไว้ได้ทัน  

"ขอบคุณนะคะ แต่ช่วยปล่อยก่อนได้ไหม" 

"ก็ไม่ได้อยากจับนักหลอก"  

ผมตอบเธออย่างนึกหมันไส้ในท่าทางที่เธอแสดงออก 

"เอ้ะ! คุณ" ทำท่าจะด่าผมแต่ก็เงียบไป 

"แล้วเท้าเป็นยังไงบ้าง" 

"ก็ดี" ผมตอบไปแค่นั้น เธอก็ทำหน้ามุ่ยใส่ นี่สินะที่ไม่ได้เห็น ไม่ได้ยินมาหลายวัน 

"งั้นฉันไปนอนก่อนล่ะ ขอตัวค่ะ" 

"ฝันดีนะ" เธอชะงักเท้า ก่อนจะเดินออกไป  

ผมยิ้มให้กับตัวเอง กลิ่นหอมยังติดอยู่ที่ปลายจมูก 

"เห้ยยย แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย"  

ผมเลิกคิดอะไรไร้สาระแล้วไปนั่งทำงานต่อ 

 

"ไงเจ้าภูผาจะออกไปทำงานแล้วหรอ" 

"ครับปู่"  

"วันนี้ผมว่าจะไปท้ายไร่ไปดูที่ตรงน้ำตกหน่อยนะครับ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยไม่รู้เป็นยังไงบ้าง" 

ผมแกล้งพูดให้คนที่นั่งบีบนวดปู่อยู่ได้ยิน และมันก็ได้ผล ผมรู้ว่าเธอกำลังตั้งใจฟังอยู่ 

"งั้นขอตัวไปเตรียมของก่อนนะครับ" 

"นี่คุณ" เธอขึ้นมานั่งบนรถตั้งแต่ตอนไหน 

"แหะๆ วันนี้ฉันขอไปด้วยน๊า" ที่คิดไว้ไม่มีผิด 

ผมไม่ได้พูดอะไรก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไป 

"ว้าว สวยจังค่ะ" เธอดูจะตื่นเต้นจนออกนอกหน้า 

"อืม ที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า" มันเลยยังคงธรรมชาติที่สวยงามไว้อยู่ 

ผมพาเธอเดินดูรอบๆ และเหมือนเธอจะชอบเอามากๆ เห็นเอาขาจุ่มน้ำเล่นใหญ่ 

"จะลงไปว่ายไหมล่ะคุณ" 

"ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็นนะ" 

"หรอ ถ้าอยากเล่นน้ำก็บอกเดี๋ยวผมพาลง" 

"ค่ะ เอาไว้วันหลังดีกว่า" 

หลังจากที่พาเธอเดินเล่นนั่งเล่นอยู่ตรงน้ำตกสักพักเลยพาเธอเข้ามาในไร่ 

“โหหห คราวก่อนมายังไม่เบ่งบานขนาดนี้ วันนี้ออกดอกสวยจังเลยนะคะ” 

“เธออยากไปดูตรงนั้นไหมล่ะ สวยกว่านี้อีก” 

ผมพาเธอเดินไปดูตรงแปลงที่ลงดอกกุหลาบพันธ์ใหม่ ที่มันกำลังเบ่งบานออกดอก 

“อ่ะ” 

“ระวังหน่อยสิคุณ ดินตรงนี้กำลังปรับหน้าดินอยู่” 

“แหะๆ ขอบคุณนะคะ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจัง” 

“รู้ตัวก็ดี” เธอหันมามองค้อนผมทันที 

“พี่ภูผาข๋าาา”  

กระแตวิ่งมกอดแขนผมแทรกตัวเข้ามาตรงกลางเบียดคนข้างๆ แถบหน้าคว่ำ 

“นี่คุณไม่เห็นฉันยืนอยู่หรือไง”  

“ว้ายตายจริง พึ่งเห็นนะเนี่ยโทษที”  

“พวกคุณจะมาทะเลาะกันทำไมเนี่ย” 

“มันเริ่มก่อน” 

“เธอสิเริ่มก่อน” แล้วสองคนก็ยืนเถียงกันไปมาโดยมีผมยืนอยู่ตรงกลาง 

“พอกันทั้งคู่แหล่ะ” 

เปรี้ยง! 

“อ้าย!” สองสาวพร้อมใจกันกรี๊ดลั่น ฝนตั้งเค้าทำท่าจะตก ผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีก็ตกเทลงมา พวกเรารวมถึงคนงานต่างก็วิ่งหลบฝนเข้ามาพักในศาลากัน  

“ดูสิคะ เปียกหมดเลยเนี่ย”  

กระแตหันมาบอกผม เสื้อผ้าของเธอเปียกจนเกือบจะเห็นข้างในแต่ดีที่สีมันทึบๆ แต่พอผมหันไปหาคนที่ยืนอยู่ด้านข้างแถบอยากจะอุ้มเธอไปเก็บทันที เสื้อผ้าสีขาวตัวบางที่ตอนนี้เห็นสัดส่วนที่ชัดเจน 

“รีบใส่ซะ” ผมรีบถอดแจ็คเก็ตยื่นให้เธอ 

“คะ” เธอทำหน้างงๆ ผมเลยใช้สายตามองสำรวจ 

“ขอบคุณนะคะ” กว่าจะรู้ตัวนะแม่คุณ 

“นาย  นายครับนาย เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ”  

“อะไรลุงเกิดอะไรขึ้น” 

“ฝายชะลอน้ำครับนาย ตอนนี้มันพังเสียหายหนักเลยครับ” 

“ไปลุงนำไปเลยมันอยู่ตรงจุดไหน” 

“คุณภูผาฉันขอไปด้วยสิ” เธอมาดึงชายเสื้อผมไว้ 

“จะไปทำไมฝนมันตกหนัก” 

“แต่ฉันอยากไปช่วยค่ะ” เธอพูดเสียงหนักแน่น 

“ดื้อจริงๆ งั้นก็ตามา” 

“กระแตขอไปด้วยคนค๊า”  

แล้วพวกคนงานในไร่ก็พากันวิ่งตามผมมาขึ้นรถ 

“ทุกคนครับมาช่วยกันหน่อยครับ” พอมาถึงก็เห็นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งมาช่วยกันอยู่ก่อนแล้ว 

ผมหันไปมองเธอก็เห็นช่วยชาวบ้านอยู่ตรงฝั่งน้ำตื้นก็ค่อยเบาใจหน่อย เลยหันมาช่วยทางฝั่งนี้เต็มที่  

“ว้ายยยย” 

“เห้ยยย คุณโรส ตกน้ำพวกเรา ช่วยเธอเร็ว” 

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนงานในไร่ตะโกน พอหันไปก็เห็นเธอกำลังถูกกระแสน้ำพลัดไป 

“โรส!!” ไม่รอช้าผมรีบกระโดดตามลงไปช่วยเธอ 

แล้วก็ได้ยินเสียงชาวบ้านกระโดดลงมาช่วยอีกแรง 

“ช่วยด้วยค่ะ ชะ ช่วยด้วย” 

“โรส!! หาที่เกาะไว้” 

ผมรีบว่ายน้ำเร่งตามเธอไปแต่กระแสน้ำตอนนี้ก็แรงมากเพราะฝนยังตกหนักอยู่ 

 

“โรสสส!” 

ความคิดเห็น