น้ำขลุกขลิก
facebook-icon Twitter-icon

นิยายของไรท์ส่วนใหญ่เป็นนิยายแนวฟีลกู๊ดนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความรักของกันและกันค่ะ^_^

ลงเต็มแล้วจ้า!! | 12 | Bad boy - อดีต

ชื่อตอน : ลงเต็มแล้วจ้า!! | 12 | Bad boy - อดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 80

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2563 16:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลงเต็มแล้วจ้า!! | 12 | Bad boy - อดีต
แบบอักษร

Bad boy 12

“แน่ใจหรอว่าจะไม่บอกรามน่ะริตา”

ลมถามเสียงเครียด เขารู้จักเพื่อนตัวเองดีถ้าเกิดมารู้ทีหลังมีหวังระเบิดลงแน่

“ริตาไม่ได้จะปิดบังนะคะ แต่ริตาคิดว่ายังไงพี่เก้ากับริตาคงไม่ได้คุยกับอีกไม่ว่าจะด้วยในฐานะอะไร”

“แต่พี่ว่า...”

ถึงคำพูดของเฌอริตาจะฟังดูสมเหตุสมผลแต่คนกลางอย่างลมยังรู้สึกไม่ค่อยจะอยู่ดี

“เชื่อริตาเถอะค่ะ ยิ่งวันนี้พี่เก้ามาร้องเพลงที่ร้านด้วย ขืนเฮียรามรู้ ร้านพี่ลมคงวุ่นวายนะคะ”

“เฮ้อ มันก็จริงของเรา”

ลมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จริงอย่างที่เฌอริตาพูด หากลมรู้ว่านักร้องที่มาร้องเพลงวันนี้เป็นแฟนเก่าเฌอริตา

ความหึงหวงของเพื่อนอาจไม่ส่งผลดีต่อร้านนัก

“ขออย่าให้ไอ้เก้ามันมายุ่งอะไรกับเราเลย”

“พี่เก้าเขาไม่มายุ่งหรอกค่ะ เลิกมาตั้งนาน เขาก็ไม่เคยยุ่งเลย”

“เหอะ คงเพราะเมื่อก่อนมีนางเอกคนนั้นไง ตอนนี้ได้ข่าวว่าเลิกแล้วนะ”

เฌอริตายิ้มบางๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

วันนี้เธอรู้สึกมีลางสังหรอะไรบางอย่างก็ไม่รู้ ขออย่าให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเลย

“ริตาขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

“โอเค พี่ว่าจะไปคุยกับเพื่อนสักหน่อยเหมือนกัน”

เฌอริตาเลือกเข้าห้องน้ำฝั่งในสุดของร้านเพราะไม่ค่อยมีคนใช้บริการสักเท่าไหร่แต่ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเจอ...

 

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

ผู้หญิงผมบลอนด์ หุ่นนางแบบหน้าลูกครึ่งเงยหน้าแสยะยิ้มก่อนจะพูดขอโทษด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าเธอไม่ได้สำนึกผิด

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ถึงจะรู้ถึงเจตนาของเธอแต่เฌอริตาก็เลือกมี่จะไม่ใส่ใจแต่เหมือนเรื่องจะไม่จบง่ายๆ

“จะรีบไปไหนล่ะคะ คุณเมียของเฮียราม”

ผู้หญิงอีกคนยืนดักทางเดินไว้ เฌอริตากลอกตามองบนด้วยความเบื่อหน่าย

“ขอทางด้วยค่ะ”

“แลกกับผัวเธอได้มั้ยล่ะ”

คิ้วสวยขมวดขึ้น เฌอริตาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ยกมือขึ้นกอดอกพลางมองผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาเหยียดๆ

“ถามจริงเถอะนะ”

“อะไรยะ”

“เธอต้องเติบโตมายังไง ถึงมาเที่ยวขอผัวคนอื่นแบบนี้?”

นางแบบสาวทั้งสองเบิกตากว้าง หันมองหน้ากันด้วยท่าทางโกรธจัด

“กรี๊ด นี่แกกล้วด่าฉันหรอ”

“มีส่วนไหนของประโยคที่แสดงว่าฉันด่าเธอหรอ?”

“0_0”

“ถ้าเธอใช้สมองคิดดูสักนิด มันเป็นประโยคคำถามนะ”

คนโดนตอกหน้าด้วยถ้อยคำสุภาพถึงกับพูดไม่ออก แต่ถึงอย่างนั้นความริษยาของคนก็ทำให้พวกเธอไม่ยอมหยุด

“นี่แกคงคิดว่าเป็นเมียคุณรามสินะ ถึงกร่างได้ขนาดนี้”

“เมียคุณรามน่ะใช่ แต่กร่างนั่นน่าจะเป็นเธอมากกว่า”

“กรี๊ด ซ่าร่าจับมัน”

“ได้เลย ตบให้มันสำนึกเลยนะลิ้นจี่”

คนที่ชื่อซ่าร่ารีบเข้ามาหมายจะล็อกแขนเฌอริตาแต่เธอเร็วกว่า หลบทัน

“แกกล้าหลบฉันหรอ”

เฌอริตากลอกตามองก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

“เธอจะตบฉันเพราะเรื่องรามจริงๆหรอ”

“ถ้าแค่เรื่องคุณราม ฉันไม่ตบให้เปลืองแรงหรอก”

“เอ๋?”

จังหวะที่เฌอริตาไม่ทันตั้งตัว เธอเลยโดนซ่าร่าเข้ามาล็อกแขนไว้

“จัดการมันเลยลิ้นจี่”

“เออ ดูสิว่าถ้าแกไม่สวย รามจะยังรักแกมั้ย”

ลิ้นจี่หยิบขวดบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

“พวกเธอจะทำอะไร”

“น้ำกรดไงจ๊ะ คนสวย”

“นี่พวกเธอแค้นฉันถึงขนาดต้องใช้น้ำกรดกันเลยหรอ”

สองสาวหันมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

“พวกฉันน่ะแค่อิจฉา แต่คนที่แค้นแกจริงๆไม่ใช่พวกฉันหรอก”

“ใครส่งพวกเธอมา!”

เฌอริตาถามเสียงดัง แต่ลิ้นจี่กลับยกยิ้มมุมปาก มือค่อยๆเปิดฝาขวดน้ำกรด

“รู้ไปก็เท่านั้น”

ไม่ทันที่ลิ้นจี่จะเปิดขวดเสร็จ เธอก็โดนขาเรียวถีบเขาที่หน้าท้อง

ผลั๊ก

“โอ๊ย แก!!”

“ลิ้นจี่เป็นอะไรมั้ย”

“ส่งปืนมา”

“นี่เธอจะเล่นปืนเลยหรอ”

นางแบบสาวลูกครึ่งเริ่มมือไม้สั่น ตอนแรกที่รับงานเธอรู้ว่าแค่จ้างมาตบเฌอริตาเท่านั้น

แต่ตอนนี้มันเริ่มบานปลายไปกันใหญ่แล้ว

“เออ เอามา!!!”

ซาร่าปล่อยมือจากที่ล็อกแขนเฌออยู่ออกเพื่อหยิบปืนให้ลิ้นจี่

เฌอริตาเลยอาศัยช่วงที่ทั้งคู่เผลอวิ่งหนีออกมา

ปัง!!

“โอ๊ย”

เลือดสีแดงสดไหลอาบแขนเรียว ร่างบางทรุดลงกับพื้นแต่โชคดีที่มีคนเข้ามาประคองเธอไว้

“เป็นอะไรรึเปล่าริตา”

“พี่เก้า”

“เลือดเราออก ใครทำอะไรเรา”

เก้าเอ่ยถาม รีบหยิบผ้าออกมาห้ามเลือดที่แขนเธอไว้

“ทางนั้นค่ะ”

เฌอริตาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ชี้ไปยังทางที่เธอวิ่งมาซึ่งตอนนี้ไม่มีใครยืนอยู่แล้ว

“พวกมันคงหนีไปแล้ว เดี๋ยวพี่จะพาเราไปโรงพยาบาลนะ”

อีกฝั่งทางด้านโซนวีไอพีของร้าน

หลังจากรามคุยธุรกิจสำคัญกับเสี่ยเดนเรียบร้อย เขาก็รีบขอตัวออกมาทันที

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะราม”

“มาเรีย”

เสียงเข้มเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าแผ่วเบา

“ตกใจที่เจอมาเรียขนาดนั้นเลยหรอคะ”

“เธอมาที่นี่ทำไม”

“นี่คือคำทักทายคู่หมั้นหรอคะราม”

รามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

มาเรียเป็นคู่หมั้นของเขาที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ แต่ถึงอย่างนั้นรามไม่เคยตกลงหมั้นแต่อย่างใด

แต่เหตุผลที่มาเรียเป็นผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเขาได้มากที่สุดเพราะรามให้เกียรติเธอในฐานะที่เธอเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้

“เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ”

มาเรียเคยให้รามสัญญาว่าถ้าอายุครบ35 ทั้งคู่ยังไม่เจอคนรักของตัวเอง ทั้งคู่จะต้องหมั้นและแต่งงานกัน

ซึ่งรามก็ยอมตกลงด้วยเหตุผลเดียวกับเรื่องแรก คือ เธอเคยช่วยชีวิตเขาไว้

“แหม๋ ราม คุณมั่นใจได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนี้คือตัวจริง”

“เธอหมายความว่าไง?”

“คุณไม่ชอบคนโกหกไม่ใช่หรอ”

มาเรียยิ้มหวาน หยิบโทรศัพท์ยืนให้เขาดู

“อะไร”

“ลองเปิดดูสิคะ”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รามรับมือถือมาเปิดดู

ภายบนหน้าจอทำให้เขาถึงกับขบกรามตัวเองแน่น

“ไอ้เหี้ยนี่มันเป็นใคร”

มาเรียยกยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่ารามเกลียดคนโกหกและถึงแม้ตลอดเวลารามจะไม่เคยสนใจเธอเลย

เธอรู้ดีว่าเขาทำทุกอย่างให้เธอเพราะความรับผิดชอบจากเรื่องในอดีตทั้งนั้นแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ต้องการให้ใครได้เขาไป

“ทำไมไม่ลองถามเมียคุณดูละคะ”

———————-

เป็นตอนที่อ่านทวนแล้วแทบกรี๊ด

กำความเจ็บใจนี้ไว้นะ เพราะ พวกเธอยังต้องเจอหนักกว่านี้

อาการเป็นยังไงกันบ้าง คอมเมนท์เลย!!!

เม้นเยอะ แชร์เยอะอาจจะมีเกริ่นมานะคืนนี้

ความคิดเห็น